Polska
Katalog   /   Komputery   /   Akcesoria   /  Dyski SSD
Dyski SSD 

Dyski SSD: cechy, typy, rodzaje

Typ

- Wewnętrzny . Dyski przeznaczone do montażu w obudowie komputera. Zaprojektowane do ciągłej pracy w obrębie systemy, nie wymagają częstego podłączania / rozłączania. Jednym z najpopularniejszych sposobów korzystania z takich modułów jest przechowywanie plików systemowych w celu przyspieszenia ładowania i działania systemu operacyjnego; chociaż oczywiście wewnętrzny dysk SSD może być również używany jako dysk ogólnego przeznaczenia.

- Zewnętrzne . Dyski w postaci urządzeń zewnętrznych przeznaczone do stałego ponownego łączenia. Użyj złączy USB lub Thunderbolt jednej lub drugiej wersji (patrz Złącze). Są wygodne w szczególności przy przenoszeniu dużych ilości danych między różnymi komputerami, zwłaszcza jeśli dane te muszą być często nadpisywane - zewnętrzne dyski SSD są droższe niż zewnętrzne dyski twarde, ale działają znacznie szybciej.

Zewnętrzy/wewnętrzny. Modele, które pozwalają na obydwa powyższe przypadki użycia. Zwykle są to dyski wewnętrzne, uzupełnione zewnętrzną kieszenią (patrz poniżej). Jednak taka wszechstronność jest rzadko wymagana - najczęściej dysk kupowany jest do jednego konkretnego zastosowania. Dlatego opjca ta nie jest rozpowszechniona.

Przeznaczenie

Typ komputerów, dla których pierwotnie zaprojektowano moduł SSD.

- Na PC. Obecnie najpopularniejszą odmianą są moduły przeznaczone do komputerów domowych i biurowych . Pod wieloma względami są one gorsze od modeli serwerowych (szybkość działania, średni czas bezawaryjnej pracy itp.), Ale ten szczegół nie jest krytyczny, biorąc pod uwagę ich ogólny cel. Zwracamy również uwagę, że moduły tej specjalizacji mogą znacznie różnić się właściwościami - od najprostszych dysków budżetowych po zaawansowane rozwiązania dla systemów do gier i stacji roboczych.

- Dla serwera . Urządzenia pamięci masowej przeznaczone do użytku w systemach serwerowych. Wyróżniają się dużą niezawodnością i szybkością pracy, jednak nie są tanie; ponadto mogą używać określonych standardów połączeń, takich jak SAS (patrz „Złącze”). Dlatego nie ma sensu używać takich modułów w zwykłych komputerach PC.

Pojemność

Nominalna pojemność dysku. Specyfikacja ta bezpośrednio określa nie tylko ilość danych, które mogą zmieścić się na urządzeniu, ale także jego koszt; wiele modeli dysków SSD jest nawet dostępnych w kilku wersjach o różnych pojemnościach. Dlatego przy wyborze należy wziąć pod uwagę rzeczywiste potrzeby i osobliwości zastosowania - w przeciwnym razie możesz przepłacić znaczną kwotę za pojemność, która w praktyce nie jest potrzebna.

Jeśli chodzi o rzeczywiste wartości, pojemność do 120 GB jest w naszych czasach uważana za niewielką. Wskaźniki od 120 GB do 240 GB można nazwać średnimi, od 500 GB do 1 TB (w zakresie, w jakim mieszczą się dyski SSD o pojemności 400 i 800 GB ) - solidne, a najbardziej pojemne współczesne dyski SSD mogą pomieścić 2 TB lub nawet więcej .

Współczynnik kształtu

Współczynnik kształtu, w jakim wykonany jest dysk. Ta cecha decyduje o wielkości i kształcie modułu, a w wielu przypadkach także interfejsu połączeniowego. Należy zauważyć, że w przypadku zewnętrznych dysków SSD (patrz „Typ”) współczynnik kształtu jest drugorzędnym parametrem, od niego zależą tylko ogólne wymiary obudowy (i je bardzo przybliżone). Dlatego warto zwrócić uwagę na ten punkt przede wszystkim przy wyborze wewnętrznego dysku SSD - taki dysk musi odpowiadać formatowi gniazda dla niego, w przeciwnym razie normalna instalacja będzie niemożliwa.

Niektóre z bardziej popularnych opcji to:

- 2,5 - calowy . Jeden z najpowszechniejszych współczynników kształtu wewnętrznego dysku SSD. Początkowo dyski 2,5-calowe były używane w laptopach, ale obecnie odpowiednie gniazda można znaleźć w większości komputerów stacjonarnych. Tak czy inaczej, moduły tego formatu można instalować na różne sposoby: niektóre są montowane w oddzielnych gniazdach, podobnie jak dyski twarde, inne (dla interfejsu U.2, patrz „Złącze”) są wkładane bezpośrednio do złączy płyty głównej.

- M.2 . Format używany głównie w modelach dysków wewnętrznych o wysokiej klasie, które łączą w sobie miniaturowe rozmiary i dużą pojemność. Używa własnego standardowego złącza po...łączeniowego, więc to złącze nie jest oddzielnie określone w specyfikacji. Należy pamiętać, że standard M.2 łączy jednocześnie dwa formaty przesyłania danych - SATA i PCI-E, a dysk zazwyczaj obsługuje tylko jeden z nich; szczegółowe informacje można znaleźć w „Interfejs M.2”. Tak czy inaczej, ze względu na niewielkie wymiary takie moduły nadają się zarówno do komputerów stacjonarnych, jak i laptopów.

- mini-SATA (mSATA) . Miniaturowy współczynnik kształtu dysków wewnętrznych, ideologiczny poprzednik M.2. Został pierwotnie opracowany dla netbooków i ultrakompaktowych laptopów, ale obecnie można znaleźć również komputery stacjonarne ze złączami mSATA na płytach głównych. Jednak ze względu na pojawienie się i rozwój bardziej zaawansowanych opcji, wspóczynnik kształtu ten stopniowo przestaje być używany.

- Karta PCI-E (HHHL). Dyski wykonane w postaci kart rozszerzeń i wpinane do slotów PCI-E (a także zewnętrzne karty graficzne, dźwiękowe itp.). Znak HHHL oznacza połowę długości i połowę wysokości - dzięki temu takie moduły nadają się nie tylko do pełnowymiarowych komputerów PC, ale także do bardziej kompaktowych systemów - na przykład nettopów, a nawet niektórych laptopów. Interfejs PCI-E pozwala na osiągnięcie dobrych kursów wymiany danych, ponadto to dzięki niemu zaimplementowano NVMe (patrz poniżej). Z drugiej strony te możliwości są również dostępne w bardziej zaawansowanych i kompaktowych współczynnikach kształtu, w szczególności w M.2. Dlatego na rynku nie ma obecnie wielu modułów SSD w formacie PCI-E.

- 1,8 " . Współczynnik kształtu miniaturowych dysków, pierwotnie stworzonych dla ultrakompaktowych laptopów. Jednak w naszych czasach moduły SSD tego formatu można spotkać niezwykle rzadko i są to głównie modele zewnętrzne. Wynika to z pojawienia się wygodniejszych i doskonalszych współczynników kształtu do użytku wewnętrznego - takie jak opisane powyżej w M.2.

- 3,5 ". Największy współczynnik kształtu współczesnych dysków SSD - rozmiar takiego modułu jest porównywalny z tradycyjnym dyskiem twardym do komputera stacjonarnego. Obecnie jest praktycznie nieużywany ze względu na swoją masywność i brak zauważalnych przewag nad "konkurentami".

Interfejs M.2

Interfejs połączeniowy obsługiwany przez dysk M.2 (patrz współczynnik kształtu).

Wszystkie takie dyski używają standardowego złącza sprzętowego, jednak przez to złącze można zaimplementować różne interfejsy elektryczne (logiczne) - SATA (zwykle SATA 3 ) lub PCI-E (najczęściej w PCI-E 3.0 2x , PCI-E 3.0 4x lub PCI-E 4.0 4x ). Gniazdo M.2 na płycie głównej musi obsługiwać odpowiedni interfejs, w przeciwnym razie dysk SSD nie będzie działał normalnie. Rozważmy bardziej szczegółowo każdą opcję.

Łączność SATA 3 zapewnia szybkość przesyłania danych do 5,9 Gb/s (około 600 MB/s); jest uważana za bardzo prostą opcję i jest używana głównie w budżetowych modułach M.2. Wynika to z faktu, że ten interfejs został pierwotnie stworzony dla dysków twardych, a dla szybszych dysków SSD jego możliwości mogą już nie wystarczyć.

Z kolei interfejs PCI-E zapewnia większą prędkość połączenia i umożliwia implementację specjalnych technologii, takich jak NVMe (patrz poniżej). Oznaczenie takiego interfejsu wskazuje na jego wersję i liczbę linii - na przykład PCI-E 3.0 2x oznacza wersję 3 z dwoma liniami danych. Dzięki temu oznaczeniu możesz określić maksymalną prędkość połączenia: PCI-E wersja 3.0 daje nieco mniej niż 1 GB/s na linię, wersja 4.0 - dwa razy więcej. I tak np. Dla wspomnianego wcześniej P...CI-E 3.0 2x maksymalna szybkość wymiany danych wyniesie około 2 GB/s (2 linie po 1 GB/s). Jednocześnie zauważamy, że nowsze i szybsze dyski można podłączać do wcześniejszych i wolniejszych złączy M.2 - chyba że szybkość przesyłania danych będzie ograniczona przez możliwości złącza.

Złącze

Złącze (złącza) używane przez dysk. Należy zauważyć, że w przypadku modeli zewnętrznych (patrz „Typ”), z reguły złącze jest wskazane na obudowie samego dysku; możliwość podłączenia do jednego lub drugiego gniazda w komputerze (lub innym urządzeniu) zależy głównie od dostępności odpowiednich kabli. Wyjątkiem są modele z niewymiennym przewodem - tutaj chodzi o wtyczce do takiego przewodu.

Niektóre formaty - na przykład M.2 - używają własnego standardowego złącza, więc parametr ten nie jest określony dla takich modeli. W pozostałych przypadkach złącza można umownie podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne - w zależności od rodzaju dysków (patrz wyżej). W modułach wewnętrznych oprócz tego samego M.2 można znaleźć interfejsy SATA 3 , U.2 i SAS . Urządzenia zewnętrzne wykorzystują głównie różne typy USB - klasyczne złącze USB (wersje 3.2 gen1 lub 3.2 gen2 ) lub USB C (wersje 3.2 gen1 , 3.2 gen2 lub 3.2 gen2x2). Ponadto istnieją rozwiązania z interfejsem Thunderbolt (zwykle v2 lub v3 ). Rozważmy te opcje bardziej szczegółowo:

- SATA 3. Trzecia wersja interfejsu SATA, zapewniająca szybkość transmisji danych do 5,9 Gb/s (około 600 MB/s). Zgodnie ze standardami dysków SSD prędkość ta...nie jest wysoka, ponieważ SATA pierwotnie był zaprojektowany dla dysków twardych i nie był przeznaczony do użytku z szybką pamięcią półprzewodnikową. Dlatego takie połączenie można znaleźć głównie w budżetowych i przestarzałych dyskach wewnętrznych.

- SAS. Standard stworzony jako wysokowydajne połączenie dla systemów serwerowych. Pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanych interfejsów, nadal występuje w naszych czasach. Zapewnia szybkość przesyłania danych do 22,5 Gb/s (2,8 GB/s), w zależności od wersji.

- U.2. Złącze zaprojektowane specjalnie dla zaawansowanych dysków wewnętrznych w formacie 2,5 cala, głównie do użytku w serwerach. W rzeczywistości U.2 to nazwa wyspecjalizowanego współczynnika kształtu (2,5 cala, wysokość 15 mm), a złącze to formalnie nazywa się SFF- 8639. Takie moduły są podłączane w taki sam sposób, jak karty rozszerzeń PCI-E (przez tę samą magistralę), jednak mają mniejsze rozmiary i mogą być wymieniane podczas pracy.

- USB 3.2 gen1. Tradycyjne pełnowymiarowe złącze USB zgodne z wersją 3.2 gen1. Ta wersja (wcześniej znana jako 3.1 gen1 lub 3.0) zapewnia szybkość przesyłania danych do 4,8 Gb/s. Jest kompatybilna z innymi standardami USB, z tym że prędkość połączenia będzie ograniczona przez najwolniejszą wersję.

- USB 3.2 gen2. Tradycyjny pełnowymiarowy gniazdo USB, odpowiadający wersji 3.2 gen2 (wcześniej znanej jako 3.1 gen2 lub po prostu 3.1). Działa z prędkością do 10 Gb/s, kluczowe funkcje generalnie są podobne do powyższego USB 3.2 gen1

- USB C 3.2 gen1. Wtyczka USB typu C, obsługująca połączenie w wersji 3.2 gen1. Przypomnijmy, że ta wersja pozwala na osiągnięcie prędkości do 4,8 Gb/s. A USB C to stosunkowo nowy typ złącza USB, który ma mały rozmiar (nieco większy niż microUSB), symetryczny owalny kształt i dwustronną konstrukcję. Jest to szczególnie przydatne w przypadku zewnętrznych dysków SSD, ponieważ takie dyski stają się coraz mniejsze.

- USB C 3.2 gen2. Złącze USB typu C z obsługą wersji 3.2 gen2 - z szybkością przesyłania danych do 10 Gb/s. Jednak taki dysk będzie mógł pracować z wolniejszymi portami USB - chyba że prędkość będzie ograniczona przez możliwości takiego portu. Szczegółowe informacje na temat samego złącza USB C można znaleźć powyżej.

- USB C 3.2 gen2x2. Wtyczka USB typu C, obsługująca połączenie w wersji 3.2 gen2x2. Szczegółowe informacje na temat samego złącza można znaleźć powyżej; a wersja 3.2 gen 2x2 (dawniej USB 3.2) pozwala na osiągnięcie prędkości do 20 Gb/s - czyli dwa razy więcej niż w oryginalnym 3.2 gen 2, stąd nazwa. Warto też zaznaczyć, że ta wersja jest realizowana wyłącznie poprzez złącza USB C i nie jest wykorzystywana w portach wcześniejszych standardów.

- Thunderbolt v2. Początkowo Thunderbolt to uniwersalne złącze, które łączy w sobie możliwości portu dla zewnętrznych urządzeń peryferyjnych i wyjścia wideo. Jest używany głównie w komputerach i laptopach Apple, ale producenci zewnętrzni również produkują do niego urządzenia peryferyjne (w tym dyski SSD). W szczególności wersja Thunderbolt v2 zapewnia szybkość przesyłania danych do 20 Gb/s i wykorzystuje złącze identyczne jak miniDisplayPort; jednak takiego urządzenia nie można podłączyć do zwykłego miniDisplayPort, potrzebowałbyś Thunderbolt.

- Thunderbolt v3. Trzecia wersja interfejsu Thunderbolt (patrz wyżej). Różni się od swoich poprzedników nie tylko wyższą prędkością - do 40 Gb/s - ale także wtyczką: Thunderbolt v3 działa poprzez sprzętowe złącze USB C. W wielu komputerach PC i laptopach złącze USB C może pracować w dwóch trybach - zarówno jako USB, jak i Thunderbolt v3, w zależności od podłączonych urządzeń peryferyjnych. Jednak same te interfejsy nie są kompatybilne: do podłączenia modułu SSD z Thunderbolt v3, nie każdy gniazdo USB C jest odpowiedni, ale tylko ten, w którym taki format działania jest bezpośrednio określony. Aby jednak podłączyć taki dysk do wcześniejszej wersji Thunderbolt, wystarczy odpowiedni kabel lub adapter.

Kontroler

Model kontrolera zainstalowanego na dysku SSD.

Kontroler jest obwodem sterującym, który w rzeczywistości zapewnia wymianę informacji między komórkami pamięci a komputerem, do którego podłączony jest dysk. Możliwości jednego lub drugiego modułu SSD (w szczególności prędkość odczytu i zapisu) w dużej mierze zależą od tego konkretnego obwodu. Znając model sterownika można znaleźć szczegółowe dane na jego temat oraz ocenić możliwości dysku. Do prostego codziennego użytku informacje te zwykle nie są potrzebne, ale dla profesjonalistów i entuzjastów (moderów, overclockerów) mogą się przydać.

Obecnie wysokiej klasy kontrolery produkowane są głównie pod markami: Marvell , Phison , Silicon Motion , SMI .

Pamięć buforowa

Pamięć buforowa to mały chip na dysku SSD, który przesyła dane między dyskiem a płytą główną. W rzeczywistości działa jako rodzaj pośredniego łącza między pamięcią RAM komputera a własną pamięcią stałą dysku. Bufor służy do przechowywania najczęściej żądanych danych z modułu, tym samym skracając czas dostępu do nich – informacje są przesyłane z pamięci podręcznej, a nie odczytywane z nośnika magnetycznego. Z reguły im większy rozmiar bufora, tym wyższa wydajność dysku, pod warunkiem, że pozostałe parametry są podobne. Ponadto dyski z dużą ilością pamięci buforowej zmniejszają obciążenie procesora.

Typ pamięci

Typ głównej pamięci dysku określa osobliwości dystrybucji informacji między komórkami sprzętowymi oraz fizyczne właściwości samych komórek.

- MLC . Pamięć oparta na komórkach wielopoziomowych, z których każda zawiera więcej niż 1 bit informacji; zwykle termin MLC odnosi się do dysków o gęstości danych wynoszącej 2 bity na komórkę. Pamięć MLC zastąpiła niezawodne, ale drogie komórki SLC, była popularna w modułach SSD klasy podstawowej i średniej, ale teraz ta technologia jest stopniowo zastępowana przez bardziej zaawansowane opcje, takie jak TLC lub 3D MLC.

- TLC . Dalszy rozwój opisanej powyżej technologii MLC. TLC oznacza odpowiednio „komórkę trójpoziomową”, każda komórka takiej pamięci może przechowywać 3 bity. Ta gęstość zapisu nieznacznie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia błędów w porównaniu z MLC; ponadto pamięć TLC jest uważana za mniej trwałą. Z drugiej strony, takie dyski są tańsze i można zastosować różne poprawki konstrukcyjne, aby poprawić niezawodność.

- 3D MLC NAND . Rodzaj technologii MLC (patrz odpowiedni paragraf), w której komórki pamięci są umieszczane na płycie nie w jednej warstwie, ale w kilku. Pozwoliło to nie tylko zwiększyć pojemność pamięci bez zauważalnego wzrostu rozmiaru, ale także uzyskać wyżs...zą niezawodność niż w oryginalnym MLC, przy niższych kosztach produkcji.

- 3D TLC NAND . „Trójwymiarowa” modyfikacja technologii TLC (patrz odpowiedni paragraf): komórki pamięci, z których każda zawiera 3 bity informacji, są umieszczone na płycie nie w jednej warstwie, ale na kilku „piętrach”. Taki układ ma pozytywny wpływ na wydajność, niezawodność i żywotność dysków, podczas gdy w produkcji taka pamięć jest prostsza i tańsza niż pamięć jednowarstwowa.

- 3D QLC NAND . Dalszy rozwój technologii 3D NAND, zapewniających 4 bity danych w każdej komórce pamięci. W porównaniu z 3D TLC NAND (patrz wyżej), zapewnia wzrost gęstości zapisu o 33%, umożliwiając osiągnięcie wyższych pojemności przy mniejszych dyskach. Ponadto niektóre moduły 3D QLC NAND wykorzystują poprawki konstrukcyjne, które jeszcze bardziej zmniejszają obszar całego modułu. To prawda, że koszt takich dysków jest dość wysoki, więc odnoszą się one głównie do profesjonalnych rozwiązań dla centrów danych i systemów o wysokiej wydajności.

- 3D Xpoint . Oznaczenie „3D” oznacza, że komórki pamięci w takich urządzeniach są rozmieszczone na płycie w kilku warstwach (w przeciwieństwie do „zwykłych” dysków, gdzie jest tylko jedna warstwa). A Xpoint to stosunkowo „młody” typ pamięci energooszczędnej, zasadniczo różniący się od NAND. W takich dyskach komórki pamięci i selektory znajdują się na przecięciach prostopadłych rzędów ścieżek przewodzących, a zapis odbywa się bez użycia tranzystorów. Dzięki temu 3D Xpoint jest bardzo łatwy i niedrogi w produkcji; natomiast twórcy twierdzą, że jest tysiąc razy szybszy i trwalszy niż NAND. Jednak prędkość w praktyce zależy od specyfikacji konkretnego dysku, a trwałość podlega jeszcze zweryfikowaniu.

NVMe

Obsługa dysków dla technologii NVMe.

NVMe to protokół komunikacyjny zaprojektowany specjalnie dla modułów SSD i używany po podłączeniu za pośrednictwem magistrali PCI-E. Protokół ten został opracowany w celu wyeliminowania wad wcześniejszych standardów połączeń (takich jak SCSI czy SATA) - przede wszystkim niskiej szybkości, która nie pozwalała na wykorzystanie wszystkich możliwości pamięci półprzewodnikowej. NVMe bierze pod uwagę kluczowe zalety dysków SSD - niezależny dostęp, wielowątkowość i małe opóźnienia. Obsługa tego protokołu jest wbudowana we wszystkie główne nowoczesne systemy operacyjne, działa nie tylko przez oryginalny interfejs PCIe, ale także przez M.2 (patrz „Współczynnik kształtu”). Złącze U.2 zostało ogólnie stworzone specjalnie dla dysków SSD z NVMe (chociaż obecność tego złącza sama w sobie nie oznacza zgodności z tym protokołem).

Prędkość zapisu zewnętrznego

Najwyższa prędkość zapisu charakteryzuje prędkość, z jaką moduł może odbierać informacje z podłączonego komputera (lub innego urządzenia zewnętrznego). Ta prędkość jest ograniczona zarówno przez interfejs połączenia (patrz „Złącze”), jak i przez funkcje samego urządzenia.

Zewnętrzna prędkość odczytu

Najwyższa prędkość wymiany danych z komputerem (lub innym urządzeniem zewnętrznym), jaki może zapewnić dysk w trybie odczytu; Mówiąc najprościej - najwyższa prędkość przesyłania informacji z dysku do urządzenia zewnętrznego. Ta prędkość jest ograniczona zarówno przez interfejs połączenia (patrz „Złącze”), jak i przez funkcje samego urządzenia. Jego wartości mogą wahać się od 100 - 500 MB/s w najwolniejszych modelach do ponad 3 GB/s w najbardziej zaawansowanych.

Odporność na uderzenia podczas pracy

Parametr określający odporność dysku na upadki i wstrząsy podczas pracy. Mierzone w G - jednostkach przeciążenia, 1 G odpowiada zwykłej grawitacji. Im wyższa liczba G, tym bardziej odporne jest urządzenie na różnego rodzaju wstrząsy i tym mniejsze jest prawdopodobieństwo uszkodzenia danych, powiedzmy, w przypadku upadku. Ten parametr jest szczególnie ważny w przypadku dysków zewnętrznych (patrz Typ).

Niezawodność MTBF

Niezawodność MTBF - czas, w jakim urządzenie jest w stanie pracować nieprzerwanie bez awarii i usterek; innymi słowy, czas pracy, po którym występuje duże prawdopodobieństwo awarii.

Z reguły charakterystyka ta wskazuje pewien średni czas, wynikający z rezultatów testów umownych. Dlatego rzeczywista wartość tego parametru może różnić się od deklarowanej w tym czy innym kierunku; jednak w praktyce kwestia ta nie jest szczególnie istotna. Faktem jest, że w przypadku nowoczesnych dysków SSD MTBF jest obliczany w milionach godzin, a 1 milion godzin odpowiada ponad 110 latom - i mówimy o czystym czasie działania. Tak więc z praktycznego punktu widzenia trwałość dysku jest często ograniczona przez bardziej szczegółowe parametry - TBW i DPWD (patrz poniżej); a gwarancja producenta nie przekracza kilku lat. Jednak dane dotyczące średniego czasu działania w godzinach mogą się również przydać przy wyborze: jeśli pozostałe parametry są podobne, więcej czasu oznacza większą niezawodność i żywotność dysku SSD jako całości.

Zapis IOPS

Wskaźnik IOPS który zapewnia dysk w trybie zapisu.

Termin IOPS odnosi się do największej liczby operacji wejścia/wyjścia, które moduł SSD może wykonać w ciągu sekundy, w tym przypadku podczas zapisywania danych. Ten wskaźnik jest często używany do oceny prędkości dysku; jednak nie zawsze jest to prawda. Po pierwsze, wskaźnikiIOPS różnych producentów mogą być mierzone na różne sposoby - przez wartość maksymalną, przez średnią, przez zapis losowy, zapis sekwencyjny itp. Po drugie, zalety wysokich IOPS stają się zauważalne dopiero przy określonych operacjach - w szczególności jednoczesne kopiowanie dużej liczby plików. Ponadto w praktyce prędkość dysku może być ograniczona przez system, do którego ten dysk jest podłączony. W świetle tego wszystkiego, generalnie dozwolone jest porównywanie różnych modułów SSD pod względem IOPS, ale prawdziwa różnica w wydajności najprawdopodobniej nie jest tak zauważalna, jak różnica w liczbach.

Jeśli chodzi o konkretne wartości, dla trybu zapisu z IOPS do 50 tys. Jest to relatywnie skromne, 50 - 100 tys. - średnie, ponad 100 tys. - wysokie.

Odczyt IOPS

Wskaźnik IOPS który zapewnia dysk w trybie odczytu.

Termin IOPS odnosi się do największej liczby operacji wejścia/wyjścia, które moduł SSD może wykonać w ciągu sekundy, w tym przypadku podczas odczytu z niego danych. Ten wskaźnik jest często używany do oceny prędkości dysku; jednak nie zawsze jest to prawda. Po pierwsze, wskaźniki IOPS różnych producentów mogą być mierzone na różne sposoby - przez wartość maksymalną, przez średnią itp. Po drugie, zalety wysokiego IOPS stają się zauważalne dopiero przy pewnych określonych operacjach - w szczególności kopiowaniu dużej liczby plików jednocześnie. Ponadto w praktyce prędkość dysku może być ograniczona przez system, do którego ten dysk jest podłączony. W świetle tego wszystkiego, generalnie dozwolone jest porównywanie różnych modułów SSD pod względem IOPS, ale prawdziwa różnica w wydajności najprawdopodobniej nie jest tak zauważalna, jak różnica w liczbach.

Dla nowoczesnych dysków SSD w trybie odczytu wskaźnik IOPS poniżej 50 tysięcy jest uważany za bardzo skromny wskaźnik, w większości modeli parametr ten mieści się w przedziale 50 - 100 tysięcy , ale są też liczby wyższe .

TBW

TBW oznacza średni czas dysku między awariami, wyrażony w terabajtach. Innymi słowy, jest to ogólna ilość informacji, które można zapisać (przepisać) w danym module. Ten wskaźnik pozwala ocenić ogólną niezawodność i żywotność dysku - im wyższa wartość TBW, tym dłużej urządzenie będzie działać przy pozostałych warunkach równych.

Należy pamiętać, że znając TBW i okres gwarancji, można obliczyć liczbę dziennych nadpisań (DWPD, patrz odpowiedni paragraf), jeśli producent nie określił tych danych. Aby to zrobić, należy użyć wzoru: DWPD = TBW / (V * T * 365), gdzie V to pojemność pamięci w terabajtach, T to okres gwarancji (lata). Jeśli chodzi o konkretne liczby, na rynku dostępnych jest wiele dysków o stosunkowo niskim TBW - do 100 TB ; nawet te wartości są często wystarczające do codziennego użytku przez dłuższy czas. Jednak modele o TBW 100-500 TB są bardziej powszechne. Wartości 500 - 1000 TB można zaliczyć do „ponadprzeciętnych”, a w najbardziej niezawodnych rozwiązaniach liczba ta jest jeszcze wyższa .

DWPD

Liczba pełnych dziennych nadpisań dozwolona przez konstrukcję dysku, innymi słowy, ile razy dziennie można nadpisać dysk jako całość bez obawy o awarie.

Ten parametr opisuje ogólną niezawodność i trwałość dysku. Oznacza to, że parametr ten jest podobny do TBW (patrz odpowiedni paragraf), jedną wartość można nawet przekonwertować na inną, znając okres gwarancji: TBW = DWPD * V * T * 365, gdzie V to pojemność dysku w terabajtach, a T to okres gwarancji w latach. Jednak DWPD jest nieco bardziej szczegółowym miernikiem: opisuje nie tylko całkowity średni czas między awariami, ale także limit dziennej liczby nadpisań; przekroczenie tego limitu może spowodować uszkodzenie dysku wcześniej niż określono w gwarancji. Jednak nawet niewielkie wartości DWPD - 0,5 - 1 raz dziennie , a nawet mniej niż 0,5 razy dziennie - często okazują się wystarczające nie tylko do prostego codziennego użytkowania, ale nawet do zadań profesjonalnych. Wyższe wskaźniki - 1-2 razy dziennie lub więcej - są rzadkie; jednocześnie mogą to być zarówno wysokiej klasy, jak i budżetowe moduły SSD.

Gwarancja producenta

Gwarancja producenta wyznaczona dla tego modelu.

W rzeczywistości jest to minimalna żywotność deklarowana przez producenta, pod warunkiem przestrzegania zasad eksploatacji. Najczęściej faktyczna żywotność urządzenia jest znacznie dłuższa niż gwarantowana. Należy jednak pamiętać, że gwarancja często zapewnia dodatkowe warunki - na przykład „[tyle lat] lub do wyczerpania TBW” (więcej szczegółów na temat TBW, patrz wyżej).

Dokładne warunki gwarancji mogą się różnić nawet w przypadku podobnych dysków tego samego producenta. Najpopularniejsze opcje to 3 lata i 5 lat , ale są też inne liczby - do 10 lat w najdroższych modelach.

Podświetlenie

Obecność podświetlenie na dysku SSD; specyfikacja ta może również wskazywać technologię synchronizacji podświetlenie obsługiwaną przez określony model.

Sama funkcja podświetlenie ma znaczenie tylko dla modeli wewnętrznych (patrz „Typ”). Nie wpływa to na funkcjonalność dysku, jednak nadaje mu niecodzienny wygląd - może się to przydać przy montażu komputera w nietypowej, wyróżniającej się konstrukcji. Oczywiście należy wziąć pod uwagę, że podświetlenie musi być widoczne z zewnątrz - co oznacza, że obudowa musi mieć przezroczyste ścianki lub przynajmniej okienko obserwacyjne.

Jeśli chodzi o synchronizację, to pozwala "dopasować" podświetlenie modułu SSD i innych elementów systemu - płyty głównej, karty graficznej, klawiatury, myszki itp. - tak aby wszystkie komponenty jednocześnie zmieniały kolor lub tworzyły ciekawe efekty ( takie jak „fala kolorów”). Aby uzyskać pełne dopasowanie, wszystkie systemy oświetleniowe muszą wykorzystywać tę samą technologię pomiaru czasu; jednak wielu producentów ma własne technologie, które są ze sobą niekompatybilne. Jednocześnie produkowane są również moduły SSD o formacie „multi-kompatybilności” - są one kompatybilne z różnymi technologiami (osobno należy określić konkretną listę obsługiwanych formatów synchronizacji).

TRIM

Moduł obsługuje komendy TRIM .

Osobliwością modułów SSD jest to, że podczas usuwania danych w trybie normalnym (bez użycia TRIM) zmiany są dokonywane tylko w „spisie treści” dysku: niektóre komórki są oznaczone jako puste i gotowe do zapisania nowych informacji. Jednak stare informacje nie są z nich usuwane, a przy zapisywaniu nowych danych trzeba faktycznie przepisać - to znacznie zmniejsza szybkość pracy. Komenda TRIM ma na celu zaradzenie tej sytuacji: po jego odebraniu sterownik dysku sprawdza, czy komórki oznaczone jako puste są faktycznie puste i czyści je w razie potrzeby.

Oczywiście ta funkcja musi być obsługiwana nie tylko przez dysk, ale także przez system, jednak możliwość współpracy z TRIM jest wbudowana w większość popularnych nowoczesnych systemów operacyjnych.

Radiator chłodzenia M.2

Obecność radiatora w dysku M.2 (patrz wyżej).

Radiator jest zwykle metalową płytką przymocowaną do płyty dysku. Poprawia on odprowadzanie ciepła, co jest szczególnie ważne przy dużych obciążeniach związanych z dużą ilością informacji. Dyski M.2 z radiatorem są przeznaczone głównie do systemów o wysokiej wydajności, w szczególności do gier.

Zwróć również uwagę, że radiatory M.2 znajdują się jako wyposażenie na płytach głównych, więc jeśli sam dysk nie ma tej funkcji, możesz wybrać „płytę główną” z radiatorem .

Kieszeń zewnętrzna

Akcesorium umożliwiające używanie wewnętrznego dysku SSD jako zewnętrznego. Taka „kieszeń” to w rzeczywistości obudowa ze złączem (zwykle USB tego czy innego typu); sam dysk jest w tym przypadku podłączany do USB, i cała konstrukcja może służyć jako zewnętrzny dysk SSD. Do użytku wewnętrznego moduł jest odpowiednio wyjmowany z kieszeni.

Dołączony kabel

Typ kabla dostarczanego z dyskiem.

Ten parametr ma znaczenie tylko dla modeli zewnętrznych (patrz „Typ”).Typ kabla wskazują rodzaje złączy na jego końcach, przy czym wtyczkę do podłączenia do dysku wskazuje się jako pierwszą, a druga wtyczka służy do podłączenia do komputera. Konkretne typy złączy mogą być następujące:

- USB A. Wtyczka do tradycyjnych pełnowymiarowych portów USB - takich jakie są w większości komputerów i laptopów. Właściwie taka wtyczka jest używana tylko na „komputerowym” końcu kabla - dla samych dysków złącza USB A są zbyt nieporęczne.

- USB C. Najnowsze nowoczesne złącze USB. W przeciwieństwie do swoich poprzedników ma konstrukcję dwustronną - wtyczkę można włożyć do złącza z dowolnej strony. Bardzo kompaktowy, dzięki czemu nadaje się do montażu w obudowie dysku; jednak występuje również w komputerach / laptopach, więc wtyczki USB C można umieścić po jednej lub obu stronach kabla.

- Micro B. Wtyczka pod złącze typu microUSB; To złącze jest znane wielu z przenośnych gadżetów, takich jak smartfony i tablety, można je również znaleźć w dyskach SSD. Właściwie wtyczka micro B znajduje się tylko z boku dysku - złącza tego praktycznie nie ma w komputerach.

- MiniUSB. Kolejna mniejsza wersja wtyczki USB, pod wieloma względami podobna do opisanej powyżej micro B. W naszych czasach uważana jest za przestarzałą i praktycznie nieużywaną.

Naj...popularniejsze opcje dołączonych kabli to USB C do USB A , USB C do USB C , micro B do USB A i mini USB do USB A. Niektóre dyski ze złączem USB C są wyposażone w dwa rodzaje przewodów jednocześnie - z USB C i USB A po stronie „komputera”.

Obudowa odporna na uderzenia

Dysk ma zwiększoną ochronę przed wstrząsami oraz uderzeniami.

Same moduły SSD są dość odporne na wstrząsy; ta sama cecha jest wskazana, jeśli dysk celowo jest wzmocniony, aby w jak największym stopniu wytrzymać upadki i inne „kłopoty”. Odporna na wstrząsy obudowa jest odpowiednia przede wszystkim dla modeli zewnętrznych (patrz „Typ”).

Standard militarny MIL-STD-810

Zgodność dysku ze standardem militarnym MIL-STD-810.

Początkowo MIL-STD-810 to zestaw norm opracowanych do testowania sprzętu wojskowego pod kątem działania w różnych trudnych warunkach i przewidujący dość rygorystyczne wymagania. Jednak w przypadku urządzeń „cywilnych” (w tym dysków SSD) zgodność z tym standardem nie zawsze oznacza wysoki stopień ochrony. Wynika to z dwóch niuansów. Po pierwsze, MIL-STD-810 zawiera cały zestaw testów (warunki temperaturowe, wilgotność, wibracje, wstrząsy itp.), A formalną zgodność z tym standardem można uzyskać, nawet jeśli urządzenie przeszło co najmniej jeden z tych testów i nie było w ogóle testowane do końca. Po drugie, sami producenci mają prawo poddania urządzenia kontroli, przy tym często nie mówią o tym, które testy zostały przeprowadzone, a które zaliczone. Tak więc, choć generalnie obecność certyfikatu MIL-STD-810 oznacza zwiększony stopień ochrony, to jednak specyfikę takiej ochrony należy wyjaśnić osobno - może się okazać, że jest skromniejsza niż w przypadku podobnego modelu, który nie posiada oznaczenia MIL-STD-810.

Poziom ochrony (IP)

Poziom ochrony pozwala zrozumieć, jak dobrze urządzenie jest chronione przed kurzem i wilgocią. Osiąga się to dzięki szczelności obudowy, dodatkowym gumowym uszczelkom i jest oczywiście wyświetlane w liczbach - na przykład IP67 (ten poziom ochrony wskazuje na wodoodporność dysku SSD ). Pierwsza liczba mówi o ochronie przed kurzem, druga o ochronie przed wilgocią. Teraz więcej o możliwych liczbach.

Ochrona przed kurzem:
5 - pyłoszczelność (kurz może dostać się do środka w niewielkich ilościach, które nie wpływają na pracę urządzenia);
6 - ochrona przed pyłem (pył nie przenika do środka).

Wodoodporność:
5 - ochrona przed strumieniami wody z dowolnego kierunku (przelotne opady, burze).
7 - możliwość krótkotrwałego zanurzenia pod wodę na płytką głębokość (do 1 m).
8 - możliwość długiego (30 min lub więcej) nurkowania na głębokość większą niż 1 m. Jednak szczególne ograniczenia dotyczące głębokości i czasu mogą być inne.

Materiał obudowy

Materiał, z którego wykonana jest obudowa dysku. Ten parametr ma znaczenie głównie dla modeli zewnętrznych (patrz „Typ”), ponieważ wewnętrzne są chronione przez obudowę komputera i w normalnych warunkach nie wchodzą w interakcję z otoczeniem.

- Plastikowy. Niedrogi i jednocześnie dość praktyczny materiał. Plastik jest gorszy od metalu pod względem wytrzymałości, ale jest dość niezawodny (jest stosowany w modelach odpornych na wstrząsy), a ponadto nie boi się wilgoci. Ponadto materiał ten z łatwością przybiera różnorodne kształty i kolory, co „ułatwia życie” projektantom i pozwala tworzyć oryginalnie wyglądające urządzenia. Z tego powodu większość obudów SSD jest wykonana z tworzywa sztucznego.

- Metal. Z praktycznego punktu widzenia metal z jednej strony jest mocniejszy niż plastik, z drugiej trudniejszy w obróbce i droższy; jednak w praktyce rzadko wymagana jest wysoka wytrzymałość. Dlatego metalowa obudowa jest typowa głównie dla dość zaawansowanych rozwiązań.
Filtry według parametrów
 
Cena
oddo zł
Producenci
Typ
Pojemność dysku
Współczynnik kształtu
Wtyczka złącza
Interfejs M.2
Typ pamięci
Dodatkowo
Według roku produkcji
Filtry zaawansowane
Katalog dysków SSD 2021 - nowości, hity sprzedaży, kupić dyski SSD.