Polska
Katalog   /   Sprzęt RTV   /  Telewizory
Telewizory 

Telewizory: cechy, typy, rodzaje

Przekątna

Optymalny rozmiar telewizora zależy przede wszystkim od odległości, z której planujesz go oglądać. Jeśli przekątna jest zbyt mała, trudno będzie zobaczyć szczegóły na ekranie, będziesz musiał się naprężyć; zbyt duży - obraz będzie znacznie większy niż pole widzenia, co również jest niepożądane. Najlepszą opcją jest sytuacja, gdy odległość do telewizora odpowiada 3 - 4 odległości jego przekątnych: np. Dla popularnego rozmiaru 32 cale (80 cm) zalecana odległość to około 2,5 - 3 m.

Koszt telewizora zależy bezpośrednio od przekątnej, ale oprócz tego rozmiar w pewnym stopniu wpływa na wyposażenie ogólne. Tak więc, wśród modeli telewizorów poniżej 32 cale często można spotkać telewizory bez Smart TV i innych funkcji zaawansowanych; telewizory 32 - 55 cali mogą być zarówno proste, jak i zaawansowane; a duży ekran o przekątnej ponad 55 cali w większości przypadków łączy się z rozbudowaną dodatkową funkcjonalnością.

Obecnie na rynku prezentowane są takie popularne przekątne: 32 cale, 39 - 40 cali , 43 cale , 49 cali , 49 - 50 cali , 55 cali , 65 cali , 75 cali i ponad 80 cali....

Obsługa 3D

Obsługa TV "objętościowego" trójwymiarowego wideo. Zasada 3D polega na tym, że podczas oglądania obraz dla lewego i prawego oka jest nieco inny - tak jak podczas oglądania prawdziwych obiektów. Z tego powodu obraz nabiera objętości. Oglądanie 3D zwykle wymaga specjalnych okularów, a w wielu modelach należy je kupić osobno.

Chcemy zwrócić uwagę, że technologia 3D działa tylko wtedy, gdy widz nie ma problemów z widzeniem stereoskopowym - innymi słowy, może normalnie patrzeć na przedmioty obiema oczami naraz. W przypadku zeza, braku jednego oka i innych wad wzroku, oglądanie 3D staje się niedostępne.

System operacyjny

- Smart TV (system własny). System operacyjny telewizora jest reprezentowany przez markowe oprogramowanie producenta. Z reguły takie systemy operacyjne mają atrakcyjne i zrozumiałe menu, podobnie jak tradycyjne telewizory Smart TV. Zastrzeżony system operacyjny jest opracowywany przez samego producenta dla zasobów sprzętowych konkretnego modelu telewizora lub całej serii. Ale, jak pokazuje praktyka, w porównaniu z klasycznym Smart TV, funkcjonalność systemu własnego często ma znaczące ograniczenia, a sam system jest w rzeczywistości okrojoną wersją pełnowartościowego Smart TV.

- Smart TV (Android AOSP). Ten typ systemu operacyjnego jest modyfikacją popularnego systemu operacyjnego Android, wyróżniającego się głównie otwartym kodem źródłowym. Jest to wszechstronny system operacyjny, który daje użytkownikowi znacznie większą swobodę w tworzeniu zmian i ustawień w samym systemie. Jednocześnie nie gwarantuje się instalacji i stabilności niektórych aplikacji na tej platformie, a ogólne sterowanie systemem nie zostało specjalnie „zaostrzone” dla dużych ekranów, co może powodować pewne niedogodności. Przede wszystkim takie rozwiązania wzbudzają zainteresowanie użytkowników, którzy znają się na cechach systemu operacyjnego Android, lubią wszystko dostosowywać i sterować i mają na to czas.

- Android TV. Telewizory tego typu oferują pełne oprogramowanie Andro...id TV, specjalnie przystosowane do pracy na dużych ekranach. Jak sama nazwa wskazuje, jest to rodzaj systemu operacyjnego Android specjalnie „wyostrzonego” dla telewizorów/projektorów itp. Oprócz wspólnych cech wszystkich Androidów (np. Możliwość instalowania dodatkowych aplikacji, w tym nawet gier), posiada szereg funkcji specjalnych: zoptymalizowany interfejs, łączenie się ze smartfonami (w tym możliwość używania ich jako pilota), wyszukiwanie głosowe itp. Dzięki temu telewizory z tą funkcją mają znacznie lepszą funkcjonalność niż modele ze „zwykłym” Smart TV. Oczywiście dedykowany procesor, podsystem graficzny i pamięć są przeznaczone do działania wielofunkcyjnego systemu operacyjnego, a obecność takich zasobów sprzętowych wpływa na ogólny koszt telewizora. Zapewniając tę samą konstrukcję optyczną, modele Android TV będą kosztować więcej niż klasyczne urządzenia z prostym wieloliniowym menu.

Procesor

- Sony X1. Procesor Sony X1 jest używany w kilku seriach telewizorów Sony: XH i XG. Takie telewizory zajmują kilka nisz jednocześnie: kategorię budżetową i klasę średnią. Najbardziej niedrogie modele pokazują obraz w rozdzielczości 4K bez obsługi zakresu dynamicznego, w bardziej zaawansowanych modelach używany jest 4K HDR. Zasadniczo są to proste modele przeznaczone tylko do oglądania filmów. Do rozrywki w grach dynamicznych telewizory z takim procesorem są mniej odpowiednie.

- Sony X1 Extreme. Sony X1 Extreme jest o 40% mocniejszy niż jego poprzednik Sony X1 i jest przeznaczony do obsługi obrazów 4K HDR. Praca z dynamicznym zakresem HDR umożliwia wyświetlanie realistycznego obrazu o wyższej jakości. Telewizory z procesorem Sony X1 Extreme to modele ze średniej i wyższej półki cenowej. Jakość obrazu w nich jest poprawiona dzięki obecności dynamicznego podświetlenie matrycy. Ważną cechą Sony X1 Extreme jest wykorzystanie dwóch niezależnych baz danych reprodukcji kolorów (Dual database processing). Technologia Object-based HDR remaster analizuje obraz wyświetlany na ekranie, porównuje kolory z bazą danych i dostosowuje je do oglądania na konkretnym telewizorze. Technologia Super Bit Mapping 4K HDR sprawia, że przejścia kolorów są płynniejsze i bardziej naturalne, zapewniając bardziej realistyczne obrazy.

- Sony X1 Ultimate. Procesor Sony X1 Ultimate...może obsługiwać zarówno obrazy 4K (3840 × 2160), jak i 8K HDR (7680 x 4320), w zależności od rozmiaru ekranu. Telewizory z takim procesorem zapewniają obraz z najgłębszymi szczegółami i najwyższą jakością rysowania tekstur. Telewizory z procesorem Sony X1 Ultimate to w większości zaawansowane modele średniej i wyższej klasy. Takie telewizory dają efekt całkowitego zanurzenia się w atmosferze oglądanego filmu. Sony X1 Ultimate obsługuje technologię X-Reality PRO z ekskluzywną bazą danych kolorów. Nawet podczas wyświetlania obrazu w niskiej rozdzielczości na ekranie telewizora jakość obrazu jest automatycznie podnoszona do 8K (4K) z szerokim zakresem dynamicznym HDR. Obecna jest technologia X-tended Dynamic Range PRO, która rozprowadza podświetlenie matrycy zgodnie z wyświetlanymi scenami. Dynamiczne podświetlenie poprawia kontrast i sprawia, że obraz jest tak "żywy", jak to tylko możliwe, a jednocześnie czerń jest bardziej nasycona niż kiedykolwiek.

- Sony XR. Telewizory z procesorem Sony XR mogą wyświetlać obraz w rozdzielczości 4K i 8K, w zależności od samego modelu telewizora. Są to zaawansowane technologicznie modele działające pod kontrolą ulepszonej sztucznej inteligencji. Sony XR to jeden z pierwszych na świecie procesorów „kognitywnych”. Algorytm oprogramowania przetwarza informacje o dźwięku i wideo w jednym strumieniu. Według świadczeń producenta, podobieństwo przetwarzania danych przez procesor i pracy ludzkiego mózgu pozwala telewizorowi na odtworzenie danych w najbardziej zrozumiałej, niemal natywnej dla człowieka formie.

- LG α 7 Gen 2. Procesor LG α 7 Gen 2 jest używany w telewizorach LG OLED i NanoCell. Rozdzielczość obrazu osiąga poziom 4K i 8K HDR. Telewizory LG α 7 Gen 2 z procesorami są dostępne od niedrogich do zaawansowanych. Moc sprzętowa procesora zapewnia dużą szybkość przetwarzania sygnału i wysoką jakość obrazu. Te telewizory są wyposażone w tryb niskiego opóźnienia, który pozwala używać ekranu do gier dynamicznych. Również LG α 7 Gen 2 wykorzystuje technologię Dolby Vision, która znacznie rozszerza dynamiczny zakres wideo. Zapewnia ulepszoną obsługę interfejsu sieci neuronowej sztucznej inteligencji.

- LG α 7 Gen 3. LG α 7 Gen 3 to procesor trzeciej generacji używany w telewizorach LG Nano Cell. Jakość obrazu to 4K z wysokim zakresem dynamicznym HDR. Telewizory LG α7 Gen 3 z procesorem to modele średniej klasy, które mogą odtwarzać obrazy w wysokiej rozdzielczości. Takie modele bez problemu ulepszają jakość obrazu z oryginalnego źródła do poziomu 4K. W tym przypadku obraz jest poprawiony dzięki bazie danych z obrazami referencyjnymi, z której algorytm oprogramowania wybiera optymalne kolory. Obsługiwane są technologie Dolby Vision i Dolby HDR. Między innymi procesory LG α 7 Gen 3 również poprawiają jakość dźwięku. Dzięki opcji All Sound konwencjonalny 2-kanałowy dźwięk jest konwertowany na dźwięk przestrzenny 3D.

- LG α 9 Gen 2. Procesor LG α 9 Gen 2 zasila telewizory OLED i Nano Cell. Procesor umożliwia wyświetlanie obrazu o rozdzielczości od 4K do 8K HDR. Telewizory z procesorem LG α 9 Gen 2 zajmują niszę wśród modeli ze średniej półki i zaawansowanych modeli z wyższej półki. Mogą one dobrze się nadawać do zastosowań w kinie domowym. Zwiększona wydajność zmniejsza opóźnienie wyjścia obrazu, dzięki czemu urządzenie może bez problemu odtwarzać dynamiczne sceny filmowe i gry. Dzięki technologii korekcji obrazu Dolby Vision odwzorowanie kolorów jest wzmocnione dzięki szerszemu zakresowi dynamiki odcieni. Technologia Dolby Atmos przekształca dźwięk głośników zwykłych w pełnozakresowy dźwięk przestrzenny 5.1. Sztuczna inteligencja ThinQ AI jest używana jako interfejs sieci neuronowej, który rozpoznaje ludzką mowę i ma rozszerzoną obsługę poleceń głosowych.

- LG α 9 Gen 3. Potężny i wydajny procesor używany w telewizorach LG (OLED i Nano Cell). Procesor ma wystarczające zasoby sprzętowe, aby odtwarzać treści w rozdzielczości 4K-8K HDR. Procesor LG α 9 Gen 3 jest używany głównie w telewizorach zaawansowanych ze średniego i wyższego segmentu cenowego. Obsługiwane są technologie Dolby Vision IQ i Dolby Atmos. Dzięki opcji NVIDIA G-SYNC telewizor można podłączyć do komputera do gier. W takim przypadku telewizor pozwoli uwolnić pełny potencjał grafiki używanej przez platformę do gier. Technologia True Color Accuracy Pro zapewnia głębokie zanurzenie w scenach na ekranie. Samoucząca się sztuczna inteligencja zapewnia wielostopniową redukcję szumów i wygładzanie obrazu, dzięki czemu obraz jest niesamowicie czysty, wyraźny i bogaty.

- Samsung Crystal 4K. Procesor Crystal 4K firmy Samsung jest używany głównie w telewizorach Samsung Crystal UHD. Ta kategoria telewizorów wyróżnia się przystępną ceną. Są to proste modele, które wyświetlają obraz w rozdzielczości Ultra 4K. Procesor Samsung Crystal 4K jest wystarczająco potężny, aby podnieść jakość kolorów do HDR. Spośród zastosowanych technologii można wyróżnić Contrast Enhancer i Dynamic Crystal Color, dzięki którym można precyzyjnie uregulować kontrast i jasność obrazu.

- Samsung Quantum 4K. Procesor Quantum 4K firmy Samsung jest używany w telewizorach Samsung z podświetleniem QLED. Wysoka wydajność pozwala na skalowanie obrazu Full HD do 4K oraz z szerokim zakresem dynamicznym HDR. Procesor Quantum 4K firmy Samsung jest wyposażony w unikalną technologię Quantum HDR, która sprawia, że obrazy są bardziej szczegółowe, bogate i wyraziste. Procesor obsługuje technologię dynamicznego podświetlenie Dual LED, dzięki której obraz nabiera ekstremalnego kontrastu i jednocześnie wysokiej jasności. Telewizory mają również specjalny tryb gry Real Game Enhancer + z obsługą technologii AMD FreeSync.

- Samsung Quantum 8K. Procesor Quantum 8K firmy Samsung jest używany w telewizorach Samsung QLED od 2020 roku. Modele z tej serii potrafią odtwarzać obrazy 8K HDR, a obraz tak wysokiej jakości można uzyskać nawet ze źródła o rozdzielczości od 4K do Full HD. Z reguły są to modele z najwyższej półki. Telewizory tej klasy można wykorzystać jako element profesjonalnego kina domowego. Głęboka szczegółowość obrazu zapewnia pełne zanurzenie w treści wideo. Za przetwarzanie obrazu odpowiada sztuczna inteligencja QLED TV.

- Philips P5 Perfect Picture. Procesor Philips P5 Perfect Picture jest używany w telewizorach Philips OLED. Moc procesora jest wystarczająca do odtwarzania obrazów 4K. W starszych modelach dostępny jest rozszerzony zakres dynamiczny kolorów HDR. Telewizory z procesorem Philips P5 Perfect Picture obejmują kilka kategorii kosztowych jednocześnie, segment budżetowy i średni przedział cenowy. Na ekranach takich modeli wyświetlany jest wysokiej jakości obraz, ale z reguły nie osiąga referencyjnego Ultra 4K HDR, ponieważ wymaga to bardziej profesjonalnej matrycy. Procesor P5 Perfect Picture to pierwszy procesor firmy Philips wykorzystujący sztuczną inteligencję. Philips P5 Perfect Picture obsługuje takie technologie, jak Dolby Vision, HDR10 +, Perfect Natural Motion i Micro Dimming Pro.

- Philips P5 Pro Perfect Picture. Procesor Philips P5 Pro Perfect Picture jest używany w telewizorach Philips z zaawansowanym OLED. Modele z tym procesorem mogą wyświetlać obrazy w rozdzielczości Ultra 4K HDR. Zwykle występuje w telewizorach zaawansowanych. Telewizory z procesorem Philips P5 Pro Perfect Picture korzystają z interfejsu sieci neuronowej opartej na inteligencji maszynowej. Obecne są asystenci głosowi Asystent Google i Amazon Alexa. Procesor wykorzystuje następujące technologie do przetwarzania obrazu i dźwięku: Dolby Vision, Dolby Atmos, HDR10 +, Micro Dimming Perfect i Wide Color Gamut.

Zakrzywiony ekran

Obecność zakrzywionego ekranu w konstrukcji telewizora. Zwykle oznacza to, że ekran ma wklęsły (względem widza) kształt - jego lewa i prawa krawędź są bliżej widza niż środek. Uważa się, że ten kształt znacznie poprawia percepcję w porównaniu z powierzchnią płaską - w szczególności potęguje efekt "obecności" i stwarza wrażenie obrazu, który „otacza” z boków. Dlatego ekrany zakrzywione od dawna są standardem w kinach wysokiej klasy, takich jak IMAX, a ostatnio i w telewizorach.

Jednak forma ta ma również wadę i dość poważną: aby oglądać, musisz być ściśle wyśrodkowany, w pewnej odległości od ekranu — w przeciwnym bądź razie obraz zostanie zniekształcony, a wrażenia z oglądania pogorszą się. W praktyce oznacza to, że 1-2 osoby mogą wygodnie oglądać telewizję z zakrzywionym ekranem, ale nie więcej - dla reszty po prostu zabraknie miejsca w strefie optymalnej widoczności.

Promień krzywizny

Promień krzywizny zakrzywionego ekranu (patrz wyżej). Jest wskazywany w milimetrach wzdłuż promienia koła, którego krzywizna odpowiada krzywizny ekranu: na przykład 4200R odpowiada promieniu 4,2 m.

Im niższa liczba w tym oznaczeniu, tym bardziej zakrzywiony jest ekran (przy pozostałych warunkach równych). Generalnie parametr ten jest raczej odniesieniem i nie odgrywa kluczowej roli w doborze: jest dobierany przez producenta tak, aby ekran nie dawał znaczących zniekształceń przy oglądaniu z boku a jednocześnie by była zauważalna krzywizna wystarczająco. Zwracamy tylko uwagę na to, że wspomniane 4200R są uważane za prawie idealny promień krzywizny, ale są też większe wskaźniki - na przykład 5000R.

Matryca

Rodzaj matrycy zastosowanej w telewizorze. Wśród nich na największą uwagę zasługują OLED, QLED i NanoCell, które można znaleźć w telewizorach z odpowiedniego przedziału cenowego. Teraz bardziej szczegółowo o każdym z nich i o innych, bardziej klasycznych opcjach:

- OLED. Telewizory OLED -. Takie diody LED mogą służyć zarówno do podświetlania tradycyjnej matrycy LCD, jak i jako elementy, z których zbudowany jest ekran. W pierwszym przypadku przewagą OLED nad tradycyjnym podświetleniem LED jest kompaktowość, wyjątkowo niski pobór mocy, równomierność podświetlenia, a także doskonała jasność i kontrast. A w matrycach w całości składających się z OLED zalety te są jeszcze wyraźniejsze. Główną wadą wszystkich telewizorów OLED jest wysoka cena (która jednak stale spada wraz z rozwojem i udoskonalaniem technologii).

- QLED. Telewizory z ekranami wykorzystującymi technologię kropek kwantowych - QLED. Takie ekrany różnią się od zwykłych matryc LED konstrukcją podświetlenia: wielowarstwowe filtry barwne w takim podświetleniu zastępowane są powłoką cienkowarstwową, przepuszczającą światło na bazie nanocząstek, a tradycyjne białe diody LED - niebieskimi. Pozwala to osiągnąć znaczny wzrost jasności i nasycenia kolorów przy jednoczesnej poprawie jakości odwzorowania kolorów, dodatkowo zmniejsza grubość i zmniejsza pobór mocy ekranu. Wadą matryc QLED jest tradycyjna -...wysoka cena.

- TN+Film. Najstarszy z typów matryc stosowanych w nowoczesnych telewizorach, jest też najprostszy i najtańszy. Oprócz niskiego kosztu zaletą TN-Film jest dobry czas reakcji. Jednocześnie jakość obrazu i oddawanie barw są stosunkowo skromne, kąty widzenia niewielkie, a rezerwa jasności niska. Dlatego opcja ta jest używana głównie w modelach budżetowych z małymi ekranami.

- IPS. Typ matrycy pierwotnie opracowany w oparciu o wysoką jakość odwzorowania kolorów. Rzeczywiście, ekrany IPS dają jasne, nasycone kolory, mają dobrą przestrzeń kolorów, wysoką jasność i szerokie kąty widzenia. Początkową wadą tej technologii był krótki czas reakcji, ale w nowoczesnych modyfikacjach IPS moment ten został praktycznie wyeliminowany. To samo dotyczy kosztów: same ekrany IPS są droższe niż TN-film, ale w nowoczesnych telewizorach różnica ta jest stosunkowo niewielka, prawie niezauważalna na tle całkowitego kosztu telewizorów. Dzięki temu matryce tego typu cieszą się sporą popularnością.

- *VA. W tym przypadku chodzi o jedną z odmian matryc, takich jak VA - MVA, PVA, Super PVA itp. Poszczególne odmiany mogą się nieco różnić właściwościami użytkowymi, ale wszystkie mają wspólne cechy. W rzeczywistości matryce *VA są opcją przejściową między klasy wysoką IPS a niedrogą TN-Film: są stosunkowo niedrogie, zapewniają dość dobre odwzorowanie kolorów i kąty widzenia do 178°. Główną wadą takich ekranów jest długi czas reakcji, ale jest on stopniowo eliminowany wraz z rozwojem i ulepszaniem technologii. Matryce *VA stosowane są w szczególności w telewizorach pozycjonowanych jako funkcjonalne i jednocześnie niedrogie modele.

- PLS. W rzeczywistości - jedna z opisanych powyżej odmian matryc IPS, opracowana przez firmę Samsung. Według producenta w takich matrycach udało się osiągnąć wyższą jasność i kontrast niż w tradycyjnych IPS, a także nieco obniżyć koszty.

NanoCell. Matryca oparta na kropkach kwantowych. Ten rodzaj matryc jest stosowany w telewizorach LG i został po raz pierwszy zaprezentowany w 2017 roku. Matryce NanoCell wykorzystują strukturę klasycznych wyświetlaczy LCD. Ale w przeciwieństwie do tych ostatnich, używają tak zwanych kropek kwantowych zamiast klasycznego ogólnego podświetlenia tła, które zapewniają światło monochromatyczne. Technologia NanoCell pozwala zmniejszyć zużycie energii, jednocześnie zwiększając zasięg kolorów i kąt widzenia. Warto zauważyć, że matryce NanoCell nie są jedynymi, które wykorzystują technologię kropek kwantowych. Podobne rozwiązania oferują: Samsung (matryca QLED), Sony (Matryca Triluminos), Hisense (ULED).

Typ podświetlenia

- Edge LED - boczne podświetlenie matrycy. W tym przypadku diody LED są rozmieszczone na obwodzie ekranu. Aby równomiernie rozprowadzić oświetlenie, tło matrycy posiada specjalny odbłyśnik. Istotną zaletą telewizorów Edge LED jest minimalna grubość urządzenia. Spośród wad można wyróżnić obecność rozjaśnień wzdłuż krawędzi, które pojawiają się w określonych warunkach. Światła można zobaczyć w scenach, w których dominują ciemne odcienie.

- Direct LED - podświetlenie matrycy. W takim przypadku diody LED są równomiernie rozmieszczone na całym obszarze ekranu. Bezpośrednie podświetlenie LED sprawia, że obraz jest jednocześnie kontrastowy i jasny. Telewizory z tą technologią mają dobrą reprodukcję kolorów. Wadą mogą stać zwiększony pobór mocy i zwiększone wymiary obudowy. Dodatkowo takie telewizory mają duże opóźnienie wejściowe, przez co ekrany z podświetleniem Direct LED słabo nadają się do gier dynamicznych.

- FALD (Full-Array Local Dimming) to technologia podświetlenie szeroko stosowana w telewizorach LG. Bliskim odpowiednikiem FALD jest bezpośrednie podświetlenie LED. Diody LED są również równomiernie rozmieszczone na całej powierzchni matrycy, ale technologia FALD zapewnia jasny, nasycony kolorami obraz o wysokim kontraście. Inną charakterystyczną cechą FALD jest zdolność do reprodukcji czerni naturalnej. Kiedy na ekranie wyświetla się czerń, diody...LED są wyłączane w grupach, w sektorach, co pozwala na silne nasycenie czerni. Oczywiście obfitość diod LED na matrycy sprawia, że telewizor jest masywniejszy, a jednocześnie cięższy. "Apetyt" na prąd w takich modelach jest powyżej średniej.

Powłoka ekranu

Rodzaj powłoki ekranu telewizora.

- Matowa. W przeszłości była pierwszym rodzajem powierzchni ekranów LCD, często spotykana jest i obecnie. Ekrany z taką powłoką mają średnią charakterystykę jasności, nasycenia i jakości kolorów, są gorsze od błyszczących odpowiedników pod tym względem. Jednak matowe wykończenie ma jedną ważną zaletę: praktycznie nie ma odblasków z oświetlenia zewnętrznego. W niektórych sytuacjach może to być ważną zaletą - na przykład, jeśli telewizor jest zainstalowany naprzeciwko okna. A dla niektórych użytkowników przyjemniejsze jest patrzenie na ekran bez odblasków, chociaż obraz jest mniej wyraźny.

- Błyszcząca. Powłoka zaprojektowana w celu poprawy jasności i jakości kolorów widocznego obrazu w porównaniu do ekranów matowych. Twórcom udało się osiągnąć dany cel: „błyszczące” ekrany naprawdę zapewniają bogate kolory i jaśniejszy obraz. Główną wadą takich ekranów jest pojawianie się na nich odblasków od oświetlenia zewnętrznego - może to zepsuć całe wrażenie wizualne. W związku z tym klasyczna błyszcząca powłoka praktycznie nie jest używana w czasach teraźniejszych, jej miejsce zajęły rozwiązania antyodblaskowe (patrz poniżej).

- Błyszcząca (antyodblaskowa). Modyfikacja błyszczącego wykończenia, stworzona zgodnie z nazwą, w celu wyeliminowania głównej wady klasycznego połysku - olśnienia z zewnętrznego oświetlenia. Nie oz...nacza to, że takie ekrany w ogóle nie olśnią, ale odbicia na nich są znacznie mniejsze niż na zwykłych błyszczących. Jeśli chodzi o jakość obrazu, jest co najmniej nie gorsza, a często nawet lepsza (zwłaszcza, że takie powłoki są ciągle ulepszane). Dzięki temu najnowocześniejsze telewizory wszystkich kategorii cenowych wyposażone są w ekrany antyodblaskowe.

Rozdzielczość

Natywna rozdzielczość ekranu - jego rozmiar w pikselach w poziomie i w pionie. Pod warunkiem, że wszystkie inne właściwości są równe, wyższe rozdzielczości zapewniają lepszą jakość obrazu, ale takie ekrany są droższe i wymagają odpowiedniej treści.

Zakres rozdzielczości, spotykanych w nowoczesnych telewizorach jest dość szeroki, ale można je podzielić na kilka grup warunkowych: HD, Full HD, Ultra HD 4K, Ultra HD 5K i Ultra HD 8K. Oto główne cechy każdej opcji:

- HD. Ekrany, zaprojektowane dla HD 720p. Nominalny rozmiar klatki w takim filmie to 1280x720, ale z wielu powodów większość telewizorów HD mają większe rozmiary - 1366x768. Ponadto w kategorii tej zwykle umieszczane są modele o rozdzielczościach od 1280x768 do 1680x1050, a także, z pewnymi wyjątkami, ekrany 1024x768. Ogólnie rzecz biorąc, rozdzielczości HD 720p są powszechne głównie w tańszych telewizorach ze stosunkowo małymi ekranami.

- Full HD. Telewizory zaprojektowane do wideo Full HD 1080p z rozmiarem klatki 1920x1080. Większość modeli w tej kategorii ma dokładnie taką rozdzielczość ekranu - 1920x1080; inne opcje są znacznie mniej powszechne - w szczególności 1920x1200 i 2560x1080. Ogólnie ekrany Full HD zapewniają dobrą szczegółowość przy stosunkowo niskich kosztach, co czyni je niezwykle popularnymi w modelach ze średniej półki i niedrogich telew...izorach wielkoformatowych.

- Ultra HD 4K. Format ten zapewnia różne opcje rozdzielczości, jednak w przypadku telewizorów faktycznym standardem jest 3840x2160, inne opcje prawie nigdy nie występują. Ogólnie jest to dość wysoka rozdzielczość, która jest typowa głównie dla modeli klasy premium; wspólną cechą takich modeli jest duży rozmiar - od 40 cali i więcej.

- Ultra HD 5K. Format Ultra HD jest bardziej zaawansowany niż 4K, ale niezwykle rzadko stosowany w telewizorach - głównie modele ultraszerokokątne o rozdzielczości 5120x2160.

- Ultra HD 8K. Standard, który zakłada rozmiar około 8 tysięcy pikseli; jedna z opcji takiej rozdzielczości, spotykana w telewizorach to 7680x4320. W ten sposób UHD 8K jest dwukrotnie większy niż 4K z każdej strony, a całkowita liczba pikseli jest o 4 razy większa, co daje niezwykle wyraźne i szczegółowe obrazy. Z drugiej strony takie ekrany są bardzo drogie, mimo że w dzisiejszych czasach skromniejsze 4K jest już uważane za bardzo zaawansowany standard. Ponadto nie ma wielu urządzeń wideo i treści, które spełniają ten standard. Dlatego telewizory 8K są niezwykle rzadkie, są to głównie wysokiej klasy modele flagowe o przekątnej co najmniej 65 cali.

Upscaling do 4K

Obecność Upscaling do 4K w telewizorze.

Funkcja ta jest dostępna tylko w modelach z ekranami o rozdzielczości 4K i wyższej (patrz „Rozdzielczość”). Pozwala na zwiększenie rozdzielczości oryginalnego „obrazu” do 4K (3840x2160), jeśli początkowo jest niższa - na przykład, aby obejrzeć film 4K oryginalnie nagrany w Full HD (1920x1080). Nie chodzi tu tylko o „rozciąganie” obrazu na pełny ekran (wszystkie telewizory to potrafią), ale o specjalne przetwarzanie, dzięki któremu rzeczywista rozdzielczość wideo jest powiększona. Oczywiście, takie wideo nadal będzie gorsze od treści pierwotnie nagranych w 4K; jednakże upscaling zapewnia wyraźną poprawę jakości w stosunku do nieprzetworzonego sygnału.

Upscaling do 8K

Obecność funkcji Upscaling do 8K w telewizorze.

Funkcja ta jest dostępna tylko w modelach z ekranami 8K. Pozwala na zwiększenie rozdzielczości oryginalnego „obrazu” do 8K (7680x4320 lub podobna), jeśli początkowo jest niższa - np. Obejrzenie filmu w 8K, oryginalnie nagranego w 4K (3840x2160) lub nawet Full HD (1920 x 1080). Nie chodzi tu tylko o „rozciąganie” obrazu na pełny ekran (wszystkie telewizory to potrafią), ale o specjalne przetwarzanie, dzięki któremu rzeczywista rozdzielczość wideo staje się większą. Oczywiście filmy tego rodzaju nadal będą gorsze od treści pierwotnie nagranych w 8K; jednakże skalowanie w górę zapewnia wyraźną poprawę jakości w stosunku do nieprzetworzonego sygnału.

Czas reakcji

Czas reakcji można opisać jako maksymalny czas, potrzebny dla każdego piksela ekranu na zmianę jasności, innymi słowy - najdłuższy czas od przybycia sygnału sterującego na piksel do przełączenia go w określony tryb. Rzeczywisty czas przełączania może być krótszy - jeśli jasność zmieni się nieznacznie, można go obliczyć w mikrosekundach. Liczy się jednak najdłuższy czas - jest to gwarantowany wskaźnik reakcji każdego piksela.

Czas reakcji jest bezpośrednio związany przede wszystkim z liczbą klatek na sekundę (patrz odpowiedni punkt): im krótszy czas reakcji, tym większa liczba klatek na sekundę może być zapewniona na danej matrycy. Jednak rzeczywista liczba klatek na sekundę może być mniejsza niż teoretyczne maksimum, wszystko zależy od „wnętrza” telewizora. Należy również pamiętać, że ogólna jakość obrazu w dynamicznych scenach zależy przede wszystkim od liczby klatek na sekundę. Dlatego możemy powiedzieć, że czas reakcji jest parametrem pomocniczym: zwykły użytkownik rzadko potrzebuje tych danych, a w szczegółach podaje się głównie w celach reklamowych.

Częstotliwość odświeżania

Najwyższa częstotliwość odświeżania obecna w telewizorze.

Chcemy zwrócić uwagę na to, że w tym przypadku mówimy o własnej liczbie klatek na sekundę w ekranie, bez dodatkowego przetwarzania obrazu (patrz „Indeks scen dynamicznych”). Częstotliwość ta nie powinna być niższa niż liczba klatek na sekundę odtwarzanego filmu - w przeciwnym razie możliwe są szarpnięcia, szumy i inne nieprzyjemne zjawiska, które pogarszają jakość obrazu. Ponadto im wyższa liczba klatek na sekundę — tym bardziej płynny i wygładzony będzie ruch w kadrze, tym lepsze będą szczegóły poruszających się obiektów. Warto jednak zauważyć, że prędkość odtwarzania jest często ograniczona właściwościami filmu, a nie właściwościami ekranu. Na przykład filmy są często nagrywane z częstotliwością zaledwie 30 kl./s, a nawet 24–25 kl./s, podczas gdy większość współczesnych telewizorów obsługuje częstotliwości 50 lub 60 Hz. Tego wystarcza nawet do oglądania treści wysokiej jakości w rozdzielczości HD (prędkości powyżej 60 kl./s są w takim wideo niezwykle rzadkie), ale na rynku są też „szybsze” ekrany: 100 Hz, 120 Hz, 200 Hz. Takie prędkości z reguły świadczą o dość wysokiej klasie ekranu, często implikują też zastosowanie różnych technologii, mających na celu poprawę jakości scen dynamicznych.

Jasność

Maksymalna jasność obrazu, zapewniana przez ekran telewizora.

Obraz na ekranie powinien być wystarczająco jasny, aby nie trzeba było niepotrzebnie obciążać oczu, żeby go zobaczyć. Jednak zbyt duża jasność jest niepożądana - prowadzi również do zmęczenia. Jednocześnie optymalny poziom jasności zależy od warunków otoczenia: im intensywniejsze światło otoczenia, tym jaśniejszy powinien być ekran telewizora. Tak więc w słoneczny dzień ekran może wymagać maksymalnego „przekręcenia”, a wieczorem, przy słabym świetle, stosunkowo ciemny obraz będzie wygodniejszy. Ponadto zauważamy, że większe ekrany wymagają wyższej jasności, ponieważ są zaprojektowane z myślą o większej odległości od widza.

Zatem im wyższa liczba w danym punkcie, tym większą rezerwę jasności posiada ten model i tym lepiej będzie działać w intensywnym świetle zewnętrznym. Za najmniejszy wskaźnik wystarczający do mniej lub bardziej komfortowego oglądania w każdych warunkach uważa się 300 cd/m² dla modeli o przekątnej do 32 cale, 400 cd/m² dla modeli w zakresie 32 - 55 cali i 600 cd/m² dla dużych ekranów o przekątnej 60 cali i większych. W takim przypadku rezerwa jasności i tak nie będzie zbyteczną. Ale przy mniejszych wskaźnikach, być może dla wygodnego oglądania, będziesz musiał nieco przyciemnić pokój.

Kontrast statyczny

Poziom kontrastu statycznego, zapewniany przez ekran telewizora.

Kontrast, w znaczeniu ogólnym, jest to stosunek jasności między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może uzyskać ekran. Przy wszystkich pozostałych parametrach im wyższy jest kontrast ekranu, tym lepsza jest jakość odwzorowania kolorów i szczegółów i tym mniejsze prawdopodobieństwo, że nie będzie można zobaczyć szczegółów w zbyt jasnych lub zbyt ciemnych obszarach obrazu. Kontrast statyczny opisuje maksymalną różnicę jasności osiągalną w obrębie jednej klatki bez zmiany jasności obrazu — na tym polega jej różnica w stosunku do kontrastu dynamicznego (patrz poniżej).

Wartości kontrastu statycznego są znacznie niższe niż dynamiczne, ale cecha ta jest najbardziej „uczciwa”. Od tego zależą właściwości obrazu widocznego na ekranie w danym momencie, właśnie to ona opisuje podstawowe właściwości ekranu, bez uwzględnienia sztuczek programowych przewidzianych przez producenta we wnętrzu telewizora.

Kontrast dynamiczny

Poziom kontrastu dynamicznego zapewnianego przez ekran telewizora.

Kontrast w sensie ogólnym to stosunek jasności między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może uzyskać ekran. Przy wszystkich pozostałych parametrach im wyższy jest kontrast ekranu, tym lepsza jakość odwzorowania kolorów i szczegółów, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że nie będzie można zobaczyć szczegółów w zbyt jasnych lub zbyt ciemnych obszarach obrazu. Formalnie kontrast statyczny jest uważany za główną cechę ekranów (patrz wyżej), ale nawet w zaawansowanych matrycach jest on stosunkowo niski. Dlatego producenci zastanowili się nie wspominać o tym, wprowadzając taką cechę jak „kontrast dynamiczny”.

Dynamiczny współczynnik kontrastu to różnica między najjaśniejszą bielą przy maksymalnej jasności ekranu a najciemniejszą czernią przy minimalnej. Takie współczynniki kontrastu mogą być dość imponujące - znacznie wyższe niż kontrast statyczny - jednak takich liczb nie da się osiągnąć w ramach jednej klatki, a kontrast dynamiczny jest wskazywany bardziej w celach reklamowych niż do opisania faktycznych cech ekranu. Nie można jednak powiedzieć, że wskaźnik ten jest całkowicie niezwiązany z rzeczywistością. Faktem jest to, że wiele telewizorów korzysta się z automatycznej kontroli jasności, która zmienia ustawienia w zależności od charakterystyki obrazu. Sterowanie to polega na tym, że przy wyświetlaniu jasnych scen nie ma potrzeby zapewniania głębokiego poziomu czerni, a w cie...mnych scenach nie ma potrzeby stosowania dużej jasności obszarów jasnych - takie są cechy ludzkiego oka. Oznacza to, że w jasnych scenach można zwiększyć ogólną jasność, a w ciemnych - zmniejszyć; maksymalna różnica jasności osiągalna w tym trybie pracy jest dokładnie opisana przez kontrast dynamiczny.

Dynamiczna liczba klatek na sekundę

Dynamiczna liczba klatek na sekundę wyświetlana na ekranie telewizora.

Jest to dość specyficzny parametr, który można nazwać „widoczną liczbą klatek na sekundę”. Jego pojawienie się wynika z faktu, że w scenach dynamicznych bardzo pożądana jest duża liczba klatek na sekundę - zapewnia to płynny obraz i dobrą szczegółowość poruszających się obiektów. Jednak ze względów technicznych na większości ekranów niemożliwe jest osiągnięcie wskaźników powyżej 200 Hz. Aby zaradzić tej sytuacji, producenci stosują specjalne technologie, które tworzą efekt zwiększenia liczby klatek na sekundę.

Takie technologie mogą mieć różne nazwy, ale mają tę samą zasadę działania - wstawianie dodatkowych klatek pomiędzy „własnymi” klatkami odtwarzanego wideo. A dynamiczna liczba klatek na sekundę opisuje ogólną wydajność technologii używanej w telewizorze. Na przykład wskaźnik FPS 200 Hz oznacza, że jakość obrazu na ekranie jest w przybliżeniu taka sama, jak częstotliwość odświeżania 200 Hz, chociaż rzeczywista częstotliwość odświeżania często wynosi tylko 50-60 Hz.

W najbardziej zaawansowanych modelach dynamiczna liczba klatek na sekundę może wynosić do 3000 Hz, a w telewizorach z wysoką dynamiczną liczbą klatek na sekundę wskaźnik wynosi ponad 3000 Hz. Należy jednak zauważyć, że takie cechy są bardziej chwytem reklamowym niż prawdziwą zaletą: w rzeczywistości próg ludzkiej percepcji to 400-500 Hz, dalsze zwiększenie FPS nie zapewni...a wyraźnie widocznej poprawy obrazu.

Input Lag

Input Lag (opóźnienie) - czas potrzebny do przetworzenia i wyświetlenia obrazu na ekranie. Od tego parametru zależy jakość odtwarzania scen dynamicznych. Przeciętny telewizor ma opóźnienie wejścia w zakresie 150-200 ms, ale jeśli telewizor jest przeznaczony do gier, szczególnie w gatunku strzelanek, to Input Lag często wynosi tylko 20-50 ms.

Opóźnienie jest często mylone z czasem reakcji macierzy. W rzeczywistości parametry te są zupełnie różne, ponieważ reakcja określa tylko czas zmiany koloru pikseli, a opóźnienie wejścia uwzględnia również czas konwersji sygnału. Czas opóźnienia wejścia jest bezpośrednio związany z mocą sprzętową telewizora. Modele z dobrym, wydajnym procesorem mają zwykle najmniejsze opóźnienia. Ponadto Input Lag zależy również od ustawień telewizora; wraz ze wzrostem rozdzielczości obrazu opóźnienie również rośnie.

Obsługa HDR

Obecność technologii High Dynamic Range w telewizorze - HDR.

Technologia ta ma na celu rozszerzenie zakresu jasności odtwarzanej przez telewizor; Mówiąc najprościej, model HDR wyświetla jaśniejszą biel i ciemniejszą czerń niż „zwykły” telewizor. W praktyce oznacza to znaczną poprawę jakości koloru. Z jednej strony HDR zapewnia bardzo „żywy” obraz, zbliżony do tego, co widzi ludzkie oko, z dużą ilością odcieni i tonów, których konwencjonalny ekran nie jest w stanie przekazać; z drugiej strony technologia ta pozwala uzyskać bardzo jasne i bogate kolory.

Należy pamiętać, że do pełnego wykorzystania tej funkcji potrzebny jest nie tylko telewizor HDR, ale także treści (filmy, audycje telewizyjne itp.), Początkowo „wyostrzone” pod HDR. Należy również pamiętać, że istnieje kilka różnych technologii HDR, które nie są ze sobą kompatybilne. Dlatego kupując telewizor z tą funkcją, bardzo pożądane jest wyjaśnienie, którą wersję HDR obsługuje (HDR10, HDR10+ lub Dolby Vision). A występują następujące:

- HDR10. Historycznie był to pierwszy konsumencki format HDR, mniej zaawansowany niż opcje opisane poniżej, ale niezwykle rozpowszechniony. W szczególności HDR10 jest obsługiwany przez prawie wszystkie usługi przesyłania strumieniowego, które ogólnie zapewniają treści HDR, a także jest on powszechny w przypadku dysków Blu-ray. Umożliwia pracę z 10-bitową gł...ębią kolorów (stąd nazwa). Jednocześnie urządzenia tego formatu są również kompatybilne z treściami w HDR10+, choć ich jakość będzie ograniczona możliwościami oryginalnego HDR10.

- HDR10+. Ulepszona wersja HDR10. Przy tej samej głębi kolorów (10 bitów) wykorzystuje tzw. dynamiczne metadane, które pozwalają na przekazywanie informacji o głębi koloru nie tylko dla grup z kilku klatek, ale także dla klatek pojedynczych. Zapewnia to dodatkową poprawę reprodukcji kolorów.

- Dolby Vision. Zaawansowany standard stosowany w szczególności w profesjonalnym kręceniu filmów. Pozwala na osiągnięcie 12-bitowej głębi kolorów, wykorzystuje opisane powyżej dynamiczne metadane, a także umożliwia przesyłanie dwóch wersji obrazu jednocześnie w jednym strumieniu wideo - HDR i zwykłym (SDR). Jednocześnie Dolby Vision opiera się na tej samej technologii, co HDR10, więc w nowoczesnym sprzęcie wideo format ten jest zwykle łączony z HDR10 lub HDR10+.

Poprawa jasności / kontrastu

Obecność technologii w celu poprawy jasności / kontrastu w telewizorze.

Z reguły w tym przypadku oznacza to programowe przetwarzanie obrazu, w taki sposób, aby poprawić jasność i / lub kontrast (w razie potrzeby). Poszczególne metody przetwarzania mogą być różne - w szczególności w niektórych przypadkach chodzi w rzeczywistości o konwersję treści zwykłej do HDR (patrz wyżej), a niektórzy producenci w ogóle nie określają szczegółów technicznych. Skuteczność różnych technologii też może się różnić, ponadto silnie zależy od konkretnej treści: w niektórych przypadkach poprawa będzie oczywista, w innych prawie niewidoczna. Należy również pamiętać, że funkcja ta nie zawsze jest przydatna, więc w większości modeli jest wyłączona.

Wzmocnienie koloru

Obecność technologii wzmacniania kolorów w telewizorze.

Takie technologie zwykle obejmują oprogramowanie do przetwarzania obrazu w celu zapewnienia jaśniejszych i / lub dokładniejszych kolorów. Poszczególne metody przetwarzania mogą się różnić, niektórzy producenci w ogóle nie określają szczegółów technicznych, ograniczając się do oświadczeń reklamowych. Efekt zastosowania takich technologii również może się różnić: w niektórych przypadkach jest wyraźnie widoczny, w innych prawie nieobecny, w zależności od cech obrazu. Warto również powiedzieć, że tę funkcję z reguły należy włączać ręcznie w menu telewizora (odpowiednio, w razie potrzeby można ją wyłączyć).

Poprawa czerni

Obecność technologii poprawy czerni w telewizorze.

Głęboka czerń jest tak samo ważna dla obrazu, jak jakość innych kolorów. Jednocześnie nie jest to takie proste, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka: czarne obszary ekranu są „rozświetlane” przez podświetlenie i bez dodatkowych poprawek mogą nie wyglądać wystarczająco ciemno. W związku z tym w nowoczesnych telewizorach stosuje się różne dodatkowe technologie poprawy czerni. Jedną z opcji dla tej technologii jest lokalne podświetlenie, w którym diody LED umieszczone są nie po bokach ekranu, ale za nim: każda z nich oświetla swój własny obszar matrycy i w razie potrzeby można ją wyłączyć. Istnieją także inne, bardziej złożone sposoby uzyskania wysokiej jakości czarnego koloru.

Zgodność z AMD

Zgodność telewizora ze specjalnymi technologiami synchronizacji klatek stosowanymi w kartach graficznych AMD.

Warto zwrócić uwagę na ten parametr, jeśli planujesz używać telewizora jako monitora do gier na komputerze stacjonarnym lub laptopie z kartą graficzną AMD. Stosowane są specjalne technologie synchronizacji, aby dopasować częstotliwość odświeżania ekranu do częstotliwości odświeżania przychodzącego sygnału wideo. Taka potrzeba wynika z tego, że liczba klatek na sekundę wydawana przez kartę graficzną może „ unosić się”, gdy zmienia się obciążenie karty graficznej (jest to szczególnie typowe dla gier wymagających); a jeśli ta częstotliwość nie pokrywa się z częstotliwością odświeżania ekranu, na obrazie pojawiają się pęknięcia i inne niepożądane efekty.

Technologia AMD, wykorzystywana do wyeliminowania tego efektu nazywa się FreeSync. Obecnie jest prezentowana na rynku w trzech wersjach - oryginalnej FreeSync i dwóch rozszerzonych:

- AMD FreeSync Premium Pro. Najbardziej zaawansowana i funkcjonalna wersja, wcześniej znana jako AMD FreeSync 2 HDR. Oprócz synchronizacji według częstotliwości odświeżania zapewnia również obsługę HDR (patrz wyżej), wysyłanie obrazu z częstotliwością klatek co najmniej 120 Hz z rozdzielczością Full HD, a także kompensację niskiej szybkości klatek (LFC). Istotą LFC jest to, że gdy częstotliwość odświeżania oryginalnego sygnału wideo spadnie poniżej minimalnej częstotliwości obsługiwanej przez ekran, ta sama...klatka będzie wyświetlana na ekranie kilka razy, co pozwoli zachować maksymalną płynność obrazu.

- AMD FreeSync Premium. Nieco uproszczona wersja w porównaniu do FreeSync Premium Pro. Nie przewiduje pracy z HDR, poza tym jest zupełnie analogiczna.

Zgodność z NVIDIA

Zgodność telewizora ze specjalnymi technologiami synchronizacji klatek, stosowanymi w kartach graficznych NVIDIA.

Zwracać uwagę na ten parametr trzeba w tym przypadku, jeśli planujesz używać telewizora jako monitora do gier dla komputera stacjonarnego lub laptopie z kartą graficzną NVIDIA. Stosowane są specjalne technologie synchronizacji, aby dopasować częstotliwość odświeżania ekranu do częstotliwości odświeżania przychodzącego sygnału wideo. Taka potrzeba wynika z tego, że liczba klatek na sekundę wydawana przez kartę graficzną może „unosić się” przy zmianie obciążenia karty graficznej (jest to szczególnie typowe dla gier wymagających); a jeśli częstotliwość ta nie pokrywa się z częstotliwością odświeżania ekranu, na obrazie pojawiają się pęknięcia i inne niepożądane efekty.

Technologia NVIDIA używana do eliminacji tego efektu nosi nazwę G-Sync. Obecnie można znaleźć zarówno oryginalną wersję G-Sync, jak i wersję rozszerzoną - G-Sync Ultimate, która implementuje obsługę HDR (patrz wyżej). Ponadto istnieją ekrany oznaczone jako „G-Sync Compatible”: nie były one pierwotnie stworzone do współpracy z G-Sync, ale okazały się kompatybilne z tą technologią (przynajmniej podczas pracy z kartami graficznymi opartymi na GPU GeForce GTX seria 10 i GeForce RTX seria 20).

Głośniki

Marka zestawu głośników zainstalowanego w telewizorze.

Pozycja ta jest wskazana, jeśli telewizor jest wyposażony w głośniki zaawansowane, które są zauważalnie lepsze pod względem jakości od głośników konwencjonalnych. Takie informacje dodatkowo podkreślają wysoki poziom urządzenia. Jednocześnie w charakterystyce zazwyczaj nie jest pełna nazwa zestawu głośnikowego, a jedynie nazwa marki – np. Bang & Olufsen, Harman Kardona>, JBL itp.: nawet takie informacje w tym przypadku są wystarczające.

Moc dźwięku

Nominalna moc dźwięku systemu głośników telewizora.

Im większy jest ekran i im większa szacowana odległość od widza, tym silniejsze muszą być głośniki dla zapewnienia lepszego dźwięku. Producenci biorą pod uwagę ten punkt i co więcej, częściej zapewniają również solidny zapas głośności. Jeśli więc telewizor jest kupowany do oglądania w domu w cichej, spokojnej atmosferze-moc dźwięku nie może być szczególnie ważna: jest gwarantowana do takiego zastosowania. Szczególnie poszukiwanie modeli z głośnikami o dużej mocy ma sens w hałaśliwym otoczeniu — na przykład w kawiarni lub innym miejscu publicznym. Szczegółowe zalecenia w tej sprawie można znaleźć w specjalnych źródłach, tutaj zauważamy, że nawet w takich przypadkach podłączenie głośników zewnętrznych może być dobrą alternatywą.

Liczba głośników

Liczba głośników zainstalowanych w telewizorze.

Teoretycznie jeden głośnik jest wystarczający do pracy z dźwiękiem, ale większość modeli z poziomu podstawowego i średniego (a także wiele urządzeń klasy premium) ma dwa głośniki - do pracy w stereo, co pozwala uzyskać pewną głośność dźwięku. Więcej niż dwa głośniki zwykle oznacza, że telewizor ma zaawansowane możliwości audio, takie jak subwoofer lub soundbar (patrz poniżej).

Subwoofer

Obecność subwoofera jako części zestawu głośnikowego telewizora.

Subwoofer jest to dedykowany głośnik dla niskich i bardzo niskich częstotliwości. Wzbogaca dźwięk basowy, co jest szczególnie przydatne podczas oglądania filmów przygodowych z odpowiednimi efektami dźwiękowymi (uderzenia, wybuchy), a także koncertów. Należy pamiętać, że cechy „subwooferów” do zabudowy są zwykle znacznie gorsze niż zewnętrznych; nie spodziewaj się więc basu jak w kinie z systemu audio telewizora. Jednak przewaga jakości basów tych telewizorów (w porównaniu do modeli bez subwoofera) będzie nadal zauważalna.

Soundbar

Obecność soundbara - listwy dźwiękowej - w projekcie lub zestawie telewizora.

Soundbar to szeroka (i zwykle małej wysokości) obudowa, w której znajduje się wiele głośników. Działają one w taki sposób, że użytkownik odbiera nie tylko dźwięk bezpośredni, ale także odbity od ścian, podłogi i sufitu; przy prawidłowym ustawieniu głośników taki dźwięk odbity tworzy trójwymiarowy efekt dźwiękowy. Innymi słowy, listwa dźwiękowa może w pewnym stopniu zastąpić wielokanałowy system głośników kina domowego; jednocześnie nie zapewnia tak wyraźnego dźwięku przestrzennego jak pełny zestaw głośników, ale wyraźnie przewyższa tradycyjne głośniki stereo pod względem jakości. Soundbary są wyposażone głównie w wysokiej klasy telewizory o dużej przekątnej i zaawansowanej ogólnej funkcjonalności.

Dekodery dźwięku

Dekoder można ogólnie opisać jako standard, w którym zapisywany jest dźwięk cyfrowy (często wielokanałowy). Do normalnego odtwarzania takiego dźwięku odpowiedni dekoder musi być obsługiwany przez urządzenie. Dolby Digital i DTS były pierwszymi wersjami dekodowania wielokanałowego, później były wprowadzane nowe wersje i ulepszenia . Ostatnie etapy na 2020 rok to dekodery Dolby Atmos i DTS X.

- Dolby Atmos. Dekoder, który wykorzystuje nie sztywną dystrybucję dźwięku między kanałami, lecz przetwarzanie obiektów audio, dzięki czemu może być wykorzystywany w prawie dowolnej liczbie kanałów w systemie odtwarzającym - dźwięk zostanie podzielony między kanałami z takim obliczeniem, aby każdy obiekt audio był słyszalny jak najbliżej jego miejsca. Dzięki Dolby Atmos głośniki górne (lub głośniki skierowane w sufit) są uważane za bardzo pożądane. Jednak w skrajnych przypadkach można je sobie darować.

- DTS X. Analogicznie do opisanego powyżej Dolby Atmos, gdy dźwięk jest rozprowadzany nie przez oddzielne kanały, ale przez obiekty audio. Sygnał cyfrowy zawiera informację o tym, gdzie (zgodnie z zamysłem reżysera) powinien znajdować się obiekt słyszalny przez użytkownika i jak powinien się poruszać, a procesor urządzenia odtwarzającego przetwarza te informacje i określa, jak dokładnie dźwięk powinien być rozprowadzany na istniejących kanałach w celu uzyskania wymaganej lokalizacji. Dzięki temu DTS X nie jest przypisany do konkretnej...liczby kanałów dźwiękowych - może być ich tyle, ile chcesz, system automatycznie podzieli dźwięk na nie, osiągając pożądany dźwięk. Należy również pamiętać, że dekoder ten umożliwia oddzielną regulację głośności dialogów.

Tuner cyfrowy

Rodzaje tunerów cyfrowych (odbiorników) przewidzianych w konstrukcji telewizora.

Takie tunery są niezbędne do odbioru telewizji cyfrowej przez TV; jednocześnie do normalnej pracy standard transmisji musi odpowiadać typowi tunera (z osobnymi wyjątkami, patrz poniżej). Należy pamiętać, że odbiorniki są również dostępne jako oddzielne urządzenia; jednak łatwiej (i często taniej) jest od razu kupić telewizor z tunerem wbudowanym o wymaganym formacie. W telewizji nowoczesnej można znaleźć tunery naziemne DVB-T2, kablowe DVB-C oraz satelitarne DVB-S i DVB-S2, głównymi cechami których są:

- DVB-T2 (naziemne). Główny nowoczesny standard nadawania cyfrowego. Takie nadawanie ma wiele zalet w porównaniu z tradycyjnym analogiem: pozwala na przesyłanie wyższej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku, z lepszą jakością dźwięku i obrazu, a jakość ta jest w pełni zachowana, dopóki sygnał nie zostanie osłabiony do poziomu krytycznego. Jednak w niektórych krajach naziemne nadawanie cyfrowe jest dopiero uruchamiane, więc dostępność zasięgu DVB-T2 w twoim regionie należy wyjaśnić osobno.

- DVB-C (kablowe). Podstawowy nowoczesny standard cyfrowej transmisji naziemnej. Pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanego DVB-C2 jest nadal szeroko stosowany i najprawdopodobniej sytuacja ta długo się nie zmieni.

- DVB-S (satelitar...ne). Pierwsza generacja standardu cyfrowego DVB dla nadawania satelitarnego. Obecnie jest to stosunkowo rzadkie ze względu na pojawienie się bardziej zaawansowanego DVB-S2, który jest również wstecznie kompatybilny z oryginalnym DVB-S.

- DVB-S2 (satelitarne). Najbardziej zaawansowany i popularny obecnie standard cyfrowej transmisji satelitarnej. Będąc spadkobiercą DVB-S, zachował z nim kompatybilność; dlatego producenci często ograniczają się do zainstalowania w swoich telewizorach tylko tunera DVB-S2 - pozwala on na odbiór obu głównych formatów transmisji satelitarnej.

2 gniazda CI

Obecność dwóch gniazd CI w telewizorze.

Interfejs CI służy do łączenia się z tunerami (w tym przypadku - wbudowanymi) tzw. modułami CAM. Z kolei moduły CAM służą do łączenia kart Smart od operatorów telewizji kablowej i satelitarnej; karty te służą do zarządzania subskrypcjami i umożliwiają oglądanie kanałów kodowanych. W związku z tym 2 moduły CI pozwalają na podłączenie 2 modułów CAM do jednego telewizora jednocześnie - czyli korzystanie z dwóch pakietów abonamentowych bez konieczności każdorazowej zmiany modułu CAM lub karty Smart w celu przełączania się między tymi pakietami.

Teletekst

Obecność funkcji teletekst w telewizorze.

Teletekst jest usługą informacyjną, która wraz ze zwykłym „obrazem” telewizyjnym umożliwia przekazywanie informacji tekstowych - wiadomości, prognozy pogody i wielu innych. W tym przypadku tekst jest podzielony na strony, między którymi można przełączać się za pomocą pilota. Funkcja ta jest dostępna nawet w analogowych transmisjach telewizyjnych, a pojawienie się telewizji cyfrowej znacznie rozszerzyło jej możliwości. To prawda, że wraz z rozwojem technologii internetowych teletekst staje się coraz mniej istotny - niemniej jest nadal używany przez wiele firm telewizyjnych.

Obraz w obrazie

Możliwość wyświetlania na ekranie telewizora obrazów z kilku źródeł jednocześnie. Zwykle w trybie „obraz w obrazie” na tle obrazu głównego wyświetlane jest małe okienko pokazane na pełnym ekranie, w którym można zobaczyć dodatkowy obraz (lub kilka takich okien). Jednym z najpopularniejszych sposobów wykorzystania tej „wielozadaniowości” jest pomijanie przerw reklamowych w programach telewizyjnych: w tym czasie można przełączyć obraz główny na bardziej interesujący kanał i pozostawić reklamę w oknie pomocniczym, aby nie przegapić koniec i później kontynuować oglądanie. Należy jednak pamiętać, że obraz dla każdego okna musi pochodzić z różnych źródeł - innymi słowy, nie da się włączyć dwa kanały jednocześnie z jednego tunera.

Funkcje i możliwości

Wśród funkcji telewizora przede wszystkim warto zwrócić uwagę na jego funkcje komunikacyjne, do których należą AirPlay 2, Wi-Fi (w szczególności Wi-Fi 5 i Wi-Fi 6), Miracast, MHL, DLNA, Bluetooth, w rzadkich przypadkach NFC. Jako sposób sterowania oprócz klasycznego pilota zdalnego sterowania mogą się spotykać air mouse, sterowanie głosem, asystent głosowy. A także funkcje specjalne w postaci podświetlenia Ambilight firmy Philips. Więcej o nich:

— AirPlay. Obecność technologii AirPlay w telewizorze, zwykle w wersji AirPlay 2. Początkowo technologia ta została stworzona dla transmisji treści multimedialnych z gadżetów Apple (iPhone, iPad, itp.) na urządzenia zewnętrzne, w tym telewizory. Przy tym ona pozwala nie tylko na odtwarzanie tych treści, ale również daje wiele dodatkowych możliwości — nadawanie dodatkowych informacji (nazwa ścieżki dźwiękowej, okładka albumu), sterowanie odtwarzaniem za pomocą pilota telewizora itp., W AirPlay 2, z kolei, został dodany format "multiroom" — możliwość jednoczesnej transmisji wielu sygnałów do urządzeń kompatybilnych, które są zain...stalowane w różnych miejscach w domu (np. filmu na tv i programu radio online na głośnikach w kuchni). Ponadto, w wersji tej pojawiła się obsługa sterowania głosowego przez Siri i poprawił się szereg momentów technicznych (w szczególności, buforowanie treści przesyłanych strumieniowo).

— Wi-Fi. Obecność wbudowanego modułu Wi-Fi w telewizorze; również w tym punkcie można określić obsługiwaną wersję tej technologii. W dzisiejszych czasach Wi-Fi może być używany zarówno do bezprzewodowego dostępu do Internetu i sieci lokalnych, jak i do bezpośredniego łączenia się z innymi urządzeniami (na przykład do transmisji wideo ze smartfona/tabletu). Specyficzne zastosowanie połączenia bezprzewodowego może być wykorzystywane w różny sposób, w zależności od funkcjonalności telewizora; oprócz dostępu do Internetu, DLNA (patrz poniżej), odbieranie lub przesyłanie wideo przez Wi-Di lub Miracast, a także używanie gadżetu mobilnego jako pilota. Jednak prawie wszystkie modele z tą funkcją należą do Smart TV (patrz wyżej).
Co do wersji Wi-Fi, to najbardziej istotne w dzisiejszych czasach są Wi-Fi 4 i Wi-Fi 5 (Wi-Fi 6 na razie tylko się pojawił i nie udało się zdobyć "szacunek" w TV). Pierwsza opcja zapewnia szybkość do 600 Mb/s, umożliwia płynne przesyłanie strumieniowe wideo w Full HD; ale aby mieć pewność pracy z wyższymi rozdzielczościami (takiej jak 4K) lepiej mieć telewizor i router z obsługą sieci Wi-Fi 5. Należy również pamiętać, że oprócz tych standardów Wi-Fi, zazwyczaj również są obsługiwane i wcześniejsze — więc problemy związane z kompatybilnością nie występują.

— Nagrywanie programów telewizyjnych. Możliwość nagrywania programów telewizyjnych, oglądanych na ekranie telewizora. W większości przypadków zakłada się nagrywanie na pendrive lub inny zewnętrzny nośnik USB, jednak są i inne opcje: w przypadku czytnika kart pamięci (patrz "Wejścia") można ustalić nagrywanie na kartę pamięci, a niektóre zaawansowane telewizory wyposażone są w bardzo zwięzłe napędy własne. Tak czy inaczej, funkcja ta może być niezbędna w tych przypadkach, jeśli chcesz zapisać transmisję - na przykład, aby ktoś mógł ją później obejrzeć lub zapisać program telewizyjny z udziałem członka rodziny dla kolekcji domowej. Ponadto, w wielu telewizorach z tej okazji przewidywany jest również tryb Time Shift: jeśli chcesz odejść od ekranu na jakiś czas, można zatrzymać transmisję, i telewizor zacznie ją nagrywać, a po powrocie można kontynuować oglądanie od momentu, w którym zostało przerwane. Należy pamiętać, że w niektórych telewizorach do nagrywania programów telewizyjnych może być niezbędne instalowanie dodatkowego oprogramowania; do takich modeli funkcja ta nie zawsze jest wskazana, choć technicznie jest ona dostępna.

— Wsparcie MHL. Obsługa interfejsu MHL przez TV. Interfejs ten jest używany w elektronice przenośnej (smartfonach, tabletach) do transmisji wideo w wysokiej rozdzielczości i dźwięku wielokanałowego na ekran zewnętrzny. W rzeczywistości jest to połączenie microUSB i HDMI (patrz poniżej): z urządzenia przenośnego sygnał jest wysyłany przez uniwersalny port microUSB, a telewizor odbiera wideo i audio przez port HDMI obsługujący MHL, jednocześnie ładując podłączone urządzenie. Przepustowość MHL jest wystarczająca do pracy z wideo w wysokiej rozdzielczości i dźwiękiem wielokanałowym.

— Miracast. Obsługa telewizorem technologii Miracast. Technologia ta pozwala na strumieniowe przesyłanie wideo i audio za pomocą technologii Wi-Fi (jak na telewizor, tak i z niego na elektronikę przenośną), przy czym oba urządzenia są połączone bezpośrednio (Wi-Fi Direct) i nie wymagają dodatkowego sprzętu, a przepustowość jest wystarczającą do transmisji wideo Full HD i dźwięku wielokanałowego 5.1. Jakiś czas temu w telewizorach stosowano podobną technologię WiDi, jednak w dzisiejszych czasach ona została prawie wypchniętą z rynku, a większość producentów używa Miracast.

— Bluetooth. Technologia Bluetooth (w dowolnej wersji) służy do bezpośredniego połączenia bezprzewodowego pomiędzy różnymi urządzeniami. Sposoby jej zastosowania w telewizorach mogą być różne, w zależności od funkcjonalności danego modelu (i wersji Bluetooth). Tak, prawie obowiązkową dla telewizorów z Bluetooth jest możliwość transmisji dźwięku przez słuchawki lub głośniki. Oprócz tego, mogą być przewidziane inne zastosowania: podłączanie klawiatury, myszy i kontrolery gier, bezpośrednia wymiana plików z laptopem, zdalne sterowanie ze smartfona lub innego gadżetu, itp. Szczegóły te warto wyjaśniać osobno. Jeśli chodzi o konkretne wersje, to w wielu modelach dane te w ogóle nie są wyjaśniane — wystarczy "tylko Bluetooth" do użytku zgodnie z pierwotnie przewidzianym przeznaczeniem. Jednak są wyjątki, i tu dla nowoczesnych telewizorów istotne są takie opcje:
  • Bluetooth v 4.0. Wersja, łącząca tradycyjny Bluetooth 2.1, szybki standard przesyłania dużych plików oraz "Bluetooth o niskiej mocy" dla małych ilości informacji. Na tych trzech elementach (z różnymi ulepszeniami) zaprojektowane są wszystkie następujące wersje, a v 4.0 był pierwszym, w którym pojawiły się wszystkie razem.
  • Bluetooth v 4.1. Udoskonalenie wersji 4.0, w którym została poprawiona kompatybilność z urządzeniami standardu 4G LTE — aby moduły LTE i Bluetooth nie tworzyli wzajemnych zakłóceń przy jednoczesnej pracy w pobliżu.
  • Bluetooth v 4.2. Dalszy rozwój wersji 4.0; odświeżenie, aktualizacje istotne dla telewizorów, obejmują głównie poprawę niezawodności i odporności na zakłócenia komunikacji.
  • Bluetooth v w wersji 5.0. Najnowsza z aktualnych na dziś dla TV wersji Bluetooth. Jednym z kluczowych ulepszeń stała się obecność dwóch trybów specjalnych "Bluetooth o niskim poborze energii" — powiększonym zasięgu (kosztem zmniejszenia prędkości) i wyższej prędkości (kosztem zmniejszenia zasięgu).


— NFC-chip. Kompatybilność telewizora z technologią NFC; sam NFC chip, zazwyczaj wbudowany w pilot lub wykonany jako osobny znacznik, nie jest bardzo wygodny do zainstalowania w obudowie telewizora. Technologia ta zapewnia łączność bezprzewodową na małych odległościach, zwykle do 10 cm. Teoretycznie sposoby jej zastosowania mogą być różne, jednak konkretnie w telewizorach jest ona wykorzystywana głównie w celu ułatwienia komunikacji przez Wi-Fi lub Bluetooth: wystarczy przyłożyć gadżet z NFC (np. smartfon) do chipa w telewizorze i urządzenia rozpoznają się nawzajem automatycznie i szybko się połączą, albo użytkownik będzie musiał potwierdzić połączenie. W każdym razie jest to łatwiejsze, niż skonfigurować połączenie ręcznie.

— Obsługa DLNA. Obsługa telewizorem DLNA — Digital Living Network Alliance. Standard ten został stworzony, aby różne rodzaje elektroniki domowej i przenośnej — smartfony, tablety, centra multimedialne, komputery, itp. — można było łączyć w jedną sieć i z łatwością udostępniać zawartość wewnątrz tej sieci, niezależnie od modelu i producenta poszczególnych urządzeń. W przypadku telewizora oznacza to, że za pośrednictwem sieci można bezpośrednio transmitować wideo z innych urządzeń — na przykład ze smartfona. Sama sieć opiera się na zwykłej sieci lokalnej, do połączenia z nią można użyć zarówno przewodowego interfejsu LAN, jak i bezprzewodowego Wi-Fi.

Ambilight. Technologia podświetlenie ekranu. W tym przypadku obudowa telewizora podświetla znajdującą się z tyłu ścianę/przegrodę, dzięki czemu na konturze ekranu pojawia się rozmyta aureola w zmieniających się kolorach scen. Efekt ten wizualnie poszerza obszar ekranu, co sprawia, że oglądanie telewizji jest przyjemniejsze. Według stanu na początek 2021 roku istnieją trzy rodzaje podświetlenia: klasyczne Ambilight (podświetlenie tylko po bokach), Ambilight Surround (podświetlenie po bokach i od góry), Ambilight Full Surround (podświetlenie ze wszystkich stron). Jednak producenci nadal pracują nad doskonaleniem podświetlenia. Tak, stosunkowo niedawno pojawiło się podświetlenie Ambilight Spectra, w którym mieści się znacznie ulepszony algorytm doboru kolorów i zoptymalizowane diody.

— Sterowanie głosem. Obsługa telewizorem sterowania głosem umożliwia dyktowanie pewnych poleceń za pomocą pilota zdalnego sterowania. Jednak sterowanie głosem obejmuje nie wszystkie funkcje i dokładność rozpoznawania może wymagać ponownego wprowadzania polecenia. Jeśli potrzebny jest szerszy zakres funkcji, to należy zwrócić uwagę na asystenta głosowego.

— Multimedialny (air mouse). Air mouse - jest to urządzenie, które posiada żyroskop, on pozwala nie tylko zmieniać pozycje menu przyciskami "↑", "↓", lecz również korzystać z pilota w roli myszy. Kierując go na ekran telewizora pojawi się kursor, który porusza się za pomocą pilota. Tym samym sterowanie staje się łatwiejsze i szybsze.

— Asystent głosowy. Już dawno sterowanie urządzeniami zaczęło przechodzić na sterowanie głosowe. Do tego stosuje się pewne interfejsy i systemy. Najbardziej popularne to Amazon Alexa i Google Assistant, a także asystent stworzony przez Sasmung — Bixby. Dla urządzeń od Apple stosuje się Apple Siri, ale taka technika nie jest przedstawiona w telewizorach. Jednocześnie, w przeciwieństwie do funkcji sterowania głosem, asystent głosowy nie tylko włącza określoną funkcję, tryb, zmienia głośność, ale również pozwala wykonywać określone operacje w aplikacjach, niezależnie od tego, czy uruchamiasz żądany filmik w YouTube, czy wyświetlasz pogodę w przeglądarce.

Wsparcie serwisowe

Usługi internetowe obsługiwane przez telewizor. Lista ta może obejmować w szczególności zasoby multimedialne (YouTube, Vimeo, Netflix itp.), Sieci społecznościowe (Facebook, Twitter), systemy teletransmisji online, a także bardziej szczegółowe zasoby, czasami bardzo dalekie od pierwotnego przeznaczenia telewizora (na przykład centrum gier do zapisywania online i interakcji z innymi graczami).

Obsługa określonej usługi z reguły oznacza, że telewizor ma specjalną aplikację umożliwiającą dostęp do niej (lub kilku usług jednocześnie). Do wielu z tych zasobów można uzyskać dostęp za pośrednictwem zwykłej przeglądarki (patrz „„Funkcje i możliwości””), ale specjalne wsparcie często zapewnia dodatkową wygodę i zaawansowane możliwości.

Obsługa formatu plików USB

Formaty plików, które telewizor może odtwarzać z nośników zewnętrznych (na przykład pendrive'a) przez port USB. Nowoczesne telewizory z reguły obsługują dość szeroką gamę formatów, w tym wideo, audio, obrazy, a nawet dokumenty tekstowe. Jednocześnie zauważamy, że w ramach tego samego formatu można stosować różne metody kodowania, a niektóre pliki mogą się okazać nieczytelne, nawet jeśli format jest identyczny. Dotyczy to szczególnie niedrogich i przestarzałych telewizorów.

Wejścia

Łączność telewizora opiera się nie tylko na technologiach bezprzewodowych (opisanych powyżej), ale także na połączeniu przewodowym. W szczególności transmisja wideo może odbywać się przez złącza VGA, Komponentowe, Composite video, SCART. Część z nich zapewnia również transmisję dźwięku, oprócz tego może być mini-Jack (3,5 mm). Oraz inne do komunikacji z urządzeniami zewnętrznymi. Więcej o nich:

- USB. Złącze do podłączenia zewnętrznych urządzeń peryferyjnych. Obecność USB oznacza przynajmniej, że telewizor może odtwarzać treści z dysków flash i innych zewnętrznych urządzeń pamięci masowej USB. Ponadto można przewidzieć inne sposoby wykorzystania tego wejścia: nagrywanie programów telewizyjnych na nośniku zewnętrznym, podłączenie kamery internetowej (patrz ibid.), Klawiatura i mysz do korzystania z wbudowanej przeglądarki i innego oprogramowania itp. zestaw opcji zależy od funkcjonalności telewizora, należy go każdorazowo określić osobno.

- Czytnik kart. Urządzenie do pracy z kartami pamięci, najczęściej w formacie SD. Głównym zastosowaniem czytnika kart jest odtwarzanie treści z takich kart na telewizorze; funkcja ta jest szczególnie wygodna przy przeglądaniu materiałów z aparatów fotograficznyc...h i wideo - w takich urządzeniach karty pamięci są szeroko stosowane. Można przewidzieć inne sposoby wykorzystania tej funkcji, na przykład nagrywanie transmisji, a nawet wymianę plików między kartą a pamięcią telewizora. Należy pamiętać, że karty SD mają kilka podgatunków - oryginalne SD, SD HC i SD XC i nie wszystkie z nich mogą być obsługiwane przez czytnik kart.

- LAN. Standardowe złącze do połączenia przewodowego z sieciami komputerowymi (zarówno LAN jak i Internet). Występuje głównie w modelach obsługujących Smart TV (w tym urządzenia Android TV; zobacz odpowiednie akapity). Połączenie przewodowe jest mniej wygodne niż Wi-Fi, nie jest tak estetyczne, więc producenci skupiają się bardziej na połączeniu bezprzewodowym, w wyniku czego wskaźniki prędkości złącza LAN nie są wskazane, a w niektórych przypadkach mogą być niedopuszczalne transmisje 4K.

- VGA. Analogowe wejście wideo, znane również jako D-sub 15 pin. Początkowo interfejs VGA został opracowany dla komputerów, ale ze względu na pojawienie się bardziej zaawansowanych standardów, takich jak HDMI (patrz poniżej) i ograniczenia techniczne (maksymalna rozdzielczość to tylko 1280x1024, brak możliwości przesyłania dźwięku) jest uważany za przestarzały i jest używany coraz mniej. Dlatego sensowne jest poszukiwanie telewizora z takim złączem głównie w przypadkach, gdy planowane jest użycie go jako monitora przestarzałego komputera lub laptopa.

- Komponentowy. Interfejs wideo z 3 złączami, z których każde odpowiada za własną część sygnału wideo. Ta separacja zapewnia wysoką przepustowość i zredukowany szum, dzięki czemu wejście komponentowe jest najbardziej zaawansowanym obecnie dostępnym analogowym interfejsem wideo. Jest więc zdolny do pracy z HD, a pod względem jakości obrazu znacznie przewyższa złącza S-Video i kompozytowe, zbliżając się do HDMI (patrz poniżej).

- Kompozytowy. Kombinowany analogowy interfejs audio/wideo, jest to złącze zazwyczaj określane jako wejście A/V. W rzeczywistości w interfejsie kompozytowym są zwykle trzy złącza - osobno dla wideo i lewego/prawego kanału dźwięku stereo (w telewizorach z jednym głośnikiem, który nie obsługuje stereo, brakuje jednego ze złączy audio). Jakość obrazu podczas pracy z tym wejściem jest niska, a formaty HD nie są w ogóle obsługiwane; z drugiej strony interfejs kompozytowy jest niezwykle rozpowszechniony nie tylko w nowoczesnym, ale i wcześniejszym sprzęcie, takim jak magnetowidy VHS.

- SCART. Wielkoformatowe uniwersalne złącze multimedialne - największe złącze stosowane w nowoczesnych konsumenckich urządzeniach wideo. Działa głównie z sygnałem analogowym, dlatego jest uważane za przestarzałe; jednak nadal jest używane. Jednym z powodów tej „długowieczności” jest jego wszechstronność: SCART nie ma „własnego” formatu sygnału, ten standard opisuje tylko złącze. W praktyce posiadając odpowiednie kable można do takiego wejścia podłączyć różne rodzaje sygnałów wejściowych - kompozytowe, S-Video itp. Ponadto jest technicznie możliwe, aby takie złącze pracowało jako wyjście (dla tych samych typów sygnałów). To prawda, że cechy złączy SCART w różnych telewizorach mogą być różne, więc konkretna lista kompatybilnych interfejsów nie zaszkodzi wyjaśnić osobno.

- Port COM (RS-232). Złącze początkowo zaprojektowane dla technologii komputerowej. W telewizorach służy jako kontroler: podłączając urządzenie do komputera, można sterować parametrami telewizora i różnymi ustawieniami, czasami dość specyficznymi i niedostępnymi przy użyciu zwykłego pilota.

- Mini-Jack (3,5 mm). Złącze najczęściej używane do analogowego wejścia audio (liniowego). Jedną z opcji wykorzystania takiego złącza jest podłączenie audio dla sygnału wideo przesyłanego przez VGA, S-Video (patrz wyżej) lub inny interfejs, który nie obsługuje transmisji audio. Mając jednak odpowiedni kabel, do portu mini-Jack 3,5 mm można podłączyć dowolne źródło sygnału audio - w tym urządzenie mobilne typu smartfon czy kieszonkowy odtwarzacz. W takim przypadku dźwięk może być odtwarzany zarówno przez głośniki telewizora, jak i przez podłączone do niego głośniki zewnętrze. Inną opcją użycia tego wejścia jest podłączenie mikrofonu do komunikacji w Skype.

HDMI

Liczba wejść HDMI dostępnych w telewizorze.

HDMI to wszechstronny interfejs cyfrowy, który umożliwia przesyłanie wideo w wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku za pomocą jednego kabla. Jest szeroko rozpowszechniony w urządzeniach nowoczesnych, obsługujących HD - w rzeczywistości takie wyjście jest obowiązkowe dla nowoczesnych centrów multimedialnych, odtwarzaczy DVD itp. Dlatego telewizory LCD w zdecydowanej większości przypadków wyposażone są w co najmniej jeden port HDMI. A obecność kilku takich portów pozwala jednocześnie łączyć kilka źródeł sygnału i przełączać się między nimi; w niektórych modelach liczba HDMI może wynosić do 4 lub więcej. Jednocześnie niektórzy producenci używają technologii, które umożliwiają sterowanie urządzeniami podłączonymi do telewizora przez HDMI za pomocą jednego pilota.

Wersja HDMI

O samym interfejsie więcej informacji można znaleść powyżej, a jego wersje różnią się ze względu na maksymalną rozdzielczość i inne cechy. Oto opcje, występujące w nowoczesnych telewizorach:

— v 1.4. Najstarsza z aktualnych do dziś wersji, wydana w 2009 roku. Tym nie mniej, obsługuje wideo 3D jest w stanie pracować z rozdzielczością do 4096x2160 prędkością 24 kl/s, a w rozdzielczości Full HD częstotliwość odświeżania może osiągnąć 120 kl/s. Oprócz oryginalnej v.1.4, są także wersje ulepszone — v.1.4a i v.1.4b; są one podobne pod względem możliwości podstawowych, w obu przypadkach ulepszenia dotyczą głównie pracy z treścią 3D.

— v 2.0. Znaczące uaktualnienie HDMI, przedstawione w 2013 roku. W tej wersji maksymalna liczba klatek na sekundę w rozdzielczości 4K wzrosła do 60 kl/s, a przepustowość audio - do 32 kanałów i 4 oddzielnych strumieni jednocześnie. Również z innowacji można wyróżnić wsparcie ultraszerokiego formatu 21:9. W aktualizacji v.2.0a do funkcji interfejsu dodano obsługę dla HDR, w v.2.0b ta funkcja została poprawiona i rozszerzona.

— v 2.1. Mimo podobieństwa nazwy z v.2.0, wersja ta, wydana w 2017 roku, stała się bardzo dużą aktualizacją. W szczególności, dodano obsługę 8K i nawet 10K przy prędkości do 120 kl/s, a także jeszcze bardziej rozszerzono możliwości HDR. W tej wersji został wydany własny kabel — HDMI Ultra High Speed, wszystkie funkcje HDMI 2.1 dostępne są tylko w przypadku korzystania...z kabli tego standardu, chociaż podstawowe funkcje mogą być używane z prostszymi przewodami.

Wyjścia

- Koncentryczne (S/P-DIF). Interfejs do transmisji dźwięku w formacie cyfrowym, umożliwiający przesyłanie dźwięku wielokanałowego za pomocą jednego kabla ze złączem RCA ("cinch"). Pod względem odporności na zakłócenia ten standard jest nieco gorszy od optycznego (patrz poniżej) - wynika to z fundamentalnych różnic między tymi interfejsami. Z drugiej strony, kabel elektryczny jest bardziej niezawodny niż światłowód i jest mniej wrażliwy na naciski lub załamania.

- Optyczne. Wyjście do przesyłania cyfrowego sygnału audio za pomocą kabla światłowodowego; umożliwia transmisję dźwięku wielokanałowego. Charakteryzuje się pełną odpornością na zakłócenia elektromagnetyczne. Z drugiej strony światłowód jest dość delikatny i należy go chronić przed załamaniami i silnymi naciskami.

- Mini-Jack (3,5 mm) na słuchawki. Standardowe gniazdo dla słuchawek 3,5 mm. Słuchawki mogą się przydać, jeśli musisz zachować ciszę i nie możesz korzystać się z głośników telewizora - na przykład pod koniec dnia; lub odwrotnie, jeśli wokół jest głośno, a dźwięk z telewizora jest słabo słyszalny. Większość dzisiejszych słuchawek wykorzystuje wtyczki mini-Jack, więc jest to standardowe wyjście słuchawkowe w telewizorach. W niektórych modelach takie wyjście może być również używane jako liniowe — na przykład do podłączenia poszczególnych głośników, rejestratora dźwięku itp.

-...Do subwoofera. Osobne wyjście do podłączenia subwoofera do telewizora - głośnika do odtwarzania niskich i bardzo niskich częstotliwości. Systemy audio bez subwooferów zwykle słabo odtwarzają te częstotliwości. Zastosowanie tego głośnika pozwala na uzyskanie najgłębszego i najbardziej nasyconego dźwięku, jest to szczególnie istotne przy oglądaniu filmów z dużą ilością efektów specjalnych lub nagrań z koncertów wysokiej jakości. Jednocześnie warto zwrócić uwagę, że takie wyjścia w telewizorach są dość rzadkie: zakłada się, że wymagający słuchacz chętniej skorzysta z pełnoformatowego zewnętrznego systemu audio niż z osobnego subwoofera.

- Liniowe. Standardowy analogowy interfejs audio; zwykle zapewnia dwukanałową transmisję stereo. Służy przede wszystkim do podłączania aktywnych głośników i innego sprzętu audio (na przykład odbiorników audio lub wzmacniaczy mocy) do telewizorów. Może wykorzystywać różne typy złączy, ale najczęściej są to albo mini-Jack 3,5 mm, albo para gniazd RCA dla kabli "cinchów". Należy pamiętać, że oznacza to osobne wyjście liniowe; w niektórych modelach gniazdo słuchawkowe 3,5 mm (patrz wyżej) może wykonywać tę funkcję, ale nie jest wskazane dla nich istnienie wyjścia liniowego.

Zewnętrzny blok złączy

Zewnętrzna jednostka elektroniczna ze złączami ma jednocześnie kilka właściwości użytecznych. Po pierwsze, to rozwiązanie pozwala na usunięcie zbędnej elektroniki z obudowy telewizora, zmniejszając w ten sposób jego grubość. Po drugie, jednostka zewnętrzna ukrywa przewody podłączone do telewizora (audio, wideo) w jak największym stopniu, ponieważ wchodzi do niego tylko jedna pętla. Po trzecie, jednostka zewnętrzna może być umieszczona w bardziej dogodnym miejscu do użytkowania, dzięki czemu każdorazowe podłączenie napędu nie stanie się trudnym zadaniem. Jest to jednak również wada, ponieważ do zewnętrznego bloku złączy potrzebne będzie dodatkowe miejsce.

Do wdrożenia tego rozwiązania każdy z wiodących producentów telewizorów podszedł na swój sposób. Samsung ma osobny moduł zewnętrzny One Connect (Slim One Connect), który odpowiada wyłącznie za komunikację. Inżynierowie LG poszli nieco dalej i zapewnili tę funkcjonalność soundbarowi.

Pamięć wewnętrzna

Ilość pamięci zainstalowanej w telewizorze do przechowywania zawartości w urządzeniu. Większy rozmiar jest szczególnie istotny biorąc pod uwagę fakt, że nowoczesne telewizory pozwalają na instalację dodatkowych aplikacji, które rozszerzają możliwości — a te aplikacji też wymagają miejsca. Warto jednak pamiętać, że na system telewizora tak samo potrzebne jest miejsce. A producenci pod objętością mogą określać zarówno całkowitą wartość, jak i wolną pamięć obliczoną do instalowania aplikacji. A sama ilość może się różnić od 4 GB do 16 GB i więcej. Jednak najlepszym rozwiązaniem może stać się telewizor z pamięcią 8 GB.

Pamięć RAM

Ilość pamięci RAM zainstalowanej w telewizorze.

Ogólnie rzecz biorąc, ilość ta jest wybierana przez producenta w taki sposób, aby urządzenie mogło normalnie poradzić sobie z zadaniami, które są dla niego deklarowane. Z drugiej strony, przy wszystkich innych zachowanych warunkach, większa ilość pamięci RAM ( 3 GB, 4 GB lub więcej) z reguły oznacza szybszą pracę. Parametr ten jest szczególnie ważny, jeśli telewizor działa pod kontrolą systemu operacyjnego Android: to oprogramowanie umożliwia instalację dodatkowych aplikacji, które mogą mieć dość wysokie wymagania dotyczące ilości pamięci RAM. Jednak telewizory z 2 GB pamięci RAM i mniej również nie mogą być dyskontowane — tylko bardzo wymagające aplikacje mogą nie działać porządnie. Ale nie zapominaj, że to jest telewizor, a nie laptop.

Mocowanie ścienne

Lwia część telewizorów posiada uchwyt ścienny VESA, który może różnić się rozmiarem. Podstawą dla takiego mocowania jest prostokątna płytka z czterema otworami pod śruby w rogach. Główną cechą takiego uchwytu jest odległość między otworami — jest mierzona po bokach prostokąta i wyrażona dwiema cyframi. Oryginalny format VESA jest 100x100, taki uchwyt stosuje się do większości telewizorów LCD średniej wielkości. Dla małych ekranów dostępne są uchwyty 75x75, dla dużych — 200x200 i więcej (aż do 800x400).

Istnieją jednak modele wyposażone w standardowe (markowe) mocowanie od producenta. Głównie to są albo cienkie telewizory, albo modele wzornicze. W każdym razie w zestawie obecny jest uchwyt na ścianę, który pasuje tylko do wybranego modelu.

Pobór mocy

Zużycie energii telewizorem. Parametr ten zależy w wysokim stopniu od przekątnej ekranu i mocy dźwiękowej (patrz powyżej), ale można go określić innymi parametrami, przede wszystkim dodatkowymi funkcjami i technologiami zaimplementowanymi w konstrukcji. Warto zauważyć, że większość nowoczesnych telewizorów LCD jest dość ekonomiczna i najczęściej ten parametr nie odgrywa znaczącej roli - w większości przypadków pobór mocy wynosi około kilkudziesięciu Wat. Nawet duże modele o przekątnej 70 - 90" zużywają 200 - 300 W - można to porównać z jednostką systemową komputera stacjonarnego o niskim poborze mocy.

Klasa efektywności energetycznej

Klasa efektywności energetycznej charakteryzuje efektywność zużycia energii elektrycznej przez telewizor. Początkowo klasy oznaczano prostymi łacińskimi literami - A(najbardziej ekonomiczna), B, C. Jednak później pojawiły się ulepszone klasy „ A + ”, „A ++” itp. (im więcej „plusów”, tym bardziej ekonomiczne jest urządzenie).

Klasa efektywności energetycznej zazwyczaj odpowiednio wpływa na cenę, ale ta różnica w końcu opłaca się ze względu na niższy rachunek za energię elektryczną.

Klasa efektywności energetycznej (new)

Parametr ten charakteryzuje ekonomię zużycia energii elektrycznej. Klasy są oznaczone literami łacińskimi od A do G, w rosnącym porządku zużycia energii. Właściwie to było pierwotnie i było pomyślane, dopóki bardziej energooszczędne modele nie zostały podniesione do klasy A, która ostatecznie otrzymała oznaczenie A+, A++, A+++. Dalszy rozwój technologii umożliwił pójście jeszcze dalej i aby nie dodawać plusy w zakresie znakowania efektywności energetycznej, w marcu 2021 roku producenci powrócili do poprzednich wskaźników od G do A, gdzie A to najbardziej energooszczędny telewizor. W związku z tym modele 2021 będą miały nowoczesne oznaczenia, a stare próbki będą oznaczone w ten sam sposób.

Okulary stereo (dla 3D)

Okulary 3D dołączone do telewizora. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat tej funkcji, zobacz „Obsługa 3D”; tutaj chcemy zauważyć, że taki zestaw znacznie upraszcza przygotowanie do oglądania treści trójwymiarowych - okularów nie trzeba kupować osobno, poza tym modele standardowe z definicji są optymalne dla telewizora.

Ochrona przed kurzem i wilgocią

Telewizory w obudowach z dodatkowym zabezpieczeniem przed kurzem i wilgocią. Funkcjonalnie zazwyczaj nie różnią się od zwykłych modeli, ale chroniona obudowa pozwala na bezproblemową pracę w trudnych warunkach - na przykład łazienka czy otwarta przestrzeń w wietrznych i zapylonych miejscach. Należy pamiętać, że stopień zabezpieczenia może być różny, należy to wyjaśnić zgodnie z oficjalną dokumentacją.
Filtry według parametrów
 
Cena
oddo zł
Producenci
Przekątna
Rozdzielczość ekranu
Częstotliwość odświeżania
Dynamiczna liczba klatek na sekundę
System operacyjny
Funkcje i możliwości
Dodatkowo
Tunery cyfrowe
Złącza
Kolor obudowy
Według roku produkcji
Filtry zaawansowane
Katalog telewizorów 2021 - nowości, hity sprzedaży, kupić telewizory.