Polska
Katalog   /   Telefony i komunikacja   /   Telefony i akcesoria   /  Telefony komórkowe
Telefony komórkowe 

Telefony komórkowe: cechy, typy, rodzaje

Pokaż wszystkie

Główny wyświetlacz

Charakterystyka głównego (i najczęściej jedynego) wyświetlacza zainstalowanego w urządzeniu.

Oprócz podstawowych właściwości - takich jak przekątna, rozdzielczość (zgodnie z nią ekrany są umownie podzielone na HD , Full HD , Quad HD i UltraHD ), typ matrycy (najczęściej IPS , OLED , AMOLED , Super AMOLED ), obecność lub nieobecność czujnika itp., lista ta może zawierać bardziej szczegółowe cechy. Wśród nich - kształt powierzchni ( płaska lub zakrzywiona ), dostępność i wersja Gorilla Glass (w tym najpopularniejsza v6 i Victus ), obsługa HDR i częstotliwość odświeżania (częstotliwości powyżej 60 Hz są uważane za wysokie ). Oto bardziej szczegółowy opis charakterystyk, które są istotne dla nowoczesnych wyświetlaczy: - Przekątna. Tradycyjnie podawana w calach. Większy wyświetlacz jest łatwiejszy w użyciu: może pomieścić więcej danych, a sam obraz wygląda na większy. Wadą zwiększenia przekątnej jest odpowiednio większy rozmiar i koszt całego urządzenia. Współczesne smartfony z ekranami do 5 cali włącznie ..., a także modele 5,1–5,5 " można uznać za małe, 5,6–6" to już średni format, a wiele nowoczesnych modeli mogą posiadać6.1 - 6,5" , 6,6 - 6,8 ", a nawet więcej . W przypadku klasycznych telefonów , które nie mają ekranu dotykowego, duża przekątna nie jest wymagana - w nich przeważnie nie przekracza ona 3. ”

- Rozdzielczość. Rozdzielczość ekranu określają jego wymiary (w pionie i poziomie) w punktach (pikselach). Im większe są te rozmiary (przy tej samej przekątnej), tym bardziej szczegółowy i wygładzony jest obraz, tym mniej widoczne są poszczególne piksele. Z drugiej strony zwiększenie rozdzielczości wpływa zarówno na koszt samego wyświetlacza, jak i wymagania sprzętowe telefonu. Warto też zauważyć, że ta sama rozdzielczość wygląda inaczej na ekranach o różnych rozmiarach; dlatego przy ocenie szczegółów warto wziąć pod uwagę nie tylko ten parametr, lecz także ilość PPI (patrz poniżej).

- PPI. Gęstość punktów (pikseli) na ekranie urządzenia. Wskazuje się według liczby punktów na cal (points per inch) - liczby pikseli dla każdego odcinku poziomego lub pionowego o wielkości 1". Wskaźnik ten zależy jednocześnie od przekątnej i rozdzielczości, lecz ostatecznie jest to liczba PPI, która określa, jak wygładzony i szczegółowy jest obraz na wyświetlaczu. Dla porównania należy określić, że w odległości około 25-30 cm od oczu gęstość 300 PPI lub więcej sprawia, że ​​poszczególne piksele są prawie niewidoczne dla osoby z normalnym wzrokiem, obraz jest postrzegany jako integralny, przy większych odległościach podobny efekt jest zauważalny nawet przy mniejszej gęstości punktów.

- Typ matrycy. Technologia, według której wykonana jest matryca ekranu. Ten parametr jest określony tylko dla stosunkowo zaawansowanych wyświetlaczy, które przewyższają najprostsze ekrany LCD telefonów z przyciskami. Najbardziej rozpowszechnione w naszych czasach są następujące typy matryc:
  • IPS. Najpopularniejsza technologia która stosuje się w ekranach nowoczesnych smartfonów. Zapewnia bardzo przyzwoitą jakość obrazu, kąty widzenia oraz responsywność, choć jest nieco gorsza od wielu bardziej zaawansowanych wariantów (patrz poniżej). Z drugiej strony IPS ma również swoje zalety: trwałość, równomierne zużycie, a także dość niski koszt. Dzięki temu takie ekrany można spotkać we wszystkich kategoriach smartfonów - od budżetowych po topowe.
  • AMOLED. Technologia oparta na organicznych diodach elektroluminescencyjnych (OLED) opracowana przez firmę Samsung. Jedną z kluczowych różnic między takimi matrycami a bardziej tradycyjnymi wyświetlaczami jest to, że nie wymagają one zewnętrznego oświetlenia: każdy piksel sam jest źródłem światła. Z tego powodu pobór mocy takiego ekranu zależy od cech wyświetlanego obrazu, ale generalnie okazuje się dość niski. Ponadto matryce AMOLED wyróżniają się szerokimi kątami widzenia, doskonałymi wskaźnikami jasności i kontrastu, wysoką jakością kolorów oraz krótkim czasem reakcji. Dzięki temu takie ekrany nadal są wykorzystywane w nowoczesnych smartfonach, pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanych technologii; można je znaleźć nawet w topowych modelach. Główną wadą tej technologii jest stosunkowo wysoki koszt i nierównomierne zużycie pikseli: pikseli, które pracują dłużej i częściej przy dużej jasności - wypalają się szybciej. Zwykle jednak efekt ten staje się zauważalny dopiero po kilku latach intensywnego użytkowania - okresie porównywalnym z żywotnością samego smartfona.
  • Super AMOLED. Ulepszona wersja technologii AMOLED opisanej powyżej Jednym z kluczowych ulepszeń jest to, że ekrany Super AMOLED nie mają szczeliny powietrznej między warstwą czujnika a znajdującym się poniżej wyświetlaczem. Umożliwiło to dalsze zwiększenie jasności i jakości obrazu, zwiększenie szybkości i niezawodności czujnika, a jednocześnie zmniejszenie zużycia energii. Wady takich matryc są takie same jak w przypadku oryginalnych AMOLED-ów. Ogólnie są one dość rozpowszechnione; większość smartfonów z podobnymi ekranami należy do średniej i najwyższej półki, lecz są też spotykane modele budżetowe.
  • OLED. Rozmaite rodzaje matryc opartych na wykorzystaniu organicznych diod LED; w rzeczywistości - analogi AMOLED i Super AMOLED, produkowane nie przez Samsunga, lecz przez inne firmy. Specyfika takich ekranów może się różnić, natomiast większość z nich z jednej strony jest droższa od popularnych IPS, z drugiej zapewnia wyższą jakość obrazu (m.in. jasność, kontrast, kąty widzenia i dokładność kolorów), gdyż również zużywają mniej energii i mają małą grubość.
  • P-OLED. Ekrany oparte na organicznych diodach elektroluminescencyjnych (OLED), w których dla podstawy nie używa się szkła, tylko przezroczysty materiał polimerowy (litera P w nazwie oznacza polimer). Podkreślamy, że chodzi o podstawie matrycy; od góry pokryta jest ona tym samym szkłem, co w innych typach ekranów. Tak czy inaczej, taka konstrukcja oferuje kilka zalet w porównaniu z tradycyjnymi matrycami „szklanymi”: zapewnia dodatkową odporność na wstrząsy i doskonale nadaje się do tworzenia zakrzywionych wyświetlaczy. Z drugiej strony, jeśli chodzi o właściwości optyczne, plastik ustępuje szkłu; Dlatego ekrany tego typu są często gorsze od konwencjonalnych matryc OLED pod względem jakości obrazu, a przy podobnej jakości obrazu są znacznie droższe.
Ponadto ekrany w nowoczesnych smartfonach mogą być wykonywane przy użyciu następujących technologii:
  • PLS. Odmiana technologii IPS stworzona przez firmę Samsung. Pod pewnymi względami - w szczególności jasnością, kontrastem i kątami widzenia - przewyższa oryginał, a jednocześnie jest tańsza w produkcji i pozwala produkować elastyczne wyświetlacze. Jednak z wielu powodów ta technologia nie jest zbyt popularna.
  • Super AMOLED Plus. Dalszy rozwój opisanej powyżej technologii Super AMOLED. Pozwala tworzyć jeszcze jaśniejsze, bardziej kontrastowe, a jednocześnie cieńsze i energooszczędne ekrany. Jednak najczęściej te ekrany są obecnie nazywane po prostu „Super AMOLED”, bez przedrostka „Plus”.
  • Dynamiczny AMOLED. Kolejne ulepszenie AMOLED wprowadzone w 2019 roku. Głównymi cechami takich matryc jest zwiększona jasność bez znaczącego wzrostu zużycia energii, a także 100% pokrycie przestrzeni barwnej DCI-P3 oraz kompatybilność z HDR10 +; Szczególnie dwa ostatnie punkty pozwalają na najwyższą jakość odtwarzania nowoczesnych filmów wysokobudżetowych na takich ekranach. Główną wadą Dynamic AMOLED jest wysoka cena; więc takie matryce spotyka się głównie w topowych modelach.
  • Super Clear TFT. Wspólne opracowanie Samsunga i Sony, które pojawiło się jako wymuszona alternatywa dla matryc Super AMOLED (zapotrzebowanie na nie kiedyś znacznie przekraczało możliwości produkcyjne). Co prawda jakość obrazu Super Clear TFT jest nieco niższa - lecz w produkcji takie matryce są znacznie prostsze i tańsze, a pod względem właściwości wciąż przewyższają większość ekranów IPS. Jednak w naszych czasach ta technologia jest rzadko wykorzystywana, ustępując AMOLED-owi pozycje w różnych wersjach.
  • Super LCD. Kolejna alternatywa dla różnych typów technologii AMOLED; stosowana głównie w smartfonach HTC. Podobnie jak Super AMOLED, takie ekrany nie mają dodatkowej szczeliny powietrznej, co wpływa pozytywnie zarówno na jakość obrazu, jak i na dokłaność sensora. Istotną zaletą Super LCD jest jego dobra energooszczędność, zwłaszcza przy wyświetlaniu jasnej bieli; lecz pod względem ogólnego nasycenia kolorów (w tym czerni) ta technologia jest zauważalnie gorsza od AMOLED.
  • LTPS. Zaawansowany typ matryc TFT, stworzony w oparciu o tzw. niskotemperaturowy krzem polikrystaliczny. Umożliwia on łatwe tworzenie ekranów o bardzo dużej gęstości pikseli (ponad 500 PPI - patrz wyżej), osiągając wysokie rozdzielczości nawet przy niewielkiej przekątnej. Ponadto część elektroniki sterującej można zintegrować bezpośrednio z matrycą, zmniejszając całkowitą grubość wyświetlacza. Główną wadą LTPS jest stosunkowo wysoki koszt, ale w dzisiejszych czasach takie ekrany można spotkać nawet w budżetowych smartfonach.
  • S-PureLED. Technologia stworzona przez firmę Sharp i używana głównie w jej smartfonach. Właściwie technologia samych matryc w tym przypadku nazywa się S-CG Silicon TFT, natomiast S-PureLED to nazwa specjalnej warstwy używanej w celu zwiększenia przezroczystości. S-CG Silicon TFT jest pozycjonowane przez twórców jako modyfikacja opisanej powyżej technologii LTPS, która pozwala na dalsze zwiększenie rozdzielczości wyświetlacza i jednocześnie zintegrowanie w nim większej ilości elektroniki sterującej (aż do całego „procesora na szkle” ) bez zwiększania grubości. Oczywiście takie ekrany nie są tanie.
  • E-Ink. Matryce oparte na tzw. „Elektronicznym tuszu” - technologii rozpowszechnionej przede wszystkim w e-bookach. Główną cechą takiego ekranu jest to, że podczas jego działania energia jest zużywana tylko na zmianę obrazu; Nieruchomy obraz nie wymaga zasilania i może pozostać na wyświetlaczu nawet wtedy, gdy zasilania brak. Dodatkowo matryce E-Ink domyślnie nie świecą się same, a odbijają światło zewnętrzne - tak że podświetlenie właśnie nie jest obowiązkowe (choć można ją zastosować do pracy w półmroku i ciemności). Wszystko to zapewnia znaczne oszczędności energii; a dla niektórych użytkowników takie ekrany są czysto subiektywnie wygodniejsze i mniej męczące niż tradycyjne matryce. Z drugiej strony technologia E-Ink ma również poważne wady - przede wszystkim długi czas reakcji, a także złożoność i wysoki koszt kolorowych wyświetlaczy w połączeniu z niską jakością kolorów na nich. W związku z tym w smartfonach takie matryce są bardzo rzadkim i egzotycznym wariantem.
- Częstotliwość przemiatania. Maksymalna częstotliwość odświeżania wyświetlacza, innymi słowy, najwyższa częstotliwość odświeżania, jaką może on efektywnie odtworzyć. Im wyższy ten wskaźnik - tym wygładzony i płynny jest obraz, tym mniej zauważalny jest „efekt pokazu slajdów” i rozmycie obiektów podczas poruszania się po ekranie. Jednocześnie należy pamiętać, że częstotliwość odświeżania 60 Hz, obsługiwana przez prawie każdy nowoczesny smartfon, jest w zupełności wystarczająca do większości zadań; nawet filmy w wysokiej rozdzielczości rzadko używają obecnie dużej liczby klatek na sekundę. Dlatego częstotliwość przemiatania w naszym katalogu jest specjalnie określona głównie dla ekranów zdolnych zapewnić więcej niż 60 Hz (w niektórych modelach - do 240 Hz). Tak wysoka częstotliwość może być przydatna w grach i niektórych innych zadaniach, poprawia też ogólne wrażenia z systemu operacyjnego i interfejsu aplikacji - ruchome elementy w takich interfejsach poruszają się płynnie i bez rozmycia.

- HDR. Technologia, która rozszerza dynamiczny zakres ekranu. W danym przypadku chodzi o zakres jasności - innymi słowy obecność HDR pozwala na wyświetlenie na ekranie jaśniejszej bieli i ciemniejszej czerni niż na wyświetlaczach bez tej technologii. W praktyce daje to zauważalny wzrost jakości obrazu: poprawia się nasycenie i niezawodność odwzorowania różnych kolorów, a detale w bardzo jasnych lub bardzo ciemnych częściach kadru nie „toną” w bieli lub czerni . Jednak wszystkie te korzyści stają się zauważalne tylko wtedy, gdy odtwarzana treść jest oryginalnie nagrana w HDR. Obecnie stosuje się kilka odmian tej technologii, oto ich cechy:
  • HDR10. Historycznie pierwszy z konsumenckich formatów HDR, jest dziś niezwykle popularny: w szczególności jest obsługiwany przez prawie wszystkie serwisy przesyłania strumieniowego z treścią HDR i jest używany jako standard dla takich treści na dyskach Blu-ray. Zapewnia 10-bitową głębię kolorów (ponad miliard odcieni). Jednocześnie urządzenia z tą technologią mogą również odtwarzać treści HDR10 + (patrz poniżej) - chyba że ich jakość będzie ograniczona możliwościami oryginalnego HDR10.
  • HDR10 +. Ulepszona wersja HDR10. Przy tej samej głębi koloru (10 bitów) wykorzystuje tzw. dynamiczne metadane, które pozwalają na przekazywanie informacji o głębi koloru nie tylko dla grup po kilka klatek, lecz także dla pojedynczych klatek. Zapewnia to dodatkową poprawę reprodukcji kolorów.
  • Dolby Vision. Zaawansowany standard używany szczególnie w kinematografii profesjonalnej. Pozwala na osiągnięcie 12-bitowej głębi kolorów (prawie 69 miliardów odcieni), wykorzystuje wspomniane wyżej dynamiczne metadane, a także umożliwia przesyłanie dwóch wersji obrazu jednocześnie w jednym strumieniu wideo - HDR i normalnym (SDR). Jednocześnie Dolby Vision bazuje na tej samej technologii co HDR10, więc w nowoczesnej elektronice format ten często łączy się z HDR10 czy HDR10 +.
- Ekran dotykowy. Ekran z wbudowanym czujnikiem odcisku palca. Takie wyposażenie daje więcej możliwości i często okazuje się wygodniejsze niż klasyczne sterowanie (w postaci przycisków sprzętowych, przełączników itp.). Na przykład na ekranie dotykowym można wyświetlać szeroką gamę elementów sterujących (klawiatury ekranowe w różnych układach, ikony, suwaki itp.), A także zmieniać położenie i wygląd tych elementów, dostosowując je do konkretnej sytuacji . W dzisiejszych czasach ekrany dotykowe są obowiązkowe w smartfonach, lecz takie wyposażenie można spotkać również w niektórych zaawansowanych telefonach.

- Zakrzywiony ekran. Ekran z zawiniętymi krawędziami, na które wchodzi wyświetlany obraz. Innymi słowy, nie tylko szkło jest zakrzywione w tym przypadku, lecz także część aktywnej matrycy. Wyświetlacze, w których obie krawędzie są zakrzywione, są czasami nazywane „szkłem 2.5D”; są też urządzenia, w których ekran jest zgięty tylko z jednej strony. W każdym razie ta właściwość nadaje smartfonowi ciekawy wygląd i poprawia widoczność obrazu z pewnych kątów, jednak znacząco wpływa to na koszt i może powodować niedogodności podczas trzymania go (zwłaszcza bez etui). Dlatego przed zakupem modelu z takim wyposażeniem najlepiej trzymać urządzenie w dłoni i upewnić się, że jest ono wystarczająco wygodne.

- Gorilla Glass. Specjalne, wytrzymałe szkło stosowane jako powłoka ochronna wyświetlacza. Różni się wysoką wytrzymałością i odpornością na zarysowania, pod względem tych wskaźników wielokrotnie przewyższa zwykłe szkło. Jest szeroko stosowane w smartfonach, w których duże rozmiary ekranu stawiają zwiększone wymagania niezawodności pokrycia. Różne wersje tego szkła można znaleźć w nowoczesnych telefonach, oto cechy różnych odmian:
  • Gorilla Glass v3. Najstarsza z aktualnych wersji - wydana w roku 2013 ; obecnie występuje głównie w stosunkowo niedrogich lub przestarzałych urządzeniach. Niemniej jednak powłoka ta ma niewątpliwe zalety: to pierwsza generacja Gorilla Glass, w której twórcy położyli zauważalny nacisk na odporność na zarysowania od kluczy, monet i innych przedmiotów, z którymi telefon może „zderzyć się” w kieszeni lub torbie. Pod tym względem wersja 3 pozostała bezkonkurencyjna aż do wydania Gorilla Glass Victus w 2020 roku.
  • Gorilla Glass v4. Wersja wydana w 2014 roku. Kluczową cechą był nacisk na odporność na uderzenia przy opracowywaniu tej powłoki (podczas gdy poprzednie generacje skupiały się głównie na odporności na zarysowania). W efekcie szkło jest dwukrotnie mocniejsze niż w wersji 3, a jego grubość wynosi zaledwie 0,4 mm. Ale odporność na zarysowania, w porównaniu do swojego poprzednika, nieznacznie spadła.
  • Gorilla Glass v5. Ulepszenie "goryla" wprowadzone w 2016 roku w celu dalszego zwiększenia odporności na uderzenia. Według twórców szkło wersji v5 okazało się 1,8 razy mocniejsze od poprzednika, pozostało nienaruszone w 80% upadków z wysokości 1,6 m „twarzą w dół” na chropowatą powierzchnię (i gwarantowana odporność na wstrząsy 1,2 m). Odporność na zarysowania również nieco się poprawiła, lecz ten materiał nadal nie spełnia wymagań v3.
  • Gorilla Glass v6. Wersja wprowadzona w 2018 roku. W przypadku tej powłoki deklaruje się 2-krotny wzrost wytrzymałości w porównaniu z poprzednikami, a także odporność na wielokrotne upadki na twardą powierzchnię (w testach szkło v6 z powodzeniem wytrzymało 15 upadków z wysokości 1 m). Maksymalna wysokość upadku (pojedyncza) z gwarantowaną zachowaniem stanu jest deklarowana na poziomie 1,6 m. Ni mniej jednak odporność na zarysowania nie została poprawiona.
  • Gorilla Glass 7. Oryginalna nazwa Gorilla Glass Victus - patrz poniżej.
  • Gorilla Glass Victus. Następca Gorilla Glass 6, wydanego latem 2020 roku. W tym wydaniu twórcy zwrócili uwagę nie tylko na zwiększenie ogólnej wytrzymałości, lecz także na poprawę odporności na zarysowania. Pod względem tego ostatniego wskaźnika Victus przewyższa nawet wersję v3, nie wspominając o bardziej wrażliwych materiałach (a w porównaniu z v6 mówi się, że dwukrotnie zwiększa swoją odporność na zarysowania). Jeśli chodzi o wytrzymałość, pozwala wytrzymać pojedyncze upadki z wysokości do 2 m, a także do 20 kolejnych upadków z wysokości 1 m.

Stosunek wyświetlacza do obudowy

Stosunek powierzchni ekranu do całkowitej powierzchni przedniego panelu telefonu. Mówiąc najprościej, ta charakterystyka opisuje, jak dużą część panelu przedniego zajmuje ekran; pozostałość przypada na ramkę.

Ten wskaźnik jest podawany wyłącznie dla smartfonów z ekranami dotykowymi - to właśnie dla nich jest on najbardziej odpowiedni. Im większy procent obudowy zajmuje ekran - im cieńsza ramka, tym ładniejszy wygląda smartfon i tym wygodniej jest pracować z nim jedną ręką. Jeśli chodzi o konkretne liczby, średnie wartości wynoszą 80–85%, powyższe wartości świadczą o cienkiej ramce natomiast wartość ponad 90% - o "bezramkowej" konstrukcji.

Należy zauważyć, że ten parametr nie ma nic wspólnego z proporcjami ekranu. Współczynnik proporcji opisuje tylko sam wyświetlacz - a mianowicie jego proporcje, stosunek między większym a mniejszym bokiem prostokąta. (Najpopularniejsze ekrany w nowoczesnych smartfonach to 16:9 , 18:9 , 19:9 , 19,5:9 i 20:9 ).

Benchmark DxOMark

DxOMark to niezależne prywatne centrum badawczo-rozwojowe z działem oceny jakości ekranów telefonów komórkowych. DxOMark dogłębnie testuje wyświetlacze smartfonów, od klarowności obrazu i szybkości reakcji po artefakty i problemy z renderowaniem. Po zdaniu testu smartfon otrzymuje punkty za jakość ekranu.

System operacyjny

System operacyjny (OS), pod którym działa urządzenie.

Termin „system operacyjny” w tym przypadku oznacza wszystkie typy oprogramowania układowego - zarówno pełnoprawne systemy operacyjne, takie jak iOS i Android, używane w smartfonach, jak i nakładki programowe zwykłych telefonów (innych niż smartfony). Główna różnica między tymi dwiema kategoriami polega na tym, że pełnoprawny system operacyjny początkowo posiada bardziej rozbudowaną funkcjonalność, a także umożliwia instalowanie i odinstalowywanie różnych aplikacji - od gier i klientów sieci społecznościowych po specjalistyczne instrumenty, takie jak edytory zdjęć i wideo.

Wśród nowoczesnych smartfonów najbardziej rozpowszechnione są dwa systemy operacyjne - Android i iOS. Oto bardziej szczegółowy opis każdego z nich:

- Android. Darmowy system operacyjny typu open source od Google. Używany przez prawie wszystkich współczesnych producentów z wyjątkiem Apple; jest prezentowany na rynku w wielu wersjach - w szczególności 8.0 8.1, 8.1 Go Edition, 9.0, 9.0 Go Edition, 10, 10 Go Edition, 11 są aktualne. Funkcjonalnie ten system operacyjny wyróżnia się przede wszystkim pełnop...rawną wielozadaniowością i obszernym zestawem dostępnych aplikacji - w obu tych punktach przewyższa iOS; z drugiej strony, ogólnie rzecz biorąc, jakość aplikacji na Androidzie jest nieco niższa ze względu na ich niskie wymagania. System Android jest ściśle zintegrowany z usługami Google - sklepem treści Google Play, pocztą Gmail, przechowywaniem w chmurze Dysku Google i tak dalej; jednakże mogą istnieć wyjątki od tej reguły. Zwróć uwagę, że najnowsze wersje tego systemu operacyjnego można znaleźć na rynku zarówno w oryginalnej formie, jak i w jednej z dwóch określonych edycji:
  • Go Edition. Modyfikacja Androida przeznaczona dla niedrogich smartfonów z „słabym” sprzętem. Zarówno sam system operacyjny, jak i standardowe aplikacje (Assistant, Gmail itp.) w tej edycji zostały przeprojektowane w taki sposób, aby zapewnić niezawodne działanie nawet przy niewielkiej mocy obliczeniowej. Ponadto programiści starali się w jak największym stopniu zachować funkcjonalność pełnowartościowego Androida - niemniej jednak niektóre specyficzne funkcje w Go Edition jednak okazały się być niedostępne (na przykład standardowe mapy nie obsługują nawigacji zakręt po zakręcie).
  • HMS. Edycja Androida używana w smartfonach Huawei. Ze względu na sankcje USA wobec Chin firma ta nie może w pełni współpracować z Google - w szczególności korzystać z usług Google (Google Mobile Services - GMS) w swoich smartfonach z systemem Android. Jako zamianę Google wprowadzono HMS - Huawei Mobile Services. Usługi te obejmują identyfikator użytkownika Huawei, AppGallery, autorskie odpowiedniki podstawowych usług Google (asystent, przeglądarka, pamięć w chmurze, muzyka/wideo itp.) oraz narzędzia programistyczne dla deweloperów.
Jeśli chodzi o poszczególne wersje Androida, oto główne cechy szczególne, które są istotne w naszych czasach:
  • 7.0. Został wydany w sierpniu 2016 roku. Ta wersja jako pierwsza wprowadziła tryb wielu okien - możliwość wyświetlania dwóch okien z dwiema różnymi aplikacjami na jednym ekranie - a także tryb wirtualnej rzeczywistości.
  • 7.1. Aktualizacja do wersji 7.0, wydana pod koniec 2016 roku. Wprowadzono szereg drobnych usprawnień związanych z wyglądem i użytecznością.
  • 8.0. Duża aktualizacja wydana późnym latem 2017. Najbardziej godne uwagi innowacje to wielozadaniowość obrazu w obrazie podczas oglądania filmów, kompatybilność z Bluetooth 5, obsługa aplikacji VoIP (telefonii internetowej) na poziomie systemu, możliwość grupowania powiadomień w kanały. Jest to również pierwsza wersja Androida z edycją Go (patrz wyżej).
  • 8.1. Aktualizacja wydana pod koniec 2017 roku. Z punktu widzenia użytkownika ta wersja jest prawie taka sama jak oryginalna 8.0, główne innowacje dotyczą drobnych usprawnień i poprawek błędów. Mniej lub bardziej zauważalne innowacje obejmują zaktualizowane ustawienia i menu zarządzania energią, wyświetlanie stanu naładowania podłączonych urządzeń Bluetooth, a także ocenę szybkości i siły sygnału sieci Wi-Fi przed połączeniem się z nimi.
  • 9.0. Aktualizacja wprowadzona w sierpniu 2018 r. Jedną z najbardziej zauważalnych zmian był wygląd zewnętrzny, z odświeżonym projektem i ulepszonymi możliwościami indywidualnego dostosowywania. Ponadto zamiast trzech standardowych przycisków na pasku nawigacji domyślnie wyświetlany jest tylko jeden (Strona główna), przycisk "Wstecz" pojawia się tylko wtedy, gdy ma to znaczenie, a lista otwartych aplikacji jest wyświetlana po przesunięciu przycisku "Strona główna" w prawo. Inne ważne innowacje obejmują optymalizację zużycia energii w tle na podstawie faktycznej częstotliwości używania aplikacji, kompatybilność z dodatkowymi typami uwierzytelniania biometrycznego (oprócz odcisku palca) oraz możliwość jednoczesnego korzystania z wielu kamer jednocześnie przez jedną aplikację.
  • 10. Wersja wydana we wrześniu 2019 roku. W tej wersji wprowadzono rozbudowany zestaw gestów pełnoekranowych (z możliwością optymalizacji w poszczególnych aplikacjach - w szczególności wyłączanie gestów na niektórych obszarach ekranu w celu uniknięcia konfliktów), tryb „ciemnego” ekranu na poziomie systemu, szereg ważnych aktualizacji zabezpieczeń (w tym odrębny standard szyfrowania dla słabych urządzeń, które nie obsługują formatu AES na poziomie sprzętowym), pełne wsparcie komunikacji 5G oraz ulepszone możliwości pracy z rozszerzoną rzeczywistością. Ponadto wdrożono szereg rozwiązań optymalizujących wydajność na składanych smartfonach z elastycznymi ekranami.
  • Android 11. Kolejna duża aktualizacja wydana jesienią 2020 roku. Wprowadzono ważne aktualizacje wiadomości i powiadomień. Tak więc w powiadomieniach stworzono osobną sekcję „Rozmowy” dla wiadomości, a także pojawiła się możliwość wyświetlania różnej korespondencji w postaci „bąbelka” nad dowolną uruchomioną aplikacją (funkcja Bubbles). Rozszerzono funkcjonalność trybu „Nie przeszkadzać” - teraz można dodać wyjątki dla osobnych korespondencji. Inne ważne innowacje to narzędzie systemowe do nagrywania wideo z ekranu, ujednolicone centrum sterowania komponentami inteligentnego domu, szybkie przełączanie między urządzeniami odtwarzającymi (głośnik telefonu, słuchawki bezprzewodowe, Smart TV itp.), wbudowana obsługa Android Auto, a także rozszerzone możliwości kontrolowania dostępu poszczególnych aplikacji do określonych danych.
- iOS. Zastrzeżony system operacyjny Apple używany tylko w gadżetach tego producenta. Główne zalety iOS nad Androidem to przede wszystkim staranna optymalizacja pod kątem konkretnych urządzeń (co pozwala na uzyskanie dobrej wydajności przy stosunkowo niewielkiej ilości pamięci RAM), ogólna wygoda i bezpieczeństwo użytkowania oraz wysoka jakość aplikacji. Ponadto aktualizacje iOS są wydawane regularnie i dostępne dla wszystkich urządzeń (z wyjątkiem przestarzałych, które już nie radzą sobie z nowszymi wersjami systemu). Z drugiej strony system ten nie obsługuje wielozadaniowości i jest maksymalnie zamknięty dla użytkownika: w szczególności aplikacje można instalować tylko ze sklepu firmowego, nie ma dostępu do systemu plików, karty pamięci w zasadzie nie są obsługiwane.

- Prawnie zastrzeżony. Termin ten najczęściej oznacza podstawowe oprogramowanie instalowane w zwykłym telefonie (nie smartfonie), z reguły - przyciskowy. Takie oprogramowanie sprzętowe ma skromniejszy zestaw wstępnie zainstalowanych programów niż pełnoprawny system operacyjny; w najlepszym przypadku zestaw ten można rozszerzyć o uniwersalne aplikacje mobilne oparte na Javie, a często dodatkowe aplikacje nie są w ogóle obsługiwane. Nie można tego jednak nazwać wadą, biorąc pod uwagę specyfikę korzystania z tradycyjnych telefonów.

Pamiętaj, że możesz znaleźć w sprzedaży urządzenia z innymi systemami operacyjnymi poza opisanymi powyżej. Jednak w większości są to przestarzałe modele lub urządzenia z rzadkimi i nietypowymi rodzajami oprogramowania układowego.

Czysty Android

Urządzenie posiada „czysty” system operacyjny Android.

System operacyjny Android jest oprogramowaniem typu open source, co umożliwia programistom tworzenie różnych modyfikacji tego systemu operacyjnego - w tym zastrzeżonych zestawów i powłok oprogramowania. Takie modyfikacje mogą być dość zaawansowane, lecz często zmieniają lub nawet ograniczają funkcjonalność oryginalnego Androida, a aktualizacje takiego oprogramowania są w dużym stopniu zależne od ich twórców i często pozostają w tyle za aktualizacjami oryginalnego systemu operacyjnego. W związku z tym niektórzy użytkownicy wolą używać „czystego” Androida bez dodatkowych dodatków; takie urządzenia są właśnie dla nich zaprojektowane.

Model procesora

Nazwa modelu procesora (CPU) zainstalowanego w smartfonie. Znając tę ​​nazwę, można wyszukać szczegółowe dane dotyczące konkretnego procesora i ocenić jego poziom oraz ogólne możliwości. Jest to szczególnie aktualne w świetle faktu, że możliwości te zależą nie tylko od liczby rdzeni i wartość taktowania, lecz także od konkretnych niuansów konstrukcji.

Jeśli chodzi o konkretne modele, obecnie najpopularniejsze są chipy Qualcomm (marka Snapdragon) i MediaTek , ale są też inne marki - w szczególności HiSilicon i Samsung . W sprzedaży od Qualcomm można znaleźć w szczególności Snapdragon 450 , Snapdragon 460 , Snapdragon 625 , Snapdragon 632 < / a>, Snapdragon 636 , Snapdragon 660 , Snapdragon 662 , Snapdragon 665 , Snapdragon 675 , Snapdragon 710 , Snapdragon 720G , Snapdragon 730 , Snapdragon 765G , Snapdragon 820, Snapdragon 835, Snapdragon 845 ..., Snapdragon 855 , Snapdragon 865 . Wśród chipów Kirin firmy HiSilicon, Kirin 710 , Kirin 970 , Kirin 980 i Kirin 990 . A w przypadku Mediatek można wyróżnić serię budżetową MediaTek Helio P .

Częstotliwość procesora

Częstotliwość taktowania procesora, w który wyposażone jest urządzenie. W przypadku procesorów wielordzeniowych, które są powszechnie stosowane w nowoczesnych smartfonach, przyjmuje się częstotliwość każdego pojedynczego rdzenia; a jeśli procesor ma rdzenia o różnych częstotliwościach (patrz „Liczba rdzeni”) - z reguły podawana jest wartość maksymalna.

Ogólnie rzecz biorąc, wydajne smartfony charakteryzują się wysokimi częstotliwościami procesora. Należy jednak pamiętać, że ten parametr sam w sobie nie jest bezpośrednio związany z możliwościami procesora: na rzeczywistą moc chipa wpływa wiele innych jego funkcji, a często rozwiązanie budżetowe z dużą częstotliwością taktowania okazuje się mniej produktywne niż droższy i jednocześnie wydawałoby się wolniejszy procesor. Ponadto ogólna wydajność systemu zależy bezpośrednio od całego zestawu innych czynników - przede wszystkim od ilości pamięci RAM. Dlatego przy ocenie smartfona należy kierować się nie tyle częstotliwością procesora, ile ogólną charakterystyką systemu i wskaźnikami wizualnymi, takimi jak wyniki testów (patrz poniżej).

Liczba rdzeni procesora

Liczba rdzeni w procesorze telefonu komórkowego.

W tym przypadku rdzeń odnosi się do części procesora, który wykonuje jeden wątek poleceń. W związku z tym obecność wielu rdzeni umożliwia pracę z wieloma wątkami w tym samym czasie, co ma pozytywny wpływ na wydajność. Jednocześnie, dzięki rozwojowi i tańszym technologiom, wielordzeniowe procesory są teraz obecne nawet w najtańszych nowoczesnych smartfonach - nawet 8-rdzeniowe układy nie są rzadkością wśród nich, nie wspominając o prostszych 4-rdzeniowychi6-rdzeniowych rozwiązaniach. A niektóre nowoczesne urządzenia mają procesory nawet z 10 rdzeniami.

Teoretycznie większa liczba rdzeni może poprawić wydajność procesora. Jednak w praktyce wydajność procesora (i co więcej smartfona w ogóle) zależy od tak wielu dodatkowych czynników, że liczba rdzeni na tym tle jest parametrem czysto referencyjnym. Dlatego wysokiej klasy czterordzeniowy procesor może być bardziej produktywny niż niedrogi ośmiordzeniowy. Przy wyborze warto więc skupić się nie tyle na tym wskaźniku, ile na parametrach bardziej zbliżonych do rzeczywistości, takich jak ogólny poziom urządzenia i wyniki pokazane przez niego w różnych testach (patrz poniżej)

Warto również wspomnieć, że w procesorach mobilnych poszczególne rdzenie mogą różnić się częstotliwością taktowania, wydajnością i zużyciem energii. W...ersja klasyczna - 8 rdzeni według schematu „4 + 4”: 4 stosunkowo „słabe” i ekonomiczne rdzenie odpowiadają za proste zadania, takie jak surfowanie po Internecie, a 4 mocniejsze są uruchamiane, gdy wymagana jest wysoka wydajność (np. , w grach z zaawansowaną grafiką) Taki schemat pracy pozwala osiągnąć optymalną równowagę między mocą a energooszczędnością procesora.

GPU

Model GPU zastosowany w telefonie komórkowym.

Ten moduł jest odpowiedzialny za wszystkie zadania związane z grafiką; w związku z tym jego cechy bezpośrednio wpływają na wydajność przetwarzania określonego obrazu. Jest to szczególnie widoczne na przykładzie „ciężkich” treści, takich jak nowoczesne gry 3D. Dlatego posiadanie wydajnej karty wideo jest szczególnie ważne w przypadku smartfonów gamingowych. Znając model GPU, możesz znaleźć szczegółowe dane na jego temat i ocenić jego możliwości.

Pamięć

Ilość pamięci RAM jest jednym z głównych parametrów ogólnej wydajności systemu: im on jest większy, tym szybciej urządzenie działa i tym lepiej radzi sobie z dużą ilością zadań i/lub aplikacjami wymagającymi dużej ilości zasobów (pod warunkiem że inne cechy są podobne). Jest to tym bardziej prawdziwe w świetle faktu, że duże ilości pamięci RAM są zwykle łączone z potężnymi zaawansowanymi procesorami. Należy jednak pamiętać, że bezpośrednio można porównywać ze sobą tylko urządzenia z tymi samymi systemami operacyjnymi, a w przypadku Androida - także z tymi samymi wersjami i wydaniami tego systemu operacyjnego (więcej szczegółów w „System operacyjny ”). Wynika to z faktu, że różne systemy operacyjne, a nawet różne wersje tego samego systemu operacyjnego mogą się znacznie różnić pod względem wymagań dotyczących ilości pamięci RAM. Na przykład iOS dzięki dobrej optymalizacji pod kątem konkretnych urządzeń jest w stanie efektywnie pracować z 2 GB pamięci RAM (chociaż taka „bezpretensjonalność” ma swoje wady - przede wszystkim brak pełnowartościowej wielozadaniowości). W przypadku nowoczesnych wersji Androida w regularnej edycji (nie Go Edition) wspomniane 2 GB to właściwie minimum, lecz generalnie dla takiego systemu lepiej mieć co najmniej 3 GB lub 4 GB RAM. A w zaawansowanych urządzeniach z potężnym sprzętem można spotkać bardziej imponujące liczby - 6 GB , 8 GB lub nawet 12 GB lub więcej .

Typ pamięci RAM

Rodzaj pamięci operacyjnej (RAM) zainstalowanej w smartfonie.

Wszystkie nowoczesne urządzenia wykorzystują RAM w formacie LPDDR. Oprócz swoich miniaturowych rozmiarów, różni się od zwykłej pamięci RAM komputera obsługą specjalnych formatów przesyłania danych (16- i 32-bitowe magistrale pamięci). Natomiast wersje takiej pamięci mogą być różne:

- LPDDR3. Najwcześniejsza generacja LPDDR, która jest aktualna po dziś dzień, zaprezentowana została w roku 2012 , jest wdrażana w urządzeniach od 2013 roku. Działa z prędkościami do 1600 MT/s (megatransakcji na sekundę) i częstotliwościami do 933 MHz; Wersja „ulepszona” obsługuje prędkości do 2133 MT/s. Współcześnie ten standard można spotkać głównie wśród przestarzałych urządzeń, choć część z nich pojawiła się nie tak dawno temu i kiedyś należała do najwyższego poziomu. Typowymi przykładami urządzeń z tego typu pamięcią są iPhone 6, Samsung Galaxy S4, Xiaomi Redmi 8, Huawei P10 Lite.

- LPDDR4. Następca LPDDR3, oficjalnie wprowadzony w sierpniu 2014 r. (Choć pierwsze udoskonalenia „sprzętowe” ukazały się pod koniec 2013 r.). Prędkość robocza w porównaniu do swojego poprzednika podwoiła się - do 3200 MT/s; częstotliwość zwiększona do 1600 MHz; podczas gdy zużycie energii spadło o 40%. Ponadto zmienił się format przesyłania danych - w szczególności zamiast jednej magistrali 32-bitowej używane są 2 magistrale 16-bitowe - i wprowadzono pewne ulepszenia bezpieczeństwa. Od 2020 roku pamięć tę można znaleźć w...dość zaawansowanych smartfonach, w tym we flagowych modelach z 2018 i 2019 roku.

- LPDDR4x. Ulepszona wersja LPDDR4 opisana powyżej, charakteryzująca się przede wszystkim zmniejszonym poborem mocy - wykorzystuje napięcie 0,6 V zamiast 1,1 V. Ponadto wprowadzono pewne ulepszenia w tego typu pamięci RAM, mające na celu zwiększenie prędkości (osiąga 4266 MT/s) i ogólna optymalizacja wydajności - na przykład tryb jednokanałowy dla niewymagających aplikacji. Dzięki takim cechom pamięć ta stała się znacznie bardziej rozpowszechniona niż oryginalna LPDDR4; w 2020 roku można ją znaleźć głównie w urządzeniach ze średniej i wyższej półki.

- LPDDR5. Dalszy rozwój „mobilnej” pamięci RAM, oficjalnie zapowiedziany na początku 2019 roku. Prędkość pracy w tej wersji została zwiększona do 6400 MT/s, wprowadzono format sygnału różnicowego w celu poprawy odporności na zakłócenia i błędy oraz zmniejszenia poboru mocy - dynamiczna kontrola częstotliwości i napięcia, a także kilka specjalnych poleceń. Zastosowanie takich modułów jest typowe głównie dla smartfonów z wyższej półki.

Wbudowana pamięć

Ilość pamięci wbudowanej zainstalowanej w telefonie; innymi słowy - pojemność własnej, niewymiennej pamięci masowej urządzenia.

Pojemność ta ma bezpośredni wpływ na to, ile danych można przechowywać w telefonie bez używania wymiennych kart pamięci. Ten wskaźnik jest szczególnie ważny w przypadku modeli bez gniazd na karty. Jednak nawet jeśli obsługiwane są dyski wymienne, nadal preferowana jest pamięć wbudowana: przynajmniej działa szybciej i zwykle ma mniej ograniczeń użytkowania (w szczególności większość smartfonów umożliwia instalowanie aplikacji tylko na dysku niewymiennym).

Jeśli chodzi o konkretne pojemności, rzeczywiste minimum dla nowoczesnego smartfona to 16 GB ; mniej „pojemne” urządzenia w dzisiejszych czasach praktycznie nie są produkowane. 32 GB jest nadal uważane za stosunkowo niski wskaźnik, 64 GB średni, 128 GB ponadprzeciętny, a niektóre urządzenia z wyższej półki mają 256 GB lub więcej.

Należy również zauważyć, że rzeczywista ilość pamięci dostępnej dla użytkownika nieuchronnie będzie nieco mniejsza niż całkowita, ponieważ część dysku jest zajęta przez pliki systemu operacyjnego.

Specyfikacja pamięci

Specyfikacja, z którą jest zgodna wbudowana pamięć telefonu.

Prędkość pamięci przede wszystkim zależy od specyfikacji, a zatem od prędkości całego urządzenia (zwłaszcza podczas pracy z dużymi ilościami danych lub aplikacjami wymagającymi dużej ilości zasobów). Obecnie istnieją dwie podstawowe specyfikacje - eMMC i UFS; każda z nich ma kilka wersji. Ogólnie rzecz biorąc, najszybsze i najbardziej zaawansowane obecnie dyski to dyski z UFS v3(3.0 lub 3.1), lecz kosztują one dużo więcej i dlatego są używane głównie w smartfonach klasy premium. Bardziej szczegółowy opis tych standardów wygląda następująco:

- eMMC. Jeden z najprostszych i najtańszych standardów pamięci półprzewodnikowej - na przykład jest to specyfikacja której używa większość dysków flash. W smartfonach i innych gadżetach przenośnych standard ten był ogólnie akceptowany do 2016 roku, kiedy rozpoczęło się wprowadzenie UFS; jednak nadal jest on bardzo popularny, głównie ze względu na niski koszt i niskie zużycie energii. Lecz prędkości eMMC są zauważalnie niższe niż prędkości UFS. Czyli w najnowszej wersji eMMC 5.1A (2019) prędkość odczytu wynosi do 400 MB/s, a wcześniejsza i bardziej rozpowszechniona wersja eMMC 5.1 zapewnia do 250 MB/s w trybie odczytu, do 125 MB/s w trybie zapisu sekwencyjnego i to wszystko tylko do 7,16 MB/s przy zapisie losowym (czyli w trybie pracy z aplikacjami).

- UFS. Standard dysków półprzewodnikowych zaprojektowany jako s...zybszy i bardziej zaawansowany następca eMMC. Oprócz zwiększonych prędkości wymiany danych, zmieniono również format pracy w UFS - jest on w pełni dupleksowy, czyli odczyt i zapis może odbywać się jednocześnie (podczas gdy w eMMC procesy te odbywały się kolejno). Znacząco poprawiono również wydajność w trybie losowego odczytu i zapisu, co pozytywnie wpłynęło na jakość pracy z aplikacjami. Zaś konkretne prędkości wymiany danych i funkcje operacyjne zależą od wersji UFS, w naszych czasach na rynku można znaleźć następujące odmiany:
  • 2.0. Najwcześniejsza wersja, spotykana we współczesnych smartfonach; została wydana w roku 2013 . Zapewnia szybkość przesyłania danych do 600 MB/s na linię i do 1,2 GB/s na dwóch liniach, maksymalne dostępne w tej wersji. Nowsza wersja 2.1 ma te same wskaźniki, lecz jest uzupełniona szeregiem ważnych innowacji. Dlatego pamięć UFS 2.0 jest rzadko używana w telefonach komórkowych.
  • 2.1. Pierwsza z wersji, która aktywnie jest stosowane w smartfonach; została wydana w roku 2016. Pod względem prędkości nie różni się ona od opisanej powyżej wersji 2.0, a główne różnice dotyczą kilku modyfikacji. W szczególności UFS 2.1 wprowadził wskaźnik stanu („kondycji”) dysku, możliwość zdalnej aktualizacji firmware, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę ogólnej niezawodności.
  • 2.2. Ewolucja standardu UFS 2.x zaprezentowana latem 2020 roku. Kluczowym ulepszeniem jest wprowadzenie funkcji WriteBooster (pierwotnie wprowadzonej w UFS 3.1); ta funkcja może znacznie zwiększyć prędkość zapisu, a tym samym ogólną wydajność w zadaniach, takich jak uruchamianie aplikacji.
  • 3.0. Wersja wydana w 2018 roku i realizowana sprzętowo rok później. Zwiększono przepustowość do 2,9 GB/s dla dwóch linii (1,45 GB/s dla jednej), wprowadzono nowe wersje protokołu elektronicznego M-PHY (warstwa fizyczna) i opartego na nim UniPro, zwiększono niezawodność pracy z danymi oraz rozszerzono tryb temperaturowy pracy regulatorów (teoretycznie może wynosić od -40 °C do 105 °C). UFS 3.0 jest używany głównie w dość zaawansowanych smartfonach, choć w przyszłości możemy spodziewać się rozpowszechnienia tej specyfikacji na skromniejsze modele.
  • UFS 3.1. Następca standardu UFS 3.0, oficjalnie wprowadzonego na początku 2020 roku. Jest pozycjonowany jako specyfikacja stworzona specjalnie dla urządzeń mobilnych o wysokiej wydajności i mająca na celu zwiększenie prędkości działania przy jednoczesnej minimalizacji zużycia energii. W tym celu w UFS 3.1 zaimplementowano szereg innowacji: Nieulotna pamięć podręczna Write Booster przyspieszająca zapis; specjalny tryb oszczędzania energii DeepSleep dla stosunkowo prostych i niedrogich systemów; oraz Powiadomienie o ograniczeniu wydajności, które umożliwia dysku ostrzeganie systemu sterowania o przegrzaniu. Ponadto ten standard może dodatkowo przewidywać obsługę rozszerzenia HPB w celu zwiększenia prędkości odczytu.

Gniazdo na karty pamięci

Typ gniazda wymiennych kart pamięci w urządzeniu.

Sama obecność takiego gniazda pozwala na rozszerzenie wbudowanej pamięci urządzenia, czasem kilkakrotnie. Ta opcja jest szczególnie przydatna, biorąc pod uwagę, że pojemna wbudowana pamięć masowa jest dość droga - zauważalnie droższa niż nośniki wymienne. Jednocześnie zauważamy, że konstrukcja może przewidywać pewne ograniczenia w pracy z kartami pamięci - na przykład niemożność zainstalowania aplikacji na tej karcie. Te ograniczenia są zwykle bezpośrednio związane z używanym systemem operacyjnym. Szybkość działania pamięci wymiennej jest zauważalnie niższa niż szybkość działania pamięci wbudowanej. Dlatego istnieją telefony bez gniazda na kartę pamięci, aby urządzenie nie miało możliwości instalowania żadnych zewnętrznych dodatków.

Osobno zauważamy, że w niektórych urządzeniach na 2 karty SIM gniazdo na kartę pamięci można połączyć z gniazdem na drugą kartę SIM. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Miejsce na karty”; zauważamy, że jeśli chcesz korzystać z 2 kart SIM i pamięci wymiennej w tym samym czasie, powinieneś wybrać urządzenie z osobnym gniazdem na kartę pamięci.

Jeśli chodzi o rodzaje kart, to obecnie najpopularniejszym rodzajem jest microSD: jest dość kompaktowy, niedrogi i dostępny w różnych rozmiarach. Jednak stosunkowo niedawno Huawei wprowadził n...owy standard - Nano Memory (potocznie Nano SD). Wśród zalet takich kart są miniaturowe rozmiary (odpowiadające nanoSIM), duża pojemność (początkowo prezentowano warianty 64 GB, 128 GB i 256 GB), a także duża prędkość (od 90 MB/s). Z drugiej strony, aktualnie są one używane głównie w smartfonach Huawei i najczęściej są instalowane nie w osobnym slocie, a zamiast drugiej karty nanoSIM. Więc to okaże się, czy ten standard zyska szerszą akceptację.

Maks. pojemność karty

Największa pojemność karty pamięci, z którą telefon może poprawnie współpracować. Aby uzyskać więcej informacji na temat samych kart, zobacz „Gniazdo kart pamięci”; należy podkreślić, że pojemne nośniki często korzystają z zaawansowanych technologii, które nie są obsługiwane przez wszystkie urządzenia, a czasami telefony po prostu nie mają wystarczającej mocy do przetwarzania dużych ilości danych. Dlatego dla wygody wyboru maksymalna obsługiwana pojemność jest wskazywana w naszym katalogu.

W praktyce zdarzają się sytuacje, w których niektóre urządzenia mogą przekraczać deklarowane specyfikacje - np. pracują z nośnikami 8 GB przy deklarowanej maksymalnej pojemności 4 GB. Warto jednak skupić się na oficjalnych danych, ponieważ jeśli zostaną one przekroczone, normalna praca karty nie jest gwarantowana.

Liczba kart SIM

Liczba i typy kart wymiennych (SIM, karty pamięci), które można zainstalować w telefonie. W naszym katalogu parametr ten jest określony tylko dla urządzeń, które pozwalają na instalację więcej niż jednej karty SIM - najczęściej chodzi o 2 kartach SIM, jednak można znaleźć urządzenia z trzema, a nawet czterema odpowiednimi slotami.

Początkowo znaczenie tej funkcji polegało na tym, że na jednym urządzeniu można używać kilku numerów telefonów. W ten sposób można np. połączyć w jednym urządzeniu numer osobisty i służbowy, osobne pakiety na rozmowy i Internet itp. Należy jednak pamiętać, że nowoczesne urządzenia (zwłaszcza smartfony) często przewidują kombinowaną konstrukcję„SIM + SIM/karta pamięci” : jedno z gniazd jest przeznaczone tylko dla karty SIM, drugie może być używane zarówno dla karty SIM, jak i karty microSD lub Nano Memory (patrz „Gniazdo karty pamięci”). Przy tym w urządzeniu nie ma osobnego slotu na kartę pamięci, więc użytkownik musi wybrać - drugi numer czy dodatkowe miejsce na dane. Dlatego, jeśli chcesz używać karty SIM i karty pamięci jednocześnie, powinieneś zwrócić uwagę na modele w których taka możliwość jest bezpośrednio zadeklarowana.

Należy również pamiętać, że poszczególne sloty mogą różnić się typem kompatybilnych kart SIM; szczegóły poniżej.

Typ karty SIM

Typ karty SIM używanej w telefonie komórkowym. Termin SIM w tym przypadku oznacza wszystkie rodzaje kart do identyfikacji w sieciach komórkowych, m.in. dla 3G, CDMA itp. (chociaż formalnie takie karty mogą mieć różne nazwy). A rodzaj takiej karty określa przede wszystkim jej rozmiar. Najpopularniejsze opcje to:

- micro-SIM. Największy rodzaj kart SIM szeroko stosowany w nowoczesnych urządzeniach: przewiduje rozmiar 15x12 mm. Został wprowadzony w 2010 roku, w naszych czasach jest stopniowo zastępowany przez bardziej kompaktowe i zaawansowane nano-SIM i eSIM; niemniej jednak jest nadal dość popularny. Zwróć uwagę, że w skrajnych przypadkach kartę na gniazdo microSIM można wykonać po prostu odcinając większą mini-SIM do wymaganych wymiarów. Jednak taka operacja wiąże się z pewnym ryzykiem i wymaga dokładności, dlatego lepiej skontaktować się z operatorem komórkowym w celu wymiany karty SIM na odpowiednią.

- nano SIM. Najmniejszy format klasycznych (wymiennych) kart SIM to 12x9 mm. W takich kartach ramki są przycinane prawie tak, aby pasowały do samego chipa, więc praktycznie nie ma miejsca na dalsze redukowanie tradycyjnych kart SIM. Ten standard pojawił się w 2012 roku, lecz nadal jest niezwykle rozpowszechniony. Podobnie jak microSIM, kartę pod slot tego formatu można wykonać poprzez przycięcie większej karty SIM, ale jest to zalecane tylko w skrajnych przypadkach.

- e-SIM. K...arta SIM tego typu jest modułem elektronicznym wbudowanym bezpośrednio w urządzenie i nie wymaga wymiany. W celu autoryzacji w sieci operatora komórkowego należy wprowadzić odpowiednie ustawienia w eSIM; jednocześnie takie moduły są w stanie zapisać kilka zestawów ustawień na raz, co pozwala na łatwe przełączanie się między różnymi operatorami - nie ma potrzeby majstrowania przy fizycznej wymianie karty SIM, wystarczy zmienić profil w ustawieniach. Kolejną zaletą takich modułów jest ich kompaktowość. Jednak przed zakupem telefonu z eSIM nie zaszkodzi ustalić, czy ta technologia jest obsługiwana przez Twojego operatora komórkowego - nawet w dzisiejszych czasach nie każda sieć jest kompatybilna z takimi modułami.

- nano + eSIM. Wariant spotykany w smartfonach z dwiema kartami SIM. Uzupełnieniem wbudowanego modułu eSIM w takim urządzeniu jest slot, w którym można zainstalować wymienną kartę nanoSIM. Cechy każdego z tych typów kart opisano szczegółowo powyżej; tutaj zauważamy, że wygodnie jest zachować główny numer (y) telefonu w eSIM i używać zastępczych kart dla numerów tymczasowych. Taki format użytkowania może być wygodny zwłaszcza przy częstych wyjazdach za granicę - karty lokalnych operatorów można zainstalować w tradycyjnym slocie nanoSIM.

3DMark Gamer's Benchmark

Wynik wyświetlany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmark) 3DMark Gamer's Benchmark.

3DMark to seria testów pierwotnie zaprojektowanych w celu przetestowania wydajności grafiki urządzenia; później testy te zostały uzupełnione o sprawdzenie możliwości procesora. Testowanie odbywa się przede wszystkim z punktu widzenia wydajności w grach (w rzeczywistości sam benchmark jest określany jako „gra bez możliwości wpływania na proces”), jednak biorąc pod uwagę, że współczesne gry mogą mieć bardzo wysokie wymagania, 3DMark to całkiem obrazowe narzędzie do oceny ogólnej wydajności systemu. A ponieważ najnowsze wersje testu zostały wydane kompatybilnymi z wielu platformami, 3DMark umożliwia także porównywanie urządzeń w różnych systemach operacyjnych, a nawet w różnych klasach (na przykład smartfony z tabletami). Im więcej punktów uzyskał ten lub inny model w tym teście, tym jest on bardziej wydajny.

Należy zauważyć, że wyniki każdego testu porównawczego są zwykle dość przybliżone, ponieważ zależą one od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem - począwszy od obciążenia urządzenia programami firm trzecich, a skończywszy na temperaturze powietrza podczas testów. Błąd powodowany przez te czynniki wynosi zwykle około 5 - 7%; dlatego można mówić o znaczącej różnicy między dwoma modelami tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza granice tego błędu.

AnTuTu Benchmark

Wynik wyświetlany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmark) AnTuTu Benchmark.

AnTuTu Benchmark to kompleksowy test zaprojektowany specjalnie dla urządzeń mobilnych, głównie smartfonów i tabletów. W czasie testów bierze się pod uwagę wydajność procesora, pamięci, grafiki i układów I/O, dając w ten sposób dość opisowe wrażenie możliwości systemu. Im lepszy wynik, tym więcej punktów zostanie przyznanych. A smartfony, które zdobyły ponad 200 000 punktów, są uważane za wysokowydajne według rankingu AnTuTu.

Jak w przypadku każdego testu porównawczego, test ten nie zapewnia absolutnej dokładności: to samo urządzenie może pokazywać różne wyniki, zwykle z odchyleniami w granicach 5-7%. Odchylenia te zależą od wielu czynników, które nie są bezpośrednio związane z systemem - od obciążenia urządzenia programami firm trzecich, a skończywszy na temperaturze powietrza podczas testów. Tak więc o znaczącej różnicy między dwoma modelami przychodzi mówić tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza wspomniane odchylenie.

Geekbench

Wynik wyświetlany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmark) Geekbench.

Geekbench to wyspecjalizowany test porównawczy przeznaczony dla procesorów, a od wersji 4.0 (2016) jest również używany w akceleratorach graficznych. Jednak w charakterystyce gadżetów przenośnych podaje się zwykle dane o procesorze. Podczas testowania Geekbench symuluje obciążenia powstające podczas wykonywania rzeczywistych zadań i bierze pod uwagę zarówno możliwości pojedynczego rdzenia, jak i wydajność wielu rdzeni jednocześnie. Dzięki temu ostateczne wyniki są dobrym wskaźnikiem możliwości procesora w codziennym użytkowaniu. Ponadto test jest wieloplatformowy i umożliwia porównanie procesorów różnych urządzeń (smartfony, tablety, laptopy, komputery PC).

Warto zaznaczyć, że benchmarkiem w Geekbench jest procesor Intel Core i7-6600U na 2,60 GHz, którego wydajność szacuje się na 4000 punktów.

Sling Shot Extreme (OpenGL ES 3.1 / METAL)

Wynik wyświetlany przez telefon w teście porównawczym 3DMark Sling Shot Extreme (OpenGL ES 3.1 / METAL).

3DMark to seria testów pierwotnie zaprojektowanych w celu przetestowania wydajności grafiki urządzenia; później testy te zostały uzupełnione o sprawdzenie możliwości procesora i pamięci w ogóle. W szczególności Sling Shot Extreme to jedna z najnowszych wersji 3DMark, wydana w 2016 roku dla wydajnych urządzeń i smartfonów do gier, dla których wcześniejsze testy już nie wystarczają. Jedną z głównych cech tego benchmarku jest obsługa rozdzielczości do 2560x1440 (poprzednicy nie przekraczali maksymalnej rozdzielczości 1920x1080, a nawet 1280x720). Ponadto, jak sama nazwa wskazuje, test obsługuje specyfikacje OpenGL ES 3.1 (dla Androida) i Metal API (dla iOS) stosowane w nowoczesnych mobilnych układach wideo; a od połowy 2019 roku dodano również obsługę 64-bitowej architektury procesorów. Tym samym 3DMark Sling Shot Extreme pozwala rzetelnie ocenić nawet najpotężniejsze i najbardziej zaawansowane nowoczesne smartfony. W tym przypadku ocena jest tradycyjnie wskazywana w punktach, im więcej punktów - tym lepszy wynik.

Należy zauważyć, że wyniki każdego testu porównawczego są zwykle dość przybliżone, ponieważ zależą od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem. Błąd powodowany przez te czynniki wynosi zwykle około 5 - 7%; dlatego można mówić o znaczącej różnicy między dwoma modelami tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza granice tego błędu.

Liczba obiektywów

Liczba pojedynczych obiektywów przewidziana w głównym (tylnym) module aparatu urządzenia. Jest wskazany tylko wtedy, gdy istnieje kilka obiektywów. W tym przypadku każde "oczko” ma swoją własną matrycę i faktycznie jest odrębną kamerą; można je jednak z powodzeniem stosować w połączeniu, tworząc jeden obraz przy użyciu danych z kilku obiektywów lub uzupełniając się nawzajem. Jako ilustrację drugiego przypadku można podać następujący przykład: podczas korzystania z zoomu smartfon może automatycznie przełączać się z optyki głównej na teleobiektyw, gdy wybrana przez użytkownika krotność przekroczy określony próg.

Najprostszą wersją modułu głównego z kilkoma obiektywami jest podwójny aparat, jednak coraz powszechniejsze są urządzenia z 3 lub więcej tylnymi aparatami (w niektórych modelach liczba obiektywów może sięgać sześciu). W każdym razie te kamery zwykle różnią się charakterystyką i pełnią różne funkcje. W ten sposób zwykłą kolorową kamerę można uzupełnić o obiektyw do nagrywania czarno-białego, który poprawia kontrast; w niektórych modelach obiektywy o różnych ogniskowych pozwalają wybrać optymalny kąt widzenia w określonych warunkach; Informacje z pomocniczego obiektywu (patrz poniżej) są zwykle używane do regulacji głębi ostrości już gotowego zdjęcia, itp. Te szczegóły należy wyjaśnić osobno, lecz w każdym razie obecność kilku obiektywów oznacza zaawansowane możliwości nagrywania.

Obiektyw główny

Charakterystyka głównego obiektywu tylnej kamery zainstalowanej w telefonie. W modelach z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) „oczko” jest uważane za główne, które odpowiada za podstawowe możliwości nagrywania i nie ma wyraźnej specjalizacji (szerokokątna, teleobiektyw itp.). Mogą tutaj wskazać się cztery główne parametry: rozdzielczość, przysłona (dość powszechna jest optyka o wysokim współczynniku przysłony), ogniskowa, dodatkowe dane dotyczące matrycy.

Rozdzielczość(w megapikselach, Mpix)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w głównym obiektywie. Warianty budżetowe są wyposażone w moduł 8 Mpix i mniej, lwia część wszystkich modeli posiadaaparat 12 Mpix / 13 Mpix, lecz spotykane są też wyższe wartości, takie jak48 Mpix, 64 Mpix, a nawet 108 Mpix.

Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości czujnika; a wysoka rozdzielczość obrazu z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - wie...le zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta. Równocześnie zauważamy, że im więcej megapikseli w aparacie, tym większe prawdopodobieństwo, że zaimplementowane w nim zostaną różne dodatkowe rozwiązania mające na celu poprawę jakości obrazu.

Wartość przysłony
Wartość przysłony opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywany jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. Co więcej, im większa liczba w mianowniku, tym niższy wartość przysłony, tym mniej światła przechodzi przez optykę, pod warunkiem że pozostałe parametry są podobne. Oznacza to, że na przykład obiektyw f/2.6 będzie ciemniejszy niż f/1.9.

Wysoki wartość przysłony zapewnia aparatowi szereg zalet. Po pierwsze, poprawia wydajność przy słabym oświetleniu. Po drugie, możliwe staje się nagrywanie przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując efekt „drgania” i rozmycia poruszających się obiektów w kadrze. Po trzecie, z optyką o dużym współczynniku przysłony łatwiej jest uzyskać piękne rozmycie tła („bokeh”) - na przykład przy nagrywaniu w trybie portretowym.

Ogniskowa(w milimetrach)
Ogniskowa to odległość między czujnikiem a środkiem obiektywu (ogniskowana na nieskończoność), przy której na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednakże w przypadku smartfonów, w specyfikacji wskazuje się nie rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskowa (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny i porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze czujnika ta sama faktyczna ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia). (Należy również powiedzieć, że EO może być zauważalnie większe niż grubość obudowy - nie ma w tym nic niezwykłego, ponieważ jest to wskaźnik umowny, a nie rzeczywisty).

Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, a także zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na objęcie większej przestrzeni. W większości nowoczesnych smartfonów ogniskowa głównego aparatu wynosi od 13 do 35 mm; w porównaniu z optyką tradycyjnych aparatów obiektywy z EO do 25 mm można zaklasyfikować jako szerokokątne, powyżej 25 mm - jako modele uniwersalne „z nastawieniem na nagrywanie szerokokątne”. Takie wartości dobierane są z uwzględnieniem faktu, że smartfony często wykorzystywane są do nagrywania w ciasnych warunkach, gdy na niewielkiej odległości w kadrze trzeba zmieścić dość dużą przestrzeń. Powiększanie obrazu w razie potrzeby najczęściej odbywa się cyfrowo - ze względu na dostarczenie megapikseli na matrycę; lecz są też modele z zoomem optycznym (patrz poniżej) - dla nich nie podaje się jednej wartości, natomiast cały zakres roboczy EO (przypomnijmy, że zoom optyczny jest realizowany się poprzez zmianę ogniskowej).

Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.

Należy pamiętać, że ten parametr jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy tych aparatów. Jeśli chodzi o konkretne wartości, to dla głównego obiektywu mieszą się one zwykle w zakresie od 70° do 82° - odpowiada to ogólnej specyfice takiej optyki (nagrywanie uniwersalne z naciskiem na sceny ogólne i szerokie objęcie na krótkich dystansach).

Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zainstalowanej na głównym obiektywie. Ta pozycja może obejmować zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są podawane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. W przypadku modelu wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.

Przekątna matrycy jest tradycyjnie podawana w ułamkowych częściach cala - na przykład czujnik na 1/2,3 "będzie większy niż 1/2,6". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, lecz generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Dla porównania należy nadmienić, że wspomniany 1/2,3" to początkowo standardowy rozmiar matrycy dla klasycznych aparatów cyfrowych klasy "kompaktowej", natomiast współczesne smartfony mają też większe matryce - 1/2", a nawet 1/1,7".

Ultraszerokokątny obiektyw

Specyfikacja ultraszerokokątnego obiektywu głównego aparatu zainstalowanego w telefonie.

Szczegóły te dotyczą jedynie aparatów z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) - i to nie wszystkich, lecz tylko tych z „oczkiem” o małej ogniskowej (zauważalnie mniejszej niż w głównym obiektywie) i odpowiednio szerszymi kątami widzenia. Mianuje się go ultra-szerokim. W tym punkcie mogą zostać ujęte cztery główne parametry: rozdzielczość, wartość przysłony, ogniskowa oraz dodatkowe dane matrycy.

Rozdzielczość(w megapikselach, Mpix)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w ultraszerokokątnym obiektywie.

Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości matrycy; natomiast wysoka rozdzielczość „obrazu” z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - dużo zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta. Równocześnie zauważamy, że im więcej megapikseli w aparacie, tym większe prawdopodobieństwo, że zaimplementowane w nim zostały dodatkowe rozwiązania mające na celu poprawę jakości obrazu.

Jeśli chodzi o konkretną rozdzielczo...ść ultraszerokokątnej optyki, to może ona odpowiadać liczbie megapikseli na obiektywie głównym (patrz „Główny obiektyw”) lub być niższa, czasami jest to dość zauważalne (na przykład 2 Mpix z główną optyką powyżej 20 Mpix). Wynika to z faktu, że ultraszerokokątny obiektyw często odgrywa drugorzędną rolę, dla którego mniejsza rozdzielczość jest więcej niż wystarczająca.

Wartość przysłony
Przysłona opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywana jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejsza apertura, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.

Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala fotografować przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia fotografowanie w słabym świetle oraz fotografowanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak w przypadku ultraszerokokątnego obiektywu możliwości te nie są tak ważne, jak w przypadku głównego aparatu - takie obiektywy mają zwykle określone przeznaczenie, a często bardziej pożądana jest w nich mała przysłona, pozwalająca na zwiększenie głębi ostrości. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, ten parametr jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.

Długość ogniskowa
Ogniskowa to odległość między matrycą a środkiem obiektywu (ogniskowany na nieskończoność), przy której na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednak w przypadku smartfonów w specyfikacji nie wskazuje się rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskowa (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny i porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze matrycy ta sama rzeczywista ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia). (Należy również powiedzieć, że EO może być zauważalnie większe niż grubość obudowy - nie ma w tym nic niezwykłego, ponieważ jest to wskaźnik umowny, a nie rzeczywisty).

Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, natomiast zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na pokrycie większej przestrzeni. Ultraszerokokątna optyka z definicji musi mieć bardzo krótkie ogniskowe - mniej niż w towarzyszącej optyce głównej. Jednak ultraszerokie ogniskowe zwykle mieszczą się w zakresie od 13 mm do 26 mm; takie wartości nie są rzadkością nawet wśród obiektywów głównych. Równocześnie nie ma tu nic nielogicznego - to kwestia proporcji ogniskowych w każdym smartfonie. Na przykład aparat z główną optyką 25 mm może posiadać ultraszeroki obiektyw 16 lub 17 mm; a modele z głównym obiektywem mniejszym niż 24 mm zwykle w ogóle nie mają dodatkowej ultraszerokokątnej optyki, ponieważ istniejący obiektyw jest w stanie sprostać tej roli. Należy również zauważyć, że różnica między tymi typami optyki nie jest tak znacząca, jak można by sobie wyobrazić; a w niektórych urządzeniach obie ogniskowe są generalnie takie same, różnica w specjalizacji jest osiągana ze względu na specyfikę przetwarzania obrazu w każdym obiektywie.

Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.

Należy pamiętać, że ten parametr jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy aparatów. Pod względem konkretnych wartości optyka ultraszerokokątna z definicji ma bardzo szerokie kąty pokrycia - od 107° i więcej; w niektórych modelach liczba ta osiąga 125 °.

Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zamontowanej w ultraszerokokątnym obiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są dostarczane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.

Przekątna matrycy jest tradycyjnie wskazywana w ułamkach części cala - odpowiednio, na przykład, czujnik będzie o 1/3,1 "większy niż 1/4". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, ale generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Trzeba jednak powiedzieć, że w obiektywach ultraszerokokątnych sensory są generalnie zauważalnie mniejsze niż w głównych - np. wspomniane 1/3,4" i 1/4" to dość powszechne warianty. Wynika to przede wszystkim z drugorzędnej roli takich kamer.

Teleobiektyw

Charakterystyka teleobiektywu głównego aparatu zainstalowanego w telefonie.

Szczegóły te dotyczą wyłącznie aparatów z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) - i to nie wszystkich, lecz jedynie tych z „oczkiem” o dużej ogniskowej (zauważalnie większej niż w głównym obiektywie) i odpowiednio dużym powiększeniu. W tym punkcie mogą zostać ujęte cztery główne parametry: rozdzielczość, przysłona, ogniskowa oraz dodatkowe dane matrycy.

Rozdzielczość(w megapikselach, Mpix)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w teleobiektywie.

Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości czujnika; a wysoka rozdzielczość „obrazu” z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - wiele zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta. Równocześnie zauważamy, że im więcej megapikseli w aparacie, tym większe prawdopodobieństwo, że zaimplementowane w nim zostały dodatkowe rozwiązania mające na celu poprawę jakości obrazu.

Jeśli chodzi o rozdzielczość teleobiektywu, jest ona z reguły nieco niższa niż rozdzielczość głównej optyki (pa...trz „Główny obiektyw”) lub odpowiada samemu teleobiektywowi. Nie ma sensu przewidywać w tym przypadku wyższych wartości z wielu powodów - w szczególności dlatego, że szerokokątny główny obiektyw wymaga dość znacznej ilości pikseli do zoomu cyfrowego, a dla teleobiektywu nie jest to aż tak krytyczne. - sam w sobie posiada dość wysoki stopień przybliżenia.

Wartość przysłony
Przysłona opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywana jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejsza apertura, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.

Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala fotografować przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia fotografowanie w słabym świetle oraz fotografowanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak w przypadku teleobiektywu takie możliwości nie są tak ważne, jak w przypadku aparatu głównego - takie obiektywy mają zwykle określone przeznaczenie, a często bardziej pożądana jest w nich większa głębia ostrości, osiągana właśnie przy małej przysłonie. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, ten parametr jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.

Długość ogniskowa
Ogniskowa to odległość między matrycą a środkiem obiektywu (ogniskowany do nieskończoności), przy którym na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednak w przypadku smartfonów w specyfikacji nie wskazuje się rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskową (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny oraz porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze czujnika ta sama rzeczywista ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia). (Należy również powiedzieć, że EO może być zauważalnie większe niż grubość obudowy- nie ma w tym nic niezwykłego, ponieważ jest to wskaźnik umowny, a nie rzeczywisty).

Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, natomiast zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na pokrycie większej przestrzeni. A ponieważ teleobiektywy muszą zapewniać większe powiększenie niż standardowe obiektywy, z definicji mają one dłuższą ogniskową. Jednak pod kontem porównania z klasycznymi teleobiektywami dla aparatów cyfrowych odległość ta jest niewielka - około 50 - 60 mm, a nawet mniej niż 40 mm (co dla konwencjonalnego aparatu odpowiada optyce średnio ogniskowej i szerokokątnej). Nie można tego jednak nazwać wadą, biorąc pod uwagę specyfikę nagrywania na smartfonach. Poza tym zdarzają się wyjątki - smartfony z optyką „dalekiego zasięgu” 80 mm lub więcej, co jest już całkiem przyzwoitym wskaźnikiem dla tradycyjnego aparatu.

Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.

Należy pamiętać, że ten parametr jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy aparatów. W szczególności w teleobiektywach kąty te są stosunkowo małe - przypomnijmy, że duże powiększenie w takiej optyce uzyskuje się właśnie dzięki zawężeniu pola widzenia. W większości przypadków wielkość tego pola mieści się w przedziale 45 - 52 °.

Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zainstalowanej w teleobiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są dostarczane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.

Przekątna matrycy jest tradycyjnie oznaczana w ułamkach części cala - odpowiednio, na przykład czujnik na 1/3,4" będzie większy niż 1/4". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, lecz generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Trzeba jednak powiedzieć, że w teleobiektywach sensory są generalnie zauważalnie mniejsze niż w głównych obiektywach - np. wspomniane 1/3,4" i 1/4" to dość powszechne warianty. Wynika to głównie z drugorzędnej roli takich aparatów - małe matryce są tańsze. Ponadto przy nagrywaniu z dużej odległości z wielu powodów duży sensor nie jest tak ważny jak w przypadku zwykłego aparatu.

Obiektyw dodatkowy

Specyfikacje dodatkowego obiektywu zainstalowanego w urządzeniu.

W tym przypadku, dodatkowy obiektyw to obiektyw który nie jest objęty żadną z trzech opisanych powyżej kategorii (główny, tele, ultraszerokokątny), lecz służy bezpośrednio do robienia zdjęć i filmów (czyli nie jest wspomagającym - patrz poniżej). Ponadto konkretna funkcjonalność takiego obiektywu może się różnić. W niektórych modelach instalowane są moduły do określonych celów - na przykład optyka „portretowa” z dłuższą ogniskową niż w module głównym (ale mniejszą niż teleobiektyw). W innych urządzeniach można spotkać dodatkowe moduły o standardowej specjalizacji - na przykład drugi teleobiektyw, różniący się charakterystyką od głównego; dane dotyczące takich modułów są również podane tutaj.

Znaczenie poszczególnych charakterystyk zostało szczegółowo omówione powyżej, w punktach dotyczących głównego obiektywu, teleobiektywu i ultraszerokokątnej optyki. Lecz tutaj zwracamy uwagę na pewne niuanse bezpośrednio związane z dodatkowymi modułami lub warte ponownego wspomnienia:
  • Rozdzielczość (megapiksele, Mpix). Wysoka rozdzielczość sama w sobie tylko zwiększa szczegółowość i niekoniecznie poprawia jakość obrazu. Jednak duża liczba megapikseli często świadczy o zaawansowanym aparacie, w którym stosuje się różne dodatkowe rozwiązania poprawiające jakość. li> Wartość przysłony. Wskazywany jest w postaci ułamka, na przykład f/1,9; im wyższa liczba w oznaczeniu, tym mniejsza apertura i gorsza...przepuszczalność światła obiektywu. Lżejsza optyka jest droższa, lecz zapewnia lepszą jakość obrazu i ogólnie więcej możliwości.
  • Długość ogniskowa. Wskazywana jest w milimetrach. Ma bezpośredni wpływ na kąt widzenia i specjalizację obiektywu: małe ogniskowe są typowe dla obiektywów „szerokokątnych” i specjalistycznych, znaczące - dla obiektywów „portretowych” i teleobiektywów.
  • Rozmiar matrycy. Określany w ułamkach cala, na przykład 1/2,8". Większy czujnik jest droższy i zajmuje więcej miejsca, lecz zapewnia lepszą jakość obrazu.
  • OIS. Skrót oznaczający stabilizację optyczną. Aby uzyskać więcej informacji na temat takich systemów, patrz poniżej, tutaj zauważamy, że są one typowe głównie dla zaawansowanych aparatów: stabilizacja optyczna jest bardziej skomplikowana i droższa niż cyfrowa, lecz bardziej skuteczna.

Obiektyw pomocniczy

Obecność obiektywu pomocniczego w module aparatu głównego (tylnego) smartfona. Wspólną cechą wszystkich obiektywów pomocniczych jest to, że same nie robią zdjęć, a jedynie dostarczają do głównego aparatu dodatkowe dane. Lecz typy tych danych i odpowiednio sposoby korzystania z kamer pomocniczych mogą być różne.

W niektórych smartfonach instalowane jest dodatkowe „oko” o bardzo małej rozdzielczości, które służy do uzyskania specjalnych informacji o głębi ostrości w niektórych trybach nagrywania (przede wszystkim w trybie portretowym). Taki format pracy zapewnia szereg ciekawych funkcji - w szczególności umożliwia zmianę głębi ostrości na już gotowym obrazie poprzez przeniesienie ostrości na konkretny obiekt. Inną ciekawą odmianą są tzw. kamery ToF (time-of-flight), działające na zasadzie dalmierzy i zdolne do tworzenia modeli 3D różnych obiektów (w tym odczytywania mimiki z twarzy użytkownika). Istnieją inne odmiany, takie jak czarno-biały aparat pomocniczy do rozszerzania zakresu dynamicznego oraz duży otwór przysłony zapewniający lepszą wydajność przy słabym oświetleniu.

Obiektyw makro

Obecność w smartfonie obiektywu makro . W niektórych modelach funkcję tę pełni osobne wyspecjalizowane „oko”, w innych - główny obiektyw aparatu pracujący w specjalnym trybie.

Przypomnijmy, że fotografia makro, do której używane są takie obiektywy, to specjalny tryb, który pozwala uzyskać bardzo obszerne i szczegółowe obrazy miniaturowych obiektów (na przykład kropli rosy lub małego owada). Ten tryb jest najczęściej używany jako technika artystyczna, lecz może być przydatny do innych celów, na przykład naukowych. A obecność pełnowartościowego obiektywu makro sprawia, że ​​smartfon ma dość zaawansowane możliwości do takiego nagrywania. Zwróć uwagę, że główny aparat jest uważany za obiektyw makro tylko wtedy, gdy może wykonywać zdjęcia makro z odległości 3 cm lub mniejszej.

kamera termowizyjna

Kamera termowizyjna jest innym rodzajem obiektywu pomocniczego przeznaczonego do określania strat ciepła obiektów. Taka kamera może znaleźć zastosowanie w telefonach budowlanych, a w niektórych miejscach może zastąpić profesjonalną kamerę termowizyjną.

Nagrywanie w jakości Full HD (1080p)

Rozdzielczość i maksymalna liczba klatek na sekundę obsługiwane przez główny aparat telefonu podczas nagrywania wideo Full HD (1080p) z normalną prędkością, bez używania zwolnionego tempa (jeśli jest dostępne).

Standardowa rozdzielczość dla tego formatu to 1920x1080; istnieją inne warianty rozdzielczości, lecz praktycznie brak ich w telefonach komórkowych. Zwróć uwagę, że może to być maksymalna rozdzielczość nagrywania lub jeden ze stosunkowo prostych wariantów uzupełniający bardziej zaawansowane standardy (takie jak UltraHD 4K). Jednocześnie Full HD uważane jest za coś więcej niż przyzwoitą rozdzielczość według współczesnych standardów, a jednocześnie może być obsługiwane nawet przez dość proste i niedrogie smartfony.

Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, przy zwykłym nagrywaniu są tak naprawdę dwie wartości - Full HD 30 fps i Full HD 60 fps. Wyższa liczba klatek na sekundę pozwala uzyskać bardziej płynne wyświetlanie dynamicznych scen - nawet szybko poruszające się obiekty w kadrze są widoczne tak wyraźnie, jak to możliwe, prawie bez rozmycia. Jednak niska prędkość nagrywania ma też swoje zalety - pozwala na zmniejszenie objętości filmowanych materiałów. Dlatego smartfony obsługujące 60 fps mogą zapewniać możliwość zmniejszenia szybkości klatek do 30 fps. Jednak prędkości powyżej 60 fps są używane do nagrywania filmów w zwolnionym tempie (slow-mo); Aby uzyskać szczegółowe informacje, patrz „Zwolnione tempo (zwolnione tempo)”.

Zwolnione tempo (slow-mo)

Liczba klatek na sekundę obsługiwana przez telefon w zwolnionym tempie (slow-mo).

Ogólnie takie nagrywanie nazywane jest „szybkościowe”, ponieważ odbywa się ono przy zwiększonej liczbie klatek na sekundę (ponad 60 kl./s). W rezultacie podczas odtwarzania z normalną szybkością (60 kl./s i mniej) wideo wygląda na wolne (stąd nazwa „slow-mo”). To spowolnienie może być wykorzystane do rozrywki i jako narzędzie artystyczne, a nawet do celów naukowych - do uchwycenia zbyt szybkiego dla ludzkiego oka ruchu. W każdym razie, im wyższa liczba klatek na sekundę w zwolnionym tempie, tym bardziej można spowolnić wideo i tym bardziej zaawansowana jest kamera pod tym względem; minimalna wartość w naszych czasach to właściwie 120 fps, a w zaawansowanych urządzeniach to 480 fps, a nawet więcej(w niektórych modelach - ponad 7 tysięcy klatek na sekundę). Z drugiej strony, im wyższa liczba klatek na sekundę, tym wydajniejsza powinna być część graficzna; a to z kolei wpływa na cenę urządzenia, czasami dość zauważalnie.

Należy również pamiętać, że filmowanie w zwolnionym tempie może być dostępne tylko w określonych rozdzielczościach, nie zawsze w maksymalnej; cechy te mogą być bezpośrednio wskazane w charakterystyce smartfona.

Nagrywanie w jakości Ultra HD (4K)

Rozdzielczość i maksymalna liczba klatek na sekundę obsługiwane przez główny aparat telefonu podczas nagrywania wideo UltraHD (4K) z normalną prędkością, bez używania zwolnionego tempa (jeśli jest dostępne).

UHD 4K to najbardziej zaawansowany z szeroko rozpowszechnionych standardów wideo o wysokiej rozdzielczości (istnieją bardziej zaawansowane standardy, lecz prawie nie występują one w smartfonach). Zawiera on kilka wariantów rozdzielczości ; w smartfonach najczęściej spotyka się 3940x2160 i 4096x3112.

Liczba klatek z kolei decyduje o tym, jak płynnie będzie wyglądać wideo, jak wyraźnie będą w nim widoczne szybko poruszające się obiekty. Do normalnego (nie zwolnionego tempa) nagrywania w nowoczesnych standardach HD, w tym UHD, w rzeczywistości używane są dwie odmiany - 30 fps i 60 fps. Druga wariant pozwala uzyskać bardzo płynne wideo, z dobrą szczegółowością ruchu w kadrze i prawie bez rozmycia w dynamicznych scenach. Jednak taka liczba klatek na sekundę w tym przypadku wymaga dużej mocy obliczeniowej, więc możliwość nagrywania Ultra HD 4K przy 60 fps występuje głównie w smartfonach z wyższej półki. Z kolei prędkości powyżej 60 fps przeznaczone są do nagrywania filmów w zwolnionym tempie (slow-mo); Aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Nagrywanie w zwolnionym tempie”, tutaj zauważamy, że wdrożenie zwolnionego tempa w rozdzielczości 4K w smartfonach jest dość złożone - przede wszystkim...ze względu na wysokie wymagania sprzętowe.

Nagrywanie powyżej 4K

Maksymalna rozdzielczość i liczba klatek na sekundę obsługiwany przez główny aparat podczas nagrywania wideo powyżej 4K.

Smartfony z tą możliwością najczęściej korzystają ze standardu 6K, który zakłada rozdzielczość 6144x3240 lub 7680x4320. Taka rozdzielczość stawia bardzo wysokie wymagania sprzętowe, a sam standard (od 2020 roku) dopiero zyskuje na popularności. Dlatego wciąż jest kilka urządzeń z jego obsługą, głównie są to modele z najwyższej półki.

Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, to im ona wyższa, tym płynniejsze i wygładzone jest wideo; a nagrywanie z prędkością większą niż 60 kl./s służy do tworzenia filmów z efektem zwolnionego tempa. Z drugiej strony wzrost prędkości z kolei zwiększa wymagania dotyczące sprzętu urządzenia. W związku z tym przy pracy z rozdzielczościami powyżej 4K w smartfonach liczba klatek na sekundę zwykle nie przekracza 30 kl/s, a w niektórych modelach wynosi tylko 15 kl/s.

Stabilizacja obrazu

- Stabilizacja optyczna. Stabilizację obrazu zapewnia system ruchomych soczewek i żyroskopów, które kompensują drobne przesunięcia i drgania. W ten sposób obraz tworzony przez obiektyw wchodzi do matrycy już ustabilizowanej. Główną przewagą takich systemów nad elektronicznymi jest możliwość wykorzystania całej powierzchni matrycy, co pozytywnie wpływa na jakość zdjęć. Z drugiej strony stabilizatory optyczne są zauważalnie bardziej skomplikowane i droższe, dlatego stosuje się je głównie w smartfonach z wyższej półki, wyposażonych w wysokiej klasy aparaty.

- Z przesunięciem matrycy. Stabilizacja, realizowana poprzez przesunięcie matrycy „za” przesuniętym obrazem. Podobnie jak opisana powyżej optyczna, jest uważana za dość zaawansowaną opcję, choć generalnie jest nieco mniej skuteczna. Z drugiej strony systemy przesuwania matrycy mają też poważne zalety – po pierwsze taka stabilizacja zadziała niezależnie od charakterystyki obiektywu. Oznacza to, że w soczewce można zrezygnować ze stabilizatora optycznego, a optyka może być prostsza, tańsza i bardziej niezawodna. Ponadto przesunięcie czujnika jest nieco prostsze i tańsze niż tradycyjne stabilizatory optyczne.

Zoom optyczny

Obecność zoomu optycznego w głównym aparacie smartfona (w modułach na kilka obiektywów - przynajmniej w jednym obiektywie, zwykle głównym).

Taki zoom jest realizowany w wyniku ruchu obiektywów w obiektywie aparatu: przemieszczenie obiektywów zmniejsza kąt widzenia, w efekcie obiekty pozostające w kadrze wyglądają na większe. Jest to skuteczniejsze od cyfrowego „zoomu”, gdy oddzielny obszar obrazu z sensora jest rozciągnięty na całą klatkę: zoom optyczny natomiast pozwala na wykorzystanie całej powierzchni matrycy i nagrywanie w pełnej rozdzielczości, niezależnie od stopnia zoomu. Z drugiej strony systemy z ruchomymi obiektywami są dość złożone i drogie, a ze względu na ograniczenia rozmiaru trudno jest uzyskać mocny zoom optyczny w smartfonach. Dlatego ta cecha występuje głównie w urządzeniach o zaawansowanych możliwościach fotograficznych, a nawet tam współczynnik zoomu optycznego jest niewielki - w pewnym momencie aparat przełącza się na zoom cyfrowy lub na osobny teleobiektyw (tego typu tryb pracy też się spotyka) .

Należy również pamiętać, że tej funkcji nie należy mylić z zoomem aparatu (patrz poniżej): zoom optyczny jest wykonywany przy użyciu tylko jednego obiektywu, bez przełączania między aparatami.

Kamery z zoomem

Stopień powiększenia zapewniany przez telefon poprzez zmianę głównych aparatów - przełączenie z optyki o najkrótszej ogniskowej na obiektyw o najdłuższej ogniskowej.

Aby uzyskać więcej informacji na temat telefonów z wieloma obiektywami, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Tutaj wskazuje się, jakie przybliżenie zapewnia najbardziej „dalekosiężny” aparat główny w porównaniu z obiektywem, który ma najszerszy kąt widzenia. Na przykład, jeśli smartfon ma trzy główne aparaty - podstawowy, ultraszerokokątny i teleobiektyw - w tym rozdziale zostanie wskazana różnica między dwoma ostatnimi. W tym przypadku brany jest pod uwagę tylko powiększenie oryginalnego, nieprzetworzonego obrazu, który występuje z powodu przełączania między obiektywami; programowe powiększenie „obrazu” (zoom cyfrowy) nie jest brane pod uwagę. A jeśli jeden z porównywanych aparatów posiada zoom optyczny (patrz wyżej), do porównania brane są oryginalne cechy, bez użycia zoomu.

Rzeczywiste powiększenie przez kamery może nie odpowiadać powiększeniu wskazanemu przez producenta, ponieważ są to różne specyfikacje; szczegółowe informacje można znaleźć w sekcji „Deklarowane powiększenie”. Zwróć też uwagę, że tej funkcji nie należy mylić ze wspomnianym już zoomem optycznym: ten ostatni realizowany jest za pomocą tylko jednego obiektywu, bez przełączania się między aparatami.

Deklarowane powiększenie

Powiększenie głównego aparatu deklarowane przez producenta.

Ten rozdział zawiera wartość, wskazaną w specyfikacjach telefonu przez samego producenta. Należy pamiętać, że specyficzne znaczenie tej charakterystyki może być różne - w zależności od cech konstrukcyjnych i konkretnej marki. Tak więc w modelach z jednym obiektywem zwykle wskazuje się tutaj charakterystykę zoomu optycznego (patrz powyżej). W przypadku kilku głównych aparatów - może uwzględniać się powiększenie wynikające z przełączania między nimi, a deklarowana wartość może znacznie różnić się od rzeczywistego zoomu kamer (patrz wyżej). Na przykład w niektórych modelach producent wskazuje różnicę między kamerami „dalekiego zasięgu” a konwencjonalną, natomiast w rozdziale „Powiększenie przez aparaty” podana jest różnica między optyką „dalekiego zasięgu” a optyką szerokokątną; w takich przypadkach pierwsza cyfra będzie mniejsza od drugiej. Możliwa jest też sytuacja odwrotna - np. jeśli teleobiektyw wyposażony jest w zoom optyczny, producent może wziąć dane teleoptyczne do obliczeń przy maksymalnym zbliżeniu, natomiast powiększenie przez aparaty jest wskazywane bez uwzględnienia tej funkcji.

Lampa błyskowa

Obecność lampy błyskowej w głównym aparacie telefonu.

Lampa błyskowa - lampa do oświetlania fotografowanej sceny - znacznie rozszerza możliwości nagrywania. W szczególności umożliwia fotografowanie w słabym świetle i pod ostrym światłem. Ponadto lampa błyskowa może być zwykle używana również jako latarka(patrz „Dodatkowo”), co eliminuje konieczność instalowania dwóch źródeł światła w telefonie.

Benchmark DxOMark

Wynik wyświetlany przez główny aparat smartfona w rankingu DxOMark.

DxOMark to jeden z najpopularniejszych i najbardziej autorytatywnych zasobów do testowania aparatów przez ekspertów, w tym smartfonów. Zgodnie z wynikami testu aparat uzyskuje określoną liczbę punktów; im więcej punktów, tym wyższa ocena końcowa. Najwyższy DxOMark w naszym katalogu zawiera pozycje z co najmniej 80 punktami; a wynik powyżej 90 punktów pozwala mówić o wysokiej klasie aparatu, nawet jeśli urządzenie to nie należy formalnie do „kamerofonów”.

Współczynnik kształtu

Współczynnik kształtu przedniego aparatu determinuje przede wszystkim cechy szczególne jego umiejscowienia.

Zwróć uwagę, że ten parametr jest określony tylko dla tych modeli, w których lokalizacja aparatu przedniego różni się od tradycyjnej (nad wyświetlaczem, w górnej ramce). Współcześnie można spotkać takie współczynniki kształtu aparatów: w kształcie kropli, z „grzywką”, wysuwany, w wyświetlaczu (wyspie), pod wyświetlaczem (ukryta). Oto bardziej szczegółowy opis tych wariantów:

- W kształcie kropli. Aparat umieszczony jest w charakterystycznym wycięciu w górnej części wyświetlacza. To wycięcie jest niewielkie (nieco większe niż sam moduł) i przypomina kształtem kroplę zwisającą z górnej krawędzi ekranu - stąd nazwa. Dzięki takiemu rozmieszczeniu aparat zajmuje bardzo mało miejsca na wyświetlaczu, a większość urządzeń z tą funkcją ma bardzo duży stosunek ekranu do obudowy (patrz wyżej) - 80% lub więcej (choć są wyjątki).

- Z "grzywką". Grzywka to również wycięcie u góry wyświetlacza; Jednak w przeciwieństwie do opisanej powyżej „kropli”, takie wycięcie jest dość duże - zwykle mieści nie tylko aparat, lecz także głośnik rozmów, czujniki zbliżeniowe i oświetlenia. Modę na taki typ konstrukcji narzucił wypuszczony w 2017 roku iPhone X, więc urządzenia z grzywką nazywane są czasem „klonami iPhone'a”. Nie jest...to jednak do końca poprawne - większość z nich to urządzenia całkowicie niezależne, podobne do iPhone'a X jedynie ze względu na obecność wycięcia w górnej części ekranu.

- Wysuwany. Aparat jest całkowicie ukryty w obudowie, i pokazuje się tylko na czas użytkowania. W nowoczesnych urządzeniach taki aparat jest zwykle wbudowany w mały ruchomy moduł, który w razie potrzeby wysuwa się z górnej części urządzenia. Taka konstrukcja pozwala na przydzielenie maksymalnej przestrzeni na przednim panelu dla ekranu i zauważalne zmniejszenie grubości górnej ramki; w takim przypadku wysuwany moduł może być na tyle duży, aby zainstalować w nim zaawansowany aparat. Wadami takiego wariantu są złożoność konstrukcji i stosunkowo niska niezawodność (ze względu na dodatkowe ruchome części).

- W wyświetlaczu (wyspowy). Aparat umieszczony jest na charakterystycznej „wysepce” - okrągłym wycięciu w górnej części wyświetlacza. Takie aparaty różnią się od opisanych powyżej w kształcie kropli tym, że „wyspa” nie styka się z krawędziami ekranu. Taka konstrukcja pozwala również znacznie zmniejszyć grubość górnej ramki i zmaksymalizować przestrzeń użytkową wyświetlacza.

- Pod wyświetlaczem (ukryta). Najbardziej zaawansowany współczynnik kształtu przednich aparatów: moduł jest całkowicie ukryty pod matrycą. Dzięki temu obiektyw na przednim panelu jest praktycznie niewidoczny (poza tym, że obszar ekranu, pod którym się znajduje, może nieznacznie wyróżniać się na tle reszty obrazu). Ten rodzaj konstrukcji jest bardzo drogi w realizacji, dlatego spotyka się głównie wśród flagowych modeli.

Liczba obiektywów

Liczba obiektywów w przednim aparacie smartfona. Wersja klasyczna to jeden moduł, więc ten parametr jest wskazywany, jeśli liczba ta jest większa niż jeden; Zazwyczaj takie smartfony mają dwa, rzadziej - trzy przednie obiektywy, każdy z własną matrycą (czyli tak naprawdę kilka odrębnych przednich aparatów). Zwróć uwagę, że kamera na podczerwień dla FaceID (patrz „Wprowadzanie danych”) nie jest brana pod uwagę w tym przypadku i nie jest uważana za drugi (trzeci) obiektyw.

Sens korzystania z wielu „oczu” jest rozszerzenie ogólnych możliwości nagrywania i/lub poprawa jakości obrazu. Konkretna realizacja tych pomysłów w różnych smartfonach może się różnić. Przykładowo, dość popularne są aparaty, w których drugi obiektyw ma bardzo niską rozdzielczość i funkcję czysto pomocniczą - służy on do uzyskania informacji serwisowej o głębi ostrości, co pozwala na zmianę punktu ostrości nawet po wykonaniu zdjęcia, na już gotowym zdjęciu. Inne odmiany obejmują optykę do pomiaru głębi kolorów (głębia RGB) i poprawy odwzorowania kolorów w głównym aparacie; dodatkowy ultra szerokokątny obiektyw przydatny do robienia selfie w ciasnych przestrzeniach itp.

Warto również zauważyć, że trzy przednie aparaty z klapką lub zginanym ekranem stanowią osobny przypadek (patrz "Typ obudowy"). W tego typu urządzeniach obiektywy mogą być podzielone po bokach urządzenia - najczęściej dwa „...oczka” są instalowane od wewnątrz, a jedno od zewnątrz. Dzięki temu można szybko zrobić selfie bez otwierania obudowy, a dla bardziej zaawansowanych funkcji możesz skorzystać z modułu wewnętrznego.

Główny obiektyw

Rozdzielczość głównego obiektywu przedniego aparatu zainstalowanego w telefonie. W przypadku modeli z kilkoma obiektywami (patrz „Aparat przedni” - „Liczba obiektywów”) „oko” jest uważane za główne, które odpowiada za główną część nagrywania i nie posiada wyraźnej specjalizacji (pomocnicza, ultra -szeroki kąt itp.).

Początkowo przednie aparaty były przeznaczone do komunikacji wideo, lecz obecnie ich główną i dla wielu użytkowników w rzeczywistości jedyną funkcją jest nadal robienie selfie. Dlatego, choć rozdzielczość takich aparatów jest generalnie niższa od głównych, to jednak wśród nich są też bardzo solidne wskaźniki - 7 - 8 Mpix, 13 Mpix, oraz w specjalistycznych „smartfonach do selfie” - 16 Mpix, a nawet 20 Mpix i wyższe. Niższe wartości - 3-5 Mpix, a także 2 Mpix i mniej - są typowe głównie dla budżetowych i szczerze mówiąc przestarzałych urządzeń.

Warto również przypomnieć, że sama rozdzielczość matrycy determinuje jedynie szczegółowość zdjęć i nie wpływa na ogólną jakość nagrywania; z drugiej strony, więcej megapikseli często oznacza bardziej zaawansowany aparat, z szeregiem innowacji technicznych zaprojektowanych w celu zapewnienia wysokiej jakości obrazu. Dlatego z jednej strony, dla miłośników wysokiej jakości autoportretów sensowne jest poszu...kiwanie przednich modułów o wyższej rozdzielczości; Z drugiej strony aparaty o tej samej rozdzielczości mogą się znacznie różnić pod względem jakości materiałów. Jeśli więc charakterystyki względem selfie są dla Ciebie istotne, powinieneś spojrzeć nie tylko na liczbę megapikseli, lecz także na rzeczywiste przykłady zdjęć z konkretnego aparatu (na przykład w recenzjach).

Wartość przysłony

Wartość przysłony głównego obiektywu przedniego aparatu zainstalowanego w telefonie. W przypadku modeli z kilkoma obiektywami (patrz „Aparat przedni” - „Liczba obiektywów”) „oko” jest uważane za główne, które odpowiada za nagrywanie i nie posiada wyraźnej specjalizacji (pomocnicza, ultra -szeroki kąt itp.).

Ten parametr jest oznaczony ułamkiem, na przykład f/1,7; im niższa liczba w tym oznaczeniu, tym wyższy wartość przysłony, tym więcej światła może przepuszczać obiektyw. Teoretycznie wyższy wartość przysłony poprawia jakość zdjęć przy słabym oświetleniu, zmniejsza rozmycie ruchu i może być przydatny do tworzenia ładnego rozmycia tła; Jednak w praktyce warto rozejrzeć się za szybkim aparatem przednim(f/1,9 i wyżej) głównie w przypadkach, gdy planujemy robić selfie często i w dużych ilościach i zależy nam na uzyskaniu maksymalnej jakości takich zdjęć.

drugi obiektyw

Rozdzielczość drugiego przedniego aparatu zainstalowanego w smartfonie.

Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat dwóch aparatów, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Jeśli chodzi o rozdzielczość drugiego aparatu, to w smartfonach o podobnej klasie może być ona różna, gdyż dodatkowe aparaty mogą mieć różne przeznaczenie. Na przykład, jeśli kamera jest odpowiedzialna za przetwarzanie danych ogólnych dotyczących ostrości i głębi ostrości (aby te parametry można było zmienić w gotowym obrazie) - wysoka rozdzielczość nie jest wymagana. A jeśli aparat jest używany bezpośrednio do nagrywania (np. czarno-białego, aby zwiększyć współczynnik przysłony) - wtedy znaczenie rozdzielczości jest podobne do rozdzielczości aparatu głównego, więcej szczegółów patrz w „Obiektyw główny” powyżej.

Wartość przysłony (drugi obiektyw)

Wartość przysłony drugiego przedniego aparatu smartfona.

Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat kilku przednich aparatów, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Wartość przysłony opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywany jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejszy wartość przysłony, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.

Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala nagrywać przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia nagrywanie w słabym świetle oraz nagrywanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak ten parametr nie jest tak ważny dla aparatów dodatkowych jak dla aparatu głównego - takie aparaty mogą mieć określone przeznaczenie, które nie zawsze wymaga dużego współczynnika przysłony. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, ten parametr jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.

Nagrywanie w jakości Full HD (1080p)

Możliwości przedniego aparatu przy nagrywaniu w jakości Full HD(1080p)

Ten punkt wskazuje rozdzielczość nagrywania; Teoretycznie format Full HD obejmuje kilka rozdzielczości, lecz w praktyce wśród smartfonów nie ma innych wariantów poza 1920×1080. Specyfikacja może również określać maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ogólnie rzecz biorąc, im jest ona wyższa, tym płynniejsze i bardziej wygładzone będzie wyglądać wideo; wskaźnik 30 fps jest uważany za normalny, 60 fps bardzo dobry. A jeśli urządzenie obsługuje prędkość nagrywania 120 kl./s lub więcej, oznacza to, że może nagrywać wideo w zwolnionym tempie.

Nagrywanie Ultra HD (4K)

Możliwości kamery przedniej podczas nagrywania wideo w formacie Ultra HD (4K).

Ten punkt wskazuje co najmniej rozdzielczość nagrywania; standard 4K obejmuje kilka wariantów możliwych rozdzielczości, w urządzeniach mobilnych można go znaleźć w szczególności 3840x2160 i 4096x3112. Ponadto specyfikacje mogą określać maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ogólnie rzecz biorąc, im jest ona wyższa, tym płynniejsze i gładsze będzie wyglądo wideo; wartość 30 fps jest uważana za normalną, 60 fps - bardzo dobra. A wartości 120 fps i więcej pozwalają na nagrywanie filmów w zwolnionym tempie, jednak w przypadku 4K takiej możliwości praktycznie nie ma ze względu na wysokie wymagania sprzętowe.

Stabilizacja optyczna

Obecność optycznego systemu stabilizacji w przednim aparacie telefonu komórkowego.

System ten ogranicza drgania i wstrząsy obiektywu dzięki ruchomym soczewkom i żyroskopom, które śledzą i kompensują drobne ruchy ciała. Jego główną zaletą w stosunku do stabilizacji elektronicznej jest to, że metoda optyczna nie wymaga rezerwy na matrycy i pozwala na wykorzystanie całej jej powierzchni, co pozytywnie wpływa na jakość zdjęć. Ponadto stabilizator optyczny można połączyć ze stabilizatorem elektronicznym w celu uzyskania maksymalnej wydajności. Z drugiej strony takie systemy są dość złożone i drogie. Dlatego obecność optycznej stabilizacji przedniej kamery oznacza przynależność do wysokiej klasy urządzeń, stworzonych specjalnie z myślą o wysokiej jakości selfie.

Lampa błyskowa

Obecność lampy błyskowej w przednim aparacie telefonu.

Ta funkcja jest szczególnie przydatna dla miłośników selfie, którzy chcieliby robić wyraźne, dobrze oświetlone autoportrety niezależnie od oświetlenia otoczenia. Najpopularniejszym zastosowaniem lampy błyskowej jest podświetlenie o zmierzchu lub w ciemności (na przykład wieczorem lub w ciemnym pomieszczeniu). Przydaje się również podczas nagrywania pod jasne światło, gdy twarz jest w cieniu i bez dodatkowego oświetlenia byłaby trudna do zobaczenia.

Zwróć uwagę, że w niektórych smartfonach ekran może pełnić rolę podświetlenie dla aparatu przedniego - w momencie nagrywania zapala się on jasnym, białym światłem. Jednak ta funkcja nie jest uważana za pełnowartościową lampę błyskową.

Top DxOMark

Wynik wyświetlany przez przedni aparat smartfona w rankingu DxOMark.

DxOMark to jeden z najpopularniejszych i najbardziej autorytatywnych zasobów do testowania aparatów przez ekspertów, w tym smartfonów. Zgodnie z wynikami testu aparat dostaje określoną liczbę punktów; im więcej punktów, tym lepszy wynik. A wynik 80 lub więcej punktów sprawia, że model jest jednym z najlepszych przednich aparatów DxOMark.

Standardy komunikacyjne

Standardy komunikacyjne obsługiwane przez telefon komórkowy. We współczesnym świecie aktywnie wykorzystuje się kilka standardów związanych z różnymi generacjami: GSM, 3G, 4G (LTE)(z VoLTE lub bez niego), 5G, CDMA. Różnią się one zarówno cechami, jak i rozpowszechnieniem w różnych krajach:

- GSM. Najwcześniejszy standard komunikacji występujący w nowoczesnych telefonach. Należy do drugiej generacji (2G). Umożliwia wykonywanie połączeń głosowych z akceptowalną jakością dźwięku, a także przesyłanie danych z prędkością do 474 KB/s (przy użyciu technologii EDGE). Obecnie standard GSM jest uważany za całkowicie przestarzały, prawie wszędzie jest on zastępowany przez bardziej zaawansowane standardy następnych generacji (3G, 4G itp.). Jednak obsługa 2G występuje w większości nowoczesnych urządzeń - nie tyle z praktycznej konieczności, ile ze względu na cechy techniczne. Faktem jest, że prawie wszystkie standardy komunikacyjne, które są istotne w naszych czasach, są dodatkami dla GSM, a moduły do pracy z tymi standardami są równie kompatybilne z GSM.

- 3G. W szerokim rozumieniu kategoria 3G (komunikacja trzeciej generacji) obejmuje kilka standardów. Jednak na krajowym rynku telefonii komórkowej termin ten odnosi się w szczególności do komunikacji w formacie UMTS. Standard ten jest rozwinięciem GSM, często takie sieci budowane są w oparciu o gotowe sieci II gener...acji i mogą bez problemu obsługiwać również telefony GSM. W szczególności UMTS zapewnia szybkości przesyłania danych od 2 do 70 MB/s, w zależności od dodatkowych technologii wdrożonych przez konkretnego operatora. Jest to już porównywalne z dostępem do Internetu stacjonarnego; tak więc pomimo upowszechniania się nowszych standardów komunikacja 3G i telefony do niej są nadal dość popularne - zwłaszcza, że takie urządzenia są kompatybilne z sieciami 4G i 5G.

- 4G (LTE). Komunikacja IV generacji w standardzie LTE; inne standardy 4G nie są używane w telefonach komórkowych. LTE to dalszy rozwój 3G (UMTS), wdrażany w oparciu o tę samą bazę techniczną, lecz działający z wyższymi prędkościami - do 173 Mbit/s, co jest porównywalne z pełnowartościowym szerokopasmowym łączem internetowym. Sieci LTE są wykorzystywane komercyjnie w wielu krajach świata, lecz nie we wszystkich; Dlatego przed zakupem telefonu kompatybilnego z 4G należy wyjaśnić, czy będzie można wykorzystać wszystkie jego możliwości w Twojej okolicy. Należy również pamiętać, że rozmowy głosowe przez LTE („VoLTE”) to osobny temat; szczegóły poniżej.

- 5G. Dalszy, po 4G, rozwój standardów sieci komórkowej. Oficjalne specyfikacje tej generacji podają prędkość szczytową 20 Gb/s dla odbioru i 10 Gb/s dla przesyłu, gwarantowane prędkości (przy dużym załadunku sieci) to odpowiednio 100 i 50 Mbit/s, a także szereg rozwiązań. mające na celu poprawę niezawodności i ogólnej jakości komunikacji. Wachlarz takich rozwiązań obejmuje w szczególności wieloelementowe szyki antenowe (Massive MIMO) oraz technologie beamforming na stacjach bazowych, a także możliwość bezpośredniej komunikacji pomiędzy urządzeniami abonenckimi. Dzięki temu standard ten pozwala na zmniejszenie zużycia energii w porównaniu z jego poprzednikami.
Osobno warto poruszyć pogłoski o zagrożeniach dla zdrowia, jakie niesie komunikacja 5G. Według współczesnych danych naukowych takie połączenie nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego ciała, a wspomniane plotki to teorie spiskowe, które nie są poparte żadnymi istotnymi argumentami.

- VoLTE. VoLTE nie jest samodzielnym standardem komunikacyjnym, lecz technologią stosowaną w urządzeniach 4G LTE (patrz wyżej). Nazwa tej funkcji to „komunikacja głosowa przez LTE”, co odpowiada jej podstawowej specyfikacji. Faktem jest, że początkowo standard LTE został stworzony do transmisji danych (innymi słowy dostępu do Internetu) i nie wspierał klasycznej komunikacji głosowej w sieciach mobilnych; ten format pracy nadal występuje w niektórych modelach telefonów 4G. Aby zaradzić tej sytuacji, stworzono technologię VoLTE. Pozwala ona na wykorzystanie wszystkich możliwości sieci Gen 4 podczas rozmowy telefonicznej, zapewniając bardzo wyraźną i wysokiej jakości transmisję dźwięku. Jeśli więc planujesz często korzystać z połączeń głosowych w sieciach LTE, zwróć uwagę na urządzenia z tą funkcją.

- CDMA. Sieci CDMA znane są użytkownikom przede wszystkim z działalności operatorów, którzy zapewniają możliwość uzyskania telefonu komórkowego z bezpośrednim numerem miasta. Kiedyś sieci te konkurowały z GSM i bardziej zaawansowanymi standardami na nim opartymi, jednak wraz z rozwojem i potanieniem sieci komórkowej operatorzy CDMA w większości ograniczyli swoją działalność na rynku łączności głosowej i przestawili się na usługi mobilnego dostępu do Internetu. Należy zaznaczyć, że dostępne w sieciach CDMA technologie transmisji danych EV-DO Rev.A i Rev.B są w stanie zapewnić prędkości połączeń na poziomie sieci trzeciej generacji (do 3,1 Mbit/s w pierwszym przypadku i więcej do 14,7 Mbit/s na sekundę w drugim), więc w niektórych miejscach te usługi były i są promowane pod marką 3G. Jednak takiego połączenia nie należy mylić z 3G opartym na UMTS (patrz wyżej) - są to dwa zasadniczo różne standardy, niekompatybilne ze sobą. Z grubsza mówiąc, jeśli mówimy o 3G w telefonie komórkowym, z reguły mamy na myśli UMTS, natomiast modemy 3G często używają CDMA (EV-DO).

Warto zauważyć, że standardy GSM, 3G i 4G (w tej kolejności) są w istocie etapami rozwoju jednego typu sieci komórkowej. W praktyce oznacza to, że telefon obsługujący późniejszy standard z definicji obsługuje wcześniejsze - np. urządzenie z LTE może współpracować zarówno z GSM, jak i 3G.

Należy również pamiętać, że w ramach tego samego standardu można zastosować różne zakresy, z których nie wszystkie mogą być obsługiwane w urządzeniu mobilnym. Wprawdzie, telefony oficjalnie sprzedawane w określonym kraju są zwykle zoptymalizowane pod kątem sieci lokalnych i nie powinno być z nimi żadnych problemów. Natomiast jeśli planowane jest importowanie urządzenia z innego kraju, a nie było ono przeznaczone dla rynku lokalnego, warto najpierw ustalić zgodność z zakresami. W przeciwnym razie może dojść do sytuacji, gdy urządzenie po prostu „nie widzi” sieci, choć formalnie będzie zgodne z określonym standardem komunikacyjnym.

Komunikacje

Rodzaje komunikacji obsługiwane przez urządzenie oprócz sieci komórkowych.

Ta lista zawiera dwa rodzaje cech. Pierwszy to sama technologia komunikacyjna: Wi-Fi (w tym zaawansowane standardy Wi-Fi 5 (802.11ac) i Wi-Fi 6 (802.11ax) ), Bluetooth (w tym najnowszy Bluetooth v 5 ) generacji 2020, NFC , < a href = "/ list / 122 / pr-10224 /"> USB OTG , a także Port podczerwieni. Drugi rodzaj to dodatkowe funkcje zaimplementowane przez jeden lub inny standard komunikacyjny: przede wszystkim jest to obsługa aptX (w tym aptX HD ) i technologia multimedialna DLNA. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych specyfikacji:

- Wi-Fi 4 (802.11n). Pierwotnie Wi-Fi to technologią komunikacji bezprzewodowej, która we współczesnych telefonach może być wykorzystywana zarówno do dostępu do Internetu przez bezprzewodowe punkty dostępowe, jak i do bezpośredniej komunikacji z innymi urządzeniami (w szczególności z aparatami i dronami). Połączenie Wi-Fi jest obowiązkowe w przypadku smartfonów, natomiast jest ono niezwykle rzadkie w telefonach tradycyjnych. W szczególności Wi-Fi 4 (802.11n) zapewnia szybkość przesyłania danych do 600 MB/s i wykorzystuje dwa pasma częstotliwości jednocz...eśnie - 2,4 GHz i 5 GHz, dzięki czemu jest kompatybilne zarówno z wcześniejszymi standardami 802.11 b/g, jak i bardziej nowoczesnym Wi-Fi 5 (patrz poniżej). Obecnie Wi-Fi 4 jest uważane za stosunkowo skromny standard, mimo to jest ono nadal wystarczające do większości zadań.

- Wi-Fi 5 (802.11ac). Standard Wi-Fi (patrz wyżej), który jest następcą Wi-Fi 4. Teoretycznie obsługuje prędkości do 6,77 Gb/s, a także wykorzystuje pasmo 5 GHz - jest mniej obciążony obcymi sygnałami i jest bardziej odporny na zakłócenia aniżeli tradycyjne pasmo 2,4 GHz. Ze względów kompatybilności smartfon z modułem Wi-Fi 5 może obsługiwać wcześniejsze standardy, lecz nie zaszkodzi to wyjaśnić osobno.

- WiGig (802.11ad). Dalsze, po Wi-Fi 5, rozwinięcie standardów Wi-Fi, wyróżniających się przede wszystkim wykorzystaniem pasma 60 GHz. Pod względem prędkości maksymalnej właściwie nie różni się od Wi-Fi 5, jednak wyższa częstotliwość zwiększa przepustowość kanału, przez co gdy kilka gadżetów komunikuje się z jednym wspólnym urządzeniem (np. routerem), prędkość komunikacji nie spada tak bardzo, jak we wcześniejszych standardach. Z drugiej strony, sygnał 802.11ad prawie nie jest w stanie przeniknąć przez ściany; producenci stosują różne sztuczki aby zrekompensować tę wadę, lecz najlepszą jakość komunikacji nadal uzyskuje się tylko na linii wzroku. Jak dotąd produkuje się stosunkowo mało sprzętu na standard WiGig i nie jest on kompatybilny z wcześniejszymi wersjami Wi-Fi; dlatego smartfony zwykle obsługują również inne standardy.

- Wi-Fi 6 (802.11ax). Standard opracowany jako bezpośrednie rozwinięcie i udoskonalenie Wi-Fi 5. Wykorzystuje pasma od 1 do 7 GHz - to znaczy jest zdolny do pracy na standardowych częstotliwościach 2,4 GHz i 5 GHz (łącznie ze sprzętem wcześniejszych standardów) oraz na innych pasmach częstotliwości. Maksymalna prędkość przesyłu danych wzrosła do 10 Gbps, natomiast główną zaletą Wi-Fi 6 jest dalsza optymalizacja jednoczesnej pracy kilku urządzeń na tym samym kanale (poprawa rozwiązań technicznych stosowanych w Wi-Fi 5 i WiGig). To sprawia, że ​​Wi-Fi 6 zapewnia najmniejszy spadek przepustowości we współczesnych standardach.

- Bluetooth. Technologia bezpośredniej komunikacji bezprzewodowej między różnymi urządzeniami. W telefonach komórkowych służy głównie do podłączania słuchawek, zestawów słuchawkowych i gadżetów na nadgarstek, takich jak bransoletki fitness, lecz dopuszczalne są również inne zastosowania - tryb zdalnego sterowania, bezpośredni transfer plików itp. W nowoczesnych telefonach można spotkać różne wersje Bluetooth. tutaj są ich cechy szczególne:
  • Bluetooth v 2.0. Najstarszy ze współczesnych standardów, zapewniający tylko podstawowe możliwości i prędkość komunikacji do 2,1 MB/s. Jest to niezwykle rzadkie w przypadku niektórych modeli telefonów budżetowych (nie smartfonów).
  • Bluetooth v 2.1. Zaktualizowana wersja standardu 2.0, która doczekała się szeregu usprawnień związanych z kompatybilnością różnych typów urządzeń oraz bezpieczeństwem połączeń. Bardziej popularny od swojego poprzednika, jest jednak używany głównie w niedrogich modelach, głównie innych niż smartfony.
  • Bluetooth w wersji 3.0. Wersja, w której szybki kanał 24 Mbit/s został dodany do podstawowych możliwości Bluetooth 2.1 - do wymiany dużych ilości danych. Jednocześnie moduł Bluetooth automatycznie określa ilość przesyłanych informacji i wybiera, z którego połączenia skorzystać - zwykłego czy szybkiego.
  • Bluetooth w wersji 4.0. Zasadnicza aktualizacja (po wersji 3.0), która wprowadziła kolejny format przesyłania danych - Bluetooth z niskim zużyciem energii (LE). Protokół ten jest przeznaczony przede wszystkim dla miniaturowych urządzeń, które przesyłają niewielkie ilości informacji, takich jak bransoletki fitness i czujniki medyczne. Bluetooth LE umożliwia znaczne oszczędności energii przy takim rodzaju komunikacji.
  • Bluetooth w wersji 4.1. Rozwój i usprawnienie Bluetooth 4.0. Jednym z kluczowych usprawnień okazała się być optymalizacja współpracy z modułami komunikacyjnymi 4G LTE tak, aby Bluetooth i LTE nie kolidowały ze sobą. Dodatkowo w tej wersji stało się możliwe jednoczesne wykorzystanie urządzenia Bluetooth w kilku rolach - np. do zdalnego sterowania urządzeniem zewnętrznym przy jednoczesnym transmitowaniu muzyki do słuchawek.
  • Bluetooth w wersji 4.2. Dalsze, po 4.1, rozwinięcie standardu Bluetooth. Zasadniczych aktualizacji nie zostało przedstawiono, natomiast standard otrzymał szereg ulepszeń dotyczących niezawodności i odporności na zakłócenia, a także ulepszoną kompatybilność z "Internetem rzeczy"
  • Bluetooth v 5.0. Wersja zaprezentowana w roku 2016. Kluczowe innowacje to dalsza rozbudowa możliwości związanych z „Internetem rzeczy”. W szczególności w protokole Bluetooth Low Energy (patrz wyżej) możliwe stało się podwojenie szybkości przesyłania danych (do 2 Mbit/s) kosztem zmniejszenia zasięgu, a także czterokrotne zwiększenie zasięgu kosztem zmniejszenie prędkości; ponadto wprowadzono szereg usprawnień dotyczących jednoczesnej pracy dużej liczby podłączonych urządzeń.
  • Bluetooth v 5.1. Aktualizacja powyższej wersji v 5.0. Oprócz ogólnych ulepszeń w jakości i niezawodności komunikacji, ta aktualizacja wprowadziła tak interesującą funkcję, jak określenie kierunku, z którego dociera sygnał Bluetooth. Dzięki temu możliwe staje się określenie lokalizacji podłączonych urządzeń z dokładnością do centymetra, co może być przydatne np. przy wyszukiwaniu słuchawek bezprzewodowych.
  • Bluetooth v5.2. Następna, po 5.1, aktualizacja Bluetooth 5. generacji. Główne innowacje w tej wersji to szereg ulepszeń bezpieczeństwa, dodatkowa optymalizacja zużycia energii w trybie LE oraz nowy format sygnału audio do synchronizacji odtwarzania równoległego na kilku urządzeniach.


- Wsparcie aptX. Technologia aptX została opracowana w celu poprawy jakości dźwięku przesyłanego przez Bluetooth. Podczas transmisji dźwięku w zwykłym formacie, bez aptX, sygnał jest dość mocno kompresowany, co wpływa na jakość dźwięku; nie jest to krytyczne podczas rozmowy przez telefon, lecz może znacząco zepsuć wrażenie słuchania muzyki. Z kolei aptX pozwala na przesyłanie sygnału audio niemal bez kompresji i uzyskanie jakości dźwięku porównywalnej z połączeniem przewodowym. Takie cechy docenią zwłaszcza melomani preferujący słuchawki Bluetooth lub głośniki bezprzewodowe. Oczywiście, aby korzystać z technologii aptX, zarówno smartfon jak i zewnętrzne urządzenie audio muszą je wspierać.

- Wsparcie aptX HD. aptX HD to dalszy rozwój i udoskonalenie oryginalnej technologii aptX, umożliwiającej przesyłanie dźwięku w jeszcze wyższej jakości - Hi-Res (24 bity/48 kHz). Według twórców, standard ten pozwala osiągnąć jakość sygnału przewyższającego AudioCD oraz czystość dźwięku porównywalną do komunikacji przewodowej. To ostatnie jest często kwestionowane, ale można argumentować, że ogólnie aptX HD zapewnia bardzo wysoką jakość dźwięku. Z drugiej strony wszystkie zalety tej technologii stają się widoczne dopiero w dźwięku Hi-Res - o jakości 24-bit/48 kHz lub wyższej; w przeciwnym razie jakość jest ograniczona nie tyle cechami połączenia, ile właściwościami plików źródłowych.

- Wsparcie aptX LL. Modyfikacja technologii aptX, zaprojektowana w celu maksymalizacji opóźnień transmisji sygnału. Kodowanie i dekodowanie sygnału podczas przesyłania dźwięku przez Blueooth z aptX nieuchronnie zajmuje trochę czasu; nie ma to krytycznego znaczenia podczas słuchania muzyki, jednak w filmach lub grach może wystąpić zauważalny brak synchronizacji między obrazem a dźwiękiem. Technologia AptX LL nie posiada tej wady; powoduje również opóźnienie, lecz to opóźnienie okazuje się być tak małe, że osoba go nie zauważa.

- Host USB (OTG). Możliwość podłączenia zewnętrznych urządzeń USB do telefonu - pendrive'ów, klawiatur i innych akcesoriów. Specyficzne możliwości USB OTG mogą być różne, jednak z reguły funkcja ta pozwala na podłączenie nie tylko „mobilnych” urządzeń peryferyjnych, lecz także kilku urządzeń USB stworzonych pierwotnie dla komputerów (poprzez specjalny adapter). Zauważamy, że funkcji tej nie należy mylić z podłączeniem telefonu do komputera (do takiego połączenia OTG nie jest wymagane).

- Port podczerwieni. Port podczerwieni wygląda jak małe "oczko", znajdujące się zwykle w górnej części telefonu. Wyposażenie to pozwala zamienić telefon w pilot do sterowania różnymi urządzeniami - wystarczy zainstalować odpowiednią aplikację. Warto zaznaczyć, że wśród takich aplikacji można znaleźć wariant dla niemal każdego urządzenia - od telewizorów po klimatyzatory, okapy itp. W związku z tym, „pilot-smartfon” okazuje się być bardzo uniwersalny.

Porty połączeń

Złącza przewodowe przewidziane w konstrukcji telefonu.

W tym rozdziale zwykle określa się rodzaj uniwersalnego złącza (najczęściej microUSB, USB C lub Lightning), a także obecność mini-jack (3,5 mm)(są urządzenia bez takiego gniazda). Może tu również zostać wskazana lokalizacja gniazda 3,5 mm (wyjście słuchawkowe) i obecność dodatkowych portów o bardziej specyficznym przeznaczeniu.

Uniwersalne złącza służą przede wszystkim do ładowania akumulatora, do podłączania różnych akcesoriów do telefonu oraz do podłączenia samego urządzenia do komputera za pomocą kabla; Z kolei port 3,5 mm przeznaczony jest przede wszystkim na słuchawki i inne akcesoria audio, choć możliwe są inne formaty. Oto bardziej szczegółowy opis różnych typów złączy:

- USB C. Stosunkowo nowy typ uniwersalnego interfejsu, swego rodzaju następca microUSB, który jest coraz częściej stosowany w urządzeniach mobilnych. USB C różni się od swojego poprzednika przede wszystkim nieznacznie zwiększonymi wymiarami oraz wygodną dwustronną konstrukcją: dzięki niej nie ma znaczenia, po której stronie włożyć wtyczkę. Ponadto interfejs ten pozwala na implementację bardziej zaawansowanych funkcji niż microUSB - w szczególności niektóre technologie szybkiego ładowania zostały pierwotnie stworzone specjalnie dla USB C. Zwracamy również uwagę, że specyfikacje mogą ok...reślać standard USB obsługiwany przez ten typ wtyczki. Dziś są takie odmiany:
  • USB C 3.2 gen1. Standard wcześniej znany jako USB 3.0 i USB 3.1 gen1. Zapewnia szybkość przesyłania danych do 4,8 Gb/s.
  • USB C 3.2 gen2. Nowoczesna nazwa standardu, dawniej USB 3.1, a następnie USB 3.1 gen2. Szybkość połączenia przez ten interfejs może osiągnąć 10 Gb/s.
  • USB C 3.2 gen2x2. Standard (wcześniej znany jako USB 3.2), który zapewnia dwukrotnie większą prędkość niż „zwykły” USB 3.2 gen2 - to znaczy do 20 Gb/s. W przeciwieństwie do poprzednich wersji został stworzony specjalnie dla złącza USB C.
- Micro USB. Uniwersalne złącze, które kiedyś było niezwykle szeroko stosowane w urządzeniach przenośnych (z wyjątkiem być może technologii Apple). Jest mniej wygodne i bardziej zaawansowane technicznie niż USB C, przez co stopniowo traci na popularności; niemniej jednak w sprzedaży jest jeszcze sporo urządzeń z microUSB.

- Lightning. Autorskie złącze Apple, używane wyłącznie w iPhonie wśród smartfonów. Posiada dwustronną konstrukcję, która umożliwia podłączenie wtyczki z dowolnej strony. W nowoczesnych iPhone'ach służy zarówno jako urządzenie uniwersalne, jak i do podłączania słuchawek (w 2016 roku Apple w tych urządzeniach zrezygnowało z wyjścia audio 3,5 mm).

- Autorska wtyczka. Jedno lub drugie złącze uniwersalne niezwiązane z typami opisanymi powyżej. W dzisiejszych czasach takie wyposażenie jest niezwykle rzadkie - standardowe interfejsy są wygodniejsze i bardziej uniwersalne, ponieważ pozwalają na zastosowanie nie tylko „rodzimych” akcesoriów, ale także rozwiązań innych producentów.

- USB A. Pełnowymiarowy gniazdo USB - podobny do tych stosowanych w komputerach stacjonarnych i laptopach do podłączania różnych urządzeń peryferyjnych. W telefonach ma podobne przeznaczenie, jest używany głównie do pendrive'ów i innych akcesoriów zewnętrznych (konkretny zestaw obsługiwanych urządzeń należy określić osobno). Z reguły uzupełnia go bardziej tradycyjne uniwersalne złącze, takie jak microUSB lub USB C; ogólnie rzecz biorąc, z wielu powodów spotykane są one dość rzadko.

- Złącze magnetyczne. Złącze, które wykorzystuje magnes trwały zamiast standardowego systemu wtyczki i gniazda do trzymania kabla. Urządzenia takie stosowane są głównie w urządzeniach z zabezpieczeniem przed wodą (patrz „Ochrona przed wilgocią”), a najczęściej - do ładowania akumulatora oraz jako dopełnienie standardowych złącz uniwersalnych (najczęściej microUSB lub USB C). Główną wygodą złącza magnetycznego jest to, że nie potrzebuje wtyczek, aby chronić je przed wodą. Dzięki temu po pierwsze upraszcza podłączanie i odłączanie ładowarki, a po drugie zminimalizowane jest zużycie wtyczek na standardowych portach - nie trzeba je otwierać i zamykać za każdym razem aby podłączyć do ładowania. Jednak do złącza magnetycznego nadaje się tylko specjalny „natywny” kabel; jednakże w przypadku zgubienia lub zerwania tego kabla możliwe jest ładowanie go w zwykły sposób za pomocą tradycyjnej uniwersalnej wtyczki.

- Styki do modułów. Styki do podłączenia specjalnych dodatkowych modułów rozszerzających funkcjonalność urządzenia. Takie wyposażenie spotyka się również w niektórych wytrzymałych telefonach. Same moduły są zwykle rodzajem etui, które nakłada się na urządzenie od tyłu; w takim etui może być np. dodatkowa akumulator, gamepad czy nawet kamera termowizyjna.

- Gniazdo mini-jack (3,5 mm). Złącze używane głównie do podłączania słuchawek przewodowych i innych urządzeń audio (takich jak przenośne głośniki). Takie połączenie jest niezwykle popularne wśród akcesoriów audio (i to nie tylko do celów „mobilnych”); więc znalezienie słuchawek, zestawów słuchawkowych czy głośników pod ten typ gniazda zwykle nie stanowi problemu. Ponadto gniazdo 3,5 mm może być używane do bardziej szczegółowych zadań - na przykład do podłączania czytnika kart lub wymiany danych z nadającymi się do noszenia czujnikami fitness i innym specjalistycznym sprzętem. Jednak takie funkcje są rzadko używane i wymagają instalacji specjalnych aplikacji, lecz podłączenie słuchawek to pierwotna funkcja takiego złącza, dostępna domyślnie. Dlatego gniazdo mini-jack jest często nazywane „wyjściem słuchawkowym”.

- Lokalizacja wyjścia słuchawkowego. Opisane powyżej gniazdo 3,5 mm w nowoczesnych telefonach może znajdować się na górze, na dole lub z boku urządzenia. Jednak ten drugi wariant jest generalnie mniej wygodny niż dwa pierwsze i dlatego jest rzadki. A wybór według tego wskaźnika zależy przede wszystkim od tego, jak dokładnie będziesz nosić telefon i z której strony będziesz wkładał do niego słuchawki; optymalne warianty będą się różniły w zależności od sytuacji.

Funkcje i możliwości

Dodatkowe funkcje i możliwości urządzenia.

W nowoczesnych telefonach komórkowych (zwłaszcza smartfonach) można zapewnić bardzo rozbudowaną dodatkową funkcjonalność. Mogą to być zarówno znane funkcje, z których wiele jest bezpośrednio związanych z pierwotnym przeznaczeniem urządzenia, jak i raczej nowe i/lub nietypowe funkcje. Pierwsza kategoria obejmuje przycisk wezwania pomocy(często spotykany w telefonach dla osób starszych), redukcję szumów, odbiornik FM, prostą latarkę, rysik i czujnik światła. Druga kategoria obejmuje skaner twarzy i linii papilarnych(ten ostatni można umieścić na tylnej pokrywie, panelu bocznym, przednim, a nawet bezpośrednio na ekranie), żyroskop, zaawansowaną pełnowartościową latarkę, obsługę rozszerzonej rzeczywistości, a nawet tak egzotyczne rzeczy jak barometr. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych opcji:

- Obecność rysika. Obecność rysika w zestawie - specjalny d...ługopis do pracy z ekranem dotykowym. Takie ekrany są obecnie dość wygodne do sterowania palcami, lecz niektóre zadania - na przykład rysowanie lub podpisywanie cyfrowych dokumentów - są nadal wygodniejsze w obsłudze rysikiem. Niemniej jednak prawdziwa potrzeba rysika jest dość rzadka, zatem są w nie wyposażane tylko pojedyncze urządzenia - w większości najwyższej klasy, z dużymi ekranami. Z reguły w obudowie takiego urządzenia znajduje się specjalny schowek na rysik.

- Skaner twarzy (FaceID). Specjalna technologia rozpoznawania twarzy użytkownika to nie tylko zasługa fotografowania, lecz także budowy trójwymiarowego modelu twarzy na podstawie danych ze specjalnego modułu na panelu przednim. Technologia ta jest stale udoskonalana, obecnie jest w stanie uwzględnić zmianę fryzury i zarostu, obecność okularów, makijażu itp. Jednocześnie rozpoznawanie bliźniaków i twarzy dzieci pozostają słabymi punktami (mają one mniej cech indywidualnych niż osoby dorosłe ). Głównym zastosowaniem skanera twarzy jest uwierzytelnianie podczas odblokowywania smartfona, wchodzenia do aplikacji, dokonywania płatności itp. Jednocześnie możliwe są inne, bardziej oryginalne warianty użycia. Na przykład w niektórych aplikacjach skaner twarzy odczytuje wyraz twarzy użytkownika, a następnie ten wyraz twarzy jest powtarzany przez twarz na ekranie telefonu.

- Skaner odcisków palców. Czytnik linii papilarnych. Służy głównie do autoryzacji użytkownika - np. przy odblokowywaniu urządzenia, przy wchodzeniu do określonych aplikacji lub kont, przy potwierdzaniu płatności itp. Jeśli chodzi o różne warianty umiejscowienia, to obecnie najpopularniejsze są skanery rozmieszone w tylnej obudowie urządzenia - taki czujnik można dotknąć palcem wskazującym, nie puszczając smartfona i praktycznie bez zmiany chwytu. Skaner na bocznej ściance działa w podobny sposób, lecz żeby go uruchomić, nie wystarczy go po prostu dotknąć, należałoby przesunąć po nim palcem. Taki format pracy przewiduje uniknięcie fałszywych dotknięć podczas normalnego trzymania (zwykle skaner znajduje się tuż pod kciukiem prawej ręki), co więcej niewielki obszar czujnika nie pozwala na odczytanie wystarczająco dużego fragmentu odcisku palca bez poruszania palcem. Z kolei czujniki na przednim panelu były jakiś czas temu dość popularne - w szczególności dzięki Apple, które jako pierwsze zaimplementowało rozpoznawanie odcisków palców w swoich gadżetach; smartfony „Apple” nadal tradycyjnie używają właśnie wariantu skanera zlokalizowanego z przodu. Jednak taka lokalizacja nieuchronnie zwiększa rozmiar dolnej ramki, więc w dzisiejszych czasach coraz większą popularność zyskuje inny wariant - skanery instalowane bezpośrednio w ekranie (a dokładniej pod matrycą ekranu) nie zajmujące dodatkowego miejsca na przednim panelu.

- Google AR Core. Wsparcie smartfonem rozszerzonej rzeczywistości (AR) Google AR Core. Ta technologia jest używana do pracy z AR w smartfonach z systemem Android. Więcej informacji na temat rzeczywistości rozszerzonej i technologii specjalnych można znaleźć poniżej.

- Zestaw Apple AR. Wsparcie smartfonem rozszerzonej rzeczywistości (AR) Apple AR Kit. Ta technologia jest używana do pracy z AR w smartfonach Apple pracujących na iOS. Więcej informacji na temat rzeczywistości rozszerzonej i technologii specjalnych można znaleźć poniżej.

- Wsparcie dla specjalnych technologii rzeczywistości rozszerzonej. Ogólna idea rzeczywistości rozszerzonej (AR) polega na dodaniu do obrazu świata rzeczywistego, widzianego na ekranie urządzenia, pewnych dodatkowych elementów „wbudowanych” w świat rzeczywisty i wyglądających jak jego część. Jednym z najbardziej znanych przykładów AR jest gra Pokemon Go, w której gracz używa kamery, aby wyszukiwać wirtualnych Pokemonów w prawdziwym terenie. Inne zastosowania to funkcje - nawigacja (wyświetlanie „linii prowadzącej” bezpośrednio na ekranie smartfona nad obrazem z kamery), aranżacja wnętrz (możliwość wirtualnego dopasowania obiektu do istniejącego otoczenia), naprawa samochodu (podkreślenie kluczowych szczegółów, „widzenie rentgenowskie”) itd. Jednak w tym przypadku nie chodzi tylko o możliwość pracy z aplikacjami AR, lecz o obsługę specjalnych technologii rozszerzonej rzeczywistości - najczęściej Google AR Core lub Apple AR Kit. Specyfika tych technologii polega na tym, że rozszerzają one możliwości dostępne zarówno dla użytkowników, jak i twórców oprogramowania. Dzięki temu użytkownicy otrzymują szerszy zestaw aplikacji AR z bardziej zaawansowanymi funkcjami; a twórcami takich aplikacji mogą być nie tylko duże firmy, lecz prawie wszyscy, w tym indywidualni specjaliści.

- Odbiornik FM. Wbudowany moduł do odbioru stacji radiowych nadających w zakresie FM. Niektóre urządzenia obsługują też inne pasma, jednak to właśnie FM jest obecnie najpopularniejsze (ze względu na możliwość transmisji dźwięku stereo), zatem właśnie w nim najczęściej nadają stacje muzyczne. Należy pamiętać, że niektóre urządzenia mogą wymagać podłączenia słuchawek przewodowych, aby zapewnić niezawodny odbiór - ich kabel pełni rolę anteny zewnętrznej.

- Przycisk połączenia alarmowego. Osobny przycisk przeznaczony do użycia w nagłych wypadkach. Specyficzna funkcjonalność takiego przycisku może się różnić w zależności od modelu: wysyłanie „alarmujących” SMS-ów na wybrane numery, automatyczne odbieranie połączeń z tych numerów lub dzwonienie po kolei, włączanie syreny itp. W każdym przypadku przycisk alarmowy jest zwykle dobrze widoczny, a jego obecność jest szczególnie przydatna, gdy telefon jest używany przez osobę starszą (w rzeczywistości w specjalistycznych urządzeniach przeznaczonych dla osób w podeszłym wieku funkcja ta jest wręcz obowiązkowa).

- Wyciszenie dźwięku. Filtr elektroniczny, który oczyszcza głos użytkownika z zewnętrznego hałasu (odgłosy ulicy, szum wiatru w kratce mikrofonu itp.). Tym samym rozmówca na drugim końcu linii słyszy tylko głos, praktycznie bez zbędnych dźwięków. Oczywiście żaden system redukcji szumów nie jest doskonały; jednak w większości przypadków funkcja ta znacznie poprawi jakość głosu przekazywanego przez telefon do rozmówcy.

- Żyroskop. Urządzenie, które śledzi ruchy telefonu komórkowego w przestrzeni. Współczesne żyroskopy z reguły działają na wszystkich trzech osiach i są w stanie rozpoznać zarówno kąt, jak i prędkość obrotową; dodatkowo funkcja ta niemalże koniecznie oznacza także obecność akcelerometru, który pozwala (między innymi) określić wstrząsy i nagłe przemieszczenia obudowy. Zapewnia to zaawansowane możliwości sterowania - w szczególności nie można zrezygnować z żyroskopów podczas pracy z rozszerzoną rzeczywistością (patrz wyżej) lub podczas korzystania z okularów VR, w których zainstalowany jest smartfon.

- Pełnowartościowa latarka. Obecność w telefonie zaawansowanej latarki - mocniejszej i bardziej funkcjonalnej niż zwykła (patrz wyżej). Konkretna konstrukcja i możliwości takiej latarki mogą się różnić. Tak więc w niektórych urządzeniach w górnym rogu znajduje się osobna dioda LED (lub zestaw diod LED), to źródło światła służy wyłącznie jako latarka. W innych (głównie smartfonach) chodzi o specjalną konstrukcję lampy błyskowej: która składa się z kilku diod LED, z których tylko niektóre są zwykle używane do oświetlenia podczas nagrywania , a wszystkie naraz włączają się przy uruchomieniu latarki. Dodatkowa funkcjonalność takiego źródła światła może obejmować wskaźnik laserowy, ogniskowanie wiązki, sterowanie jasnością itp. W każdym razie większość modeli z tą funkcją należy do chronionych urządzeń o podwyższonej odporności na kurz, wilgoć i wstrząsy (są jednak wyjątki).

- Czujnik światła. Czujnik monitorujący poziom światła w otoczeniu. Służy głównie do automatycznej regulacji jasności ekranu: w jasnym otoczeniu podnosi się, aby obraz pozostał widoczny, a o zmierzchu i ciemności maleje, co oszczędza energię baterii i zmniejsza zmęczenie oczu.

- Barometr. Czujnik do pomiaru ciśnienia atmosferycznego. Sam barometr określa tylko ciśnienie w czasie rzeczywistym, lecz sposoby wykorzystania tych danych mogą się różnić w zależności od oprogramowania zainstalowanego w telefonie. Na przykład niektóre aplikacje nawigacyjne mogą określać różnicę wysokości między poszczególnymi punktami na ziemi na podstawie różnicy ciśnienia atmosferycznego w tych punktach; a w programach meteorologicznych dane barometryczne mogą poprawić dokładność prognoz pogody. Funkcja ta przyda się również osobom wrażliwym na pogodę: sygnalizuje zmianę pogody, pozwalając dokładniej określić przyczynę dolegliwości i podjąć działania w celu ich wyeliminowania.

Nawigacja

Funkcje i możliwości nawigacyjne dostępne w urządzeniu - zwykle smartfonie.

Nowoczesny smartfon musi mieć moduł GPS i kompas cyfrowy. Ponadto, aby przyspieszyć pracę, często przewidziany jest aGPS, aby poprawić dokładność - Dual GPS ; a zgodność z GLONASS zapewnia dodatkową wszechstronność i niezawodność. Oto bardziej szczegółowy opis tych funkcji:

- aGPS. Dodatkowa funkcja przyspieszająca uruchomienie głównego odbiornika GPS. Aby odbiornik działał zgodnie ze swoim głównym przeznaczeniem, niezbędne jest zaktualizowanie danych o położeniu satelitów nawigacyjnych; uzyskanie tych danych w sposób klasyczny bezpośrednio z samych satelitów może zająć dość dużo czasu (do kilku minut). Szczególnie dotyczy to tzw. „Zimnego startu” - gdy odbiornik uruchamia się po długiej przerwie w pracy, a dane w nim zapisane stały się całkowicie nieaktualne. aGPS (Assisted GPS) pozwala na otrzymywanie aktualnych informacji serwisowych od operatora telefonii komórkowej - z najbliższej stacji bazowej (ta funkcja jest obecnie obsługiwana przez większość operatorów). Może to znacznie przyspieszyć proces uruchamiania.

- moduł GPS. Moduł nawigacyjny umożliwiający ustalenie aktualnych współrzędnych urządzenia poprzez system nawigacji satelitarnej GPS. Przypomnijmy, że GPS jest najstarszym i najbardziej rozpowszechnionym z tych systemów. Standardowa dokładność pozycjo...nowania współczesnych odbiorników tego standardu wynosi około 6 - 8 m, a przy zastosowaniu specjalnych technologii - kilkadziesiąt centymetrów. Jeśli chodzi o moduły GPS w telefonach, zapewniają one jedynie określenie aktualnej lokalizacji; sposób wykorzystania tych danych może się różnić w zależności od systemu operacyjnego i zainstalowanych aplikacji. Do najpopularniejszych odmian należą: nawigacja po mapach (w tym zapisywanie tracków), geotagowanie zdjęć i postów w sieciach społecznościowych, wyszukiwanie różnych obiektów w pobliżu (atrakcji, przystanków autobusowych, sklepów, hoteli, kawiarni/restauracji, służb ratowniczych itp.), Przekazywanie lokalizacji użytkownika (na przykład do firm taksówkarskich lub dostawczych) itp.
Należy pamiętać, że w przypisach do tego punktu mogą być wskazywane dodatkowe systemy obsługiwane przez odbiornik satelitarny - na przykład europejski Galileo. Wyjątkiem jest rosyjski GLONASS, z którym zgodność jest określona osobno (patrz poniżej).

- Podwójny GPS. Dodatkowa funkcja występująca w nowoczesnych odbiornikach GPS (patrz wyżej). Takie odbiorniki działają nie na jednej częstotliwości, jak bardziej tradycyjne moduły, lecz na dwóch („L1 + L5”) - odbierając w ten sposób dwa pakiety sygnałów na raz i porównując je ze sobą. Taki format pracy znacznie zwiększa dokładność pozycjonowania - w niektórych przypadkach nawet do 10 - 20 cm. Dodatkowo Dual GPS umożliwia poprawne przetwarzanie sygnałów odbitych od wieżowców - zwiększa to efektywność w gęsto zabudowanych obszarach miejskich. Należy jednak zauważyć, że nie zawsze jest możliwe pełne wykorzystanie tej funkcji. Dlatego pełne wsparcie dla L5 jest dostępne tylko w europejskim systemie Galileo; w GPS (od 2020 r.) taką transmisję prowadzi tylko około połowa satelitów, a w GLONASS spodziewana jest nie wcześniej niż w 2030 r. Ponadto kompatybilność może być ograniczona możliwościami smartfona: na przykład w niektórych modelach tryb Dual GPS staje się dostępny dopiero po aktualizacji oprogramowania układowego.

- GLONASS. Możliwość korzystania z systemu nawigacji satelitarnej GLONASS. Jest to rosyjska alternatywa dla amerykańskiego GPS zapewniająca globalny zasięg. W trybie standardowym prawie nie różni się dokładnością od GPS (ok. 5 - 10 m), lecz w trybach specjalnych jest zauważalnie gorsza (2,8 m versus 30 cm). Dlatego w nowoczesnych smartfonach GLONASS praktycznie nie jest używany jako główny system nawigacyjny - zwykle kompatybilność z nim jest zapewniana jako dodatkowa funkcja modułu GPS. Możliwość jednoczesnego odbioru sygnałów z dwóch systemów satelitarnych pozytywnie wpływa na jakość nawigacji, szczególnie w gęsto zabudowanych obszarach miejskich, w pomieszczeniach i na terenach górskich: zmniejsza się liczba martwych stref, skraca się czas wyszukiwania satelitów, a także zwiększa się dokładność pozycjonowania.

- Cyfrowy kompas. Elektroniczny analog konwencjonalnego kompasu: moduł, który pozwala określić kierunek stron świata. Z reguły wykorzystuje tę samą zasadę działania, a konstrukcja oparta jest na miniaturowym czujniku magnetycznym. Wraz z modułem GPS to niemal niezbędna funkcja w nowoczesnych smartfonach. Co prawda, ​​kompasy cyfrowe w większości nie różnią się dokładnością - jednak w tym przypadku ta wada nie jest krytyczna, ponieważ w przypadku smartfona taka dokładność jest rzadko wymagana.

Pojemność akumulatora

Pojemność akumulatora, w który wyposażony jest telefon komórkowy.

Teoretycznie duża pojemność akumulatora pozwala na dłuższe ładowanie urządzenia. Należy jednak mieć na uwadze, że rzeczywisty czas pracy akumulatora będzie również zależał od poboru mocy przez gadżet - a determinuje go charakterystyka sprzętu, system operacyjny, specjalne rozwiązania przewidziane w konstrukcji itp. Tak więc w praktyce telefony z pojemnymi bateriami są generalnie „długowieczne”, lecz rzeczywista autonomia może się znacznie różnić nawet w dwóch modelach o podobnych specyfikacjach. Dlatego dla dokładnej oceny lepiej skupić się nie na pojemności akumulatora, lecz na deklarowanym bezpośrednio przez producenta czasie pracy w różnych trybach (patrz poniżej).

Czas czuwania

Czas, przez który telefon może pracować na jednym ładowaniu baterii w trybie czuwania - czyli gdy urządzenie jest włączone i gotowe do odbierania połączeń, lecz żadna z jego funkcji nie jest używana, a ekran nie działa. Ten czas może sięgać kilkuset godzin (kilkadziesiąt dni), ale w praktyce liczby te mają niewiele wspólnego z rzeczywistością - w końcu telefonu używa się tak czy inaczej, co oznacza, że ładunek jest dodatkowo zużywany. Jeśli jednak urządzenie ma długi czas pracy zarówno w tym trybie, jak i w innych, oznacza to, że w codziennym użytkowaniu okaże się ono „długo działające”.

Pogawędka

Czas, przez który telefon jest w stanie pracować na jednym ładowaniu baterii podczas rozmowy przez zwykłą sieć komórkową.

Ponieważ właściciel nieuchronnie będzie używał innych funkcji urządzenia, w praktyce czas w trybie rozmowy nieuchronnie będzie krótszy niż podano. Jeśli jednak telefon kupowany jest głównie do zwykłych połączeń głosowych, warto skupić się na tym wskaźniku: dłuższy czas w trybie rozmowy też oznacza większą autonomię w praktyce .

Szczególny przypadek pod względem tej cechy stanowią modele, w których dodatkowo określa się czas w trybie telefonii 3G (patrz poniżej). Dla nich w tej sekcji podaje się czas działania przy korzystaniu z sieci 2G (GSM); a ponieważ takie sieci są w naszych czasach coraz rzadziej wykorzystywane, przy ocenie takiego urządzenia warto skupić się przede wszystkim na danych dotyczących telefonii 3G.

Czas w trybie telefonii 3G

Czas przez który telefon jest w stanie pracować na jednym ładowaniu baterii podczas zwykłej rozmowy w sieci 3G (patrz „Standardy komunikacji”).

Ten parametr jest wskazywany głównie dla urządzeń, które nie obsługują nowszych standardów (4G, 5G). Przypomnijmy, że te standardy są w rzeczywistości dodatkami w sieciach trzeciej generacji, a starsze telefony „widzą” sieci nowszych generacji jako zasięg 3G. W przypadku nowszych modeli autonomia podczas rozmowy jest zwykle podana w rozdziale „Czas rozmowy” (patrz wyżej). Jeśli chodzi o wybór pod względem tego wskaźnika, należy pamiętać, że w praktyce nieuchronnie będziesz musiał korzystać z innych funkcji urządzenia, tak że rzeczywisty czas rozmów nieuchronnie będzie krótszy niż podano. Jeśli jednak telefon kupowany jest głównie do zwykłych połączeń głosowych, warto skupić się na tym wskaźniku: dłuższy czas rozmów i w praktyce oznacza większą autonomię.

Czas surfowania po Internecie

Czas przez który telefon jest w stanie pracować na jednym ładowaniu akumulatora w trybie surfowania po Internecie.

Z reguły w tym przypadku oznacza to przeglądanie witryn przez standardową przeglądarkę z wykorzystaniem połączenia Wi-Fi. W tym trybie ekran i moduł komunikacji bezprzewodowej działają, a procesor może mieć dość duże obciążenie; więc deklarowana żywotność akumulatora dość blisko odpowiada rzeczywistej autonomii urządzenia. Jednak bardziej wiarygodnym wskaźnikiem jest żywotność akumulatora (patrz poniżej), biorąc pod uwagę różne formaty korzystania z telefonu; jednak nie zawsze jest to wskazane, a w niektórych modelach konieczne jest oszacowanie pojemności akumulatora według trybu surfowania. W takich przypadkach należy przyjąć, że autonomia w tym trybie jest 1,5 - 2 razy większa niż całkowity czas pracy: np. wartość 15 h najprawdopodobniej będzie odpowiadać 7 - 10 godzinom w rozdziale "Czas pracy akumulatora ”.

Czas w trybie odtwarzacza

Czas, przez jaki telefon może pracować na jednym ładowaniu w trybie odtwarzacza. Zwykle oznacza to odtwarzanie muzyki przy wyłączonym ekranie. Jednak niektóre modele mogą dodatkowo wskazywać czas pracy w trybie odtwarzacza wideo - jest on zauważalnie krótszy niż przy pracy z muzyką, gdyż ekran zużywa dużo energii.

W każdym razie informacje te przydadzą się przede wszystkim tym osobom, którzy planują używać urządzenia również jako kieszonkowego odtwarzacza.

Czas pracy akumulatora

Czas pracy telefonu na jednym ładowaniu akumulatora.

W tym przypadku oznacza to nie tylko autonomię w określonym trybie (rozmowa, odtwarzacz wideo itp.), Lecz przeciętną żywotność akumulatora podczas aktywnego codziennego użytkowania, gdy urządzenie ma do czynienia z różnymi zadaniami. Ten czas jest wskazywany na podstawie PCMark Work 2.0 Battery Life - kompleksowego benchmarku, który ocenia efektywność energetyczną w pięciu formatach pracy: surfowanie po sieci, przeglądanie/edycja wideo, edycja zdjęć, praca z dokumentami tekstowymi i praca z danymi (wydobywanie ich z różnych formatów plików, tworzenie wykresów). Dzięki takiemu formatowi wyniki testu bardzo dokładnie odpowiadają rzeczywistej autonomii gadżetu przy aktywnym użytkowaniu w ciągu dnia; według nich można dość wiarygodnie oszacować, jak długo wytrzyma akumulator przy maksymalnym obciążeniu”.

Technologia szybkiego ładowania

Technologia szybkiego ładowania obsługiwana przez urządzenie.

Wszystkie tego typu technologie, jak sama nazwa wskazuje, mają na celu przyspieszenie ładowania akumulatora. Zapewnia się poprzez to zwiększone zasilanie i specjalne algorytmy zarządzania. Jednak konkretne parametry i możliwości szybkiego ładowania zależą od zastosowanej technologii, dlatego nie wszystkie z nich są ze sobą kompatybilne. (Z drugiej strony, niektóre rozwiązania występujące na współczesnym rynku to tak naprawdę bardziej znane technologie przedstawione pod inną nazwą; w takich przypadkach nie podaje się tu oryginalnej nazwy, lecz nazwę nadaną przez producenta danego urządzenia).

Znając nazwę technologii szybkiego ładowania, można ocenić jej możliwości, a także dobrać ładowarkę jako dopełnienie lub zamianę już istniejącej. Obecnie najpopularniejsze warianty to:

- Quick Charge 1.0. Historycznie pierwsza technologia szybkiego ładowania stworzona dla własnych chipów w 2012 roku przez Qualcomm Jednym z kluczowych ulepszeń w porównaniu z tradycyjnym formatem ładowania był wzrost maksymalnego prądu ładowania do 2 A, co przy standardowym napięciu microUSB 5 V daje do 10 w mocy. Równocześnie technologia działa przez dowolny kabel USB - najważniejsze jest to, aby ładowarka wspierała tę technologię. Jednak konkretnie wersja 1.0 jest dziś uważana za przestarzałą, ponieważ zastępują ją nowsze i bardziej zaawansowane opracowania. - Quick Charge...1.0. Druga wersja technologii Quick Charge opracowana przez Qualcomm. Pierwotnie była używana w urządzeniach z chipami Snapdragon, lecz później została ona wprowadzona w modelach z procesorami innych producentów, w szczególności Samsunga. Jedną z głównych różnic w stosunku do poprzedniej wersji 1.0 było to, że napięcie robocze nie jest ograniczone do standardowych 5 V - ładowarka jest w stanie dostarczyć 5 V, 9 V i 12 V, co umożliwiło zwiększenie maksymalnej mocy ładowania do 18 W (w porównaniu do 10 W w wersji 1.0).

- Quick Charge 3.0. Dalszy, po wersji 2.0, rozwój technologii Quick Charge firmy Qualcomm. Różni się bardziej zaawansowanym formatem regulacji napięcia: jeśli w wersji 2.0 były tylko trzy warianty napięcia roboczego (5 V, 9 V, 12 V), to w Quick Charge 3.0 wskaźnik ten może zmieniać się w zakresie od 3,6 V do 20 V z krokiem zaledwie 0,2 V, co pozwala bardzo dokładnie dopasować tryb pracy do specyfiki sytuacji. W przypadku tej wersji deklarowano 80% wzrost prędkości w porównaniu z konwencjonalnym ładowaniem i o 38% w porównaniu z wersją 2.0.

- Quick Charge 4.0. Aktualizacja technologii szybkiego ładowania Qualcomm Quick Charge wprowadzone w 2017 roku wraz z flagowym procesorem Snapdragon 835. Producent twierdzi w szczególności o 20% poprawie szybkości ładowania (w porównaniu do wersji 3.0), a także poprawie wydajności przy niskich temperaturach (do 5° C). Kolejnym ważnym ulepszeniem jest zgodność technologii ze standardem USB Power Delivery, uniwersalnym standardem zalecanym przez Google dla urządzeń z systemem Android ze złączami USB typu C. Zwiększa to możliwości zastosowania i ulepsza zgodność z ładowarkami innych firm.

- Quick Charge 5.0. Dalszy rozwój technologii Quick Charge, wprowadzonej w 2020 roku z wysokiej klasy procesorem Snapdragon 865. Moc ładowania w tej generacji może przekraczać 100W; to wystarczy, aby naładować baterię 4500 mAh do 50% w zaledwie 5 minut, a 100% w 15 minut. (Jednak pełna moc Quick Charge 5.0 jest dostępna tylko podczas pracy z bateriami 2-ogniwowymi). Dodatkowo w tej wersji zaimplementowano technologie Battery Saver („dbałość” o stan akumulatora) oraz Smart Identyfikacja (rozpoznanie możliwości adaptera), a temperatura adapterów i akumulatorów podczas ładowania jest jeszcze niższa niż w wersji 4.0. Ta wersja zachowała kompatybilność z poprzednimi generacjami Quick Charge, obsługuje również USB Power Delivery i nadaje się do szybkiego ładowania iPhone'a, począwszy od siódmego modelu.

- Power Delivery. Technologia opracowana pierwotnie jako część standardu USB; opracowana przez grupę firm pracujących nad rozwojem tego interfejsu. Może obsługiwać do 4 napięć roboczych (5 V, 9 V, 12 V i 20 V) przy prądzie do 5 A, co pozwala osiągnąć wysokiej mocy. Warto również zauważyć, że Power Delivery to natywny standard szybkiego ładowania dla interfejsu USB C i jest najczęściej stosowany w urządzeniach właśnie z tym interfejsem.

- Asus BoostMaster. Autorska technologia Asus, stosowana wyłącznie w smartfonach tego producenta. Pod względem możliwości dorównuje Quick Charge 2.0, maksymalna moc ładowania sięga 18 W (napięcie 9 V przy prądzie do 2 A).

- Meizu mCharge. Autorska technologia szybkiego ładowania od Meizu, stosowana głównie w smartfonach tej marki. Według producenta pozwala na naładowanie 60% akumulatora o pojemności około 3000 mAh w 40 minut. Zwróć uwagę, że mCharge to kombinowana technologia, która łączy w tym samym czasie Qualcomm Quick Charge i MediaTek Pump Express Plus.

- Huawei Power Up. Kolejna technologia ładowania w formacie 9V/2A (podobna do Quick Charge 2.0), stosowana, jak nazwa wskazuje, w smartfonach Huawei. Według twórców czas pełnego naładowania akumulatora o pojemności 4000 mAh wynosi 2,5 godziny, a w 30 minut można „napełnić” baterię do 40%.

- Samsung Charge. Autorska technologia szybkiego ładowania Samsunga, stosowana wyłącznie w urządzeniach tego producenta. Pod względem charakterystyki mocy jest nieco gorsza od Quick Charge 2.0: działa w formacie 5 V/2 A lub 9 V/1,67 A, co daje odpowiednio moc 10 W i 15 W.

- Dash Charge. Zastrzeżona technologia szybkiego ładowania używana przez OnePlus w ich smartfonach. Według producenta pozwala naładować baterię w 30 minut do poziomu wystarczającego do pracy przez cały dzień bez dodatkowego doładowania. W praktyce oznacza to naładowanie akumulatora o pojemności 3400 mAh do 64% w pół godziny. Jednocześnie interesujące jest to, że w niektórych urządzeniach skuteczność Dash Charge praktycznie nie zależy od sposobu korzystania z ekranu: gdy wyświetlacz jest włączony, akumulator ładuje się prawie w takim samym tempie, jak w momencie gdy jest wyłączony.

- Pump Express. Zastrzeżone opracowanie firmy MediaTek. Posiada kilka wersji, konkretna prędkość może się różnić w zależności od wersji. Tak więc Pump Express 2.0 zapewnia ładowanie od 0 do 75% w pół godziny, a 3.0 - w 20 minut. Ponadto w wersji 3.0 energia z ładowarki trafia bezpośrednio do akumulatora, omijając zwykły system ładowania i unikając niepotrzebnego rozpraszania; jednocześnie producenci zadeklarowali wielopoziomowy system ochrony, który zapobiega przegrzaniu i innym problemom.

- Apple Charge. Zastrzeżona technologia Apple, przedstawiona w 2018 roku wraz ze smartfonami iPhone XR i iPhone XS. Według twórców pozwala na naładowanie akumulatora iPhone'a XR od zera do 50% w 30 minut, choć faktyczna prędkość zależy od szeregu parametrów i może różnić się od deklarowanej. Apple Charge wymaga dedykowanych ładowarek, zwykle kupowanych osobno; moc wyjściowa takich ładowarek może osiągnąć 87 w.

- VOOC. Zastrzeżona technologia szybkiego ładowania opracowana przez OPPO, lecz używana również przez inne marki; w szczególności opisana poniżej Dash Charge jest w rzeczywistości licencją VOOC 2.0 na rzecz OnePlus (chociaż OnePlus nie deklaruje zgodności z oryginalnym VOOC dla odpowiednich urządzeń). Technologia działa przy standardowym napięciu USB 5 V i zapewnia szybsze ładowanie poprzez zwiększenie prądu. Konkretne możliwości zależą od wersji, od 2019 roku dostępne są trzy takie wersje: wspomniana wcześniej VOOC 2.0 o mocy do 20 W (4A), VOOC 3.0 przy 5 A (25 W) oraz SuperVOOC z podwójnym napięciem (10 V), stosowana do ładowania akumulatorów z dwoma ogniwami (5 V i 5 A na ogniwo). Należy pamiętać, że część programowa technologii dla urządzeń z systemem Android posiada licencję open source i jest dostępna dla każdego, lecz na poziomie sprzętowym wymagane są specjalne kable i zmodyfikowane złącza.

- Warp Charge. Standard szybkiego ładowania przedstawiony przez OnePlus w 2018 roku jako następca Dash Charge. Jest używany wyłącznie w smartfonach tej marki; Moc ładowarek Warp Charge to imponujące 30W, dzięki czemu ładowanie np. akumulatora smartfona OnePlus 7T (3800 mAh) od 0 do 70% zajmuje tylko 30 minut, a do pełnego naładowania - niecałą godzinę. Ponadto Warp Charge jest pozycjonowana jako technologia, która może skutecznie działać nawet przy intensywnym użytkowaniu smartfona - w szczególności podczas gier. Osiąga się to po pierwsze dzięki wspomnianej dużej mocy, a po drugie dzięki zaawansowanym algorytmom zarządzania, które pozwalają uniknąć nagrzewania się akumulatora podczas szybkiego ładowania (co nie jest dostępne dla wielu mniej zaawansowanych technologii).

- Vivo Flash Charge. Autorska technologia Vivo stosowana w smartfonach tej marki. Zapewnia bardzo imponującą moc - aż 120 W (20 V, 6 A), co pozwala na osiągnięcie bardzo dużych prędkości: przykładowo deklarowany czas pełnego ładowania akumulatora o pojemności 4000 mAh to zaledwie 13 minut.

- Super Flash Charge. Technologia szybkiego ładowania, po raz pierwszy zaprezentowana przez Vivo na międzynarodowej wystawie MWC 2019. Główną cechą jest wykorzystanie zwiększonego prądu ładowania i mocy - ładowarka wykorzystuje siłę 6 A i moc do 120 W. Producent obiecuje naładowanie akumulatora o pojemności 4000 mAh od 0 do 50% w zaledwie 5 minut, a taki akumulator w pełni naładuje się w 100% w 13 minut.

Moc ładowania

Moc, z jaką telefon jest ładowany w trybie normalnym.

Z praktycznego punktu widzenia im wyższa moc ładowania, tym mniej czasu potrzeba do pełnego naładowania baterii (przy tej samej pojemności baterii). Jednak ten parametr nie wpływa bezpośrednio na kompatybilność z ładowarkami: nowoczesne urządzenia mogą współpracować z ładowarkami zarówno o większej, jak i mniejszej mocy. W pierwszym przypadku kontroler akumulatora automatycznie ograniczy prąd ładowania, a w drugim ładowanie zajmie po prostu więcej czasu. W związku z tym standardowa ładowarka może mieć mniejszą moc. A szukając ładowarki innej firmy, należy skupić się na dopuszczalnej mocy ładowania wskazanej w specyfikacji - da to maksymalną gwarancję na awarie.

Czas ładowania

Czas ładowania akumulatora zadeklarowany przez producenta smartfona. Wskazuje się dla „rodzimej” ładowarki, zwykle przewodowej; przy korzystaniu z ładowarek firm trzecich liczby mogą się różnić (zwykle w kierunku wydłużania czasu)

W nowoczesnych telefonach komórkowych czas ładowania jest tradycyjnie podawany w formacie „X% w Y minut”. Czas ten może być podany zarówno dla 100% naładowania (czyli pełne naładowanie akumulatora ustawionego „na zero”), jak i dla częściowego - np. „50% w 30 minut” lub „60% w 34 minuty”. Częściowe oznaczenie jest wygodne przede wszystkim w przypadkach, gdy czasu na ładowanie jest mało, lecz nie jest wymagane 100% naładowania - wystarczy, aby urządzenie „przeżyło” do głównego punktu ładowania. Należy jednak pamiętać, że liczby w takich oznaczeniach nie odpowiadają tak ściśle możliwościom akumulatora, jak mogłoby się wydawać. Faktem jest, że baterie urządzeń mobilnych mają nierównomierną prędkość ładowania: na początku (jeśli są ładowane od zera) jest ona wysoka, a gdy zbliża się do 100%, stopniowo maleje. Wynikają z tego dwa niuanse. Po pierwsze, deklarowana prędkość jest osiągana tylko wtedy, gdy akumulator jest ładowany od nowa; jeśli akumulator nie jest całkowicie rozładowana, czas będzie dłuższy. Mówiąc najprościej, oznaczenie, na przykład „50% w 30 minut”, obowiązuje tylko dla sytuacji „od 0% do 50%”; w innych podobnych przypadkach (powiedzmy od 20% do 70%) potrwa to zauważalnie dłużej. Po drugie, pełna prędkość ładowania nie będzie...ściśle proporcjonalna do prędkości ładowania częściowego. Na przykład to samo „50% w 30 minut” nie oznacza „100% w 60 minut” - w drugim przypadku czas ładowania również się wydłuży.

W świetle powyższego możliwe jest zrównywanie ze sobą pod względem czasu ładowania tylko tych telefonów, które mają taką samą liczbę procentów w tym punkcie. Zwracamy również uwagę, że niektórzy producenci podają oba parametry w charakterystyce jednocześnie - czas częściowego i pełnego naładowania. To oznaczenie jest najbardziej wiarygodne i opisowe.

Ładowanie bezprzewodowe

Możliwość bezprzewodowego ładowania telefonu - dosłownie „w powietrzu”, bez użycia kabli i wtyczek do przesyłania energii.

Zasięg działania ładowarek bezprzewodowych to zwykle tylko kilka centymetrów, a telefon należy położyć lub postawić bezpośrednio na „ładowarce”; Jednak jest to nadal wygodniejsze i szybsze niż majstrowanie przy przewodach, ponadto złącza się nie zużywają. Z drugiej strony ta możliwość odczuwalnie wpływa na koszt zarówno samych urządzeń, jak i ładowarki. Ponadto trudno jest uzyskać dużą moc w formacie bezprzewodowym, co znacznie ogranicza możliwości szybkiego ładowania; jest kilka wyjątków od tej reguły, lecz są one drogie. Kolejny niuans polega na tym, że w niektórych sytuacjach telefon może „zsunąć się” z platformy ładowarki (na przykład z powodu wibracji podczas połączenia przychodzącego). W świetle tego wszystkiego funkcja ta zazwyczaj łączy się z klasycznym ładowaniem przewodowym, a ładowarki bezprzewodowe rzadko znajdują się w oryginalnym opakowaniu - zakłada się, że wygodniej będzie kupować je osobno, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Moc ładowania bezprzewodowego

Maksymalna moc ładowania bezprzewodowego obsługiwana przez telefon.

Ogólne informacje na temat ładowania bezprzewodowego podano powyżej. Szybkość ładowania akumulatora zależy bezpośrednio od jego mocy. Dla porównania: moc konwencjonalnego ładowarki przewodowej najczęściej nie przekracza 10 W, a dla większości popularnych formatów szybkiego ładowania wartość ta mieści się w przedziale od 15 do 30 W. Co więcej, w naszych czasach podobne wartości również można spotkać wśród bezprzewodowych systemów ładowania - rozwój i ulepszanie technologii znacznie zwiększyło moc takich systemów. Należy jednak mieć na uwadze, że do wykorzystania wszystkich możliwości ładowania bezprzewodowego potrzebna będzie ładowarka o odpowiedniej pojemności - a takie urządzenia nie zawsze wchodzą w skład zestawu do smartfona.

Bezprzewodowe ładowanie odwracalne

Funkcja pozwalająca na wykorzystanie telefonu jako powerbanka - źródła energii do ładowania innych gadżetów. W tym przypadku proces odbywa się bezprzewodowo - więcej szczegółów w rozdziale „Ładowanie bezprzewodowe”. Tutaj zwracamy uwagę, że telefon z bezprzewodowym ładowaniem odwracalnym nie zastąpi pełnowartościowego powerbanku (zarówno ze względu na niewielki dopływ „dodatkowej” energii, jak i ze względu na bardzo niską efektywność ładowania bezprzewodowego). Jednak ta funkcja może być przydatna do awaryjnego zasilania miniaturowych urządzeń, takich jak inteligentne zegarki lub słuchawki bezprzewodowe.

Rodzaj obudowy

- Monoblock. Obudowa jest konstrukcją jednoczęściową. Najbardziej odpowiednia opcja dla modeli z ekranem dotykowym, jednakże jest bardzo popularna w urządzeniach przyciskowych - same obudowy typu monoblock są niedrogie, lecz jednocześnie bardzo niezawodne, wygodne, praktyczne i dobrze komponują się z prawie wszystkimi funkcjami nowoczesnych telefonów komórkowych. Ponadto takie obudowy mogą być dość cienkie. Tak więc wśród nowoczesnych smartfonów(z których prawie wszystkie to monobloki) są modele o grubości 8 mm, 7 mm, a nawet 6 mm lub mniej. 9 mm jest uważane za znaczną grubość, a wartości 10 mm i więcej są typowe głównie dla urządzeń, w których w zasadzie nie można obejść się bez dużej grubości - takich jak modele odporne na wstrząsy we wzmocnionych obudowach, a także smartfony z bateriami o bardzo dużej pojemności.

- Z klapką. Obudowa otwierana jak książka lub muszli klapowych: na jednej połowie „klapki” w środku znajduje się ekran, na drugiej - klawiatura numeryczna. Należy zauważyć, że takich telefonów nie należy mylić z modelami ze zginanym ekranem.

- Zginalny ekran. Dość nietypowy typ obudowy spotykany w niektórych s...martfonach. Takie urządzenia zwykle składają się z dwóch klap, podobnych do opisanych powyżej muszli klapowych”; jednak można je złożyć w poziomie lub w pionie (w zależności od modelu telefonu), a ekran zajmuje jednocześnie obie połówki obudowy i zgina się po złożeniu. Po złożeniu ekran można umieścić zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz urządzenia (w pierwszym przypadku dodatkowy wyświetlacz można zamontować od zewnątrz, co pozwala korzystać z podstawowych funkcji smartfona po złożeniu). W każdym razie taki układ pozwala na uzyskanie znacznie większej przekątnej niż w obudowach typu monoblock, przy jednoczesnym zachowaniu kompaktowości i łatwości przenoszenia. Z drugiej strony zginalne ekrany są skomplikowane i drogie, przez co są rzadko stosowane, głównie w urządzeniach z najwyższej półki.

- Slider. Taka obudowa składa się z dwóch części (sliderów), które mogą się przesuwać względem siebie. W klasycznym "sliderze" górna część z ekranem i przyciskami nawigacyjnymi przesuwa się w górę, aby odsłonić klawiaturę sprzętową. Główną zaletą sliderów w porównaniu z monoblokami jest kompaktowość, a wadami są zwiększona grubość i mniejsza niezawodność dzięki stopniowemu zużyciu mechanizmu otwierającego. We współczesnych smartfonach takiego typu obudowy praktycznie brak, a w telefonach stopniowo wychodzi z użytku.

- Slider boczny. Rodzaj slidera (patrz wyżej), w którym górna połowa obudowy przy odsłonięciu przesuwa się nie w górę, tylko na bok. Ta odmiana była używana we wczesnych smartfonach ze względu na możliwość połączenia w jednym urządzeniu dużego ekranu i wygodnej sprzętowej klawiatury QWERTY (patrz „Wprowadzanie danych”); lecz wraz z rozwojem ekranów dotykowych i zwiększeniem ich rozmiarów stracił na znaczeniu.

- Dwustronny slider. Rodzaj slidera (patrz wyżej), w którym górną część obudowy można przesuwać zarówno w górę, jak i w dół. Podczas poruszania się w górę zwykle odsłaniana jest klawiatura numeryczna, natomiast podczas poruszania się w dół - odsłaniają się dodatkowe elementy wyposażenia, takie jak przyciski sterowania odtwarzaczem lub wbudowane głośniki. Ze względu na złożoność i wysoki koszt, takie obudowy nie zyskały na popularności.

- Obrotowe. Całkiem oryginalny rodzaj obudowy, który obejmuje dwie odmiany. Pierwsza odmiana jest podobna do slidera, lecz podczas otwierania/zamykania połówki obudowy nie poruszają się, a obracają względem siebie, podobnie jak to się dzieje z wskazówkami zegara. Wszystkie ich zalety i wady są podobne do obudów ze sliderem, natomiast smartfony z mechanizmem obrotowym często wyróżniają się oryginalną konstrukcją. Druga odmiana przypomina zwykły monoblock, natomiast dolna część obudowy w takich modelach jest w stanie obracać się wokół podłużnej osi urządzenia. Z tego powodu podczas obracania się pod ekranem zamiast klawiatury numerycznej znajdują się specjalne elementy sterujące (najczęściej przyciski sterowania odtwarzaczem). Ze względu na wysoki koszt oraz niepotrzebną złożoność ta odmiana obecnie prawie nigdy nie jest używana.

Chłodzenie wodne

System chłodzenia wodnego smartfona ma na celu poprawę efektywności odprowadzania ciepła. Dobre chłodzenie pozwala smartfonowi na pewną pracę przy szczytowym obciążeniu, bez spowolnień i opóźnień. Zastosowanie chłodnicy cieczowej pozwala poprawić chłodzenie średnio o 4-6 C w porównaniu do chłodnic pasywnych. Chłodzenie wodne jest stosowane w wysokowydajnych smartfonach wyposażonych w wydajny procesor, dobry podsystem wideo i wiele koprocesorów sztucznej inteligencji.

Chłodzenie wodne smartfona może mieć różne implementacje konstrukcyjne. Najczęściej stosowaną koncepcją jest radiator wypełniony czynnikiem chłodniczym. W takiej chłodnicy ciecz paruje, nagrzewając się i skraplając w oddzielnym wymienniku ciepła, po czym ciecz ponownie trafia do chłodnicy. Oczywiście zwiększenie wydajności chłodzenia odbywa się kosztem zwiększenia rozmiaru smartfona.

Ochrona przed wilgocią

Obecność ochrony przed wilgocią na obudowie urządzenia; również w tej sekcji zwykle określa się konkretny poziom ochrony według standardu IP - na przykład kategoria wodoodporne obejmuje modele ze wskaźnikami IP67, IP68 i IP69.

Dwie cyfry w oznaczeniu IP wskazują poziomy ochrony przed zagrożeniami. Jednocześnie ochrona przed wilgocią jest bezpośrednio wskazywana przez ostatnią cyfrę, pierwsza zaś charakteryzuje poziom odporności na kurz i inne zanieczyszczenia. W nowoczesnych telefonach komórkowych można znaleźć następujące poziomy ochrony przed zanieczyszczeniami:

5 - pyłoszczelność (kurz może dostać się do środka w niewielkich ilościach, które nie wpływają na pracę urządzenia);
6 - ochrona przed kurzem (kurz w ogóle nie dostaje się do środka).

Niższe poziomy ochrony przed zanieczyszczeniem w telefonach komórkowych nie są wskazywane (taka obudowa nie będzie już pyłoszczelna i nie ma potrzeby określania jej właściwości). Istnieją jednak modele, w których zamiast pierwszej cyfry występuje X - na przykład IPX7. Oznacza to, że urządzenie to nie posiada certyfikatu ochrony przed kurzem, chociaż w rzeczywistości poziom takiej ochrony może być dość wysoki. A więc w naszym przykładzie wodoodporność 7 oznacza możliwość całkowitego zanurzenia w wodzie - co oznacza, że taka obudowa jest też bardzo szczelnie zamkni...ęta przed kurzem.

Jeśli chodzi o odporność na wilgoć, warianty te mogą wyglądać następująco:

- 2. Minimalny poziom wskazany dla telefonów komórkowych to ochrona przed upadkiem pod kątem do 15° od pozycji roboczej urządzenia (zwykle ekranem do góry). Pozwala wytrzymać średni deszcz bez silnych wiatrów.
- 3. Ochrona przed upadkami pod kątem do 60° (średni deszcz z silnym wiatrem w pozycji ekranem do góry).
- 4. Ochrona przed bryzgami z dowolnego kierunku (deszcz i silny wiatr bez względu na pozycję obudowy).
- 5. Ochrona przed strumieniami wody z dowolnego kierunku (przelotne opady, burze).
- 6. Ochrona przed falami uderzeniowymi i silnymi strumieniami wody.
- 7. Minimalny poziom pozwalający mówić o wodoodporności. Umożliwia przeniesienie krótkotrwałych (do pół godziny) nurkowań pod wodą na głębokość 1 m.
- 8. Możliwość nurkowania długotrwałego (30 min i więcej) na głębokość powyżej 1 m przy ciągłej pracy w stanie zanurzonym. Konkretne ograniczenia dotyczące głębokości i czasu mogą się różnić.
- 9. Ochrona przed strumieniami wody o wysokiej temperaturze (możliwość intensywnego mycia gorącą wodą pod wysokim ciśnieniem).

Generalnie wyższy poziom ochrony z jednej strony daje dodatkową gwarancję na wypadek niekorzystnych sytuacji, z drugiej zaś wpływa co najmniej na cenę, a często także na wymiary/wagę urządzenia. Zwracamy również uwagę, że odporna na wilgoć obudowa może być również odporna na wstrząsy (patrz poniżej) - nie jest to konieczne, lecz często występuje w modelach zaprojektowanych do użytku w ekstremalnych warunkach.

Ochrona przed wstrząsami

Specjalna ochrona przed wstrząsami przewidziana w konstrukcji telefonu.

Specyficzny poziom takiego zabezpieczenia może być inny, jednak przynajmniej pozwala na zniesienie upadków na twardą nawierzchnię z wysokości około 1 - 1,2 m bez konsekwencji. W wielu modelach spotykane są bardziej solidne wskaźniki; szczegóły te należy wyjaśnić osobno. Należy pamiętać, że zazwyczaj to dotyczy obudowy; ekran może mieć inne właściwości odporności na wstrząsy, które zależą głównie od powłoki (patrz „Główny wyświetlacz”). A jeśli potrzebujesz maksymalnej trwałości, najlepiej dopełnić ekran specjalnym akcesorium ochronnym.

W każdym razie urządzenia odporne na wstrząsy są przeznaczone głównie dla użytkowników, którzy często muszą znajdować się w ekstremalnych warunkach: alpinistów, żołnierzy, ratowników itp. W związku z tym takie modele są zwykle wykonywane również wodoodpornymi (patrz wyżej).

Standard militarny MIL-STD-810

Początkowo MIL-STD-810 to zestaw norm opracowanych do testowania sprzętu wojskowego pod kątem wydajności w różnych trudnych warunkach i przy dość surowych wymaganiach. Jednak w przypadku urządzeń „cywilnych” zgodność z tym standardem nie zawsze oznacza najwyższy stopień ochrony. Wynika to z dwóch niuansów. Po pierwsze, MIL-STD-810 zawiera cały zestaw testów (warunki temperaturowe, wilgotność, wibracje, wstrząsy itp.), A formalną zgodność z tym standardem można deklarować, nawet jeśli urządzenie przeszło przynajmniej jeden z tych testów. Po drugie, sami producenci mają prawo przeprowadzić testy, przy tym często nie mówią o tym, które testy zostały zaliczone a które nie. Tak więc, chociaż generalnie obecność certyfikatu MIL-STD-810 oznacza zwiększony stopień ochrony, w tym przed wstrząsami, to konkretne cechy takiej ochrony są całkowicie nieznane.

Materiał ramki/pokrywy

Materiały, z których wykonana jest ramka (krawędź boczna) oraz tylna pokrywa urządzenia.

W naszym katalogu dane te są oznaczone dwoma słowami - materiał ramki oraz materiał pokrywy. Na przykład urządzenie z szklaną pokrywą i metalowymi krawędziami zostanie oznaczone jako „metal/szkło” (najpierw ramka, potem pokrywa). Dwa słowa wskazuje się nawet jeśli w obu elementach jest używany ten sam materiał - na przykład metal/metal w przypadku całkowicie metalowej obudowy.

Główne materiały, z których wykonane są obecnie ramki, to
plastik , metal, szkło , opona i ceramika . Tylne pokrywy są również wykonane głównie z plastiku , metalu , ceramiki lub gumy , a wśród szklanych spotykana jest specjalna odmiana - fragmenty z Gorilla Glass . Czasami używane są bardziej specyficzne materiały - na przykład skóra. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych odmian:

- Plastik. Dość prosty, niedrogi, a jednocześnie uniwersalny i praktyczny materiał. W rzeczywistości w naszych czasach na rynku istnieje wiele odmian tworzyw sztucznych, które różnią się ceną i cechami praktycznymi; więc ogólna właściwość tego materiału zależy przede wszystkim od kategorii cenowej urządzenia. Plastikowej pokrywie jest najłatwiej nadać nietypowy widok..., chociaż taki wzór można znaleźć również w innych materiałach. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie rodzaje plastiku w nowoczesnych telefonach można z grubsza podzielić na błyszczące, matowe, faliste i miękkie w dotyku (Soft-touch). Najbardziej wyraziste są błyszczące, lecz bardzo wyczuwalny jest na nich brud (przede wszystkim odciski palców), ponadto takie obudowy ślizgają się w dłoniach. Matowe powierzchnie nie są tak jasne, ale są mniej wrażliwe na zabrudzenia. Soft-touch to specjalny rodzaj matowego plastiku: ze względu na specyficzną fakturę powierzchni materiał ten jest miękki w dotyku, podobnie jak opona. Doskonale trzyma się też w dłoniach i prawie się nie ślizga. Najbardziej niezawodny pod tym względem jest plastik falisty - z charakterystycznymi nacięciami na powierzchni; Jednak nie każdemu podoba się wygląd i dotyk takich powierzchni.
Jeśli chodzi o kombinacje z innymi materiałami, ramki plastikowe mogą być dostarczane w metalowych i szklanych obudowach - dla bezpiecznego trzymania; a plastikowe pokrywy można uzupełnić metalowymi lub gumowymi ramkami w celu zwiększenia niezawodności.

- Metal. W przypadku telefonów komórkowych pod wyrazem metal najczęściej rozumiany jest stop aluminium. Materiał ten łączy w sobie dużą wytrzymałość, niewielką wagę i dobre przewodnictwo cieplne (to ostatnie jest szczególnie ważne przy odprowadzaniu ciepła z „wnętrza” mocnych smartfonów). Metalowe obudowy są stosunkowo rzadko wykonywane w jasnych kolorach, lecz taki wzór jest również możliwy; ponadto nawet bez dodatkowego zabarwienia materiał ten wygląda dobrze. Generalnie kosztuje więcej niż plastik, lecz obecnie nawet modele telefonów budżetowych mogą być wykonane z metalu. Ponadto, metalową ramkę można łączyć z niemal każdym materiałem pokrywy, jednak takie ramki są szczególnie popularne w modelach ze szklanym panelem tylnym - metal dodaje obudowie dodatkowej wytrzymałości. Z kolei metalowe pokrywy spotyka się głównie wśród obudów całkowicie metalowych, rzadziej - w połączeniu z plastikową ramką (pozwala to obniżyć koszt i poprawić przepuszczalność obudowy dla sygnałów komunikacyjnych).

- Szkło. Obudowy na telefony zwykle wykorzystują specjalne hartowane szkło o podwyższonej wytrzymałości (specjalny rodzaj takich szkieł - Gorilla Glass - wskazuje się oddzielnie, patrz poniżej). Teoretycznie szkło jest bardziej wrażliwe na uderzenia niż większość innych materiałów, lecz w praktyce nadal trudno jest rozbić taką powierzchnię. Co więcej, takie obudowy wyglądają dość stylowo i nietypowo. Do ich jednoznacznych wad należy dość wysoki koszt, a także charakterystyczne cechy błyszczących powierzchni - skłonność do wyślizgiwania się z rąk i „zbierania” brudu, zwłaszcza odcisków palców. Jeśli chodzi o poszczególne fragmenty obudowy, to szkło jest najczęściej używane na tylne pokrywy; często są one uzupełniane ramkami wykonanymi z trwalszego materiału (najczęściej z metalu). Natomiast ramki szklane są zwykle częścią całoszklanych obudów- inne odmiany konstrukcji z wielu powodów nie mają sensu.

- Szkło Gorilla. Specjalny rodzaj szkła o dużej wytrzymałości, z którego można wykonać pokrywy tylne. Ogólne informacje na temat szkła, patrz powyżej; funkcje Gorilla Glass zostały szczegółowo opisane w sekcji "Wyświetlacz główny". Zauważamy tylko, że podobnie jak w przypadku wyświetlaczy, w tylnym panelu obudowy mogą być stosowane odmienne wersje takiego szkła, różniące się odpornością na uderzenia i zarysowania.

- Opona. Z reguły w tym przypadku chodzi o obudowę lub ramki wykonane z twardego materiału (plastiku lub metalu) z dodatkową gumową powłoką. Zastosowanie takiej powłoki to niewątpliwa oznaka telefonu o wysokim stopniu ochrony - wodoodpornej, a często także wstrząsoodpornej. Opona jest optymalnym materiałem na tego typu urządzenia: doskonale odporna zarówno na wilgoć jak i wstrząsy, dobrze izoluje wnętrze od zimna i ciepła, a taka powierzchnia jest przyjemna w dotyku i nie ślizga się w dłoni. Główną wadą tego materiału jest jego masywność: gumowa powłoka sama w sobie jest dość gruba, co z kolei wpływa na wymiary urządzenia. W związku z tym warto zwrócić uwagę na ten wariant w przypadkach, gdy bezpieczeństwo jest dla Ciebie ważniejsze niż kompaktowość. Zwróć uwagę, że gumową obudowę można połączyć z metalową ramką, a gumową ramkę można zainstalować na urządzeniu z tworzywa sztucznego; te odmiany są również dość niezawodne.

- Ceramika. Ceramika odnosi się do materiałów wykonanych przez spiekanie początkowych komponentów w wysokich temperaturach. Telefony komórkowe wykorzystują specjalne, bardzo wytrzymałe materiały. Zalety ceramiki obejmują stylowy wygląd i dobrą niezawodność w większości sytuacji. Z drugiej strony, ten materiał jest nadal dość wrażliwy na wstrząsy (zwłaszcza precyzyjne), ma tendencję do wyślizgiwania się z rąk i nie jest tani. Dlatego we współczesnych telefonach komórkowych ceramika jest rzadko stosowana - głównie jako materiał zdjęciowy w dość zaawansowanych modelach. Większość tych modeli łączy ceramiczną pokrywę z metalową ramką; obudowy pełnoceramiczne są znacznie mniej powszechne.

- Skóra. Dość rzadki i specyficzny materiał używany głównie jako rozwiązanie projektowe. W takich przypadkach na tylną obudowę przewidziana jest skórzana pokrywa, a ramka jest wykonana z metalu lub tworzywa sztucznego. Materiał ten nadaje urządzeniu solidny wygląd, podkreślając status właściciela; dodatkowo jest przyjemny w dotyku i nie pozwala na wyślizgnięcie się urządzenia z dłoni. Jednak skóra jest droga i mało niezawodna: łatwo rysuje się i rozrywa nawet przy lekkim kontakcie z ostrymi przedmiotami, a także jest podatna na ścieranie. Dlatego takie obudowy nie są popularne nawet wśród telefonów z wyższej półki.

Tylna pokrywa

Typ powierzchni tylnej pokrywy urządzenia.

- Błyszczący. Pokrywa o gładkiej, błyszczącej powierzchni. Taka powierzchnia jest niedroga, a jednocześnie wygląda stylowo i efektownie - zwłaszcza jeśli jest wykonana w jasnym kolorze, na przykład czerwonym lub żółtym. Z drugiej strony odciski palców są bardzo widoczne na połysku, a taka pokrywa może ślizgać się w dłoniach, co zwiększa ryzyko wypadnięcia urządzenia z rąk. Dodatkowo taka pokrywa może mieć kolor gradientu.

- Matowy. Lekko chropowata powierzchnia, która nie błyszczy jak połysk i wygląda na przyciemnioną. Równocześnie odciski palców i inne zabrudzenia są mniej widoczne na takiej powierzchni oraz ślizga się ona mniej w dłoniach; a brak połysku to zaleta dla ceniących dyskretny i solidny design. Specyfika matowej pokrywy zależy od jej materiału: np. w wyrobach z plastiku często używa się tak zwanego „soft-touch” plastiku, jest on miękki i przyjemny w dotyku, a jednocześnie twardy sam w sobie.

- Błyszczący lub matowy. Ta odmiana oznacza, że urządzenie jest dostępne w kilku wariantach konstrukcyjnych: niektóre mają błyszczącą tylną obudowę, inne - matowe. W ten sposób użytkownik może wybrać wariant według własnego uznania. Aby zapoznać się z zaletami i wadami obu, patrz powyżej.

- falisty. Powierzchnia z wyraźnymi nierównościami; może to być w...zór o małej teksturze lub raczej duże wypustki (te ostatnie spotykane są w szczególności wśród „chronionych” smartfonów). W każdym razie falista powierzchnia zapewnia pewne trzymanie w dłoni i dobrze ukrywa brud, lecz takie obudowy są nieco droższe niż matowe, a nawet droższe niż błyszczące.
Filtry według parametrów
 
Cena
oddo zł
Producenci
Kolor obudowy
Według ukierunkowania
Wyświetlacz
Częstotliwość odświeżania wyświetlacza
Wbudowana pamięć
Pamięć RAM
Aparat główny
Aparat przedni
Aparat główny
Aparat przedni
Współczynnik kształtu aparatu przedniego
Funkcje i możliwości
Czytnik linii papilarnych
Karty SIM
System operacyjny
Połączenia i sieć
Wersja Wi-Fi
Według roku produkcji
Filtry zaawansowane
Katalog telefonów komórkowych 2021 - nowości, hity sprzedaży, kupić telefony komórkowe.