Telewizory LG
Lista wszystkich telewizorów Filtry zaawansowane → |
Być może Cię zainteresuje
Artykuły, recenzje, przydatne porady
Wszystkie materiały![](/posts/files/5588/medium_pic.jpg)
Najlepsze telewizory 4K 75" do 5 000 PLN
Niedrogie i funkcjonalne telewizory 75 cali z inteligentnymi technologiami przetwarzania obrazu
![](/posts/files/2692/medium_pic.jpg)
Jak dobrać przekątną telewizora do pomieszczenia i jaką rozdzielczość wybrać?
Czy zawsze warto kupować większy telewizor? Być może dla małego pokoju 55 cali to za dużo, ale 32 w sam raz?
![](/posts/files/2757/medium_pic.jpg)
Kable HDMI: jak wybrać właściwy i czy ma sens przepłacanie?
Z jakiegoś powodu powszechnie przyjmuje się, że im droższy kabel, tym lepszy przesyłany obraz.
![](/posts/files/5712/medium_pic.jpg)
Przezroczysty telewizor, laptop 3D, głośnik do stylizacji wnętrza i inne ciekawe zapowiedzi z targów CES 2024
Poznajmy najciekawsze nowości z zakresu elektroniki z największych międzynarodowych targów CES 2024
![](/posts/files/5650/medium_pic.jpg)
Najlepsze telewizory 75-calowe
Flagowe telewizory roku 2023 dla najbardziej wymagających użytkowników
![](/posts/files/6045/medium_pic.jpg)
Co to jest FPS i dlaczego jest ważny w grach?
Liczba klatek na sekundę w grach: co to jest, jaka wartość jest wygodna dla graczy, jak ją zwiększyć
Telewizory: specyfikacje, typy, rodzaje
Pokaż wszystkie
Przekątna
Optymalny rozmiar telewizora zależy przede wszystkim od odległości, z której planuje się go oglądać. Jeśli przekątna jest zbyt mała, trudno będzie zobaczyć szczegóły na ekranie, będziesz musiał się naprężyć; zbyt duży – obraz będzie znacznie większy niż pole widzenia, co również jest niepożądane. Najlepszym wariantem jest sytuacja, gdy odległość od telewizora odpowiada 3 – 4 jego przekątnym: na przykład dla rozmiaru 32 "(80 cm) zalecana odległość to około 2,5 – 3 m.
Wielkość przekątnej ekranu wpływa zarówno na koszt telewizora, jak i jego ogólne wyposażenie. Dlatego wśród modeli mniejszych niż 32 cale często spotykane są telewizory bez Smart TV i innych zaawansowanych funkcji; telewizory na 32 – 55" mogą być zarówno proste jak i zaawansowane; a duży ekran, ponad 55”, w większości przypadków komponuje się z rozbudowaną funkcjonalnością dodatkową.
Obecnie na rynku prezentowane są takie popularne przekątne: 32 cale, 39 – 40 cali , 43 cale , 49 cali , 49 – 50 cali , 55 cali, 65 cali, 75 cali oraz ponad 80 cali.
Wielkość przekątnej ekranu wpływa zarówno na koszt telewizora, jak i jego ogólne wyposażenie. Dlatego wśród modeli mniejszych niż 32 cale często spotykane są telewizory bez Smart TV i innych zaawansowanych funkcji; telewizory na 32 – 55" mogą być zarówno proste jak i zaawansowane; a duży ekran, ponad 55”, w większości przypadków komponuje się z rozbudowaną funkcjonalnością dodatkową.
Obecnie na rynku prezentowane są takie popularne przekątne: 32 cale, 39 – 40 cali , 43 cale , 49 cali , 49 – 50 cali , 55 cali, 65 cali, 75 cali oraz ponad 80 cali.
System operacyjny
- Smart TV (system własny). System operacyjny telewizora jest reprezentowany przez markowe oprogramowanie producenta. Z reguły takie systemy operacyjne mają atrakcyjne i zrozumiałe menu, podobnie jak tradycyjne telewizory Smart TV. Zastrzeżony system operacyjny jest opracowywany przez samego producenta dla zasobów sprzętowych konkretnego modelu telewizora lub całej serii. Ale, jak pokazuje praktyka, w porównaniu z klasycznym Smart TV, funkcjonalność systemu własnego często ma znaczące ograniczenia, a sam system jest w rzeczywistości okrojoną wersją pełnowartościowego Smart TV.
- Smart TV (Android AOSP). Ten typ systemu operacyjnego jest modyfikacją popularnego systemu operacyjnego Android, wyróżniającego się głównie otwartym kodem źródłowym. Jest to wszechstronny system operacyjny, który daje użytkownikowi znacznie większą swobodę w tworzeniu zmian i ustawień w samym systemie. Jednocześnie nie gwarantuje się instalacji i stabilności niektórych aplikacji na tej platformie, a ogólne sterowanie systemem nie zostało specjalnie „zaostrzone” dla dużych ekranów, co może powodować pewne niedogodności. Przede wszystkim takie rozwiązania wzbudzają zainteresowanie użytkowników, którzy znają się na cechach systemu operacyjnego Android, lubią wszystko dostosowywać i sterować i mają na to czas.
- Android TV. Telewizory tego typu oferują pełne oprogramowanie Andro...id TV, specjalnie przystosowane do pracy na dużych ekranach. Jak sama nazwa wskazuje, jest to rodzaj systemu operacyjnego Android specjalnie „wyostrzonego” dla telewizorów/projektorów itp. Oprócz wspólnych cech wszystkich Androidów (np. Możliwość instalowania dodatkowych aplikacji, w tym nawet gier), posiada szereg funkcji specjalnych: zoptymalizowany interfejs, łączenie się ze smartfonami (w tym możliwość używania ich jako pilota), wyszukiwanie głosowe itp. Dzięki temu telewizory z tą funkcją mają znacznie lepszą funkcjonalność niż modele ze „zwykłym” Smart TV. Oczywiście dedykowany procesor, podsystem graficzny i pamięć są przeznaczone do działania wielofunkcyjnego systemu operacyjnego, a obecność takich zasobów sprzętowych wpływa na ogólny koszt telewizora. Zapewniając tę samą konstrukcję optyczną, modele Android TV będą kosztować więcej niż klasyczne urządzenia z prostym wieloliniowym menu.
— Google TV. Rebranding platformy Android TV dla telewizorów i smart konsoli, a raczej - nowa powłoka na szczycie systemu operacyjnego pod znakiem „zielonego droida”, wprowadzona od 2021 roku. Wśród innowacji znajduje się przeprojektowany interfejs użytkownika, ulepszona baza wiedzy, która efektywniej dystrybuuje treści według gatunku i zbiera informacje o wyszukiwaniu z całej listy zainstalowanych aplikacji i subskrypcji. Asystent głosowy teraz lepiej rozumie potrzeby słuchaczy i przedstawia szczegółową listę znalezionych informacji. Oddzielna zakładka w interfejsie zawiera transmisje na żywo z bieżących wydarzeń, czy to wydarzeń sportowych, czy startu rakiety na Marsa. W systemie poprawiono m.in. aspekty związane z wykorzystaniem telewizora jako stanowiska dowodzenia do sterowania jedynym ekosystemem „inteligentnego” domu.
Procesor
— Sony X1. Procesor Sony X1 jest używany w kilku seriach telewizorów Sony: XH i XG. Takie telewizory zajmują kilka nisz jednocześnie: kategorię budżetową i klasę średnią. Najbardziej niedrogie modele pokazują obraz w rozdzielczości 4K bez obsługi szerokiego zakresu dynamiki, w bardziej zaawansowanych modelach używany jest 4K HDR. Zasadniczo są to proste modele przeznaczone tylko do oglądania filmów. Do rozrywki w grach dynamicznych telewizory z takim procesorem są mniej odpowiednie.
— Sony X1 Extreme. Sony X1 Extreme jest o 40 % mocniejszy niż jego poprzednik Sony X1 i jest przeznaczony do obsługi obrazów 4K HDR. Praca z dynamicznym zakresem HDR umożliwia wyświetlanie realistycznego obrazu o wyższej jakości. Telewizory z procesorem Sony X1 Extreme to modele ze średniej i wyższej półki cenowej. Jakość obrazu w nich jest poprawiona dzięki obecności dynamicznego podświetlenie matrycy. Ważną cechą Sony X1 Extreme jest wykorzystanie dwóch niezależnych baz danych reprodukcji kolorów (Dual database processing). Technologia Object-based HDR remaster analizuje obraz wyświetlany na ekranie, porównuje kolory z bazą danych i dostosowuje je do oglądania na konkretnym telewizorze. Technologia Super Bit Mapping 4K HDR sprawia, że przejścia kolorów są płynniejsze i bardziej naturalne, zapewniając bardziej realistyczne obrazy.
— Sony X1 Ultimate. Procesor Sony X1 Ult...imate może obsługiwać zarówno obrazy 4K (3840 × 2160), jak i 8K HDR (7680 x 4320), w zależności od rozmiaru ekranu. Telewizory z takim procesorem zapewniają obraz z najgłębszymi szczegółami i najwyższą jakością rysowania tekstur. Telewizory z procesorem Sony X1 Ultimate to w większości zaawansowane modele średniej i wyższej klasy. Takie telewizory dają efekt całkowitego zanurzenia się w atmosferze oglądanego filmu. Sony X1 Ultimate obsługuje technologię X-Reality PRO z ekskluzywną bazą danych kolorów. Nawet podczas wyświetlania obrazu w niskiej rozdzielczości na ekranie telewizora jakość obrazu jest automatycznie podnoszona do 8K (4K) z szerokim zakresem dynamicznym HDR. Obecna jest technologia X-tended Dynamic Range PRO, która rozprowadza podświetlenie matrycy zgodnie z wyświetlanymi scenami. Dynamiczne podświetlenie poprawia kontrast i sprawia, że obraz jest tak "żywy", jak to tylko możliwe, a jednocześnie czerń jest bardziej nasycona niż kiedykolwiek.
— Sony Cognitive XR. Telewizory z procesorem Sony XR mogą wyświetlać obraz w rozdzielczości 4K i 8K, w zależności od samego modelu telewizora. Są to zaawansowane technologicznie modele działające pod kontrolą ulepszonej sztucznej inteligencji. Sony XR to jeden z pierwszych na świecie procesorów „kognitywnych”. Algorytm oprogramowania przetwarza informacje o dźwięku i wideo w jednym strumieniu. Według świadczeń producenta, podobieństwo przetwarzania danych przez procesor i pracy ludzkiego mózgu pozwala telewizorowi na odtworzenie danych w najbardziej zrozumiałej, niemal natywnej dla człowieka formie.
— LG. W hierarchii procesorów do telewizorów firmy LG istnieją trzy duże rodziny: α5, α7 i α9.
Procesory pierwszego rzędu (Alpha 5) są stosowane telewizorach tanich marek. Obejmują one podstawowy zakres zadań w rodzaju poprawy odwzorowania kolorów, skalowania wideo do 4K oraz tworzenia wirtualnego dźwięku przestrzennego.
Procesory z linii Alpha 7 znajdziemy na pokładzie telewizorów LG ze średniej półki z matrycami NanoCell i OLED. Ich zaawansowana funkcjonalność obejmuje automatyczne dostosowywanie parametrów obrazu i dźwięku do gatunku nadawanej transmisji, a także automatyczne dostosowywanie jasności i tonacji do otaczającej przestrzeni.
Flagowe telewizory LG są wyposażone w procesory α9, które wykorzystują algorytmy głębokiego uczenia maszynowego do analizowania gatunku emitowanych treści wideo i dostosowywania do nich parametrów obrazu i dźwięku. Procesory Alpha 9 współpracują ze wszystkimi odpowiednimi specyfikacjami technologii High Dynamic Range telewizorów LG i są wyposażone w profesjonalny system identyfikacji dźwięku.
Należy pamiętać, że z każdą kolejną edycją procesory obrazu LG zwiększają funkcjonalność. Ich generacje są oznaczane przedrostkiem Gen z numerem seryjnym generacji.
— LG α 7 Gen 4. Inteligentny procesor czwartej generacji stosowany w telewizorach LG NanoCell i OLED ze średniej półki. Przetwarza transmisje wideo w wysokiej rozdzielczości 4K, skaluje obrazy do tego samego formatu z niższych rozdzielczości klatek i znacznie zwiększa moc przetwarzania. Procesor LG α 7 Gen 4 opiera się na specjalnych algorytmach, które analizują rodzaj treści wideo w czasie rzeczywistym, aby dostosować ustawienia obrazu i dźwięku do gatunku transmisji. Tonacja i jasność obrazu na ekranie są również automatycznie dostosowywane do oświetlenia otaczającej przestrzeni. Po drodze procesor poprawia jakość dźwięku telewizora - w zależności od oglądanych treści i lokalizacji widzów w pomieszczeniu (określane za pomocą pilota Magic). — LG α 9 Gen 4. Potężny procesor neuronowy do topowych paneli LG OLED, Mini LED i NanoCell z 2021 roku i nowszych modeli. Wykorzystuje algorytmy głębokiego uczenia maszynowego, aby analizować gatunek nadawanych treści wideo i dostosowywać do niego parametry obrazu i dźwięku. Procesor jest wystarczająco wytrzymały, aby skalować wideo z rozdzielczości 2K i 4K do ultraformatowego 8K ze znacznie wyższym poziomem szczegółowości i klarowności obrazu. Kolejną jego cechą jest funkcja AI Picture Pro, która rozpoznaje obiekty w kadrze (twarze, ciała, obiekty) i przetwarza każdy z nich z osobna, dzięki czemu obrazy jako całość wyglądają bardziej naturalnie. Treści HDR są zoptymalizowane dzięki regulacji jasności — procesor współpracuje ze wszystkimi obowiązującymi specyfikacjami technologii High Dynamic Range w telewizorach LG. Wisienką na torcie jest profesjonalny system identyfikacji dźwięku, który automatycznie dostosowuje poziom głośności w różnych rodzajach treści i miksuje dźwięk dwukanałowy z dźwiękiem przestrzennym (format 5.1.2). — Samsung Crystal 4K. Procesor Crystal 4K firmy Samsung jest używany głównie w telewizorach Samsung Crystal UHD. Ta kategoria telewizorów wyróżnia się przystępną ceną. Są to proste modele, które wyświetlają obraz w rozdzielczości Ultra 4K. Procesor Samsung Crystal 4K jest wystarczająco potężny, aby podnieść jakość kolorów do HDR. Spośród zastosowanych technologii można wyróżnić Contrast Enhancer i Dynamic Crystal Color, dzięki którym można precyzyjnie uregulować kontrast i jasność obrazu. — Samsung Quantum 4K. Procesor Quantum 4K firmy Samsung jest używany w telewizorach Samsung z podświetleniem QLED. Wysoka wydajność pozwala na skalowanie obrazu Full HD do 4K oraz z szerokim zakresem dynamicznym HDR. Procesor Quantum 4K firmy Samsung jest wyposażony w unikalną technologię Quantum HDR, która sprawia, że obrazy są bardziej szczegółowe, bogate i wyraziste. Procesor obsługuje technologię dynamicznego podświetlenie Dual LED, dzięki której obraz nabiera ekstremalnego kontrastu i jednocześnie wysokiej jasności. Telewizory mają również specjalny tryb gry Real Game Enhancer + z obsługą technologii AMD FreeSync. — Samsung Quantum 8K. Procesor Quantum 8K firmy Samsung jest używany w telewizorach Samsung QLED od 2020 roku. Modele z tej serii potrafią odtwarzać obrazy 8K HDR, a obraz tak wysokiej jakości można uzyskać nawet ze źródła o rozdzielczości od 4K do Full HD. Z reguły są to modele z najwyższej półki. Telewizory tej klasy można wykorzystać jako element profesjonalnego kina domowego. Głęboka szczegółowość obrazu zapewnia pełne zanurzenie w treści wideo. Za przetwarzanie obrazu odpowiada sztuczna inteligencja QLED TV. — Philips P5 Perfect Picture. Procesor Philips P5 Perfect Picture jest używany w telewizorach Philips OLED. Moc procesora jest wystarczająca do odtwarzania obrazów 4K. W starszych modelach dostępny jest rozszerzony zakres dynamiczny kolorów HDR. Telewizory z procesorem Philips P5 Perfect Picture obejmują kilka kategorii kosztowych jednocześnie, segment niedrogi i średni przedział cenowy. Na ekranach takich modeli wyświetlany jest wysokiej jakości obraz, ale z reguły nie osiąga referencyjnego Ultra 4K HDR, ponieważ wymaga to bardziej profesjonalnej matrycy. Procesor P5 Perfect Picture to pierwszy procesor firmy Philips wykorzystujący sztuczną inteligencję. Philips P5 Perfect Picture obsługuje takie technologie, jak Dolby Vision, HDR10 +, Perfect Natural Motion i Micro Dimming Pro. — Philips P5 Pro Perfect Picture. Procesor Philips P5 Pro Perfect Picture jest używany w telewizorach Philips z zaawansowanym OLED. Modele z tym procesorem mogą wyświetlać obrazy w rozdzielczości Ultra 4K HDR. Zwykle występuje w telewizorach zaawansowanych. Telewizory z procesorem Philips P5 Pro Perfect Picture korzystają z interfejsu sieci neuronowej opartej na inteligencji maszynowej. Obecne są asystenci głosowi Asystent Google i Amazon Alexa. Procesor wykorzystuje następujące technologie do przetwarzania obrazu i dźwięku: Dolby Vision, Dolby Atmos, HDR10 +, Micro Dimming Perfect i Wide Color Gamut.
Procesory pierwszego rzędu (Alpha 5) są stosowane telewizorach tanich marek. Obejmują one podstawowy zakres zadań w rodzaju poprawy odwzorowania kolorów, skalowania wideo do 4K oraz tworzenia wirtualnego dźwięku przestrzennego.
Procesory z linii Alpha 7 znajdziemy na pokładzie telewizorów LG ze średniej półki z matrycami NanoCell i OLED. Ich zaawansowana funkcjonalność obejmuje automatyczne dostosowywanie parametrów obrazu i dźwięku do gatunku nadawanej transmisji, a także automatyczne dostosowywanie jasności i tonacji do otaczającej przestrzeni.
Flagowe telewizory LG są wyposażone w procesory α9, które wykorzystują algorytmy głębokiego uczenia maszynowego do analizowania gatunku emitowanych treści wideo i dostosowywania do nich parametrów obrazu i dźwięku. Procesory Alpha 9 współpracują ze wszystkimi odpowiednimi specyfikacjami technologii High Dynamic Range telewizorów LG i są wyposażone w profesjonalny system identyfikacji dźwięku.
Należy pamiętać, że z każdą kolejną edycją procesory obrazu LG zwiększają funkcjonalność. Ich generacje są oznaczane przedrostkiem Gen z numerem seryjnym generacji.
— LG α 7 Gen 4. Inteligentny procesor czwartej generacji stosowany w telewizorach LG NanoCell i OLED ze średniej półki. Przetwarza transmisje wideo w wysokiej rozdzielczości 4K, skaluje obrazy do tego samego formatu z niższych rozdzielczości klatek i znacznie zwiększa moc przetwarzania. Procesor LG α 7 Gen 4 opiera się na specjalnych algorytmach, które analizują rodzaj treści wideo w czasie rzeczywistym, aby dostosować ustawienia obrazu i dźwięku do gatunku transmisji. Tonacja i jasność obrazu na ekranie są również automatycznie dostosowywane do oświetlenia otaczającej przestrzeni. Po drodze procesor poprawia jakość dźwięku telewizora - w zależności od oglądanych treści i lokalizacji widzów w pomieszczeniu (określane za pomocą pilota Magic). — LG α 9 Gen 4. Potężny procesor neuronowy do topowych paneli LG OLED, Mini LED i NanoCell z 2021 roku i nowszych modeli. Wykorzystuje algorytmy głębokiego uczenia maszynowego, aby analizować gatunek nadawanych treści wideo i dostosowywać do niego parametry obrazu i dźwięku. Procesor jest wystarczająco wytrzymały, aby skalować wideo z rozdzielczości 2K i 4K do ultraformatowego 8K ze znacznie wyższym poziomem szczegółowości i klarowności obrazu. Kolejną jego cechą jest funkcja AI Picture Pro, która rozpoznaje obiekty w kadrze (twarze, ciała, obiekty) i przetwarza każdy z nich z osobna, dzięki czemu obrazy jako całość wyglądają bardziej naturalnie. Treści HDR są zoptymalizowane dzięki regulacji jasności — procesor współpracuje ze wszystkimi obowiązującymi specyfikacjami technologii High Dynamic Range w telewizorach LG. Wisienką na torcie jest profesjonalny system identyfikacji dźwięku, który automatycznie dostosowuje poziom głośności w różnych rodzajach treści i miksuje dźwięk dwukanałowy z dźwiękiem przestrzennym (format 5.1.2). — Samsung Crystal 4K. Procesor Crystal 4K firmy Samsung jest używany głównie w telewizorach Samsung Crystal UHD. Ta kategoria telewizorów wyróżnia się przystępną ceną. Są to proste modele, które wyświetlają obraz w rozdzielczości Ultra 4K. Procesor Samsung Crystal 4K jest wystarczająco potężny, aby podnieść jakość kolorów do HDR. Spośród zastosowanych technologii można wyróżnić Contrast Enhancer i Dynamic Crystal Color, dzięki którym można precyzyjnie uregulować kontrast i jasność obrazu. — Samsung Quantum 4K. Procesor Quantum 4K firmy Samsung jest używany w telewizorach Samsung z podświetleniem QLED. Wysoka wydajność pozwala na skalowanie obrazu Full HD do 4K oraz z szerokim zakresem dynamicznym HDR. Procesor Quantum 4K firmy Samsung jest wyposażony w unikalną technologię Quantum HDR, która sprawia, że obrazy są bardziej szczegółowe, bogate i wyraziste. Procesor obsługuje technologię dynamicznego podświetlenie Dual LED, dzięki której obraz nabiera ekstremalnego kontrastu i jednocześnie wysokiej jasności. Telewizory mają również specjalny tryb gry Real Game Enhancer + z obsługą technologii AMD FreeSync. — Samsung Quantum 8K. Procesor Quantum 8K firmy Samsung jest używany w telewizorach Samsung QLED od 2020 roku. Modele z tej serii potrafią odtwarzać obrazy 8K HDR, a obraz tak wysokiej jakości można uzyskać nawet ze źródła o rozdzielczości od 4K do Full HD. Z reguły są to modele z najwyższej półki. Telewizory tej klasy można wykorzystać jako element profesjonalnego kina domowego. Głęboka szczegółowość obrazu zapewnia pełne zanurzenie w treści wideo. Za przetwarzanie obrazu odpowiada sztuczna inteligencja QLED TV. — Philips P5 Perfect Picture. Procesor Philips P5 Perfect Picture jest używany w telewizorach Philips OLED. Moc procesora jest wystarczająca do odtwarzania obrazów 4K. W starszych modelach dostępny jest rozszerzony zakres dynamiczny kolorów HDR. Telewizory z procesorem Philips P5 Perfect Picture obejmują kilka kategorii kosztowych jednocześnie, segment niedrogi i średni przedział cenowy. Na ekranach takich modeli wyświetlany jest wysokiej jakości obraz, ale z reguły nie osiąga referencyjnego Ultra 4K HDR, ponieważ wymaga to bardziej profesjonalnej matrycy. Procesor P5 Perfect Picture to pierwszy procesor firmy Philips wykorzystujący sztuczną inteligencję. Philips P5 Perfect Picture obsługuje takie technologie, jak Dolby Vision, HDR10 +, Perfect Natural Motion i Micro Dimming Pro. — Philips P5 Pro Perfect Picture. Procesor Philips P5 Pro Perfect Picture jest używany w telewizorach Philips z zaawansowanym OLED. Modele z tym procesorem mogą wyświetlać obrazy w rozdzielczości Ultra 4K HDR. Zwykle występuje w telewizorach zaawansowanych. Telewizory z procesorem Philips P5 Pro Perfect Picture korzystają z interfejsu sieci neuronowej opartej na inteligencji maszynowej. Obecne są asystenci głosowi Asystent Google i Amazon Alexa. Procesor wykorzystuje następujące technologie do przetwarzania obrazu i dźwięku: Dolby Vision, Dolby Atmos, HDR10 +, Micro Dimming Perfect i Wide Color Gamut.
Matryca
Rodzaj matrycy zastosowanej w telewizorze. Wśród nich na największą uwagę zasługują OLED, QLED i NanoCell, które można znaleźć w telewizorach z odpowiedniego przedziału cenowego. Teraz bardziej szczegółowo o każdym z nich i o innych, bardziej klasycznych opcjach:
— OLED. Telewizory z ekranami wykorzystującymi organiczne diody elektroluminescencyjne. Takie diody LED mogą służyć zarówno do podświetlania tradycyjnej matrycy LCD, jak i jako elementy, z których zbudowany jest ekran. W pierwszym przypadku przewagą OLED nad tradycyjnym podświetleniem LED jest kompaktowość, wyjątkowo niski pobór mocy, równomierność podświetlenia, a także doskonała jasność i kontrast. A w matrycach w całości składających się z OLED zalety te są jeszcze wyraźniejsze. Głównymi wadami telewizorów OLED są wysoka cena (która jednak stale spada wraz z rozwojem i udoskonalaniem technologii), a także podatność pikseli organicznych na wypalanie się przy długotrwałej transmisji statycznych obrazów lub obrazów ze statycznymi elementami (logo kanału telewizyjnego, panel informacyjny itp.).
— QLED. Telewizory z ekranami wykorzystującymi technologię kropek kwantowych - QLED. Takie ekrany różnią się od zwykłych matryc LED konstrukcją podświetlenia: wielowarstwowe filtry barwne w takim podświetleniu zastępowane są powłoką cienkowarstwową, przepuszczającą światło na bazie nanocząstek, a tradycy...jne białe diody LED - niebieskimi. Pozwala to osiągnąć znaczny wzrost jasności i nasycenia kolorów przy jednoczesnej poprawie jakości odwzorowania kolorów, dodatkowo zmniejsza grubość i zmniejsza pobór mocy ekranu. Wadą matryc QLED jest tradycyjna - wysoka cena.
— QD-OLED. Modyfikacja technologii "kropek kwantowych" (QLED) zaprezentowana przez firmę Samsung pod koniec 2021 roku jako odpowiedź na zaawansowane matryce OLED firmy LG. Z zasady działania ta technologia jest całkowicie podobna do oryginalnej QLED: niebieskie diody LED, samoświecące piksele (zamiast oświetlenia zewnętrznego) oraz „kropki kwantowe”, które pełnią rolę filtrów barwnych, lecz jednocześnie praktycznie nie osłabiają światła (w przeciwieństwie do tradycyjnych filtrów). Jednocześnie dzięki zastosowaniu szeregu zaawansowanych rozwiązań twórcom udało się osiągnąć całkiem imponującą specyfikację, znacząco przewyższającą wiele innych matryc OLED. Specyfikacja ta obejmuje szczytową jasność 1000 nitów (cd/m²), doskonały kontrast i głębię czerni, a także pokrycie kolorów w 90% zgodnie ze standardem BT.2020 i w 120% zgodnie z DCI-P3. — TN+Film. Najstarszy z typów matryc stosowanych w nowoczesnych telewizorach, jest też najprostszy i najtańszy. Oprócz niskiego kosztu zaletą TN-Film jest dobry czas reakcji. Jednocześnie jakość obrazu i oddawanie barw są stosunkowo skromne, kąty widzenia niewielkie, a rezerwa jasności niska. Dlatego opcja ta jest używana głównie w modelach niedrogich z małymi ekranami.
— IPS. Typ matrycy pierwotnie opracowany w oparciu o wysoką jakość odwzorowania kolorów. Rzeczywiście, ekrany IPS dają jasne, nasycone kolory, mają dobrą przestrzeń kolorów, wysoką jasność i szerokie kąty widzenia. Początkową wadą tej technologii był krótki czas reakcji, ale w nowoczesnych modyfikacjach IPS moment ten został praktycznie wyeliminowany. To samo dotyczy kosztów: same ekrany IPS są droższe niż TN-film, ale w nowoczesnych telewizorach różnica ta jest stosunkowo niewielka, prawie niezauważalna na tle całkowitego kosztu telewizorów. Dzięki temu matryce tego typu cieszą się sporą popularnością.
— *VA. W tym przypadku chodzi o jedną z odmian matryc, takich jak VA - MVA, PVA, Super PVA itp. Poszczególne odmiany mogą się nieco różnić właściwościami użytkowymi, ale wszystkie mają wspólne cechy. W rzeczywistości matryce *VA są opcją przejściową między klasy wysoką IPS a niedrogą TN-Film: są stosunkowo niedrogie, zapewniają dość dobre odwzorowanie kolorów i kąty widzenia do 178°. Główną wadą takich ekranów jest długi czas reakcji, ale jest on stopniowo eliminowany wraz z rozwojem i ulepszaniem technologii. Matryce *VA stosowane są w szczególności w telewizorach pozycjonowanych jako funkcjonalne i jednocześnie niedrogie modele.
— PLS. W rzeczywistości - jedna z opisanych powyżej odmian matryc IPS, opracowana przez firmę Samsung. Według producenta w takich matrycach udało się osiągnąć wyższą jasność i kontrast niż w tradycyjnych IPS, a także nieco obniżyć koszty.
— NanoCell. Matryca oparta na kropkach kwantowych. Ten rodzaj matryc jest stosowany w telewizorach LG i został po raz pierwszy zaprezentowany w 2017 roku. Matryce NanoCell wykorzystują strukturę klasycznych wyświetlaczy LCD. Ale w przeciwieństwie do tych ostatnich, używają tak zwanych kropek kwantowych zamiast klasycznego ogólnego podświetlenia tła, które zapewniają światło monochromatyczne. Technologia NanoCell pozwala zmniejszyć zużycie energii, jednocześnie zwiększając zasięg kolorów i kąt widzenia. Warto zauważyć, że matryce NanoCell nie są jedynymi, które wykorzystują technologię kropek kwantowych. Podobne rozwiązania oferują: Samsung (matryca QLED), Sony (Matryca Triluminos), Hisense (ULED).
— OLED. Telewizory z ekranami wykorzystującymi organiczne diody elektroluminescencyjne. Takie diody LED mogą służyć zarówno do podświetlania tradycyjnej matrycy LCD, jak i jako elementy, z których zbudowany jest ekran. W pierwszym przypadku przewagą OLED nad tradycyjnym podświetleniem LED jest kompaktowość, wyjątkowo niski pobór mocy, równomierność podświetlenia, a także doskonała jasność i kontrast. A w matrycach w całości składających się z OLED zalety te są jeszcze wyraźniejsze. Głównymi wadami telewizorów OLED są wysoka cena (która jednak stale spada wraz z rozwojem i udoskonalaniem technologii), a także podatność pikseli organicznych na wypalanie się przy długotrwałej transmisji statycznych obrazów lub obrazów ze statycznymi elementami (logo kanału telewizyjnego, panel informacyjny itp.).
— QLED. Telewizory z ekranami wykorzystującymi technologię kropek kwantowych - QLED. Takie ekrany różnią się od zwykłych matryc LED konstrukcją podświetlenia: wielowarstwowe filtry barwne w takim podświetleniu zastępowane są powłoką cienkowarstwową, przepuszczającą światło na bazie nanocząstek, a tradycy...jne białe diody LED - niebieskimi. Pozwala to osiągnąć znaczny wzrost jasności i nasycenia kolorów przy jednoczesnej poprawie jakości odwzorowania kolorów, dodatkowo zmniejsza grubość i zmniejsza pobór mocy ekranu. Wadą matryc QLED jest tradycyjna - wysoka cena.
— QD-OLED. Modyfikacja technologii "kropek kwantowych" (QLED) zaprezentowana przez firmę Samsung pod koniec 2021 roku jako odpowiedź na zaawansowane matryce OLED firmy LG. Z zasady działania ta technologia jest całkowicie podobna do oryginalnej QLED: niebieskie diody LED, samoświecące piksele (zamiast oświetlenia zewnętrznego) oraz „kropki kwantowe”, które pełnią rolę filtrów barwnych, lecz jednocześnie praktycznie nie osłabiają światła (w przeciwieństwie do tradycyjnych filtrów). Jednocześnie dzięki zastosowaniu szeregu zaawansowanych rozwiązań twórcom udało się osiągnąć całkiem imponującą specyfikację, znacząco przewyższającą wiele innych matryc OLED. Specyfikacja ta obejmuje szczytową jasność 1000 nitów (cd/m²), doskonały kontrast i głębię czerni, a także pokrycie kolorów w 90% zgodnie ze standardem BT.2020 i w 120% zgodnie z DCI-P3. — TN+Film. Najstarszy z typów matryc stosowanych w nowoczesnych telewizorach, jest też najprostszy i najtańszy. Oprócz niskiego kosztu zaletą TN-Film jest dobry czas reakcji. Jednocześnie jakość obrazu i oddawanie barw są stosunkowo skromne, kąty widzenia niewielkie, a rezerwa jasności niska. Dlatego opcja ta jest używana głównie w modelach niedrogich z małymi ekranami.
— IPS. Typ matrycy pierwotnie opracowany w oparciu o wysoką jakość odwzorowania kolorów. Rzeczywiście, ekrany IPS dają jasne, nasycone kolory, mają dobrą przestrzeń kolorów, wysoką jasność i szerokie kąty widzenia. Początkową wadą tej technologii był krótki czas reakcji, ale w nowoczesnych modyfikacjach IPS moment ten został praktycznie wyeliminowany. To samo dotyczy kosztów: same ekrany IPS są droższe niż TN-film, ale w nowoczesnych telewizorach różnica ta jest stosunkowo niewielka, prawie niezauważalna na tle całkowitego kosztu telewizorów. Dzięki temu matryce tego typu cieszą się sporą popularnością.
— *VA. W tym przypadku chodzi o jedną z odmian matryc, takich jak VA - MVA, PVA, Super PVA itp. Poszczególne odmiany mogą się nieco różnić właściwościami użytkowymi, ale wszystkie mają wspólne cechy. W rzeczywistości matryce *VA są opcją przejściową między klasy wysoką IPS a niedrogą TN-Film: są stosunkowo niedrogie, zapewniają dość dobre odwzorowanie kolorów i kąty widzenia do 178°. Główną wadą takich ekranów jest długi czas reakcji, ale jest on stopniowo eliminowany wraz z rozwojem i ulepszaniem technologii. Matryce *VA stosowane są w szczególności w telewizorach pozycjonowanych jako funkcjonalne i jednocześnie niedrogie modele.
— PLS. W rzeczywistości - jedna z opisanych powyżej odmian matryc IPS, opracowana przez firmę Samsung. Według producenta w takich matrycach udało się osiągnąć wyższą jasność i kontrast niż w tradycyjnych IPS, a także nieco obniżyć koszty.
— NanoCell. Matryca oparta na kropkach kwantowych. Ten rodzaj matryc jest stosowany w telewizorach LG i został po raz pierwszy zaprezentowany w 2017 roku. Matryce NanoCell wykorzystują strukturę klasycznych wyświetlaczy LCD. Ale w przeciwieństwie do tych ostatnich, używają tak zwanych kropek kwantowych zamiast klasycznego ogólnego podświetlenia tła, które zapewniają światło monochromatyczne. Technologia NanoCell pozwala zmniejszyć zużycie energii, jednocześnie zwiększając zasięg kolorów i kąt widzenia. Warto zauważyć, że matryce NanoCell nie są jedynymi, które wykorzystują technologię kropek kwantowych. Podobne rozwiązania oferują: Samsung (matryca QLED), Sony (Matryca Triluminos), Hisense (ULED).
Rodzaj podświetlenia
— Edge LED — boczne podświetlenie matrycy. W tym przypadku diody LED są rozmieszczone na obwodzie ekranu. Aby równomiernie rozprowadzić oświetlenie, tło matrycy posiada specjalny odbłyśnik. Istotną zaletą telewizorów Edge LED jest minimalna grubość urządzenia. Spośród wad można wyróżnić obecność rozjaśnień wzdłuż krawędzi, które pojawiają się w określonych warunkach. Światła można zobaczyć w scenach, w których dominują ciemne odcienie.
— Direct LED — podświetlenie matrycy. W takim przypadku diody LED są równomiernie rozmieszczone na całym obszarze ekranu. Bezpośrednie podświetlenie LED sprawia, że obraz jest jednocześnie kontrastowy i jasny. Telewizory z tą technologią mają dobrą reprodukcję kolorów. Wadą mogą stać zwiększony pobór mocy i zwiększone wymiary obudowy. Dodatkowo takie telewizory mają duże opóźnienie wejściowe, przez co ekrany z podświetleniem Direct LED słabo nadają się do gier dynamicznych.
— FALD (Full-Array Local Dimming) to technologia podświetlenie szeroko stosowana w telewizorach LG. Bliskim odpowiednikiem FALD jest bezpośrednie podświetlenie LED. Diody LED są również równomiernie rozmieszczone na całej powierzchni matrycy, ale technologia FALD zapewnia jasny, nasycony kolorami obraz o wysokim kontraście. Inną charakterystyczną cechą FALD jest zdolność do reprodukcji czerni naturalnej. Kiedy na ekranie wyświetla się czerń, diody...LED są wyłączane w grupach, w sektorach, co pozwala na silne nasycenie czerni. Oczywiście obfitość diod LED na matrycy sprawia, że telewizor jest masywniejszy, a jednocześnie cięższy. "Apetyt" na prąd w takich modelach jest powyżej średniej.
— Mini LED. System podświetlenia ekranu na podłożu ze zredukowanych diod LED (stąd prefiks Mini). Na tej samej płaszczyźnie panelu telewizora liczba diod LED wzrosła kilkukrotnie, jeśli narysujemy paralele z tradycyjnymi systemami LED. Dzięki temu płótno z podświetleniem Mini LED posiada wielokrotnie więcej lokalnych stref przyciemniania obrazu (Local Dimming), co jest niezbędne do poprawnego działania technologii obrazu z rozszerzonym zakresem dynamiki. Do odtwarzania treści HDR systemy Mini LED są znacznie lepsze niż zwykłe wyświetlacze LCD.
— Dual LED. Markowy system podświetlenia stosowany w telewizorach Samsung. Technologia polega na podświetlaniu obrazu na ekranie dwoma rodzajami diod LED: jedna emituje światło w zimnym spektrum, druga w ciepłym. Podwójne podświetlenie Dual LED poprawia odwzorowanie kolorów i zwiększa kontrast szczegółów, dostosowując tonację kolorów obrazu do treści na ekranie.
— Dual LED. Markowy system podświetlenia stosowany w telewizorach Samsung. Technologia polega na podświetlaniu obrazu na ekranie dwoma rodzajami diod LED: jedna emituje światło w zimnym spektrum, druga w ciepłym. Podwójne podświetlenie Dual LED poprawia odwzorowanie kolorów i zwiększa kontrast szczegółów, dostosowując tonację kolorów obrazu do treści na ekranie.
Powłoka ekranu
Rodzaj powłoki ekranu telewizora.
- Matowa. W przeszłości była pierwszym rodzajem powierzchni ekranów LCD, często spotykana jest i obecnie. Ekrany z taką powłoką mają średnią charakterystykę jasności, nasycenia i jakości kolorów, są gorsze od błyszczących odpowiedników pod tym względem. Jednak matowe wykończenie ma jedną ważną zaletę: praktycznie nie ma odblasków z oświetlenia zewnętrznego. W niektórych sytuacjach może to być ważną zaletą - na przykład, jeśli telewizor jest zainstalowany naprzeciwko okna. A dla niektórych użytkowników przyjemniejsze jest patrzenie na ekran bez odblasków, chociaż obraz jest mniej wyraźny.
- Błyszcząca. Powłoka zaprojektowana w celu poprawy jasności i jakości kolorów widocznego obrazu w porównaniu do ekranów matowych. Twórcom udało się osiągnąć dany cel: „błyszczące” ekrany naprawdę zapewniają bogate kolory i jaśniejszy obraz. Główną wadą takich ekranów jest pojawianie się na nich odblasków od oświetlenia zewnętrznego - może to zepsuć całe wrażenie wizualne. W związku z tym klasyczna błyszcząca powłoka praktycznie nie jest używana w czasach teraźniejszych, jej miejsce zajęły rozwiązania antyodblaskowe (patrz poniżej).
- Błyszcząca (antyodblaskowa). Modyfikacja błyszczącego wykończenia, stworzona zgodnie z nazwą, w celu wyeliminowania głównej wady klasycznego połysku - olśnienia z zewnętrznego oświetlenia. Nie oz...nacza to, że takie ekrany w ogóle nie olśnią, ale odbicia na nich są znacznie mniejsze niż na zwykłych błyszczących. Jeśli chodzi o jakość obrazu, jest co najmniej nie gorsza, a często nawet lepsza (zwłaszcza, że takie powłoki są ciągle ulepszane). Dzięki temu najnowocześniejsze telewizory wszystkich kategorii cenowych wyposażone są w ekrany antyodblaskowe.
- Matowa. W przeszłości była pierwszym rodzajem powierzchni ekranów LCD, często spotykana jest i obecnie. Ekrany z taką powłoką mają średnią charakterystykę jasności, nasycenia i jakości kolorów, są gorsze od błyszczących odpowiedników pod tym względem. Jednak matowe wykończenie ma jedną ważną zaletę: praktycznie nie ma odblasków z oświetlenia zewnętrznego. W niektórych sytuacjach może to być ważną zaletą - na przykład, jeśli telewizor jest zainstalowany naprzeciwko okna. A dla niektórych użytkowników przyjemniejsze jest patrzenie na ekran bez odblasków, chociaż obraz jest mniej wyraźny.
- Błyszcząca. Powłoka zaprojektowana w celu poprawy jasności i jakości kolorów widocznego obrazu w porównaniu do ekranów matowych. Twórcom udało się osiągnąć dany cel: „błyszczące” ekrany naprawdę zapewniają bogate kolory i jaśniejszy obraz. Główną wadą takich ekranów jest pojawianie się na nich odblasków od oświetlenia zewnętrznego - może to zepsuć całe wrażenie wizualne. W związku z tym klasyczna błyszcząca powłoka praktycznie nie jest używana w czasach teraźniejszych, jej miejsce zajęły rozwiązania antyodblaskowe (patrz poniżej).
- Błyszcząca (antyodblaskowa). Modyfikacja błyszczącego wykończenia, stworzona zgodnie z nazwą, w celu wyeliminowania głównej wady klasycznego połysku - olśnienia z zewnętrznego oświetlenia. Nie oz...nacza to, że takie ekrany w ogóle nie olśnią, ale odbicia na nich są znacznie mniejsze niż na zwykłych błyszczących. Jeśli chodzi o jakość obrazu, jest co najmniej nie gorsza, a często nawet lepsza (zwłaszcza, że takie powłoki są ciągle ulepszane). Dzięki temu najnowocześniejsze telewizory wszystkich kategorii cenowych wyposażone są w ekrany antyodblaskowe.
Rozdzielczość
Natywna rozdzielczość ekranu - jego rozmiar w pikselach w poziomie i w pionie. Pod warunkiem, że wszystkie inne właściwości są równe, wyższe rozdzielczości zapewniają lepszą jakość obrazu, ale takie ekrany są droższe i wymagają odpowiedniej treści.
Zakres rozdzielczości, spotykanych w nowoczesnych telewizorach jest dość szeroki, ale można je podzielić na kilka grup warunkowych: HD, Full HD, Ultra HD 4K, Ultra HD 5K i Ultra HD 8K. Oto główne cechy każdej opcji:
- HD. Ekrany, zaprojektowane dla HD 720p. Nominalny rozmiar klatki w takim filmie to 1280x720, ale z wielu powodów większość telewizorów HD mają większe rozmiary - 1366x768. Ponadto w kategorii tej zwykle umieszczane są modele o rozdzielczościach od 1280x768 do 1680x1050, a także, z pewnymi wyjątkami, ekrany 1024x768. Ogólnie rzecz biorąc, rozdzielczości HD 720p są powszechne głównie w tańszych telewizorach ze stosunkowo małymi ekranami.
- Full HD. Telewizory zaprojektowane do wideo Full HD 1080p z rozmiarem klatki 1920x1080. Większość modeli w tej kategorii ma dokładnie taką rozdzielczość ekranu - 1920x1080; inne opcje są znacznie mniej powszechne - w szczególności 1920x1200 i 2560x1080. Ogólnie ekrany Full HD zapewniają dobrą szczegółowość przy stosunkowo niskich kosztach, co czyni je niezwykle popularnymi w modelach ze średniej półki i niedrogich telew...izorach wielkoformatowych.
- Ultra HD 4K. Format ten zapewnia różne opcje rozdzielczości, jednak w przypadku telewizorów faktycznym standardem jest 3840x2160, inne opcje prawie nigdy nie występują. Ogólnie jest to dość wysoka rozdzielczość, która jest typowa głównie dla modeli klasy premium; wspólną cechą takich modeli jest duży rozmiar - od 40 cali i więcej.
- Ultra HD 5K. Format Ultra HD jest bardziej zaawansowany niż 4K, ale niezwykle rzadko stosowany w telewizorach - głównie modele ultraszerokokątne o rozdzielczości 5120x2160.
- Ultra HD 8K. Standard, który zakłada rozmiar około 8 tysięcy px; jedna z opcji takiej rozdzielczości, spotykana w telewizorach to 7680x4320. W ten sposób UHD 8K jest dwukrotnie większy niż 4K z każdej strony, a całkowita liczba px jest o 4 razy większa, co daje niezwykle wyraźne i szczegółowe obrazy. Z drugiej strony takie ekrany są bardzo drogie, mimo że w dzisiejszych czasach skromniejsze 4K jest już uważane za bardzo zaawansowany standard. Ponadto nie ma wielu urządzeń wideo i treści, które spełniają ten standard. Dlatego telewizory 8K są niezwykle rzadkie, są to głównie wysokiej klasy modele flagowe o przekątnej co najmniej 65 cali.
Zakres rozdzielczości, spotykanych w nowoczesnych telewizorach jest dość szeroki, ale można je podzielić na kilka grup warunkowych: HD, Full HD, Ultra HD 4K, Ultra HD 5K i Ultra HD 8K. Oto główne cechy każdej opcji:
- HD. Ekrany, zaprojektowane dla HD 720p. Nominalny rozmiar klatki w takim filmie to 1280x720, ale z wielu powodów większość telewizorów HD mają większe rozmiary - 1366x768. Ponadto w kategorii tej zwykle umieszczane są modele o rozdzielczościach od 1280x768 do 1680x1050, a także, z pewnymi wyjątkami, ekrany 1024x768. Ogólnie rzecz biorąc, rozdzielczości HD 720p są powszechne głównie w tańszych telewizorach ze stosunkowo małymi ekranami.
- Full HD. Telewizory zaprojektowane do wideo Full HD 1080p z rozmiarem klatki 1920x1080. Większość modeli w tej kategorii ma dokładnie taką rozdzielczość ekranu - 1920x1080; inne opcje są znacznie mniej powszechne - w szczególności 1920x1200 i 2560x1080. Ogólnie ekrany Full HD zapewniają dobrą szczegółowość przy stosunkowo niskich kosztach, co czyni je niezwykle popularnymi w modelach ze średniej półki i niedrogich telew...izorach wielkoformatowych.
- Ultra HD 4K. Format ten zapewnia różne opcje rozdzielczości, jednak w przypadku telewizorów faktycznym standardem jest 3840x2160, inne opcje prawie nigdy nie występują. Ogólnie jest to dość wysoka rozdzielczość, która jest typowa głównie dla modeli klasy premium; wspólną cechą takich modeli jest duży rozmiar - od 40 cali i więcej.
- Ultra HD 5K. Format Ultra HD jest bardziej zaawansowany niż 4K, ale niezwykle rzadko stosowany w telewizorach - głównie modele ultraszerokokątne o rozdzielczości 5120x2160.
- Ultra HD 8K. Standard, który zakłada rozmiar około 8 tysięcy px; jedna z opcji takiej rozdzielczości, spotykana w telewizorach to 7680x4320. W ten sposób UHD 8K jest dwukrotnie większy niż 4K z każdej strony, a całkowita liczba px jest o 4 razy większa, co daje niezwykle wyraźne i szczegółowe obrazy. Z drugiej strony takie ekrany są bardzo drogie, mimo że w dzisiejszych czasach skromniejsze 4K jest już uważane za bardzo zaawansowany standard. Ponadto nie ma wielu urządzeń wideo i treści, które spełniają ten standard. Dlatego telewizory 8K są niezwykle rzadkie, są to głównie wysokiej klasy modele flagowe o przekątnej co najmniej 65 cali.
Upscaling
Obsługa telewizora dla funkcji skalowania. Ta funkcja jest dostępna tylko w modelach z ekranami o rozdzielczości 4K i 8K.
Skalowanie do 4K pozwala zwiększyć rozdzielczość oryginalnego „obrazu” do 4K (3840x2160), jeśli początkowo była niższa - na przykład oglądając film w 4K, który został oryginalnie nagrany w Full HD (1920x1080). W tym przypadku nie chodzi tylko o „rozciągnięcie” obrazu tak, aby wypełnił cały ekran (wszystkie telewizory to potrafią), ale o specjalną obróbkę, dzięki której zwiększa się rzeczywista rozdzielczość wideo. Oczywiście taki film nadal będzie gorszy od treści nagranych oryginalnie w 4K; jednakże skalowanie w górę zapewnia zauważalną poprawę jakości w porównaniu z sygnałem surowym.
Skalowanie do 8K działa na tej samej zasadzie, dotyczy tylko telewizorów 8K.
Skalowanie do 4K pozwala zwiększyć rozdzielczość oryginalnego „obrazu” do 4K (3840x2160), jeśli początkowo była niższa - na przykład oglądając film w 4K, który został oryginalnie nagrany w Full HD (1920x1080). W tym przypadku nie chodzi tylko o „rozciągnięcie” obrazu tak, aby wypełnił cały ekran (wszystkie telewizory to potrafią), ale o specjalną obróbkę, dzięki której zwiększa się rzeczywista rozdzielczość wideo. Oczywiście taki film nadal będzie gorszy od treści nagranych oryginalnie w 4K; jednakże skalowanie w górę zapewnia zauważalną poprawę jakości w porównaniu z sygnałem surowym.
Skalowanie do 8K działa na tej samej zasadzie, dotyczy tylko telewizorów 8K.
Jasność
Maksymalna jasność obrazu, zapewniana przez ekran telewizora.
Obraz na ekranie powinien być wystarczająco jasny, aby nie trzeba było niepotrzebnie obciążać oczu, żeby go zobaczyć. Jednak zbyt duża jasność jest niepożądana — również prowadzi do zmęczenia. Jednocześnie optymalny poziom jasności zależy od warunków otoczenia: im intensywniejsze światło otoczenia, tym jaśniejszy powinien być ekran telewizora. Tak więc w słoneczny dzień ekran może wymagać maksymalnego „przekręcenia”, a wieczorem, przy słabym świetle, stosunkowo ciemny obraz będzie wygodniejszy. Ponadto zauważamy, że większe ekrany wymagają wyższej jasności, ponieważ są zaprojektowane z myślą o większej odległości od widza.
Zatem im wyższa liczba w danym punkcie, tym większą rezerwę jasności posiada ten model i tym lepiej będzie działać w intensywnym świetle zewnętrznym. Za najmniejszy wskaźnik wystarczający do mniej lub bardziej komfortowego oglądania w każdych warunkach uważa się 300 cd/m² dla modeli o przekątnej do 32 cale, 400 cd/m² dla modeli w zakresie 32 - 55 cali i 600 cd/m² dla dużych ekranów o przekątnej 60 cali i większych. W takim przypadku rezerwa jasności i tak nie będzie zbyteczną. Ale przy mniejszych wskaźnikach, być może dla wygodnego oglądania, będziesz musiał nieco przyciemnić pokój.
Obraz na ekranie powinien być wystarczająco jasny, aby nie trzeba było niepotrzebnie obciążać oczu, żeby go zobaczyć. Jednak zbyt duża jasność jest niepożądana — również prowadzi do zmęczenia. Jednocześnie optymalny poziom jasności zależy od warunków otoczenia: im intensywniejsze światło otoczenia, tym jaśniejszy powinien być ekran telewizora. Tak więc w słoneczny dzień ekran może wymagać maksymalnego „przekręcenia”, a wieczorem, przy słabym świetle, stosunkowo ciemny obraz będzie wygodniejszy. Ponadto zauważamy, że większe ekrany wymagają wyższej jasności, ponieważ są zaprojektowane z myślą o większej odległości od widza.
Zatem im wyższa liczba w danym punkcie, tym większą rezerwę jasności posiada ten model i tym lepiej będzie działać w intensywnym świetle zewnętrznym. Za najmniejszy wskaźnik wystarczający do mniej lub bardziej komfortowego oglądania w każdych warunkach uważa się 300 cd/m² dla modeli o przekątnej do 32 cale, 400 cd/m² dla modeli w zakresie 32 - 55 cali i 600 cd/m² dla dużych ekranów o przekątnej 60 cali i większych. W takim przypadku rezerwa jasności i tak nie będzie zbyteczną. Ale przy mniejszych wskaźnikach, być może dla wygodnego oglądania, będziesz musiał nieco przyciemnić pokój.
Kontrast statyczny
Poziom kontrastu statycznego, zapewniany przez ekran telewizora.
Kontrast, w znaczeniu ogólnym, jest to stosunek jasności między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może uzyskać ekran. Przy wszystkich pozostałych parametrach im wyższy jest kontrast ekranu, tym lepsza jest jakość odwzorowania kolorów i szczegółów i tym mniejsze prawdopodobieństwo, że nie będzie można zobaczyć szczegółów w zbyt jasnych lub zbyt ciemnych obszarach obrazu. Kontrast statyczny opisuje maksymalną różnicę jasności osiągalną w obrębie jednej klatki bez zmiany jasności obrazu — na tym polega jej różnica w stosunku do kontrastu dynamicznego (patrz poniżej).
Wartości kontrastu statycznego są znacznie niższe niż dynamiczne, ale cecha ta jest najbardziej „uczciwa”. Od tego zależą właściwości obrazu widocznego na ekranie w danym momencie, właśnie to ona opisuje podstawowe właściwości ekranu, bez uwzględnienia sztuczek programowych przewidzianych przez producenta we wnętrzu telewizora.
Kontrast, w znaczeniu ogólnym, jest to stosunek jasności między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może uzyskać ekran. Przy wszystkich pozostałych parametrach im wyższy jest kontrast ekranu, tym lepsza jest jakość odwzorowania kolorów i szczegółów i tym mniejsze prawdopodobieństwo, że nie będzie można zobaczyć szczegółów w zbyt jasnych lub zbyt ciemnych obszarach obrazu. Kontrast statyczny opisuje maksymalną różnicę jasności osiągalną w obrębie jednej klatki bez zmiany jasności obrazu — na tym polega jej różnica w stosunku do kontrastu dynamicznego (patrz poniżej).
Wartości kontrastu statycznego są znacznie niższe niż dynamiczne, ale cecha ta jest najbardziej „uczciwa”. Od tego zależą właściwości obrazu widocznego na ekranie w danym momencie, właśnie to ona opisuje podstawowe właściwości ekranu, bez uwzględnienia sztuczek programowych przewidzianych przez producenta we wnętrzu telewizora.
Kontrast dynamiczny
Poziom kontrastu dynamicznego zapewnianego przez ekran telewizora.
Kontrast w sensie ogólnym to stosunek jasności między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może uzyskać ekran. Przy wszystkich pozostałych parametrach im wyższy jest kontrast ekranu, tym lepsza jakość odwzorowania kolorów i szczegółów, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że nie będzie można zobaczyć szczegółów w zbyt jasnych lub zbyt ciemnych obszarach obrazu. Formalnie kontrast statyczny jest uważany za główną cechę ekranów (patrz wyżej), ale nawet w zaawansowanych matrycach jest on stosunkowo niski. Dlatego producenci zastanowili się nie wspominać o tym, wprowadzając taką cechę jak „kontrast dynamiczny”.
Dynamiczny współczynnik kontrastu to różnica między najjaśniejszą bielą przy maksymalnej jasności ekranu a najciemniejszą czernią przy minimalnej. Takie współczynniki kontrastu mogą być dość imponujące - znacznie wyższe niż kontrast statyczny - jednak takich liczb nie da się osiągnąć w ramach jednej klatki, a kontrast dynamiczny jest wskazywany bardziej w celach reklamowych niż do opisania faktycznych cech ekranu. Nie można jednak powiedzieć, że wskaźnik ten jest całkowicie niezwiązany z rzeczywistością. Faktem jest to, że wiele telewizorów korzysta się z automatycznej kontroli jasności, która zmienia ustawienia w zależności od charakterystyki obrazu. Sterowanie to polega na tym, że przy wyświetlaniu jasnych scen nie ma potrzeby zapewniania głębokiego poziomu czerni, a w ciem...nych scenach nie ma potrzeby stosowania dużej jasności obszarów jasnych - takie są cechy ludzkiego oka. Oznacza to, że w jasnych scenach można zwiększyć ogólną jasność, a w ciemnych - zmniejszyć; maksymalna różnica jasności osiągalna w tym trybie pracy jest dokładnie opisana przez kontrast dynamiczny.
Kontrast w sensie ogólnym to stosunek jasności między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może uzyskać ekran. Przy wszystkich pozostałych parametrach im wyższy jest kontrast ekranu, tym lepsza jakość odwzorowania kolorów i szczegółów, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że nie będzie można zobaczyć szczegółów w zbyt jasnych lub zbyt ciemnych obszarach obrazu. Formalnie kontrast statyczny jest uważany za główną cechę ekranów (patrz wyżej), ale nawet w zaawansowanych matrycach jest on stosunkowo niski. Dlatego producenci zastanowili się nie wspominać o tym, wprowadzając taką cechę jak „kontrast dynamiczny”.
Dynamiczny współczynnik kontrastu to różnica między najjaśniejszą bielą przy maksymalnej jasności ekranu a najciemniejszą czernią przy minimalnej. Takie współczynniki kontrastu mogą być dość imponujące - znacznie wyższe niż kontrast statyczny - jednak takich liczb nie da się osiągnąć w ramach jednej klatki, a kontrast dynamiczny jest wskazywany bardziej w celach reklamowych niż do opisania faktycznych cech ekranu. Nie można jednak powiedzieć, że wskaźnik ten jest całkowicie niezwiązany z rzeczywistością. Faktem jest to, że wiele telewizorów korzysta się z automatycznej kontroli jasności, która zmienia ustawienia w zależności od charakterystyki obrazu. Sterowanie to polega na tym, że przy wyświetlaniu jasnych scen nie ma potrzeby zapewniania głębokiego poziomu czerni, a w ciem...nych scenach nie ma potrzeby stosowania dużej jasności obszarów jasnych - takie są cechy ludzkiego oka. Oznacza to, że w jasnych scenach można zwiększyć ogólną jasność, a w ciemnych - zmniejszyć; maksymalna różnica jasności osiągalna w tym trybie pracy jest dokładnie opisana przez kontrast dynamiczny.
Czas reakcji
Czas reakcji można opisać jako maksymalny czas, potrzebny dla każdego piksela ekranu na zmianę jasności, innymi słowy - najdłuższy czas od przybycia sygnału sterującego na piksel do przełączenia go w określony tryb. Rzeczywisty czas przełączania może być krótszy - jeśli jasność zmieni się nieznacznie, można go obliczyć w mikrosekundach. Liczy się jednak najdłuższy czas - jest to gwarantowany wskaźnik reakcji każdego piksela.
Czas reakcji jest bezpośrednio związany przede wszystkim z liczbą klatek na sekundę (patrz odpowiedni punkt): im krótszy czas reakcji, tym większa liczba klatek na sekundę może być zapewniona na danej matrycy. Jednak rzeczywista liczba klatek na sekundę może być mniejsza niż teoretyczne maksimum, wszystko zależy od „wnętrza” telewizora. Należy również pamiętać, że ogólna jakość obrazu w dynamicznych scenach zależy przede wszystkim od liczby klatek na sekundę. Dlatego możemy powiedzieć, że czas reakcji jest parametrem pomocniczym: zwykły użytkownik rzadko potrzebuje tych danych, a w szczegółach podaje się głównie w celach reklamowych.
Czas reakcji jest bezpośrednio związany przede wszystkim z liczbą klatek na sekundę (patrz odpowiedni punkt): im krótszy czas reakcji, tym większa liczba klatek na sekundę może być zapewniona na danej matrycy. Jednak rzeczywista liczba klatek na sekundę może być mniejsza niż teoretyczne maksimum, wszystko zależy od „wnętrza” telewizora. Należy również pamiętać, że ogólna jakość obrazu w dynamicznych scenach zależy przede wszystkim od liczby klatek na sekundę. Dlatego możemy powiedzieć, że czas reakcji jest parametrem pomocniczym: zwykły użytkownik rzadko potrzebuje tych danych, a w szczegółach podaje się głównie w celach reklamowych.
Częstotliwość odświeżania
Obsługa HDR
Obecność technologii High Dynamic Range w telewizorze - HDR.
Technologia ta ma na celu rozszerzenie zakresu jasności odtwarzanej przez telewizor; Mówiąc najprościej, model HDR wyświetla jaśniejszą biel i ciemniejszą czerń niż „zwykły” telewizor. W praktyce oznacza to znaczną poprawę jakości koloru. Z jednej strony HDR zapewnia bardzo „żywy” obraz, zbliżony do tego, co widzi ludzkie oko, z dużą ilością odcieni i tonów, których konwencjonalny ekran nie jest w stanie przekazać; z drugiej strony technologia ta pozwala uzyskać bardzo jasne i bogate kolory.
Należy pamiętać, że do pełnego wykorzystania tej funkcji potrzebny jest nie tylko telewizor HDR, ale także treści (filmy, audycje telewizyjne itp.), Początkowo „wyostrzone” pod HDR. Należy również pamiętać, że istnieje kilka różnych technologii HDR, które nie są ze sobą kompatybilne. Dlatego kupując telewizor z tą funkcją, bardzo pożądane jest wyjaśnienie, którą wersję HDR obsługuje (HDR10, HDR10+ lub Dolby Vision). A występują następujące:
— HDR10. Historycznie był to pierwszy konsumencki format HDR, mniej zaawansowany niż opcje opisane poniżej, ale niezwykle rozpowszechniony. W szczególności HDR10 jest obsługiwany przez prawie wszystkie usługi przesyłania strumieniowego, które ogólnie zapewniają treści HDR, a także jest on powszechny w przypadku dysków Blu-ray. Umożliwia pracę z 10-bitową gł...ębią kolorów (stąd nazwa). Jednocześnie urządzenia tego formatu są również kompatybilne z treściami w HDR10+, choć ich jakość będzie ograniczona możliwościami oryginalnego HDR10.
— HDR10+. Ulepszona wersja HDR10. Przy tej samej głębi kolorów (10 bitów) wykorzystuje tzw. dynamiczne metadane, które pozwalają na przekazywanie informacji o głębi koloru nie tylko dla grup z kilku klatek, ale także dla klatek pojedynczych. Zapewnia to dodatkową poprawę reprodukcji kolorów.
— Dolby Vision. Zaawansowany standard stosowany w szczególności w profesjonalnym kręceniu filmów. Pozwala na osiągnięcie 12-bitowej głębi kolorów, wykorzystuje opisane powyżej dynamiczne metadane, a także umożliwia przesyłanie dwóch wersji obrazu jednocześnie w jednym strumieniu wideo - HDR i zwykłym (SDR). Jednocześnie Dolby Vision opiera się na tej samej technologii, co HDR10, więc w nowoczesnym sprzęcie wideo format ten jest zwykle łączony z HDR10 lub HDR10+.
Technologia ta ma na celu rozszerzenie zakresu jasności odtwarzanej przez telewizor; Mówiąc najprościej, model HDR wyświetla jaśniejszą biel i ciemniejszą czerń niż „zwykły” telewizor. W praktyce oznacza to znaczną poprawę jakości koloru. Z jednej strony HDR zapewnia bardzo „żywy” obraz, zbliżony do tego, co widzi ludzkie oko, z dużą ilością odcieni i tonów, których konwencjonalny ekran nie jest w stanie przekazać; z drugiej strony technologia ta pozwala uzyskać bardzo jasne i bogate kolory.
Należy pamiętać, że do pełnego wykorzystania tej funkcji potrzebny jest nie tylko telewizor HDR, ale także treści (filmy, audycje telewizyjne itp.), Początkowo „wyostrzone” pod HDR. Należy również pamiętać, że istnieje kilka różnych technologii HDR, które nie są ze sobą kompatybilne. Dlatego kupując telewizor z tą funkcją, bardzo pożądane jest wyjaśnienie, którą wersję HDR obsługuje (HDR10, HDR10+ lub Dolby Vision). A występują następujące:
— HDR10. Historycznie był to pierwszy konsumencki format HDR, mniej zaawansowany niż opcje opisane poniżej, ale niezwykle rozpowszechniony. W szczególności HDR10 jest obsługiwany przez prawie wszystkie usługi przesyłania strumieniowego, które ogólnie zapewniają treści HDR, a także jest on powszechny w przypadku dysków Blu-ray. Umożliwia pracę z 10-bitową gł...ębią kolorów (stąd nazwa). Jednocześnie urządzenia tego formatu są również kompatybilne z treściami w HDR10+, choć ich jakość będzie ograniczona możliwościami oryginalnego HDR10.
— HDR10+. Ulepszona wersja HDR10. Przy tej samej głębi kolorów (10 bitów) wykorzystuje tzw. dynamiczne metadane, które pozwalają na przekazywanie informacji o głębi koloru nie tylko dla grup z kilku klatek, ale także dla klatek pojedynczych. Zapewnia to dodatkową poprawę reprodukcji kolorów.
— Dolby Vision. Zaawansowany standard stosowany w szczególności w profesjonalnym kręceniu filmów. Pozwala na osiągnięcie 12-bitowej głębi kolorów, wykorzystuje opisane powyżej dynamiczne metadane, a także umożliwia przesyłanie dwóch wersji obrazu jednocześnie w jednym strumieniu wideo - HDR i zwykłym (SDR). Jednocześnie Dolby Vision opiera się na tej samej technologii, co HDR10, więc w nowoczesnym sprzęcie wideo format ten jest zwykle łączony z HDR10 lub HDR10+.
IMAX Enhanced
Znak zgodności IMAX Enhanced przyznawany jest telewizorom, które spełniają wymagania certyfikacji urządzeń wideo IMAX Corporation. Dotyczy to treści przesyłanych strumieniowo i Blu-Ray nagranych kamerami IMAX lub przetworzonych przy użyciu specjalnego oprogramowania DMR (Digital Media Remastering). Aby dostać certyfikat IMAX Enhanced, telewizor musi mieć rozdzielczość 4K, 10-bitową kolorystykę, obsługiwać HDR10 i HDR10+ oraz dźwięk DTS:X. Dzięki temu widzowie mają możliwość cieszenia się wciągającym efektem kina IMAX w domu.
Poprawa jasności / kontrastu
Obecność technologii w celu poprawy jasności / kontrastu w telewizorze.
Z reguły w tym przypadku oznacza to programowe przetwarzanie obrazu, w taki sposób, aby poprawić jasność i / lub kontrast (w razie potrzeby). Poszczególne metody przetwarzania mogą być różne - w szczególności w niektórych przypadkach chodzi w rzeczywistości o konwersję treści zwykłej do HDR (patrz wyżej), a niektórzy producenci w ogóle nie określają szczegółów technicznych. Skuteczność różnych technologii też może się różnić, ponadto silnie zależy od konkretnej treści: w niektórych przypadkach poprawa będzie oczywista, w innych prawie niewidoczna. Należy również pamiętać, że funkcja ta nie zawsze jest przydatna, więc w większości modeli jest wyłączona.
Z reguły w tym przypadku oznacza to programowe przetwarzanie obrazu, w taki sposób, aby poprawić jasność i / lub kontrast (w razie potrzeby). Poszczególne metody przetwarzania mogą być różne - w szczególności w niektórych przypadkach chodzi w rzeczywistości o konwersję treści zwykłej do HDR (patrz wyżej), a niektórzy producenci w ogóle nie określają szczegółów technicznych. Skuteczność różnych technologii też może się różnić, ponadto silnie zależy od konkretnej treści: w niektórych przypadkach poprawa będzie oczywista, w innych prawie niewidoczna. Należy również pamiętać, że funkcja ta nie zawsze jest przydatna, więc w większości modeli jest wyłączona.
Poprawa kolorów
Obecność technologii wzmacniania kolorów w telewizorze.
Takie technologie zwykle obejmują oprogramowanie do przetwarzania obrazu w celu zapewnienia jaśniejszych i / lub dokładniejszych kolorów. Poszczególne metody przetwarzania mogą się różnić, niektórzy producenci w ogóle nie określają szczegółów technicznych, ograniczając się do oświadczeń reklamowych. Efekt zastosowania takich technologii również może się różnić: w niektórych przypadkach jest wyraźnie widoczny, w innych prawie nieobecny, w zależności od cech obrazu. Warto również powiedzieć, że tę funkcję z reguły należy włączać ręcznie w menu telewizora (odpowiednio, w razie potrzeby można ją wyłączyć).
Takie technologie zwykle obejmują oprogramowanie do przetwarzania obrazu w celu zapewnienia jaśniejszych i / lub dokładniejszych kolorów. Poszczególne metody przetwarzania mogą się różnić, niektórzy producenci w ogóle nie określają szczegółów technicznych, ograniczając się do oświadczeń reklamowych. Efekt zastosowania takich technologii również może się różnić: w niektórych przypadkach jest wyraźnie widoczny, w innych prawie nieobecny, w zależności od cech obrazu. Warto również powiedzieć, że tę funkcję z reguły należy włączać ręcznie w menu telewizora (odpowiednio, w razie potrzeby można ją wyłączyć).
Poprawa czerni
Obecność technologii poprawy czerni w telewizorze.
Głęboka czerń jest tak samo ważna dla obrazu, jak jakość innych kolorów. Jednocześnie nie jest to takie proste, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka: czarne obszary ekranu są „rozświetlane” przez podświetlenie i bez dodatkowych poprawek mogą nie wyglądać wystarczająco ciemno. W związku z tym w nowoczesnych telewizorach stosuje się różne dodatkowe technologie poprawy czerni. Jedną z opcji dla tej technologii jest lokalne podświetlenie, w którym diody LED umieszczone są nie po bokach ekranu, ale za nim: każda z nich oświetla swój własny obszar matrycy i w razie potrzeby można ją wyłączyć. Istnieją także inne, bardziej złożone sposoby uzyskania wysokiej jakości czarnego koloru.
Głęboka czerń jest tak samo ważna dla obrazu, jak jakość innych kolorów. Jednocześnie nie jest to takie proste, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka: czarne obszary ekranu są „rozświetlane” przez podświetlenie i bez dodatkowych poprawek mogą nie wyglądać wystarczająco ciemno. W związku z tym w nowoczesnych telewizorach stosuje się różne dodatkowe technologie poprawy czerni. Jedną z opcji dla tej technologii jest lokalne podświetlenie, w którym diody LED umieszczone są nie po bokach ekranu, ale za nim: każda z nich oświetla swój własny obszar matrycy i w razie potrzeby można ją wyłączyć. Istnieją także inne, bardziej złożone sposoby uzyskania wysokiej jakości czarnego koloru.
Kompatybilność z AMD
Zgodność telewizora ze specjalnymi technologiami synchronizacji klatek stosowanymi w kartach graficznych AMD.
Warto zwrócić uwagę na parametr ten, jeśli planujesz używać telewizora jako monitora do gier na komputerze stacjonarnym lub laptopie z kartą graficzną AMD. Stosowane są specjalne technologie synchronizacji, aby dopasować częstotliwość odświeżania ekranu do częstotliwości odświeżania przychodzącego sygnału wideo. Taka potrzeba wynika z tego, że liczba klatek na sekundę wydawana przez kartę graficzną może „ unosić się”, gdy zmienia się obciążenie karty graficznej (jest to szczególnie typowe dla gier wymagających); a jeśli ta częstotliwość nie pokrywa się z częstotliwością odświeżania ekranu, na obrazie pojawiają się pęknięcia i inne niepożądane efekty.
Technologia AMD, wykorzystywana do wyeliminowania tego efektu nazywa się FreeSync. Obecnie jest prezentowana na rynku w trzech wersjach - oryginalnej FreeSync i dwóch rozszerzonych:
- AMD FreeSync Premium Pro. Najbardziej zaawansowana i funkcjonalna wersja, wcześniej znana jako AMD FreeSync 2 HDR. Oprócz synchronizacji według częstotliwości odświeżania zapewnia również obsługę HDR (patrz wyżej), wysyłanie obrazu z częstotliwością klatek co najmniej 120 Hz z rozdzielczością Full HD, a także kompensację niskiej szybkości klatek (LFC). Istotą LFC jest to, że gdy częstotliwość odświeżania oryginalnego sygnału wideo spadnie poniżej minimalnej częstotliwości...obsługiwanej przez ekran, ta sama klatka będzie wyświetlana na ekranie kilka razy, co pozwoli zachować maksymalną płynność obrazu.
- AMD FreeSync Premium. Nieco uproszczona wersja w porównaniu do FreeSync Premium Pro. Nie przewiduje pracy z HDR, poza tym jest zupełnie analogiczna.
Warto zwrócić uwagę na parametr ten, jeśli planujesz używać telewizora jako monitora do gier na komputerze stacjonarnym lub laptopie z kartą graficzną AMD. Stosowane są specjalne technologie synchronizacji, aby dopasować częstotliwość odświeżania ekranu do częstotliwości odświeżania przychodzącego sygnału wideo. Taka potrzeba wynika z tego, że liczba klatek na sekundę wydawana przez kartę graficzną może „ unosić się”, gdy zmienia się obciążenie karty graficznej (jest to szczególnie typowe dla gier wymagających); a jeśli ta częstotliwość nie pokrywa się z częstotliwością odświeżania ekranu, na obrazie pojawiają się pęknięcia i inne niepożądane efekty.
Technologia AMD, wykorzystywana do wyeliminowania tego efektu nazywa się FreeSync. Obecnie jest prezentowana na rynku w trzech wersjach - oryginalnej FreeSync i dwóch rozszerzonych:
- AMD FreeSync Premium Pro. Najbardziej zaawansowana i funkcjonalna wersja, wcześniej znana jako AMD FreeSync 2 HDR. Oprócz synchronizacji według częstotliwości odświeżania zapewnia również obsługę HDR (patrz wyżej), wysyłanie obrazu z częstotliwością klatek co najmniej 120 Hz z rozdzielczością Full HD, a także kompensację niskiej szybkości klatek (LFC). Istotą LFC jest to, że gdy częstotliwość odświeżania oryginalnego sygnału wideo spadnie poniżej minimalnej częstotliwości...obsługiwanej przez ekran, ta sama klatka będzie wyświetlana na ekranie kilka razy, co pozwoli zachować maksymalną płynność obrazu.
- AMD FreeSync Premium. Nieco uproszczona wersja w porównaniu do FreeSync Premium Pro. Nie przewiduje pracy z HDR, poza tym jest zupełnie analogiczna.
Kompatybilność z NVIDIA
Kompatybilność telewizora ze specjalnymi technologiami synchronizacji klatek, stosowanymi w kartach graficznych NVIDIA.
Zwracać uwagę na parametr ten trzeba w tym przypadku, jeśli planujesz używać telewizora jako monitora do gier dla komputera stacjonarnego lub laptopie z kartą graficzną NVIDIA. Stosowane są specjalne technologie synchronizacji, aby dopasować częstotliwość odświeżania ekranu do częstotliwości odświeżania przychodzącego sygnału wideo. Taka potrzeba wynika z tego, że liczba klatek na sekundę wydawana przez kartę graficzną może „unosić się” przy zmianie obciążenia karty graficznej (jest to szczególnie typowe dla gier wymagających); a jeśli częstotliwość ta nie pokrywa się z częstotliwością odświeżania ekranu, na obrazie pojawiają się pęknięcia i inne niepożądane efekty.
Technologia NVIDIA używana do eliminacji tego efektu nosi nazwę G-Sync. Obecnie można znaleźć zarówno oryginalną wersję G-Sync, jak i wersję rozszerzoną - G-Sync Ultimate, która implementuje obsługę HDR (patrz wyżej). Ponadto istnieją ekrany oznaczone jako „G-Sync Compatible”: nie były one pierwotnie stworzone do współpracy z G-Sync, ale okazały się kompatybilne z tą technologią (przynajmniej podczas pracy z kartami graficznymi opartymi na GPU GeForce GTX seria 10 i GeForce RTX seria 20).
Zwracać uwagę na parametr ten trzeba w tym przypadku, jeśli planujesz używać telewizora jako monitora do gier dla komputera stacjonarnego lub laptopie z kartą graficzną NVIDIA. Stosowane są specjalne technologie synchronizacji, aby dopasować częstotliwość odświeżania ekranu do częstotliwości odświeżania przychodzącego sygnału wideo. Taka potrzeba wynika z tego, że liczba klatek na sekundę wydawana przez kartę graficzną może „unosić się” przy zmianie obciążenia karty graficznej (jest to szczególnie typowe dla gier wymagających); a jeśli częstotliwość ta nie pokrywa się z częstotliwością odświeżania ekranu, na obrazie pojawiają się pęknięcia i inne niepożądane efekty.
Technologia NVIDIA używana do eliminacji tego efektu nosi nazwę G-Sync. Obecnie można znaleźć zarówno oryginalną wersję G-Sync, jak i wersję rozszerzoną - G-Sync Ultimate, która implementuje obsługę HDR (patrz wyżej). Ponadto istnieją ekrany oznaczone jako „G-Sync Compatible”: nie były one pierwotnie stworzone do współpracy z G-Sync, ale okazały się kompatybilne z tą technologią (przynajmniej podczas pracy z kartami graficznymi opartymi na GPU GeForce GTX seria 10 i GeForce RTX seria 20).
Głośniki
Marka zestawu głośników zainstalowanego w telewizorze.
Pozycja ta jest wskazana, jeśli telewizor jest wyposażony w głośniki zaawansowane, które są zauważalnie lepsze pod względem jakości od głośników konwencjonalnych. Takie informacje dodatkowo podkreślają wysoki poziom urządzenia. Jednocześnie w charakterystyce zazwyczaj nie jest pełna nazwa zestawu głośnikowego, a jedynie nazwa marki – np. Bang & Olufsen, Harman Kardona>, JBL itp.: nawet takie informacje w tym przypadku są wystarczające.
Pozycja ta jest wskazana, jeśli telewizor jest wyposażony w głośniki zaawansowane, które są zauważalnie lepsze pod względem jakości od głośników konwencjonalnych. Takie informacje dodatkowo podkreślają wysoki poziom urządzenia. Jednocześnie w charakterystyce zazwyczaj nie jest pełna nazwa zestawu głośnikowego, a jedynie nazwa marki – np. Bang & Olufsen, Harman Kardona>, JBL itp.: nawet takie informacje w tym przypadku są wystarczające.
Moc dźwięku
Nominalna moc dźwięku systemu głośników telewizora.
Im większy ekran i im większa szacowana odległość od widza, tym silniejsza musi być akustyka, aby być normalnie słyszanym. Producenci biorą to pod uwagę, co więcej, coraz częściej zapewniają też solidny zapas. Jeśli więc kupisz telewizor do oglądania w domu w cichym, spokojnym otoczeniu, możesz zignorować moc dźwięku: z pewnością wystarczy do takiego zastosowania. Sensowne jest szukanie modeli z głośnikami o dużej mocy do hałaśliwego otoczenia - na przykład kawiarni lub innej instytucji publicznej. Szczegółowe zalecenia w tej sprawie można znaleźć w specjalnych źródłach, ale tutaj zwracamy uwagę, że nawet w takich przypadkach podłączenie zewnętrznych głośników może być dobrą alternatywą.
Im większy ekran i im większa szacowana odległość od widza, tym silniejsza musi być akustyka, aby być normalnie słyszanym. Producenci biorą to pod uwagę, co więcej, coraz częściej zapewniają też solidny zapas. Jeśli więc kupisz telewizor do oglądania w domu w cichym, spokojnym otoczeniu, możesz zignorować moc dźwięku: z pewnością wystarczy do takiego zastosowania. Sensowne jest szukanie modeli z głośnikami o dużej mocy do hałaśliwego otoczenia - na przykład kawiarni lub innej instytucji publicznej. Szczegółowe zalecenia w tej sprawie można znaleźć w specjalnych źródłach, ale tutaj zwracamy uwagę, że nawet w takich przypadkach podłączenie zewnętrznych głośników może być dobrą alternatywą.
Liczba głośników
Liczba głośników zainstalowanych w telewizorze.
Teoretycznie jeden głośnik jest wystarczający do pracy z dźwiękiem, ale większość modeli z poziomu podstawowego i średniego (a także wiele urządzeń klasy premium) ma dwa głośniki - do pracy w stereo, co pozwala uzyskać pewną głośność dźwięku. Więcej niż dwa głośniki zwykle oznacza, że telewizor ma zaawansowane możliwości audio, takie jak subwoofer lub soundbar (patrz poniżej).
Teoretycznie jeden głośnik jest wystarczający do pracy z dźwiękiem, ale większość modeli z poziomu podstawowego i średniego (a także wiele urządzeń klasy premium) ma dwa głośniki - do pracy w stereo, co pozwala uzyskać pewną głośność dźwięku. Więcej niż dwa głośniki zwykle oznacza, że telewizor ma zaawansowane możliwości audio, takie jak subwoofer lub soundbar (patrz poniżej).
Subwoofer
Obecność subwoofera jako części zestawu głośnikowego telewizora.
Subwoofer jest to dedykowany głośnik dla niskich i bardzo niskich częstotliwości. Wzbogaca dźwięk basowy, co jest szczególnie przydatne podczas oglądania filmów przygodowych z odpowiednimi efektami dźwiękowymi (uderzenia, wybuchy), a także koncertów. Należy pamiętać, że cechy „subwooferów” do zabudowy są zwykle znacznie gorsze niż zewnętrznych; nie spodziewaj się więc basu jak w kinie z systemu audio telewizora. Jednak przewaga jakości basów tych telewizorów (w porównaniu do modeli bez subwoofera) będzie nadal zauważalna.
Subwoofer jest to dedykowany głośnik dla niskich i bardzo niskich częstotliwości. Wzbogaca dźwięk basowy, co jest szczególnie przydatne podczas oglądania filmów przygodowych z odpowiednimi efektami dźwiękowymi (uderzenia, wybuchy), a także koncertów. Należy pamiętać, że cechy „subwooferów” do zabudowy są zwykle znacznie gorsze niż zewnętrznych; nie spodziewaj się więc basu jak w kinie z systemu audio telewizora. Jednak przewaga jakości basów tych telewizorów (w porównaniu do modeli bez subwoofera) będzie nadal zauważalna.
Dekodery dźwięku
Dekoder można ogólnie opisać jako standard, w którym zapisywany jest dźwięk cyfrowy (często wielokanałowy). Do normalnego odtwarzania takiego dźwięku odpowiedni dekoder musi być obsługiwany przez urządzenie. Dolby Digital i DTS były pierwszymi wersjami dekodowania wielokanałowego, później były wprowadzane nowe wersje i ulepszenia . Ostatnie etapy na 2020 rok to dekodery Dolby Atmos i DTS X.
- Dolby Atmos. Dekoder, który wykorzystuje nie sztywną dystrybucję dźwięku między kanałami, lecz przetwarzanie obiektów audio, dzięki czemu może być wykorzystywany w prawie dowolnej liczbie kanałów w systemie odtwarzającym - dźwięk zostanie podzielony między kanałami z takim obliczeniem, aby każdy obiekt audio był słyszalny jak najbliżej jego miejsca. Dzięki Dolby Atmos głośniki górne (lub głośniki skierowane w sufit) są uważane za bardzo pożądane. Jednak w skrajnych przypadkach można je sobie darować.
- DTS X. Analogicznie do opisanego powyżej Dolby Atmos, gdy dźwięk jest rozprowadzany nie przez oddzielne kanały, ale przez obiekty audio. Sygnał cyfrowy zawiera informację o tym, gdzie (zgodnie z zamysłem reżysera) powinien znajdować się obiekt słyszalny przez użytkownika i jak powinien się poruszać, a procesor urządzenia odtwarzającego przetwarza te informacje i określa, jak dokładnie dźwięk powinien być rozprowadzany na istniejących kanałach w celu uzyskania wymaganej lokalizacji. Dzięki temu DTS X nie jest przypisany do konkretnej...liczby kanałów dźwiękowych - może być ich tyle, ile chcesz, system automatycznie podzieli dźwięk na nie, osiągając pożądany dźwięk. Należy również pamiętać, że dekoder ten umożliwia oddzielną regulację głośności dialogów.
- Dolby Atmos. Dekoder, który wykorzystuje nie sztywną dystrybucję dźwięku między kanałami, lecz przetwarzanie obiektów audio, dzięki czemu może być wykorzystywany w prawie dowolnej liczbie kanałów w systemie odtwarzającym - dźwięk zostanie podzielony między kanałami z takim obliczeniem, aby każdy obiekt audio był słyszalny jak najbliżej jego miejsca. Dzięki Dolby Atmos głośniki górne (lub głośniki skierowane w sufit) są uważane za bardzo pożądane. Jednak w skrajnych przypadkach można je sobie darować.
- DTS X. Analogicznie do opisanego powyżej Dolby Atmos, gdy dźwięk jest rozprowadzany nie przez oddzielne kanały, ale przez obiekty audio. Sygnał cyfrowy zawiera informację o tym, gdzie (zgodnie z zamysłem reżysera) powinien znajdować się obiekt słyszalny przez użytkownika i jak powinien się poruszać, a procesor urządzenia odtwarzającego przetwarza te informacje i określa, jak dokładnie dźwięk powinien być rozprowadzany na istniejących kanałach w celu uzyskania wymaganej lokalizacji. Dzięki temu DTS X nie jest przypisany do konkretnej...liczby kanałów dźwiękowych - może być ich tyle, ile chcesz, system automatycznie podzieli dźwięk na nie, osiągając pożądany dźwięk. Należy również pamiętać, że dekoder ten umożliwia oddzielną regulację głośności dialogów.
Tuner cyfrowy
Rodzaje tunerów cyfrowych (odbiorników) przewidzianych w konstrukcji telewizora.
Takie tunery są niezbędne do odbioru telewizji cyfrowej przez TV; jednocześnie do normalnej pracy standard transmisji musi odpowiadać typowi tunera (z osobnymi wyjątkami, patrz poniżej). Należy pamiętać, że odbiorniki są również dostępne jako oddzielne urządzenia; jednak łatwiej (i często taniej) jest od razu kupić telewizor z tunerem wbudowanym o wymaganym formacie. W telewizji nowoczesnej można znaleźć tunery naziemne DVB-T2, kablowe DVB-C oraz satelitarne DVB-S i DVB-S2, głównymi cechami których są:
- DVB-T2 (naziemne). Główny nowoczesny standard nadawania cyfrowego. Takie nadawanie ma wiele zalet w porównaniu z tradycyjnym analogiem: pozwala na przesyłanie wyższej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku, z lepszą jakością dźwięku i obrazu, a jakość ta jest w pełni zachowana, dopóki sygnał nie zostanie osłabiony do poziomu krytycznego. Jednak w niektórych krajach naziemne nadawanie cyfrowe jest dopiero uruchamiane, więc dostępność zasięgu DVB-T2 w twoim regionie należy wyjaśnić osobno.
- DVB-C (kablowe). Podstawowy nowoczesny standard cyfrowej transmisji naziemnej. Pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanego DVB-C2 jest nadal szeroko stosowany i najprawdopodobniej sytuacja ta długo się nie zmieni.
- DVB-S (satelitar...ne). Pierwsza generacja standardu cyfrowego DVB dla nadawania satelitarnego. Obecnie jest to stosunkowo rzadkie ze względu na pojawienie się bardziej zaawansowanego DVB-S2, który jest również wstecznie kompatybilny z oryginalnym DVB-S.
- DVB-S2 (satelitarne). Najbardziej zaawansowany i popularny obecnie standard cyfrowej transmisji satelitarnej. Będąc spadkobiercą DVB-S, zachował z nim kompatybilność; dlatego producenci często ograniczają się do zainstalowania w swoich telewizorach tylko tunera DVB-S2 - pozwala on na odbiór obu głównych formatów transmisji satelitarnej.
Takie tunery są niezbędne do odbioru telewizji cyfrowej przez TV; jednocześnie do normalnej pracy standard transmisji musi odpowiadać typowi tunera (z osobnymi wyjątkami, patrz poniżej). Należy pamiętać, że odbiorniki są również dostępne jako oddzielne urządzenia; jednak łatwiej (i często taniej) jest od razu kupić telewizor z tunerem wbudowanym o wymaganym formacie. W telewizji nowoczesnej można znaleźć tunery naziemne DVB-T2, kablowe DVB-C oraz satelitarne DVB-S i DVB-S2, głównymi cechami których są:
- DVB-T2 (naziemne). Główny nowoczesny standard nadawania cyfrowego. Takie nadawanie ma wiele zalet w porównaniu z tradycyjnym analogiem: pozwala na przesyłanie wyższej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku, z lepszą jakością dźwięku i obrazu, a jakość ta jest w pełni zachowana, dopóki sygnał nie zostanie osłabiony do poziomu krytycznego. Jednak w niektórych krajach naziemne nadawanie cyfrowe jest dopiero uruchamiane, więc dostępność zasięgu DVB-T2 w twoim regionie należy wyjaśnić osobno.
- DVB-C (kablowe). Podstawowy nowoczesny standard cyfrowej transmisji naziemnej. Pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanego DVB-C2 jest nadal szeroko stosowany i najprawdopodobniej sytuacja ta długo się nie zmieni.
- DVB-S (satelitar...ne). Pierwsza generacja standardu cyfrowego DVB dla nadawania satelitarnego. Obecnie jest to stosunkowo rzadkie ze względu na pojawienie się bardziej zaawansowanego DVB-S2, który jest również wstecznie kompatybilny z oryginalnym DVB-S.
- DVB-S2 (satelitarne). Najbardziej zaawansowany i popularny obecnie standard cyfrowej transmisji satelitarnej. Będąc spadkobiercą DVB-S, zachował z nim kompatybilność; dlatego producenci często ograniczają się do zainstalowania w swoich telewizorach tylko tunera DVB-S2 - pozwala on na odbiór obu głównych formatów transmisji satelitarnej.
Obraz w obrazie
Możliwość wyświetlania na ekranie telewizora obrazów z kilku źródeł jednocześnie. Zwykle w trybie „obraz w obrazie” na tle obrazu głównego wyświetlane jest małe okienko pokazywane ma pełnym ekranie, w którym można zobaczyć dodatkowy obraz (lub kilka takich okienek). Jednym z najpopularniejszych sposobów wykorzystania tej „wielozadaniowości” jest pomijanie przerw reklamowych w programach telewizyjnych: w tym czasie można przełączyć obraz główny na bardziej interesujący kanał i pozostawić reklamę w oknie pomocniczym, aby nie przegapić koniec i później kontynuować oglądanie. Należy jednak pamiętać, że obraz dla każdego okna musi pochodzić z różnych źródeł - innymi słowy, nie da się włączyć dwa kanały jednocześnie z jednego tunera. A ostatnio wyjście obrazu ze smartfona jako drugiego obrazu stało się nie mniej istotne - w szczególności komunikator, aby siedząc przy telewizorze nie przegapić żadnej ważnej informacji.
Funkcje i możliwości
HDMI
Liczba wejść HDMI dostępnych w telewizorze.
HDMI to wszechstronny interfejs cyfrowy, który umożliwia przesyłanie wideo w wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku za pomocą jednego kabla. Jest szeroko rozpowszechniony w urządzeniach nowoczesnych, obsługujących HD - w rzeczywistości takie wyjście jest obowiązkowe dla nowoczesnych centrów multimedialnych, odtwarzaczy DVD itp. Dlatego telewizory LCD w zdecydowanej większości przypadków wyposażone są w co najmniej jeden port HDMI. A obecność kilku takich portów pozwala jednocześnie łączyć kilka źródeł sygnału i przełączać się między nimi; w niektórych modelach liczba HDMI może wynosić do 4 lub więcej. Jednocześnie niektórzy producenci używają technologii, które umożliwiają sterowanie urządzeniami podłączonymi do telewizora przez HDMI za pomocą jednego pilota.
HDMI to wszechstronny interfejs cyfrowy, który umożliwia przesyłanie wideo w wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku za pomocą jednego kabla. Jest szeroko rozpowszechniony w urządzeniach nowoczesnych, obsługujących HD - w rzeczywistości takie wyjście jest obowiązkowe dla nowoczesnych centrów multimedialnych, odtwarzaczy DVD itp. Dlatego telewizory LCD w zdecydowanej większości przypadków wyposażone są w co najmniej jeden port HDMI. A obecność kilku takich portów pozwala jednocześnie łączyć kilka źródeł sygnału i przełączać się między nimi; w niektórych modelach liczba HDMI może wynosić do 4 lub więcej. Jednocześnie niektórzy producenci używają technologii, które umożliwiają sterowanie urządzeniami podłączonymi do telewizora przez HDMI za pomocą jednego pilota.
Wersja HDMI
O samym interfejsie więcej informacji można znaleść powyżej, a jego wersje różnią się ze względu na maksymalną rozdzielczość i inne cechy. Oto opcje, występujące w nowoczesnych telewizorach:
— v 1.4. Najstarsza z aktualnych do dziś wersji, wydana w 2009 roku. Tym nie mniej, obsługuje wideo 3D jest w stanie pracować z rozdzielczością do 4096x2160 prędkością 24 kl./s, a w rozdzielczości Full HD częstotliwość odświeżania może osiągnąć 120 kl./s. Oprócz oryginalnej v.1.4, są także wersje ulepszone — v.1.4a i v.1.4b; są one podobne pod względem możliwości podstawowych, w obu przypadkach ulepszenia dotyczą głównie pracy z treścią 3D.
— v 2.0. Znaczące uaktualnienie HDMI, przedstawione w 2013 roku. W tej wersji maksymalna liczba klatek na sekundę w rozdzielczości 4K wzrosła do 60 kl./s, a przepustowość audio - do 32 kanałów i 4 oddzielnych strumieni jednocześnie. Również z innowacji można wyróżnić wsparcie ultrapanoramicznego formatu 21:9. W aktualizacji v.2.0a do funkcji interfejsu dodano obsługę dla HDR, w v.2.0b funkcja ta została poprawiona i rozszerzona.
— v 2.1. Mimo podobieństwa nazwy z v.2.0, wersja ta, wydana w 2017 roku, stała się bardzo dużą aktualizacją. W szczególności, dodano obsługę 8K i nawet 10K przy prędkości do 120 kl./s, a także jeszcze bardziej rozszerzono możliwości HDR. W tej wersji został wydany własny kabel — HDMI Ultra High Speed, wszystkie funkcje HDMI 2.1 dostępne są tylko w przypadku korz...ystania z kabli tego standardu, chociaż podstawowe funkcje mogą być używane z prostszymi przewodami.
— v 1.4. Najstarsza z aktualnych do dziś wersji, wydana w 2009 roku. Tym nie mniej, obsługuje wideo 3D jest w stanie pracować z rozdzielczością do 4096x2160 prędkością 24 kl./s, a w rozdzielczości Full HD częstotliwość odświeżania może osiągnąć 120 kl./s. Oprócz oryginalnej v.1.4, są także wersje ulepszone — v.1.4a i v.1.4b; są one podobne pod względem możliwości podstawowych, w obu przypadkach ulepszenia dotyczą głównie pracy z treścią 3D.
— v 2.0. Znaczące uaktualnienie HDMI, przedstawione w 2013 roku. W tej wersji maksymalna liczba klatek na sekundę w rozdzielczości 4K wzrosła do 60 kl./s, a przepustowość audio - do 32 kanałów i 4 oddzielnych strumieni jednocześnie. Również z innowacji można wyróżnić wsparcie ultrapanoramicznego formatu 21:9. W aktualizacji v.2.0a do funkcji interfejsu dodano obsługę dla HDR, w v.2.0b funkcja ta została poprawiona i rozszerzona.
— v 2.1. Mimo podobieństwa nazwy z v.2.0, wersja ta, wydana w 2017 roku, stała się bardzo dużą aktualizacją. W szczególności, dodano obsługę 8K i nawet 10K przy prędkości do 120 kl./s, a także jeszcze bardziej rozszerzono możliwości HDR. W tej wersji został wydany własny kabel — HDMI Ultra High Speed, wszystkie funkcje HDMI 2.1 dostępne są tylko w przypadku korz...ystania z kabli tego standardu, chociaż podstawowe funkcje mogą być używane z prostszymi przewodami.
Technologie HDMI
— VRR. Technologia adaptacyjnej synchronizacji częstotliwości VRR (Variable Refresh Rate) pozwala na dostosowanie częstotliwości odświeżania obrazu na ekranie telewizora w czasie rzeczywistym zgodnie z liczbą klatek na wyjściu konsoli lub podłączonego komputera. Funkcja zapewnia płynne renderowanie dynamicznych scen, eliminuje rwanie obrazu oraz gwarantuje wygodną i stabilną rozgrywkę. Technologia ta realizowana jest za pośrednictwem HDMI v 2.1.
— ALLM. Automatyczny tryb niskiego opóźnienia do gier (Auto Low Latency Mode). Telewizor przełącza się w tryb gier, gdy wykryje podłączenie konsoli. Zmniejszenie opóźnienia wyjściowego na ekranie telewizora osiąga się poprzez zawieszenie niektórych funkcji przetwarzania obrazu. Tryb ALLM może być również przydatny do karaoke i rozmów wideo.
— eARC. Interfejs HDMI v 2.1 ma ulepszony zwrotny kanał audio eARC (enhanced Audio Return Channel). Technologia ta umożliwia przesyłanie dźwięku wyższej jakości z telewizora do soundbara lub amplitunera AV. Producent deklaruje, że obsługuje ona najnowsze formaty audio o przepływności do 192 kHz, nieskompresowane 5.1 i 7.1, a także 32-kanałowy nieskompresowany dźwięk. eARC obsługuje także Dolby TrueHD, DTS-HD Master Audio, DTS:X, Dolby Atmos.
— CEC. System CEC (Consumer Electronics Control) przeznaczony jest do zdalnego sterowania podłączonymi do telewizora urządzeniami przy użyciu jednego pilota....Urządzenia podłącza się do TV za pomocą kabla HDMI.
— ALLM. Automatyczny tryb niskiego opóźnienia do gier (Auto Low Latency Mode). Telewizor przełącza się w tryb gier, gdy wykryje podłączenie konsoli. Zmniejszenie opóźnienia wyjściowego na ekranie telewizora osiąga się poprzez zawieszenie niektórych funkcji przetwarzania obrazu. Tryb ALLM może być również przydatny do karaoke i rozmów wideo.
— eARC. Interfejs HDMI v 2.1 ma ulepszony zwrotny kanał audio eARC (enhanced Audio Return Channel). Technologia ta umożliwia przesyłanie dźwięku wyższej jakości z telewizora do soundbara lub amplitunera AV. Producent deklaruje, że obsługuje ona najnowsze formaty audio o przepływności do 192 kHz, nieskompresowane 5.1 i 7.1, a także 32-kanałowy nieskompresowany dźwięk. eARC obsługuje także Dolby TrueHD, DTS-HD Master Audio, DTS:X, Dolby Atmos.
— CEC. System CEC (Consumer Electronics Control) przeznaczony jest do zdalnego sterowania podłączonymi do telewizora urządzeniami przy użyciu jednego pilota....Urządzenia podłącza się do TV za pomocą kabla HDMI.
Wejścia dodatkowe
Łączność telewizora opiera się nie tylko na technologiach bezprzewodowych (opisanych powyżej), ale także na połączeniu przewodowym. W szczególności transmisja wideo może odbywać się przez złącza VGA, AV. Część z nich zapewnia również transmisję dźwięku, oprócz tego może być mini-Jack (3,5 mm). Oraz inne do komunikacji z urządzeniami zewnętrznymi. Więcej o nich:
- USB. Złącze do podłączenia zewnętrznych urządzeń peryferyjnych. Obecność USB oznacza przynajmniej, że telewizor może odtwarzać treści z dysków flash i innych zewnętrznych urządzeń pamięci masowej USB. Ponadto można przewidzieć inne sposoby wykorzystania tego wejścia: nagrywanie programów telewizyjnych na nośniku zewnętrznym, podłączenie kamery internetowej (patrz ibid.), Klawiatura i mysz do korzystania z wbudowanej przeglądarki i innego oprogramowania itp. zestaw opcji zależy od funkcjonalności telewizora, należy go każdorazowo określić osobno.
- Czytnik kart. Urządzenie do pracy z kartami pamięci, najczęściej w formacie SD. Głównym zastosowaniem czytnika kart jest odtwarzanie treści z takich kart na telewizorze; funkcja ta jest szczególnie wygodna przy przeglądaniu materiałów z aparatów fotograficznych i wideo - w takich urządzeniach karty pamięci są szeroko stosowane. Można przewidzieć inne sposob...y wykorzystania tej funkcji, na przykład nagrywanie transmisji, a nawet wymianę plików między kartą a pamięcią telewizora. Należy pamiętać, że karty SD mają kilka podgatunków - oryginalne SD, SD HC i SD XC i nie wszystkie z nich mogą być obsługiwane przez czytnik kart.
- LAN. Standardowe złącze do połączenia przewodowego z sieciami komputerowymi (zarówno LAN jak i Internet). Występuje głównie w modelach obsługujących Smart TV (w tym urządzenia Android TV; zobacz odpowiednie punkty). Połączenie przewodowe jest mniej wygodne niż Wi-Fi, nie jest tak estetyczne, więc producenci skupiają się bardziej na połączeniu bezprzewodowym, w wyniku czego wskaźniki prędkości złącza LAN nie są wskazane, a w niektórych przypadkach mogą być niedopuszczalne transmisje 4K.
- VGA. Analogowe wejście wideo, znane również jako D-sub 15 pin. Początkowo interfejs VGA został opracowany dla komputerów, ale ze względu na pojawienie się bardziej zaawansowanych standardów, takich jak HDMI (patrz poniżej) i ograniczenia techniczne (maksymalna rozdzielczość to tylko 1280x1024, brak możliwości przesyłania dźwięku) jest uważany za przestarzały i jest używany coraz mniej. Dlatego sensowne jest poszukiwanie telewizora z takim złączem głównie w przypadkach, gdy planowane jest użycie go jako monitora przestarzałego komputera lub laptopa.
- AV. Kombinowany analogowy interfejs audio/wideo, jest to złącze zazwyczaj określane jako wejście A/V. W rzeczywistości w interfejsie kompozytowym są zwykle trzy złącza - osobno dla wideo i lewego/prawego kanału dźwięku stereo (w telewizorach z jednym głośnikiem, który nie obsługuje stereo, brakuje jednego ze złączy audio). Jakość obrazu podczas pracy z tym wejściem jest niska, a formaty HD nie są w ogóle obsługiwane; z drugiej strony interfejs kompozytowy jest niezwykle rozpowszechniony nie tylko w nowoczesnym, ale i wcześniejszym sprzęcie, takim jak magnetowidy VHS.
- Port COM (RS-232). Złącze początkowo zaprojektowane dla technologii komputerowej. W telewizorach służy jako kontroler: podłączając urządzenie do komputera, można sterować parametrami telewizora i różnymi ustawieniami, czasami dość specyficznymi i niedostępnymi przy użyciu zwykłego pilota.
- USB. Złącze do podłączenia zewnętrznych urządzeń peryferyjnych. Obecność USB oznacza przynajmniej, że telewizor może odtwarzać treści z dysków flash i innych zewnętrznych urządzeń pamięci masowej USB. Ponadto można przewidzieć inne sposoby wykorzystania tego wejścia: nagrywanie programów telewizyjnych na nośniku zewnętrznym, podłączenie kamery internetowej (patrz ibid.), Klawiatura i mysz do korzystania z wbudowanej przeglądarki i innego oprogramowania itp. zestaw opcji zależy od funkcjonalności telewizora, należy go każdorazowo określić osobno.
- Czytnik kart. Urządzenie do pracy z kartami pamięci, najczęściej w formacie SD. Głównym zastosowaniem czytnika kart jest odtwarzanie treści z takich kart na telewizorze; funkcja ta jest szczególnie wygodna przy przeglądaniu materiałów z aparatów fotograficznych i wideo - w takich urządzeniach karty pamięci są szeroko stosowane. Można przewidzieć inne sposob...y wykorzystania tej funkcji, na przykład nagrywanie transmisji, a nawet wymianę plików między kartą a pamięcią telewizora. Należy pamiętać, że karty SD mają kilka podgatunków - oryginalne SD, SD HC i SD XC i nie wszystkie z nich mogą być obsługiwane przez czytnik kart.
- LAN. Standardowe złącze do połączenia przewodowego z sieciami komputerowymi (zarówno LAN jak i Internet). Występuje głównie w modelach obsługujących Smart TV (w tym urządzenia Android TV; zobacz odpowiednie punkty). Połączenie przewodowe jest mniej wygodne niż Wi-Fi, nie jest tak estetyczne, więc producenci skupiają się bardziej na połączeniu bezprzewodowym, w wyniku czego wskaźniki prędkości złącza LAN nie są wskazane, a w niektórych przypadkach mogą być niedopuszczalne transmisje 4K.
- VGA. Analogowe wejście wideo, znane również jako D-sub 15 pin. Początkowo interfejs VGA został opracowany dla komputerów, ale ze względu na pojawienie się bardziej zaawansowanych standardów, takich jak HDMI (patrz poniżej) i ograniczenia techniczne (maksymalna rozdzielczość to tylko 1280x1024, brak możliwości przesyłania dźwięku) jest uważany za przestarzały i jest używany coraz mniej. Dlatego sensowne jest poszukiwanie telewizora z takim złączem głównie w przypadkach, gdy planowane jest użycie go jako monitora przestarzałego komputera lub laptopa.
- AV. Kombinowany analogowy interfejs audio/wideo, jest to złącze zazwyczaj określane jako wejście A/V. W rzeczywistości w interfejsie kompozytowym są zwykle trzy złącza - osobno dla wideo i lewego/prawego kanału dźwięku stereo (w telewizorach z jednym głośnikiem, który nie obsługuje stereo, brakuje jednego ze złączy audio). Jakość obrazu podczas pracy z tym wejściem jest niska, a formaty HD nie są w ogóle obsługiwane; z drugiej strony interfejs kompozytowy jest niezwykle rozpowszechniony nie tylko w nowoczesnym, ale i wcześniejszym sprzęcie, takim jak magnetowidy VHS.
- Port COM (RS-232). Złącze początkowo zaprojektowane dla technologii komputerowej. W telewizorach służy jako kontroler: podłączając urządzenie do komputera, można sterować parametrami telewizora i różnymi ustawieniami, czasami dość specyficznymi i niedostępnymi przy użyciu zwykłego pilota.
Wyjścia
- Koncentryczne (S/P-DIF). Interfejs do transmisji dźwięku w formacie cyfrowym, umożliwiający przesyłanie dźwięku wielokanałowego za pomocą jednego kabla ze złączem RCA ("cinch"). Pod względem odporności na zakłócenia ten standard jest nieco gorszy od optycznego (patrz poniżej) - wynika to z fundamentalnych różnic między tymi interfejsami. Z drugiej strony, kabel elektryczny jest bardziej niezawodny niż światłowód i jest mniej wrażliwy na naciski lub załamania.
- Optyczne. Wyjście do przesyłania cyfrowego sygnału audio za pomocą kabla światłowodowego; umożliwia transmisję dźwięku wielokanałowego. Charakteryzuje się pełną odpornością na zakłócenia elektromagnetyczne. Z drugiej strony światłowód jest dość delikatny i należy go chronić przed załamaniami i silnymi naciskami.
- Mini-Jack (3,5 mm) na słuchawki. Standardowe gniazdo dla słuchawek 3,5 mm. Słuchawki mogą się przydać, jeśli musisz zachować ciszę i nie możesz korzystać się z głośników telewizora - na przykład pod koniec dnia; lub odwrotnie, jeśli wokół jest głośno, a dźwięk z telewizora jest słabo słyszalny. Większość dzisiejszych słuchawek wykorzystuje wtyczki mini-Jack, więc jest to standardowe wyjście słuchawkowe w telewizorach. W niektórych modelach takie wyjście może być również używane jako liniowe — na przykład do podłączenia poszczególnych głośników, rejestratora dźwięku itp.
-...Do subwoofera. Osobne wyjście do podłączenia subwoofera do telewizora - głośnika do odtwarzania niskich i bardzo niskich częstotliwości. Sprzęt audio bez subwooferów zwykle słabo odtwarza te częstotliwości. Zastosowanie tego głośnika pozwala na uzyskanie najgłębszego i najbardziej nasyconego dźwięku, jest to szczególnie istotne przy oglądaniu filmów z dużą ilością efektów specjalnych lub nagrań z koncertów wysokiej jakości. Jednocześnie warto zwrócić uwagę, że takie wyjścia w telewizorach są dość rzadkie: zakłada się, że wymagający słuchacz chętniej skorzysta z pełnoformatowego zewnętrznego systemu audio niż z osobnego subwoofera.
- Liniowe. Standardowy analogowy interfejs audio; zwykle zapewnia dwukanałową transmisję stereo. Służy przede wszystkim do podłączania aktywnych głośników i innego sprzętu audio (na przykład odbiorników audio lub wzmacniaczy mocy) do telewizorów. Może wykorzystywać różne typy złączy, ale najczęściej są to albo mini-Jack 3,5 mm, albo para gniazd RCA dla kabli "cinchów". Należy pamiętać, że oznacza to osobne wyjście liniowe; w niektórych modelach gniazdo słuchawkowe 3,5 mm (patrz wyżej) może wykonywać tę funkcję, ale nie jest wskazane dla nich istnienie wyjścia liniowego.
- Optyczne. Wyjście do przesyłania cyfrowego sygnału audio za pomocą kabla światłowodowego; umożliwia transmisję dźwięku wielokanałowego. Charakteryzuje się pełną odpornością na zakłócenia elektromagnetyczne. Z drugiej strony światłowód jest dość delikatny i należy go chronić przed załamaniami i silnymi naciskami.
- Mini-Jack (3,5 mm) na słuchawki. Standardowe gniazdo dla słuchawek 3,5 mm. Słuchawki mogą się przydać, jeśli musisz zachować ciszę i nie możesz korzystać się z głośników telewizora - na przykład pod koniec dnia; lub odwrotnie, jeśli wokół jest głośno, a dźwięk z telewizora jest słabo słyszalny. Większość dzisiejszych słuchawek wykorzystuje wtyczki mini-Jack, więc jest to standardowe wyjście słuchawkowe w telewizorach. W niektórych modelach takie wyjście może być również używane jako liniowe — na przykład do podłączenia poszczególnych głośników, rejestratora dźwięku itp.
-...Do subwoofera. Osobne wyjście do podłączenia subwoofera do telewizora - głośnika do odtwarzania niskich i bardzo niskich częstotliwości. Sprzęt audio bez subwooferów zwykle słabo odtwarza te częstotliwości. Zastosowanie tego głośnika pozwala na uzyskanie najgłębszego i najbardziej nasyconego dźwięku, jest to szczególnie istotne przy oglądaniu filmów z dużą ilością efektów specjalnych lub nagrań z koncertów wysokiej jakości. Jednocześnie warto zwrócić uwagę, że takie wyjścia w telewizorach są dość rzadkie: zakłada się, że wymagający słuchacz chętniej skorzysta z pełnoformatowego zewnętrznego systemu audio niż z osobnego subwoofera.
- Liniowe. Standardowy analogowy interfejs audio; zwykle zapewnia dwukanałową transmisję stereo. Służy przede wszystkim do podłączania aktywnych głośników i innego sprzętu audio (na przykład odbiorników audio lub wzmacniaczy mocy) do telewizorów. Może wykorzystywać różne typy złączy, ale najczęściej są to albo mini-Jack 3,5 mm, albo para gniazd RCA dla kabli "cinchów". Należy pamiętać, że oznacza to osobne wyjście liniowe; w niektórych modelach gniazdo słuchawkowe 3,5 mm (patrz wyżej) może wykonywać tę funkcję, ale nie jest wskazane dla nich istnienie wyjścia liniowego.
Zewnętrzny moduł złączy
Zewnętrzny moduł elektroniczny ze złączami ma jednocześnie kilka właściwości użytecznych. Po pierwsze, to rozwiązanie pozwala na usunięcie zbędnej elektroniki z obudowy telewizora, zmniejszając w ten sposób jego grubość. Po drugie, moduł zewnętrzny ukrywa przewody podłączone do telewizora (audio, wideo) w jak największym stopniu, ponieważ wchodzi do niego tylko jedna taśma. Po trzecie, moduł zewnętrzny może być umieszczony w bardziej dogodnym miejscu do użytkowania, dzięki czemu każdorazowe podłączenie napędu nie stanie się trudnym zadaniem. Jest to jednak również wada, ponieważ do zewnętrznego modułu złączy potrzebne będzie dodatkowe miejsce.
Do wdrożenia tego rozwiązania każdy z wiodących producentów telewizorów podszedł na swój sposób. Samsung ma osobny moduł zewnętrzny One Connect (Slim One Connect), który odpowiada wyłącznie za komunikację. Inżynierowie LG poszli nieco dalej i zapewnili tę funkcjonalność soundbarowi.
Do wdrożenia tego rozwiązania każdy z wiodących producentów telewizorów podszedł na swój sposób. Samsung ma osobny moduł zewnętrzny One Connect (Slim One Connect), który odpowiada wyłącznie za komunikację. Inżynierowie LG poszli nieco dalej i zapewnili tę funkcjonalność soundbarowi.
Pamięć wbudowana
Ilość pamięci, zainstalowanej w telewizorze do przechowywania zawartości w urządzeniu. Większy rozmiar jest szczególnie istotny biorąc pod uwagę fakt, że współczesne telewizory pozwalają na instalację dodatkowych aplikacji, które rozszerzają możliwości — te aplikacji również wymagają miejsca. Warto jednak pamiętać, że na system telewizora tak samo potrzebne jest miejsce. Pod pojemnością producenci mogą wskazać zarówno całkowitą wartość, jak i wolną pamięć, przeznaczoną do instalowania aplikacji. A sama ilość może się zmieniać od 4 GB do 16 GB i więcej. Jednak najlepszym rozwiązaniem może stać się telewizor z pamięcią 8 GB.
Pamięć RAM
Ilość pamięci RAM zainstalowanej w telewizorze.
Ogólnie rzecz biorąc, ilość ta jest wybierana przez producenta w taki sposób, aby urządzenie mogło normalnie poradzić sobie z zadaniami, które są dla niego deklarowane. Z drugiej strony, przy wszystkich innych zachowanych warunkach, większa ilość pamięci RAM ( 3 GB, 4 GB lub więcej) z reguły oznacza szybszą pracę. Parametr ten jest szczególnie ważny, jeśli telewizor działa pod kontrolą systemu operacyjnego Android: to oprogramowanie umożliwia instalację dodatkowych aplikacji, które mogą mieć dość wysokie wymagania dotyczące ilości pamięci RAM. Jednak telewizory z 2 GB pamięci RAM i mniej również nie mogą być dyskontowane — tylko bardzo wymagające aplikacje mogą nie działać porządnie. Ale nie zapominaj, że to jest telewizor, a nie laptop.
Ogólnie rzecz biorąc, ilość ta jest wybierana przez producenta w taki sposób, aby urządzenie mogło normalnie poradzić sobie z zadaniami, które są dla niego deklarowane. Z drugiej strony, przy wszystkich innych zachowanych warunkach, większa ilość pamięci RAM ( 3 GB, 4 GB lub więcej) z reguły oznacza szybszą pracę. Parametr ten jest szczególnie ważny, jeśli telewizor działa pod kontrolą systemu operacyjnego Android: to oprogramowanie umożliwia instalację dodatkowych aplikacji, które mogą mieć dość wysokie wymagania dotyczące ilości pamięci RAM. Jednak telewizory z 2 GB pamięci RAM i mniej również nie mogą być dyskontowane — tylko bardzo wymagające aplikacje mogą nie działać porządnie. Ale nie zapominaj, że to jest telewizor, a nie laptop.
Uchwyt ścienny
Lwia część telewizorów posiada uchwyt ścienny VESA, który może różnić się rozmiarem. Podstawą dla takiego mocowania jest prostokątna płytka z czterema otworami pod śruby w rogach. Główną cechą takiego uchwytu jest odległość między otworami — jest mierzona po bokach prostokąta i wyrażona dwiema cyframi. Oryginalny format VESA jest 100x100, taki uchwyt stosuje się do większości telewizorów LCD średniej wielkości. Dla małych ekranów dostępne są uchwyty 75x75, dla dużych — 200x200 i więcej (aż do 800x400).
Istnieją jednak modele wyposażone w standardowe (markowe) mocowanie od producenta. Głównie to są albo cienkie telewizory, albo modele wzornicze. W każdym razie w zestawie obecny jest uchwyt na ścianę, który pasuje tylko do wybranego modelu.
Istnieją jednak modele wyposażone w standardowe (markowe) mocowanie od producenta. Głównie to są albo cienkie telewizory, albo modele wzornicze. W każdym razie w zestawie obecny jest uchwyt na ścianę, który pasuje tylko do wybranego modelu.
Kształt podstawy
— oddzielne 2 nogi. Dwie nogi pełniące rolę stojaków mieszczą się zwykle po przeciwnych stronach dolnej krawędzi obudowy panelu telewizora. Taka konstrukcja polega na umieszczeniu telewizora na dość dużej płaskiej powierzchni, która rozciąga się wzdłuż całej dolnej strony urządzenia. Na dwóch nogach telewizor jest często stabilniejszy niż na jednej.
— 1 noga na podstawie. Stojak do obudowy telewizora z okrągłą lub prostokątną podstawą, która całą swoją płaszczyzną styka się z powierzchnią panelu telewizora (stolikiem, szafką itp.).
- 1 noga z podpórkami. Stojaki tego typu składają się z jednej nogi i podstawy o różnych geometrycznych kształtach, która podtrzymuje obudowę telewizora. Takie rozwiązanie zapewnia niezawodną stabilność panelu TV, a pod względem wzorniczym jest stylowym elementem wystroju.
- Jednolita. Jednoczęściowa podstawa z dwoma lub więcej punktami mocowania do spodu obudowy oraz monolitycznymi ramkami, które pełnią rolę podpórki do montażu panelu TV na płaskiej powierzchni biurka lub szafki.
— 1 noga na podstawie. Stojak do obudowy telewizora z okrągłą lub prostokątną podstawą, która całą swoją płaszczyzną styka się z powierzchnią panelu telewizora (stolikiem, szafką itp.).
- 1 noga z podpórkami. Stojaki tego typu składają się z jednej nogi i podstawy o różnych geometrycznych kształtach, która podtrzymuje obudowę telewizora. Takie rozwiązanie zapewnia niezawodną stabilność panelu TV, a pod względem wzorniczym jest stylowym elementem wystroju.
- Jednolita. Jednoczęściowa podstawa z dwoma lub więcej punktami mocowania do spodu obudowy oraz monolitycznymi ramkami, które pełnią rolę podpórki do montażu panelu TV na płaskiej powierzchni biurka lub szafki.
Pobór mocy
Zużycie energii telewizorem. Parametr ten zależy w wysokim stopniu od przekątnej ekranu i mocy dźwiękowej (patrz powyżej), ale można go określić innymi parametrami, przede wszystkim dodatkowymi funkcjami i technologiami zaimplementowanymi w konstrukcji. Warto zauważyć, że większość nowoczesnych telewizorów LCD jest dość ekonomiczna i najczęściej parametr ten nie odgrywa znaczącej roli - w większości przypadków pobór mocy wynosi około kilkudziesięciu Wat. Nawet duże modele o przekątnej 70 - 90" zużywają 200 - 300 W - można to porównać z jednostką systemową komputera stacjonarnego o niskim poborze mocy.
Klasa energetyczna
Klasa energetyczna charakteryzuje efektywność zużycia energii elektrycznej przez telewizor. Początkowo klasy oznaczano prostymi łacińskimi literami - A (najbardziej ekonomiczna), B, C. Jednak później pojawiły się ulepszone klasy „A+ ”, „A++” itp. (im więcej „plusów”, tym bardziej ekonomiczne jest urządzenie).
Klasa energetyczna zazwyczaj odpowiednio wpływa na cenę, lecz różnica ta w końcu opłaca się ze względu na niższe rachunki za energię elektryczną.
Klasa energetyczna zazwyczaj odpowiednio wpływa na cenę, lecz różnica ta w końcu opłaca się ze względu na niższe rachunki za energię elektryczną.
Klasa energetyczna (new)
Dany parametr charakteryzuje efektywność poboru energii elektrycznej. Klasy są oznaczane literami łacińskimi od A do G, w miarę rośnięcia efektywności poboru energii. Właściwie taki był pierwotny zamysł, dopóki do klasy A nie dodano bardziej energooszczędnych modeli, które ostatecznie dostały oznaczenie A+, A++, A+++. Dalsze rozwinięcie technologii umożliwiło pójście jeszcze dalej i aby nie płodzić plusy w znakowaniu klas energetycznych, w marcu 2021 roku producenci powrócili do starych oznaczeń od G do A, gdzie A to najbardziej energooszczędny telewizor. W związku z tym modele z 2021 roku będą miały nowe oznaczenia, a stare wzorce będą oznaczane w ten sam sposób.
W związku z tym obecnie klasy energetyczne G, F, E zyskały największą popularność, a modele o efektywności energetycznej A, D, C są widziane rzadziej.