Telefony komórkowe Xiaomi
Lista wszystkich modeli Filtry zaawansowane → |
Być może Cię zainteresuje
Artykuły, recenzje, przydatne porady
Wszystkie materiały![](/posts/files/6360/medium_pic.jpg)
Najlepsze przenośne drukarki fotograficzne
Kieszonkowe drukarki mobilne drukują zdjęcia dosłownie „w drodze”
![](/posts/files/4662/medium_pic.jpg)
Jak prawidłowo naładować smartfon, aby bateria działała dłużej?
Proste zasady pomagające wydłużyć żywotność baterii w smartfonie
![](/posts/files/4262/medium_pic.jpg)
Dlaczego standard USB4 jest fajny i dlaczego to przyszłość
Omówienie najważniejszych rzeczy związanych ze standardem USB4: szybkość, integracja Thunderbolt i supermoce, takie jak Power Delivery
![](/posts/files/5760/medium_pic.jpg)
Najlepsze ładowarki indukcyjne z MagSafe na kilka urządzeń
Ładowarki do iPhone'a, Apple Watch i AirPods na kilka urządzeń
![](/posts/files/3215/medium_pic.jpg)
Przewodnik po kluczowych submarkach Xiaomi
Chińska korporacja Xiaomi prowadzi ponad dwieście filii.
![](/posts/files/6310/medium_pic.jpg)
Apple silicon: historia, aspekty technologiczne i przyszłość rewolucyjnej platformy
Etapy rozwoju, cechy techniczne i perspektywy platformy Apple silicon ze szczególnym uwzględnieniem procesorów Apple M
Telefony komórkowe: specyfikacje, typy, rodzaje
Pokaż wszystkie
Charakterystyka wyświetlacza
Specyfikacja głównego (i najczęściej jedynego) wyświetlacza w urządzeniu.
Oprócz podstawowych parametrów - takich jak przekątna, rozdzielczość (ze względu na nią ekrany są umownie podzielone na HD, Full HD, href="/list/122/pr-49321/">2K i więcej), typ matrycy (najczęściej IPS, OLED, AMOLED, Super AMOLED, Dynamic AMOLED,), na tej liście mogą być podawane bardziej specyficzne cechy. Wśród nich - kształt powierzchni (płaska lub zakrzywiona), obecność i wersja Gorilla Glass (w tym najpopularniejsza v6 a> i Victus), obsługa HDR i częstotliwość odświeżania (częstotliwość wyższa niż 60 Hz jest uważana za wysoką, mianowicie 90 Hz, 120 Hz i 144 Hz). Oto bardziej szczegółowy opis specyfikacji, które są istotne dla współczesnych wyświetlaczy: — Przekątna. Tradycyjnie przekątna ekranu jest podawana w calach. Większy wyświetlacz jest wygodniejszy w obsłudze: pomieszczą więcej...informacji, a sam obraz jest lepiej czytelny. Minusem dużej przekątnej jest zwiększenie wymiarów urządzenia. Obecnie smartfony z ekranami 5" i mniejszymi są uważane za małe>. 5.6 – 6" i do 6.5" - to już jest średni format. Poza tym sporo modeli ma rozmiar 6.5". Klasyczne telefony bez ekranów dotykowych nie potrzebują dużej przekątnej - zwykle nie przekracza ona 3".
— Rozdzielczość. Rozdzielczość ekranu określają jego wymiary (w pionie i poziomie) w pikselach. Im większe są te wymiary (przy tej samej przekątnej), tym bardziej szczegółowy i wygładzony jest obraz, tym mniej widoczne są poszczególne piksele. Z drugiej strony zwiększenie rozdzielczości wpływa zarówno na koszt samego wyświetlacza, jak i wymagania sprzętowe telefonu. Warto też zauważyć, że ta sama rozdzielczość wygląda inaczej na ekranach o różnych rozmiarach; dlatego przy ocenie szczegółowości warto wziąć pod uwagę nie tylko parametr ten, lecz także ilość PPI (patrz poniżej).
— PPI. Zagęszczenie pikseli na ekranie urządzenia. Określa się na podstawie liczby punktów na cal (points per inch) - liczby pikseli na każdy poziomy lub pionowy odcinek o rozmiarze 1". Wskaźnik ten zależy jednocześnie od przekątnej i rozdzielczości, lecz ostatecznie jest to liczba PPI, która określa, jak wygładzony i szczegółowy jest obraz na wyświetlaczu. Dla porównania należy zaznaczyć, że w odległości około 25-30 cm od oczu zagęszczenie 300 PPI lub większe sprawia, że poszczególne piksele są prawie niewidoczne dla osoby z normalnym wzrokiem, obraz jest postrzegany jako całościowy, przy większych odległościach podobny efekt jest zauważalny nawet przy mniejszym zagęszczeniu pikseli.
— Typ matrycy. Technologia, według której wykonana jest matryca ekranu. Parametr ten jest określa się tylko dla stosunkowo zaawansowanych wyświetlaczy, które przewyższają najprostsze ekrany LCD telefonów przyciskowych. Najbardziej rozpowszechnione w naszych czasach są następujące typy matryc:
— HDR. Technologia, która rozszerza dynamiczny zakres ekranu. W danym przypadku chodzi o zakres jasności - innymi słowy obecność HDR pozwala na wyświetlenie na ekranie jaśniejszej bieli i ciemniejszej czerni niż na wyświetlaczach bez tej technologii. W praktyce daje to zauważalną poprawę jakości obrazu: poprawia się nasycenie i niezawodność odwzorowania kolorów, a detale w bardzo jasnych lub bardzo ciemnych częściach kadru nie „toną” w bieli lub czerni. Jednak wszystkie te korzyści stają się zauważalne tylko wtedy, gdy odtwarzana treść była oryginalnie nagrana w HDR. Obecnie stosuje się kilka odmian tej technologii, oto ich cechy:
— Obsługa DC Dimming. Dosłownie z angielskiego, Direct Current Dimming jest tłumaczone jako ściemnianie prądem stałym. Technologia ta ma na celu zminimalizowanie migotania w ekranach OLED i AMOLED, co z kolei odciąża aparat wzrokowy użytkownika i chroni wzrok. Efekt „bez migotania” uzyskuje się poprzez bezpośrednie sterowanie jasnością podświetlanych diod LED poprzez zmianę wielkości podawanego do nich napięcia. Dzięki temu zapewnione jest zmniejszenie intensywności świecenia ekranu. — Zakrzywiony ekran. Ekran z zagiętymi krawędziami, na które wchodzi wyświetlany obraz. Innymi słowy, w danym przypadku zakrzywione jest nie tylko szkło, lecz także część aktywnej matrycy. Wyświetlacze, w których obie krawędzie są zakrzywione, nazywane są „szkłem 2.5D”; istnieją też urządzenia, w których ekran jest zagięty tylko z jednej strony. W każdym razie ta cecha szczególna nadaje smartfonowi ciekawy wygląd i poprawia widoczność obrazu przy patrzeniu z określonych kątów, jednak znacząco wpływa to na koszt i może powodować niedogodności przy trzymaniu (zwłaszcza bez etui). Dlatego przed zakupem modelu z takim wyposażeniem najlepiej potrzymać urządzenie w dłoni i upewnić się, że jest ono wystarczająco wygodne.
— Gorilla Glass. Specjalne wytrzymałe szkło, stosowane jako pokrycie ochronne wyświetlacza. Charakteryzuje się wysoką wytrzymałością i odpornością na zarysowania, pod względem tych wskaźników wielokrotnie przewyższa zwykłe szkło. Jest szeroko stosowane w smartfonach, w których duże rozmiary ekranu stawiają zwiększone wymagania niezawodności pokrycia. Różne wersje tego szkła można spotkać we współczesnych telefonach, oto cechy różnych wariantów:
Oprócz podstawowych parametrów - takich jak przekątna, rozdzielczość (ze względu na nią ekrany są umownie podzielone na HD, Full HD, href="/list/122/pr-49321/">2K i więcej), typ matrycy (najczęściej IPS, OLED, AMOLED, Super AMOLED, Dynamic AMOLED,), na tej liście mogą być podawane bardziej specyficzne cechy. Wśród nich - kształt powierzchni (płaska lub zakrzywiona), obecność i wersja Gorilla Glass (w tym najpopularniejsza v6 a> i Victus), obsługa HDR i częstotliwość odświeżania (częstotliwość wyższa niż 60 Hz jest uważana za wysoką, mianowicie 90 Hz, 120 Hz i 144 Hz). Oto bardziej szczegółowy opis specyfikacji, które są istotne dla współczesnych wyświetlaczy: — Przekątna. Tradycyjnie przekątna ekranu jest podawana w calach. Większy wyświetlacz jest wygodniejszy w obsłudze: pomieszczą więcej...informacji, a sam obraz jest lepiej czytelny. Minusem dużej przekątnej jest zwiększenie wymiarów urządzenia. Obecnie smartfony z ekranami 5" i mniejszymi są uważane za małe>. 5.6 – 6" i do 6.5" - to już jest średni format. Poza tym sporo modeli ma rozmiar 6.5". Klasyczne telefony bez ekranów dotykowych nie potrzebują dużej przekątnej - zwykle nie przekracza ona 3".
— Rozdzielczość. Rozdzielczość ekranu określają jego wymiary (w pionie i poziomie) w pikselach. Im większe są te wymiary (przy tej samej przekątnej), tym bardziej szczegółowy i wygładzony jest obraz, tym mniej widoczne są poszczególne piksele. Z drugiej strony zwiększenie rozdzielczości wpływa zarówno na koszt samego wyświetlacza, jak i wymagania sprzętowe telefonu. Warto też zauważyć, że ta sama rozdzielczość wygląda inaczej na ekranach o różnych rozmiarach; dlatego przy ocenie szczegółowości warto wziąć pod uwagę nie tylko parametr ten, lecz także ilość PPI (patrz poniżej).
— PPI. Zagęszczenie pikseli na ekranie urządzenia. Określa się na podstawie liczby punktów na cal (points per inch) - liczby pikseli na każdy poziomy lub pionowy odcinek o rozmiarze 1". Wskaźnik ten zależy jednocześnie od przekątnej i rozdzielczości, lecz ostatecznie jest to liczba PPI, która określa, jak wygładzony i szczegółowy jest obraz na wyświetlaczu. Dla porównania należy zaznaczyć, że w odległości około 25-30 cm od oczu zagęszczenie 300 PPI lub większe sprawia, że poszczególne piksele są prawie niewidoczne dla osoby z normalnym wzrokiem, obraz jest postrzegany jako całościowy, przy większych odległościach podobny efekt jest zauważalny nawet przy mniejszym zagęszczeniu pikseli.
— Typ matrycy. Technologia, według której wykonana jest matryca ekranu. Parametr ten jest określa się tylko dla stosunkowo zaawansowanych wyświetlaczy, które przewyższają najprostsze ekrany LCD telefonów przyciskowych. Najbardziej rozpowszechnione w naszych czasach są następujące typy matryc:
- IPS. Najbardziej popularna technologia, stosowana w ekranach współczesnych smartfonów. Zapewnia bardzo przyzwoitą jakość obrazu, kąty widzenia oraz czas reakcji, choć pod względem tych parametrów nieco ustępuje bardziej zaawansowanym wariantom (patrz poniżej). Z drugiej strony IPS ma również swoje zalety: trwałość, równomierne zużycie, a także dość niski koszt. Dzięki temu takie ekrany można spotkać we wszystkich kategoriach smartfonów - od niedrogich po topowe.
- AMOLED. Technologia oparta na organicznych diodach elektroluminescencyjnych (OLED) opracowana przez firmę Samsung. Jedną z kluczowych różnic między takimi matrycami a bardziej tradycyjnymi wyświetlaczami jest to, że nie wymagają one zewnętrznego podświetlenia: każdy piksel sam jest źródłem światła. Z tego powodu zużycie energii takiego ekranu zależy od cech wyświetlanego obrazu, lecz generalnie okazuje się dość niskie. Ponadto matryce AMOLED wyróżniają się szerokimi kątami widzenia, doskonałymi wskaźnikami jasności i kontrastu, wysoką jakością kolorów oraz krótkim czasem reakcji. Dzięki temu takie ekrany nadal są wykorzystywane we współczesnych smartfonach, pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanych technologii; można je spotkać nawet w topowych modelach. Główną wadą tej technologii jest stosunkowo wysoki koszt i nierównomierne zużycie pikseli: piksele, które pracują dłużej i częściej przy dużej jasności - wypalają się szybciej. Zwykle jednak efekt ten staje się zauważalny dopiero po kilku latach intensywnego użytkowania - okresie porównywalnym z żywotnością samego smartfona.
- AMOLED (LTPO). Zaawansowana wersja paneli AMOLED z możliwością dynamicznego dostosowywania częstotliwości odświeżania w zależności od wykonywanych zadań. Skrót LTPO (Low Temperature Polycrystalline Oxid) oznacza „niskotemperaturowy tlenek polikrystaliczny”. Za tym terminem kryje się połączenie tradycyjnej technologii LTPS i cienkiej warstwy tlenku TFT z dodatkiem hybrydowo-tlenkowego krzemu polikrystalicznego do sterowania obwodami przełączającymi. Panele AMOLED (LTPO) zmniejszają zużycie energii przez gadżet o rząd wielkości. Tak więc przy wykonywaniu aktywnych czynności ekran urządzenia stosuje maksymalną lub wysoką częstotliwość odświeżania, a przy przeglądaniu zdjęć lub czytaniu tekstu wyświetlacz zmniejsza częstotliwość odświeżania do minimum.
- Super AMOLED. Ulepszona wersja opisanej powyżej technologii AMOLED. Jednym z kluczowych ulepszeń jest to, że ekrany Super AMOLED nie mają szczeliny powietrznej między warstwą czujnika a znajdującym się poniżej wyświetlaczem. Umożliwiło to dalsze zwiększenie jasności i jakości obrazu, zwiększenie szybkości i niezawodności czujnika, a jednocześnie zmniejszenie zużycia energii. Wady takich matryc są takie same jak w przypadku oryginalnych AMOLED-ów. Ogólnie są one dość rozpowszechnione; większość smartfonów z podobnymi ekranami należy do średniej i najwyższej półki, lecz są też spotykane niedrogie modele.
- OLED. Różnorodne typy matryc, oparte na wykorzystaniu organicznych diod LED; w rzeczywistości - są to analogi AMOLED i Super AMOLED, produkowane nie przez Samsunga, lecz przez inne firmy. Konkretne cechy takich ekranów może się różnić, natomiast większość z nich z jednej strony jest droższa od popularnych IPS, z drugiej zapewnia wyższą jakość obrazu (m.in. jasność, kontrast, kąty widzenia i odwzorowanie kolorów), gdyż również zużywają mniej energii i mają małą grubość. Głównymi wadami ekranów OLED są wysoka cena (która jednak stale spada wraz z rozwojem i udoskonalaniem technologii), a także podatność pikseli organicznych na wypalanie się przy wyświetlaniu statycznych obrazów przez długi czas lub obrazów ze statycznymi elementami (panel powiadomień, przyciski ekranowe itp.).
- OLED (polimerowy). Ekrany oparte na organicznych diodach elektroluminescencyjnych (OLED), w których dla podstawy nie używa się szkła, tylko przezroczysty materiał polimerowy. Podkreślmy, że chodzi o podstawę matrycy; od góry pokryta jest ona tym samym szkłem, co w innych typach wyświetlaczy. Tak czy inaczej, taka konstrukcja oferuje kilka zalet w porównaniu z tradycyjnymi matrycami „szklanymi”: zapewnia dodatkową odporność na uderzenia i doskonale nadaje się do tworzenia zakrzywionych wyświetlaczy. Z drugiej strony, pod względem właściwości optycznych, tworzywo sztuczne jest gorsze od szkła; zatem ekrany tego typu często ustępują jakością obrazu swoim „rówieśnikom”, wykonanym w tradycyjnej technologii OLED, a przy podobnej jakości obrazu są znacznie droższe.
- OLED (LTPO). Matryce OLED z adaptacyjną częstotliwością odświeżania, która zmienia się w szerokim zakresie w zależności od wykonywanych zadań. W grach ekrany z technologią LTPO automatycznie podnoszą częstotliwość odświeżania do wartości maksymalnych, zaś przy oglądaniu statycznych obrazów obniżają ją do minimum (od 1 Hz). Sercem tej technologii jest tradycyjne podłoże LTPS z cienką warstwą TFT nad podstawą tranzystorów cienkowarstwowych. Możliwość kontrolowania przepływu elektronów zapewnia dynamiczną kontrolę nad częstotliwością odświeżania. Przewagą konkurencyjną OLED (LTPO) jest zmniejszone zużycie energii.
- PLS. Odmiana technologii IPS stworzona przez firmę Samsung. Pod pewnymi względami - w szczególności pod względem jasności, kontrastu i kątów widzenia - przewyższa oryginał, a jednocześnie jest tańsza w produkcji i pozwala tworzyć elastyczne wyświetlacze. Jednak z wielu powodów ta technologia nie zyskała zbyt dużej popularności.
- Super AMOLED Plus. Dalszy rozwój opisanej powyżej technologii Super AMOLED. Pozwala tworzyć jeszcze jaśniejsze, bardziej kontrastowe, a jednocześnie cieńsze i energooszczędne ekrany. Jednak najczęściej te ekrany są obecnie nazywane po prostu „Super AMOLED”, bez przedrostka „Plus”.
- Dynamiczny AMOLED. Kolejne ulepszenie AMOLED wprowadzone w 2019 roku. Głównymi cechami takich matryc jest zwiększona jasność bez znaczącego wzrostu zużycia energii, a także 100% pokrycie przestrzeni barwnej DCI-P3 oraz kompatybilność z HDR10+; szczególnie dwa ostatnie szczegóły pozwalają na najwyższą jakość odtwarzania współczesnych filmów wysokobudżetowych na takich ekranach. Główną wadą Dynamic AMOLED jest wysoka cena; więc takie matryce spotyka się głównie w topowych modelach.
- Super Clear TFT. Wspólne opracowanie Samsunga i Sony, które pojawiło się jako wymuszona alternatywa dla matryc Super AMOLED (zapotrzebowanie na nie kiedyś znacznie przekraczało możliwości produkcyjne). Co prawda jakość obrazu Super Clear TFT jest nieco niższa - lecz w produkcji takie matryce są znacznie prostsze i tańsze, a pod względem właściwości wciąż przewyższają większość ekranów IPS. Jednak w naszych czasach technologia ta jest rzadko używana, ustępując AMOLED-owi w różnych wersjach.
- Super LCD. Kolejna alternatywa dla różnych typów technologii AMOLED; stosowana głównie w smartfonach HTC. Podobnie jak Super AMOLED, takie ekrany nie mają dodatkowej szczeliny powietrznej, co wpływa pozytywnie zarówno na jakość obrazu, jak i na dokładność sensora. Istotną zaletą Super LCD jest jego dobra energooszczędność, zwłaszcza przy wyświetlaniu jasnej bieli; lecz pod względem ogólnego nasycenia kolorów (w tym czerni) ta technologia jest zauważalnie gorsza od AMOLED.
- LTPS. Zaawansowany typ matryc TFT, stworzony w oparciu o tzw. niskotemperaturowy krzem polikrystaliczny. Umożliwia on łatwe tworzenie ekranów o bardzo dużym zagęszczeniu pikseli (ponad 500 PPI - patrz wyżej), osiągając wysokie rozdzielczości nawet przy niewielkiej przekątnej. Ponadto część elektroniki sterującej można osadzić bezpośrednio w matrycę, zmniejszając całkowitą grubość wyświetlacza. Główną wadą LTPS jest stosunkowo wysoki koszt, lecz w dzisiejszych czasach takie ekrany można spotkać nawet w niedrogich smartfonach.
- S-PureLED. Technologia stworzona przez firmę Sharp i używana głównie w jej smartfonach. Właściwie technologia samych matryc w tym przypadku nazywa się S-CG Silicon TFT, natomiast S-PureLED to nazwa specjalnej warstwy, używanej w celu zwiększenia przezroczystości. S-CG Silicon TFT jest pozycjonowane przez twórców jako modyfikacja opisanej powyżej technologii LTPS, która pozwala na dalsze zwiększenie rozdzielczości wyświetlacza i jednocześnie zgromadzenie w nim większej ilości elektroniki sterującej (aż do „procesora na szkle” ) bez zwiększania grubości. Oczywiście takie ekrany nie są tanie.
- E-Ink. Matryce oparte na tzw. „elektronicznym tuszu” - technologii upowszechnionej przede wszystkim w e-bookach. Główną cechą takiego ekranu jest to, że przy jego działaniu energia jest zużywana tylko na zmianę obrazu; nieruchomy obraz nie wymaga zasilania i może pozostać na wyświetlaczu nawet wtedy, gdy zasilania brak. Dodatkowo matryce E-Ink domyślnie nie świecą się same, a odbijają światło zewnętrzne - tak że podświetlenie własne nie jest obowiązkowe (choć można je stosować do pracy w półmroku i ciemności). Wszystko to zapewnia znaczne oszczędności energii; a dla niektórych użytkowników takie ekrany są czysto subiektywnie wygodniejsze i mniej męczące niż tradycyjne matryce. Z drugiej strony technologia E-Ink ma również poważne wady - przede wszystkim długi czas reakcji, a także złożoność i wysoki koszt kolorowych wyświetlaczy w połączeniu z niską jakością kolorów na nich. W świetle tego, takie matryce stały się bardzo rzadkim i egzotycznym wariantem, prawie nie spotykanym w dzisiejszych smartfonach.
— HDR. Technologia, która rozszerza dynamiczny zakres ekranu. W danym przypadku chodzi o zakres jasności - innymi słowy obecność HDR pozwala na wyświetlenie na ekranie jaśniejszej bieli i ciemniejszej czerni niż na wyświetlaczach bez tej technologii. W praktyce daje to zauważalną poprawę jakości obrazu: poprawia się nasycenie i niezawodność odwzorowania kolorów, a detale w bardzo jasnych lub bardzo ciemnych częściach kadru nie „toną” w bieli lub czerni. Jednak wszystkie te korzyści stają się zauważalne tylko wtedy, gdy odtwarzana treść była oryginalnie nagrana w HDR. Obecnie stosuje się kilka odmian tej technologii, oto ich cechy:
- HDR10. Historycznie pierwszy z konsumenckich formatów HDR, jest dziś niezwykle popularny: w szczególności jest obsługiwany przez prawie wszystkie serwisy przesyłania strumieniowego z treścią HDR i jest używany jako standard dla takich treści na dyskach Blu-ray. Zapewnia 10-bitową głębię kolorów (ponad miliard odcieni). Jednocześnie urządzenia z tą technologią mogą również odtwarzać treści HDR10 + (patrz poniżej) - chyba że ich jakość będzie ograniczona możliwościami oryginalnego HDR10.
- HDR10+. Ulepszona wersja HDR10. Przy tej samej głębi koloru (10 bitów) wykorzystuje tzw. dynamiczne metadane, które pozwalają na przekazywanie informacji o głębi koloru nie tylko dla grup po kilka klatek, lecz także dla pojedynczych klatek. Zapewnia to dodatkową poprawę reprodukcji kolorów.
- Dolby Vision. Zaawansowany standard używany szczególnie w kinematografii profesjonalnej. Pozwala na osiągnięcie 12-bitowej głębi kolorów (prawie 69 miliardów odcieni), wykorzystuje wspomniane wyżej dynamiczne metadane, a także umożliwia przesyłanie dwóch wersji obrazu jednocześnie w jednym strumieniu wideo - HDR i normalnym (SDR). Jednocześnie Dolby Vision bazuje na tej samej technologii co HDR10, więc we współczesnym sprzęcie format ten często łączy się z HDR10 czy HDR10+.
— Obsługa DC Dimming. Dosłownie z angielskiego, Direct Current Dimming jest tłumaczone jako ściemnianie prądem stałym. Technologia ta ma na celu zminimalizowanie migotania w ekranach OLED i AMOLED, co z kolei odciąża aparat wzrokowy użytkownika i chroni wzrok. Efekt „bez migotania” uzyskuje się poprzez bezpośrednie sterowanie jasnością podświetlanych diod LED poprzez zmianę wielkości podawanego do nich napięcia. Dzięki temu zapewnione jest zmniejszenie intensywności świecenia ekranu. — Zakrzywiony ekran. Ekran z zagiętymi krawędziami, na które wchodzi wyświetlany obraz. Innymi słowy, w danym przypadku zakrzywione jest nie tylko szkło, lecz także część aktywnej matrycy. Wyświetlacze, w których obie krawędzie są zakrzywione, nazywane są „szkłem 2.5D”; istnieją też urządzenia, w których ekran jest zagięty tylko z jednej strony. W każdym razie ta cecha szczególna nadaje smartfonowi ciekawy wygląd i poprawia widoczność obrazu przy patrzeniu z określonych kątów, jednak znacząco wpływa to na koszt i może powodować niedogodności przy trzymaniu (zwłaszcza bez etui). Dlatego przed zakupem modelu z takim wyposażeniem najlepiej potrzymać urządzenie w dłoni i upewnić się, że jest ono wystarczająco wygodne.
— Gorilla Glass. Specjalne wytrzymałe szkło, stosowane jako pokrycie ochronne wyświetlacza. Charakteryzuje się wysoką wytrzymałością i odpornością na zarysowania, pod względem tych wskaźników wielokrotnie przewyższa zwykłe szkło. Jest szeroko stosowane w smartfonach, w których duże rozmiary ekranu stawiają zwiększone wymagania niezawodności pokrycia. Różne wersje tego szkła można spotkać we współczesnych telefonach, oto cechy różnych wariantów:
- Gorilla Glass v3. Najstarsza z aktualnych wersji - wydana w roku 2013; obecnie występuje głównie w stosunkowo niedrogich lub przestarzałych urządzeniach. Niemniej jednak pokrycie to ma niewątpliwe zalety: jest to pierwsza generacja Gorilla Glass, w której twórcy położyli zauważalny nacisk na odporność na zarysowania od kluczy, monet i innych przedmiotów, z którymi telefon może „zderzyć się” w kieszeni lub torbie. Pod tym względem wersja 3 pozostawała bezkonkurencyjna aż do wydania Gorilla Glass Victus w 2020 roku.
- Gorilla Glass v4. Wersja wydana w 2014 roku. Kluczową cechą przy opracowywaniu tego pokrycia stał się nacisk na odporność na uderzenia (podczas gdy poprzednie generacje skupiały się głównie na odporności na zarysowania). W efekcie szkło jest dwukrotnie mocniejsze niż w wersji 3, a jego grubość wynosi zaledwie 0,4 mm. Natomiast odporność na zarysowania, w porównaniu do swojego poprzednika, nieznacznie spadła.
- Gorilla Glass v5. Udoskonalenie "goryla", wprowadzone w 2016 roku w celu dalszego zwiększenia odporności na uderzenia. Według twórców, szkło wersji v5 okazało się 1,8 razy mocniejsze od poprzednika, pozostało nienaruszone w 80% upadków z wysokości 1,6 m „twarzą w dół” na chropowatą powierzchnię (i gwarantowana odporność na uderzenia 1,2 m). Odporność na zarysowania również nieco się poprawiła, lecz ten materiał w dalszym ciągu nie spełnia wymagań v3.
- Gorilla Glass v6. Wersja wprowadzona w 2018 roku. W przypadku tego pokrycia deklaruje się 2-krotny wzrost wytrzymałości w porównaniu z poprzednikami, a także odporność na wielokrotne upadki na twardą powierzchnię (w testach szkło v6 z powodzeniem wytrzymało 15 upadków z wysokości 1 m). Maksymalna wysokość upadku (pojedynczego) z gwarantowanym zachowaniem stanu jest deklarowana na poziomie 1,6 m. Nie mniej jednak odporność na zarysowania nie została ulepszona.
- Gorilla Glass 7. Oryginalna nazwa Gorilla Glass Victus - patrz poniżej.
- Gorilla Glass Victus. Następca Gorilla Glass 6, wydany latem 2020 roku. W tym wydaniu twórcy zwrócili uwagę nie tylko na zwiększenie ogólnej wytrzymałości, lecz także na poprawę odporności na zarysowania. Pod względem tego ostatniego wskaźnika Victus przewyższa nawet wersję v3, nie wspominając o bardziej wrażliwych materiałach (a w porównaniu z v6 zadeklarowano dwukrotne zwiększenie odporności na zarysowania). Jeśli chodzi o wytrzymałość, pozwala wytrzymać pojedyncze upadki z wysokości do 2 m, a także do 20 kolejnych upadków z wysokości 1 m.
Ochrona ekranu
Do ochrony ekranów nowoczesnych smartfonów z reguły stosuje się specjalne, bardzo wytrzymałe szkło. Powłoka ta może być kilkakrotnie mocniejsza niż zwykłe szkło i jest wysoce odporna na zarysowania i uderzenia.
Z nielicznymi wyjątkami w segmencie urządzeń mobilnych dominują produkty Corning – osławione szkła Gorilla Glass. Można spotkać kilka generacji tego szkła, oto ich główne cechy:
— Szkło Gorilla 3 (2013). Pomimo swojego „czcigodnego wieku” jest bardzo odporne na zarysowania – wskaźnik ten został przekroczony dopiero 7 lat później w wersji Victus.
— Szkło Gorilla 4 (2014). W porównaniu do poprzedniej wersji posiada dwukrotnie większą odporność na uderzenia w połączeniu z mniejszą grubością (0,4 mm). Jednak odporność na zarysowania nieco spadła.
— Szkło Gorilla 5 (2016). Udoskonalenia w tej wersji obejmują dalsze zwiększenie wytrzymałości — jest ona 1,8 razy większa od poprzedniczki i wytrzymuje upadki z wysokości 1,2 m (a także do 80% upadków z wysokości 1,6 m, co w przybliżeniu równa do poziomu ludzkiego ucha).
— Szkło Gorilla v6 (2018). Kolejna wersja z naciskiem na zwiększenie odporności na uderzenia. Dwukrotnie mocniejsza niż wersja 5, gwarantuje odporność na pojedyncze upadki z wysokości 1,6 m i wielokrotne upadki (do 15 razy z rzędu) z wysokości 1 m.
— Szkło Gorilla v7 (2020). Siódma wersja szkła ochronnego firmy Corning nosi nazwę Gorilla Glass Victus i zadebiutował...a w 2020 roku. Więcej szczegółów znajdziesz poniżej.
— Szkło Gorilla Victus (2020). To pierwsza po v3 wersja Gorilla Glass, w której twórcy poświęcili tyle samo uwagi odporności na zarysowania, co ochronie przed wstrząsami. Pod tym parametrem Victus przewyższa nawet starą, dobrą wersję v3 – przypomnijmy, że to ona od 2013 roku górowała nad szkłami „goryla” pod względem odporności na zarysowania. Jeśli chodzi o porównanie z poprzednią wersją v6, tutaj wzrost odporności na zarysowania nastąpił około 2-krotnie. Z kolei odporność na wstrząsy deklarowana jest na poziomie 2 m przy upadku pojedynczym i 1 m przy upadku wielokrotnym (do 20 razy z rzędu).
— Szkło Gorilla Victus+ (2022). Ulepszona modyfikacja szkła ochronnego Gorilla Glass Victus, zbliżona do ceramiki pod względem odporności na zarysowania. Zatem, zgodnie z mineralną skalą twardości Mohsa, szkło zaczyna zarysowywać się od 7/10, podczas gdy oryginalna wersja Victus zarysowuje się od 6/10.
— Szkło Gorilla Victus 2 (2022). Główny nacisk w drugiej edycji Gorilla Glass Victus położono na zapewnienie maksymalnej ochrony w przypadku upadku smartfona na betonową powierzchnię. Szkło wytrzymuje upadek na betonową podłogę z wysokości 1 m. Również dla tej generacji deklarowana jest odporność na wstrząsy w przypadku pojedynczego upadku z wysokości 2 metrów oraz wielokrotnych upadków na twarde powierzchnie z wysokości 1 m (do 20 razy). Przy opracowywaniu szkła ochronnego Gorilla Glass Victus 2 wzięto pod uwagę przyrost wagi i wzrost wymiarów nowoczesnych smartfonów.
— Gorilla Glass Armor (2024). Bardzo wytrzymałe szkło hartowane firmy Corning o zwiększonej odporności na zarysowania. Szkło hartowane Gorilla Glass Armor redukuje odblaski ekranu smartfona o około 75%, poprawiając tym samym jakość obrazu. Jedna czwarta składników "receptury" szkła hartowanego to materiały pochodzące z recyklingu, co przyczynia się do dbania o środowisko.
Z nielicznymi wyjątkami w segmencie urządzeń mobilnych dominują produkty Corning – osławione szkła Gorilla Glass. Można spotkać kilka generacji tego szkła, oto ich główne cechy:
— Szkło Gorilla 3 (2013). Pomimo swojego „czcigodnego wieku” jest bardzo odporne na zarysowania – wskaźnik ten został przekroczony dopiero 7 lat później w wersji Victus.
— Szkło Gorilla 4 (2014). W porównaniu do poprzedniej wersji posiada dwukrotnie większą odporność na uderzenia w połączeniu z mniejszą grubością (0,4 mm). Jednak odporność na zarysowania nieco spadła.
— Szkło Gorilla 5 (2016). Udoskonalenia w tej wersji obejmują dalsze zwiększenie wytrzymałości — jest ona 1,8 razy większa od poprzedniczki i wytrzymuje upadki z wysokości 1,2 m (a także do 80% upadków z wysokości 1,6 m, co w przybliżeniu równa do poziomu ludzkiego ucha).
— Szkło Gorilla v6 (2018). Kolejna wersja z naciskiem na zwiększenie odporności na uderzenia. Dwukrotnie mocniejsza niż wersja 5, gwarantuje odporność na pojedyncze upadki z wysokości 1,6 m i wielokrotne upadki (do 15 razy z rzędu) z wysokości 1 m.
— Szkło Gorilla v7 (2020). Siódma wersja szkła ochronnego firmy Corning nosi nazwę Gorilla Glass Victus i zadebiutował...a w 2020 roku. Więcej szczegółów znajdziesz poniżej.
— Szkło Gorilla Victus (2020). To pierwsza po v3 wersja Gorilla Glass, w której twórcy poświęcili tyle samo uwagi odporności na zarysowania, co ochronie przed wstrząsami. Pod tym parametrem Victus przewyższa nawet starą, dobrą wersję v3 – przypomnijmy, że to ona od 2013 roku górowała nad szkłami „goryla” pod względem odporności na zarysowania. Jeśli chodzi o porównanie z poprzednią wersją v6, tutaj wzrost odporności na zarysowania nastąpił około 2-krotnie. Z kolei odporność na wstrząsy deklarowana jest na poziomie 2 m przy upadku pojedynczym i 1 m przy upadku wielokrotnym (do 20 razy z rzędu).
— Szkło Gorilla Victus+ (2022). Ulepszona modyfikacja szkła ochronnego Gorilla Glass Victus, zbliżona do ceramiki pod względem odporności na zarysowania. Zatem, zgodnie z mineralną skalą twardości Mohsa, szkło zaczyna zarysowywać się od 7/10, podczas gdy oryginalna wersja Victus zarysowuje się od 6/10.
— Szkło Gorilla Victus 2 (2022). Główny nacisk w drugiej edycji Gorilla Glass Victus położono na zapewnienie maksymalnej ochrony w przypadku upadku smartfona na betonową powierzchnię. Szkło wytrzymuje upadek na betonową podłogę z wysokości 1 m. Również dla tej generacji deklarowana jest odporność na wstrząsy w przypadku pojedynczego upadku z wysokości 2 metrów oraz wielokrotnych upadków na twarde powierzchnie z wysokości 1 m (do 20 razy). Przy opracowywaniu szkła ochronnego Gorilla Glass Victus 2 wzięto pod uwagę przyrost wagi i wzrost wymiarów nowoczesnych smartfonów.
— Gorilla Glass Armor (2024). Bardzo wytrzymałe szkło hartowane firmy Corning o zwiększonej odporności na zarysowania. Szkło hartowane Gorilla Glass Armor redukuje odblaski ekranu smartfona o około 75%, poprawiając tym samym jakość obrazu. Jedna czwarta składników "receptury" szkła hartowanego to materiały pochodzące z recyklingu, co przyczynia się do dbania o środowisko.
Jasność
Maksymalna jasność w nitach, zapewniana przez ekran smartfona.
Im jaśniejszy wyświetlacz, tym bardziej czytelny obraz pozostaje na nim w intensywnym świetle wewnętrznym (na przykład na dworze w pogodny, słoneczny dzień). Ponadto wysoka jasność jest ważna dla prawidłowego wyświetlania treści HDR. Jednakże duży zapas pod względem tego wskaźnika wpływa na koszt i zużycie energii ekranu. Producenci mogą podawać standardowe, maksymalne i szczytowe wartości jasności. Jednocześnie nie można umieścić znaku równości między maksymalną a szczytową jasnością. Pierwsza wskazuje na zdolność ekranu do zapewnienia określonej jasności na całej swojej powierzchni, a szczytowa – na ograniczonej powierzchni i przez krótki czas (dotyczy głównie treści HDR).
Im jaśniejszy wyświetlacz, tym bardziej czytelny obraz pozostaje na nim w intensywnym świetle wewnętrznym (na przykład na dworze w pogodny, słoneczny dzień). Ponadto wysoka jasność jest ważna dla prawidłowego wyświetlania treści HDR. Jednakże duży zapas pod względem tego wskaźnika wpływa na koszt i zużycie energii ekranu. Producenci mogą podawać standardowe, maksymalne i szczytowe wartości jasności. Jednocześnie nie można umieścić znaku równości między maksymalną a szczytową jasnością. Pierwsza wskazuje na zdolność ekranu do zapewnienia określonej jasności na całej swojej powierzchni, a szczytowa – na ograniczonej powierzchni i przez krótki czas (dotyczy głównie treści HDR).
Stosunek wyświetlacza do obudowy
Stosunek powierzchni ekranu do całkowitej powierzchni przedniego panelu telefonu. Mówiąc najprościej, ta charakterystyka opisuje, jak dużą część panelu przedniego zajmuje ekran; pozostałość przypada na ramkę.
Wskaźnik ten jest podawany wyłącznie dla smartfonów z ekranami dotykowymi - to właśnie dla nich jest on najbardziej odpowiedni. Im większy procent obudowy zajmuje ekran - im cieńsza ramka, tym ładniejszy wygląda smartfon i tym wygodniej jest pracować z nim jedną ręką. Jeśli chodzi o konkretne liczby, średnie wartości wynoszą 80 – 85%, powyższe wartości świadczą o cienkiej ramce natomiast wartość ponad 90 % – o "bezramkowej" konstrukcji.
Należy zauważyć, że parametr ten nie ma nic wspólnego z proporcjami ekranu. Współczynnik proporcji opisuje tylko sam wyświetlacz - a mianowicie jego proporcje, stosunek między większym a mniejszym bokiem prostokąta.
Wskaźnik ten jest podawany wyłącznie dla smartfonów z ekranami dotykowymi - to właśnie dla nich jest on najbardziej odpowiedni. Im większy procent obudowy zajmuje ekran - im cieńsza ramka, tym ładniejszy wygląda smartfon i tym wygodniej jest pracować z nim jedną ręką. Jeśli chodzi o konkretne liczby, średnie wartości wynoszą 80 – 85%, powyższe wartości świadczą o cienkiej ramce natomiast wartość ponad 90 % – o "bezramkowej" konstrukcji.
Należy zauważyć, że parametr ten nie ma nic wspólnego z proporcjami ekranu. Współczynnik proporcji opisuje tylko sam wyświetlacz - a mianowicie jego proporcje, stosunek między większym a mniejszym bokiem prostokąta.
DCI-P3
Procent pokrycia ekranem smartfona gamy kolorów DCI-P3.
Przestrzeń ta charakteryzuje się szerszą gamą barw niż standardowy trójkąt sRGB. Ogólnie przestrzeń kolorów DCI-P3 odpowiada modelowi Adobe RGB, jednak z przesunięciem ku czerwieni. W praktyce wysoki współczynnik pokrycia oznacza wysoką jakość odwzorowania kolorów ekranu i pozwala na bardziej subtelną obróbkę obrazu przechwyconego z aparatu urządzenia mobilnego.
Przestrzeń ta charakteryzuje się szerszą gamą barw niż standardowy trójkąt sRGB. Ogólnie przestrzeń kolorów DCI-P3 odpowiada modelowi Adobe RGB, jednak z przesunięciem ku czerwieni. W praktyce wysoki współczynnik pokrycia oznacza wysoką jakość odwzorowania kolorów ekranu i pozwala na bardziej subtelną obróbkę obrazu przechwyconego z aparatu urządzenia mobilnego.
Test DxOMark (wyświetlacz)
DxOMark to niezależne prywatne centrum badawczo-rozwojowe z działem oceny jakości ekranów telefonów komórkowych. DxOMark dogłębnie testuje wyświetlacze smartfonów, od klarowności obrazu i szybkości reakcji po artefakty i problemy z renderowaniem. Po zaliczeniu testu smartfon otrzymuje punkty za jakość ekranu.
Dodatkowy (zewnętrzny) wyświetlacz
Obecność w konstrukcji telefonu drugiego wyświetlacza, który uzupełnia główny wyświetlacz. Cechy konstrukcji takiego wyświetlacza zależą od szeregu parametrów samego urządzenia. Na przykład w telefonach z klapką (patrz „Typ obudowy”) dodatkowy ekran pozwala na otrzymywanie powiadomień o odebranej wiadomości, połączeniu itp., bez zbędnego otwierania telefonu i bez zużywania mechanizmu obrotowego. A we współczesnych smartfonach drugi wyświetlacz może być wykonany w technologii "e-papieru"; używanie go do prostych zadań, takich jak czytanie książek lub poczty, może znacznie zaoszczędzić energię baterii. Jednocześnie telefony z klapką są dziś praktycznie wycofane z użytku, a instalacja drugiego ekranu w smartfonie znacznie komplikuje konstrukcję i podnosi jej koszt. Dlatego dana cecha charakterystyczna nie jest zbyt popularna.
System operacyjny
Przez termin „system operacyjny” w danym przypadku rozumie się wszystkie rodzaje oprogramowania układowego - zarówno pełnowartościowe systemy operacyjne pokroju iOS i Android, używane w smartfonach, jak i nakładki programowe zwykłych telefonów (innych niż smartfony). Główna różnica między tymi dwiema kategoriami polega na tym, że pełnowartościowy system operacyjny początkowo posiada bardziej rozbudowaną funkcjonalność, a także umożliwia instalowanie i odinstalowywanie różnych aplikacji - od gier i klientów sieci społecznościowych po specjalistyczne narzędzia, takie jak edytory zdjęć i wideo.
Wśród współczesnych smartfonów najbardziej rozpowszechnione są dwa systemy operacyjne - Android i iOS. Oto bardziej szczegółowy opis każdego z nich:
— Android. Bezpłatny system operacyjny typu open source od Google. Używany przez prawie wszystkich współczesnych producentów z wyjątkiem Apple; jest prezentowany na rynku w wielu wersjach - w szczególności 10 Q, 10 Go Edition, 11 R, 11 Go Edition a>, Android 12, Android 12 Go Edition, Android 13, Android 13 Go Edition, Android 14, Android 14 Go Edition..., Android 15. Warto wziąć pod uwagę, że w momencie premiery na urządzeniu może być zainstalowana jedna wersja systemu operacyjnego, natomiast w momencie sprzedaży może ona być już zaktualizowana do nowszej wersji. Funkcjonalnie ten system operacyjny wyróżnia się przede wszystkim pełnowartościową wielozadaniowością i obszernym zestawem dostępnych aplikacji - pod tym względem przewyższa iOS; z drugiej strony, ogólnie rzecz biorąc, jakość aplikacji na Androidzie jest nieco niższa ze względu na ich niskie wymagania. System Android jest ściśle zintegrowany z usługami Google - sklepem aplikacji i treści Google Play, pocztą Gmail, przechowywaniem w chmurze Dysk Google itp.; jednakże istnieją wyjątki od tej reguły. Zwróć uwagę, że najnowsze wersje tego systemu operacyjnego można spotkać na rynku zarówno w oryginalnej postaci, jak i w jednej z dwóch specyficznych edycji:
— iOS. Własny system operacyjny firmy Apple, stosowany tylko w gadżetach tego producenta. Główne zalety iOS nad Androidem to przede wszystkim staranna optymalizacja pod kątem konkretnych urządzeń (co pozwala na uzyskanie dobrej wydajności przy stosunkowo niewielkiej ilości pamięci RAM), ogólna wygoda i bezpieczeństwo użytkowania oraz wysoka jakość aplikacji. Ponadto aktualizacje iOS są wydawane regularnie i dostępne dla wszystkich urządzeń (z wyjątkiem przestarzałych, które już nie radzą sobie z nowszymi wersjami systemu). Z drugiej strony system ten nie obsługuje wielozadaniowości i jest maksymalnie zamknięty dla użytkownika: w szczególności aplikacje można instalować tylko ze sklepu firmowego, nie ma dostępu do systemu plików, karty pamięci w zasadzie nie są obsługiwane.
— Harmony OS. Uniwersalny system operacyjny firmy Huawei, znany również jako Hongmeng. Zapewnia pracę szerokiej gamy urządzeń: sprzętu z ekosystemu „inteligentnego” domu, inteligentnych zegarków, smartfonów oraz tabletów. Harmony OS to swego rodzaju dodatek na Androida bez usług Google. Sklep z aplikacjami dla urządzeń Harmony OS nazywa się AppGallery.
— Flyme OS. Zmodyfikowana wersja systemu operacyjnego Android używana w smartfonach Meizu. Za stabilność systemu operacyjnego odpowiada silnik OneMind. W Flyme OS nie ma menu aplikacji — wszystkie ikony są rozrzucone po pulpitach. Cechy wyróżniające powłokę to zaawansowane narzędzia do pracy z plikami, asystent głosowy Aicy, elastyczna regulacja sygnału wibracyjnego mEngine, opcje kontroli rodzicielskiej Family Guardian, ustrukturyzowana galeria z wygodnym edytorem wizualnym.
— Prawnie zastrzeżony. Termin ten najczęściej oznacza bazowe oprogramowanie układowe, instalowane w zwykłym telefonie (nie smartfonie), z reguły - przyciskowym. Takie oprogramowanie ma skromniejszy zestaw wstępnie zainstalowanych aplikacji niż pełnowartościowy system operacyjny; w najlepszym przypadku zestaw ten można rozszerzyć o uniwersalne aplikacje mobilne oparte na Javie, a często dodatkowe aplikacje nie są w ogóle obsługiwane. Nie można tego jednak nazwać wadą, biorąc pod uwagę specyfikę stosowania tradycyjnych telefonów.
Należy nadmienić, że w sprzedaży można spotkać urządzenia z innymi systemami operacyjnymi, oprócz tych opisanych powyżej. W większości są to przestarzałe modele lub urządzenia z rzadkimi i nietypowymi rodzajami oprogramowania układowego.
Wśród współczesnych smartfonów najbardziej rozpowszechnione są dwa systemy operacyjne - Android i iOS. Oto bardziej szczegółowy opis każdego z nich:
— Android. Bezpłatny system operacyjny typu open source od Google. Używany przez prawie wszystkich współczesnych producentów z wyjątkiem Apple; jest prezentowany na rynku w wielu wersjach - w szczególności 10 Q, 10 Go Edition, 11 R, 11 Go Edition a>, Android 12, Android 12 Go Edition, Android 13, Android 13 Go Edition, Android 14, Android 14 Go Edition..., Android 15. Warto wziąć pod uwagę, że w momencie premiery na urządzeniu może być zainstalowana jedna wersja systemu operacyjnego, natomiast w momencie sprzedaży może ona być już zaktualizowana do nowszej wersji. Funkcjonalnie ten system operacyjny wyróżnia się przede wszystkim pełnowartościową wielozadaniowością i obszernym zestawem dostępnych aplikacji - pod tym względem przewyższa iOS; z drugiej strony, ogólnie rzecz biorąc, jakość aplikacji na Androidzie jest nieco niższa ze względu na ich niskie wymagania. System Android jest ściśle zintegrowany z usługami Google - sklepem aplikacji i treści Google Play, pocztą Gmail, przechowywaniem w chmurze Dysk Google itp.; jednakże istnieją wyjątki od tej reguły. Zwróć uwagę, że najnowsze wersje tego systemu operacyjnego można spotkać na rynku zarówno w oryginalnej postaci, jak i w jednej z dwóch specyficznych edycji:
- - Go Edition. Modyfikacja Androida przeznaczona do niedrogich smartfonów ze „słabym” wypełnieniem. Zarówno sam system operacyjny, jak i standardowe aplikacje (Assistant, Gmail itp.) w tej edycji zostały przeprojektowane w taki sposób, aby zapewnić niezawodne działanie nawet przy niewielkiej mocy obliczeniowej. Ponadto programiści starali się w jak największym stopniu zachować funkcjonalność pełnowartościowego Androida - niemniej jednak niektóre specyficzne funkcje w Go Edition okazały się być niedostępne (na przykład standardowe mapy nie obsługują nawigacji zakręt po zakręcie).
- - HMS. Edycja Androida, używana w smartfonach Huawei. Ze względu na sankcje USA wobec Chin firma ta nie może w pełni współpracować z Google - w szczególności korzystać z usług Google (Google Mobile Services - GMS) w swoich smartfonach z systemem Android. Jako zamianę Google wprowadzono HMS - Huawei Mobile Services. Usługi te obejmują identyfikator użytkownika Huawei, AppGallery, markowe odpowiedniki podstawowych usług Google (asystent, przeglądarka, magazyn danych w chmurze, muzyka/wideo itp.) oraz narzędzia programistyczne dla deweloperów.
- - Android 10. Wersja wydana we wrześniu 2019 roku. W tej wersji wprowadzono rozbudowany zestaw gestów pełnoekranowych (z możliwością optymalizacji w poszczególnych aplikacjach - w szczególności wyłączanie gestów na niektórych obszarach ekranu w celu uniknięcia konfliktów), tryb „ciemnego” ekranu na poziomie systemu, szereg ważnych aktualizacji bezpieczeństwa (w tym odrębny standard szyfrowania dla słabych urządzeń, które nie obsługują formatu AES na poziomie sprzętowym), pełne wsparcie łączności 5G oraz ulepszone możliwości pracy z rozszerzoną rzeczywistością. Ponadto wdrożono szereg rozwiązań optymalizujących wydajność składanych smartfonów z elastycznymi ekranami.
- - Android 11. Kolejna duża aktualizacja, wydana jesienią 2020 roku. Główne zmiany dotyczyły wiadomości i powiadomień. Tak więc, w powiadomieniach utworzono osobną sekcję „Rozmowy” dla wiadomości, a także pojawiła się możliwość wyświetlania różnych konserwacji w postaci „bąbelka” nad dowolną uruchomioną aplikacją (funkcja Bubbles). Rozszerzono funkcjonalność trybu „Nie przeszkadzać” - teraz można do niego dodać wyjątki dla poszczególnych konserwacji. Inne ważne nowości obejmują systemowe narzędzie do nagrywania wideo z ekranu, ujednolicone centrum sterowania komponentami inteligentnego domu, szybkie przełączanie między urządzeniami odtwarzającymi (głośnik telefonu, słuchawki bezprzewodowe, Smart TV itp.), wbudowana obsługa Android Auto, a także rozszerzone możliwości kontrolowania dostępu poszczególnych aplikacji do określonych danych.
- - Android 12. Popularny system operacyjny, wydany w 2021 roku. W 12. wersji drastycznym zmianom uległo wzornictwo. Nowo powstała koncepcja Material You opiera się na powściągliwych paletach kolorystycznych i minimalistycznych obiektach 2D z zaawansowaną animacją. Motyw systemowy dostosowuje się teraz do palety kolorystycznej tapety na pulpicie (funkcja Monet), a zamiast okrągłych ikon ustawień w panelu powiadomień zastosowano prostokątne płytki z zaokrąglonymi krawędziami. Projektanci przeprojektowali również system animacji przy przeglądaniu pulpitów, podłączaniu ładowarki itp. W smartfonach z systemem Android 12 zamiast dokładnej geolokalizacji można wybierać przybliżone informacje o lokalizacji, a na panelu powiadomień pojawiały się ikony, sygnalizujące włączenie aparatu lub mikrofonu przy korzystaniu z niektórych aplikacji. Opcja Privacy Dashboard pokazuje informacje o tym, które aplikacje mają dostęp do aparatu i mikrofonu. Chip NFC na wyposażeniu urządzeń mobilnych może odtąd pełnić funkcję wirtualnego kluczyka do samochodu (Car Key). Kolejną ulepszeniem w systemie jest opcja wywołania Asystenta Google przez długie naciśnięcie przycisku zasilania smartfona.
- - Android 13. Popularny system operacyjny dla urządzeń mobilnych, 13. wersja którego została wydana w 2022 roku. Android 13 nie zaznał poważnych zmian, jednakże w systemie zaimplementowano szereg przydatnych funkcji i usprawnień. W szczególności interfejs Material You może wybierać podstawowe kolory z zainstalowanych tapet i stosować je do wyświetlania ikonek w całym systemie. Prywatność danych użytkowników weszła na nowy poziom — w Androidzie 13 możesz konfigurować poszczególne uprawnienia i wybierać obrazy z Galerii, do których aplikacja ma dostęp. Dla każdej aplikacji użytkownik może wybrać standardowy język interfejsu. System stał się także bardziej energooszczędny, udoskonalono schowek danych i skaner kodów kreskowych.
- - Android 13 Go. "Odchudzona" wersja systemu operacyjnego Android 13, dedykowana do instalacji na smartfonach o małej mocy. Charakterystyczną cechą systemu operacyjnego jest obecność specjalnego algorytmu, który optymalizuje moc obliczeniową smartfona. Ponadto w systemie brakuje niektórych funkcji wymagających wydajnych podzespołów. W Android 13 Go zaprezentowano koncepcję interfejsu Material You, która pozwala dostosować kolorystykę menu do zainstalowanej tapety. Z pełnowartościowego systemu Android 13 wersja Go zapożyczyła funkcję nadawania aplikacjom uprawnień do wysyłania powiadomień oraz możliwość zmiany języka dla określonych aplikacji.
- - Android 14. System operacyjny dla urządzeń mobilnych, wydany w 2023 roku. W 14. wersji systemu operacyjnego Android wprowadzono niewiele zmian, a główny nacisk położono na elastyczną personalizację interfejsu. Wśród nowości należy wymienić funkcję wyświetlania powiadomień za pomocą lampy błyskowej lub wyświetlacza: dla każdej aplikacji można teraz ustawić schemat mrugania latarką, a w przypadku ekranu wybrać paletę kolorów powiadomień. Również w systemie operacyjnym zaimplementowano przydatną możliwość regulacji przechwytywania zrzutów ekranu, dodano widget wyświetlający stan naładowania baterii i wykaz aktywnych połączeń oraz wprowadzono opcję klonowania aplikacji. Czcionki systemowe w systemie operacyjnym można powiększyć aż do 200% standardowego rozmiaru, natomiast skalowanie realizowane jest nieliniowo – przede wszystkim wykorzystywane jest do małych tekstów. Poprawiono między innymi efektywność energetyczną systemu oraz wprowadzono kosmetyczne zmiany w interfejsie typu bardziej zaokrąglonych elementów.
— iOS. Własny system operacyjny firmy Apple, stosowany tylko w gadżetach tego producenta. Główne zalety iOS nad Androidem to przede wszystkim staranna optymalizacja pod kątem konkretnych urządzeń (co pozwala na uzyskanie dobrej wydajności przy stosunkowo niewielkiej ilości pamięci RAM), ogólna wygoda i bezpieczeństwo użytkowania oraz wysoka jakość aplikacji. Ponadto aktualizacje iOS są wydawane regularnie i dostępne dla wszystkich urządzeń (z wyjątkiem przestarzałych, które już nie radzą sobie z nowszymi wersjami systemu). Z drugiej strony system ten nie obsługuje wielozadaniowości i jest maksymalnie zamknięty dla użytkownika: w szczególności aplikacje można instalować tylko ze sklepu firmowego, nie ma dostępu do systemu plików, karty pamięci w zasadzie nie są obsługiwane.
— Harmony OS. Uniwersalny system operacyjny firmy Huawei, znany również jako Hongmeng. Zapewnia pracę szerokiej gamy urządzeń: sprzętu z ekosystemu „inteligentnego” domu, inteligentnych zegarków, smartfonów oraz tabletów. Harmony OS to swego rodzaju dodatek na Androida bez usług Google. Sklep z aplikacjami dla urządzeń Harmony OS nazywa się AppGallery.
— Flyme OS. Zmodyfikowana wersja systemu operacyjnego Android używana w smartfonach Meizu. Za stabilność systemu operacyjnego odpowiada silnik OneMind. W Flyme OS nie ma menu aplikacji — wszystkie ikony są rozrzucone po pulpitach. Cechy wyróżniające powłokę to zaawansowane narzędzia do pracy z plikami, asystent głosowy Aicy, elastyczna regulacja sygnału wibracyjnego mEngine, opcje kontroli rodzicielskiej Family Guardian, ustrukturyzowana galeria z wygodnym edytorem wizualnym.
— Prawnie zastrzeżony. Termin ten najczęściej oznacza bazowe oprogramowanie układowe, instalowane w zwykłym telefonie (nie smartfonie), z reguły - przyciskowym. Takie oprogramowanie ma skromniejszy zestaw wstępnie zainstalowanych aplikacji niż pełnowartościowy system operacyjny; w najlepszym przypadku zestaw ten można rozszerzyć o uniwersalne aplikacje mobilne oparte na Javie, a często dodatkowe aplikacje nie są w ogóle obsługiwane. Nie można tego jednak nazwać wadą, biorąc pod uwagę specyfikę stosowania tradycyjnych telefonów.
Należy nadmienić, że w sprzedaży można spotkać urządzenia z innymi systemami operacyjnymi, oprócz tych opisanych powyżej. W większości są to przestarzałe modele lub urządzenia z rzadkimi i nietypowymi rodzajami oprogramowania układowego.
Czysty Android
Urządzenie posiada „czysty” system operacyjny Android.
System operacyjny Android jest oprogramowaniem typu open source, co umożliwia programistom tworzenie różnych modyfikacji tego systemu operacyjnego - w tym zastrzeżonych zestawów i powłok oprogramowania. Takie modyfikacje mogą być dość zaawansowane, lecz często zmieniają lub nawet ograniczają funkcjonalność oryginalnego Androida, a aktualizacje takiego oprogramowania są w dużym stopniu zależne od ich twórców i często pozostają w tyle za aktualizacjami oryginalnego systemu operacyjnego. W związku z tym niektórzy użytkownicy wolą używać „czystego” Androida bez dodatkowych dodatków; takie urządzenia są właśnie dla nich zaprojektowane.
System operacyjny Android jest oprogramowaniem typu open source, co umożliwia programistom tworzenie różnych modyfikacji tego systemu operacyjnego - w tym zastrzeżonych zestawów i powłok oprogramowania. Takie modyfikacje mogą być dość zaawansowane, lecz często zmieniają lub nawet ograniczają funkcjonalność oryginalnego Androida, a aktualizacje takiego oprogramowania są w dużym stopniu zależne od ich twórców i często pozostają w tyle za aktualizacjami oryginalnego systemu operacyjnego. W związku z tym niektórzy użytkownicy wolą używać „czystego” Androida bez dodatkowych dodatków; takie urządzenia są właśnie dla nich zaprojektowane.
Model procesora
Obecnie największą popularnością cieszą się układy Qualcomm i MediaTek, procesory z Unisoc są nieco mniej popularne. W przypadku Qualcomm można wyróżnić kilka procesorów z każdej serii, a mianowicie Snapdragon 778G, Snapdragon 7 Gen 1, Snapdragon 7+ Gen 2, Snapdragon 7s Gen 2, Snapdragon 7 Gen 3, Snapdragon 7+ Gen 3, Snapdragon 865, Snapdragon 870, Snapdragon 888, Snapdragon 8 Gen 1, Snapdragon 8+ Gen 1, Snapdragon 8 Gen 2, Snapdragon 8 Gen 3, Snapdragon 8s Gen 3. U Mediatek zaś jest to budżetowa seria MediaTek Helio P i linię zaawansowanych chipsetów MediaTek Dimensity (Dimensity 1000, Dimensity 8000, Dimensity 9000) .
Znając nazwę modelu procesora (CPU) zainstalowanego w smartfonie, możesz znaleźć szczegółowe dane dotyczące konkretn...ego procesora i ocenić jego poziom oraz ogólne możliwości. Jest to szczególnie aktualne w świetle faktu, że możliwości te zależą nie tylko od liczby rdzeni i szybkości zegara, lecz także od specyfiki konstrukcji.
Znając nazwę modelu procesora (CPU) zainstalowanego w smartfonie, możesz znaleźć szczegółowe dane dotyczące konkretn...ego procesora i ocenić jego poziom oraz ogólne możliwości. Jest to szczególnie aktualne w świetle faktu, że możliwości te zależą nie tylko od liczby rdzeni i szybkości zegara, lecz także od specyfiki konstrukcji.
Częstotliwość procesora
Częstotliwość taktowania procesora, w który wyposażone jest urządzenie. W przypadku procesorów wielordzeniowych, które są powszechnie stosowane w nowoczesnych smartfonach, przyjmuje się częstotliwość każdego pojedynczego rdzenia; a jeśli procesor ma rdzenia o różnych częstotliwościach (patrz „Liczba rdzeni”) - z reguły podawana jest wartość maksymalna.
Ogólnie rzecz biorąc, wydajne smartfony charakteryzują się wysokimi częstotliwościami procesora. Należy jednak pamiętać, że parametr ten sam w sobie nie jest bezpośrednio związany z możliwościami procesora: na rzeczywistą moc chipa wpływa wiele innych jego funkcji, a często rozwiązanie budżetowe z dużą częstotliwością taktowania okazuje się mniej produktywne niż droższy i jednocześnie wydawałoby się wolniejszy procesor. Ponadto ogólna wydajność systemu zależy bezpośrednio od całego zestawu innych czynników - przede wszystkim od ilości pamięci RAM. Dlatego przy ocenie smartfona należy kierować się nie tyle częstotliwością procesora, ile ogólną charakterystyką systemu i wskaźnikami wizualnymi, takimi jak wyniki testów (patrz poniżej).
Ogólnie rzecz biorąc, wydajne smartfony charakteryzują się wysokimi częstotliwościami procesora. Należy jednak pamiętać, że parametr ten sam w sobie nie jest bezpośrednio związany z możliwościami procesora: na rzeczywistą moc chipa wpływa wiele innych jego funkcji, a często rozwiązanie budżetowe z dużą częstotliwością taktowania okazuje się mniej produktywne niż droższy i jednocześnie wydawałoby się wolniejszy procesor. Ponadto ogólna wydajność systemu zależy bezpośrednio od całego zestawu innych czynników - przede wszystkim od ilości pamięci RAM. Dlatego przy ocenie smartfona należy kierować się nie tyle częstotliwością procesora, ile ogólną charakterystyką systemu i wskaźnikami wizualnymi, takimi jak wyniki testów (patrz poniżej).
Liczba rdzeni procesora
Liczba rdzeni w procesorze telefonu komórkowego.
Przez rdzeń w danym przypadku rozumie się część procesora, która wykonuje jeden wątek poleceń. W związku z tym, obecność kilku rdzeni umożliwia pracę z kilkoma wątkami jednocześnie, co ma pozytywny wpływ na wydajność. Jednocześnie, dzięki rozwojowi i tańszym technologiom, wielordzeniowe procesory są obecne nawet w najtańszych współczesnych smartfonach - nawet 8-rdzeniowe układy nie są rzadkością wśród nich, nie wspominając o prostszych 4-rdzeniowych i 6-rdzeniowych rozwiązaniach. A niektóre współczesne urządzenia mają procesory nawet z 10 rdzeniami.
Teoretycznie większa liczba rdzeni może poprawić wydajność procesora. Jednak w praktyce wydajność procesora (i co więcej smartfona jako całości) zależy od tak wielu dodatkowych czynników, że liczba rdzeni na tym tle jest parametrem czysto wzorcowym. Dlatego wysokiej klasy czterordzeniowy procesor może być bardziej produktywny niż niedrogi ośmiordzeniowy. Przy wyborze warto więc skupić się nie tyle na tym wskaźniku, ile na parametrach bardziej zbliżonych do rzeczywistości, takich jak ogólny poziom urządzenia i wyniki wykazane przez nie w różnych testach (patrz poniżej)
Warto również nadmienić, że w mobilnych CPU poszczególne rdzenie mogą różnić się częstotliwością taktowania, wydajnością i zużyciem energii. Wariant klasyc...zny - 8 rdzeni według schematu „4 + 4”: 4 stosunkowo „słabe” i ekonomiczne rdzenie odpowiadają za proste zadania, takie jak surfowanie po Internecie, a 4 mocniejsze są uruchamiane, gdy wymagana jest wysoka wydajność (np. w grach z zaawansowaną grafiką) Taki schemat pracy pozwala osiągnąć optymalną równowagę między mocą i energooszczędnością procesora.
Przez rdzeń w danym przypadku rozumie się część procesora, która wykonuje jeden wątek poleceń. W związku z tym, obecność kilku rdzeni umożliwia pracę z kilkoma wątkami jednocześnie, co ma pozytywny wpływ na wydajność. Jednocześnie, dzięki rozwojowi i tańszym technologiom, wielordzeniowe procesory są obecne nawet w najtańszych współczesnych smartfonach - nawet 8-rdzeniowe układy nie są rzadkością wśród nich, nie wspominając o prostszych 4-rdzeniowych i 6-rdzeniowych rozwiązaniach. A niektóre współczesne urządzenia mają procesory nawet z 10 rdzeniami.
Teoretycznie większa liczba rdzeni może poprawić wydajność procesora. Jednak w praktyce wydajność procesora (i co więcej smartfona jako całości) zależy od tak wielu dodatkowych czynników, że liczba rdzeni na tym tle jest parametrem czysto wzorcowym. Dlatego wysokiej klasy czterordzeniowy procesor może być bardziej produktywny niż niedrogi ośmiordzeniowy. Przy wyborze warto więc skupić się nie tyle na tym wskaźniku, ile na parametrach bardziej zbliżonych do rzeczywistości, takich jak ogólny poziom urządzenia i wyniki wykazane przez nie w różnych testach (patrz poniżej)
Warto również nadmienić, że w mobilnych CPU poszczególne rdzenie mogą różnić się częstotliwością taktowania, wydajnością i zużyciem energii. Wariant klasyc...zny - 8 rdzeni według schematu „4 + 4”: 4 stosunkowo „słabe” i ekonomiczne rdzenie odpowiadają za proste zadania, takie jak surfowanie po Internecie, a 4 mocniejsze są uruchamiane, gdy wymagana jest wysoka wydajność (np. w grach z zaawansowaną grafiką) Taki schemat pracy pozwala osiągnąć optymalną równowagę między mocą i energooszczędnością procesora.
Ocena procesora AnTuTu
Kompleksowa ocena procesorów (niezależnie od producenta chipsetu) dla smartfonów z systemem Android. Opiera się na zestawie wskaźników maksymalnej wydajności samego procesora, magistrali pamięci, rdzenia graficznego itp. Oceny procesorów mogą być przydatne, aby umożliwić porównanie i łatwy wybór podobnych modeli.
GPU
Model GPU zastosowany w telefonie komórkowym.
Ten moduł jest odpowiedzialny za wszystkie zadania związane z grafiką; w związku z tym jego cechy bezpośrednio wpływają na wydajność przetwarzania określonego obrazu. Jest to szczególnie widoczne na przykładzie „ciężkich” treści, takich jak nowoczesne gry 3D. Dlatego posiadanie wydajnej karty wideo jest szczególnie ważne w przypadku smartfonów gamingowych. Znając model GPU, możesz znaleźć szczegółowe dane na jego temat i ocenić jego możliwości.
Ten moduł jest odpowiedzialny za wszystkie zadania związane z grafiką; w związku z tym jego cechy bezpośrednio wpływają na wydajność przetwarzania określonego obrazu. Jest to szczególnie widoczne na przykładzie „ciężkich” treści, takich jak nowoczesne gry 3D. Dlatego posiadanie wydajnej karty wideo jest szczególnie ważne w przypadku smartfonów gamingowych. Znając model GPU, możesz znaleźć szczegółowe dane na jego temat i ocenić jego możliwości.
Pamięć RAM
Parametr określa ogólną wydajność smartfona: im więcej pamięci RAM, tym szybciej urządzenie działa i tym lepiej radzi sobie z zadaniami i/lub wymagającymi aplikacjami (przy ceteris paribus). Jest to tym bardziej prawdziwe w świetle faktu, że duże ilości RAM-u są zwykle łączone z mocnymi zaawansowanymi procesorami. Jednak tylko urządzenia z identycznymi systemami operacyjnymi mogą być bezpośrednio porównywane ze sobą, a w przypadku Androida z tymi samymi wersjami i edycjami tego systemu operacyjnego (więcej informacji na ten temat podano w „System operacyjny”). Wynika to z faktu, że różne systemy operacyjne, a nawet różne wersje tego samego systemu operacyjnego mogą znacznie różnić się wymaganiami dotyczącymi pamięci RAM. Przykładowo iOS, dzięki dobrej optymalizacji pod konkretne urządzenia, jest w stanie wydajnie pracować z 3 GB RAM-u. W przypadku wersji Androida w edycji zwykłej (nie Go Edition) wspomniane 3 GB to tak naprawdę wymagane minimum. W takim systemie operacyjnym lepiej jest mieć co najmniej 4 GB lub 6 GB pamięci RAM. W high-endowych urządzeniach z potężnym elektronicznym wypełnieniem można spotkać bardziej imponujące wartości – 8 GB, a nawet 12 GB lub więcej.
Typ RAM
Typ pamięci operacyjnej (RAM), zainstalowanej w smartfonie.
Wszystkie współczesne urządzenia wykorzystują pamięć RAM formatu LPDDR (LPDDR4, href="/list/122/pr-45705/">LPDDR4x, LPDDR5, LPDDR5x, LPDDR5T). Oprócz swoich miniaturowych rozmiarów, różni się ona od zwykłej komputerowej pamięci RAM obsługą specjalnych formatów transmisji danych (16- i 32-bitowych magistrali pamięci). Natomiast wersje takiej pamięci mogą być różne:
— LPDDR3. Najwcześniejsza generacja LPDDR — została wprowadzona w 2012 roku i jest wdrażana w urządzeniach od 2013 roku. Standardowo pracuje z prędkością do 1600 MT/s (megatransakcji na sekundę) i częstotliwością do 933 MHz; wersja „ulepszona” obsługuje prędkości do 2133 MT/s. Obecnie ten standard nie cieszy się dużą popularnością, jest spotykany głównie wśród przestarzałych urządzeń mobilnych.
— LPDDR4. Następca LPDDR3, oficjalnie zaprezentowany w sierpniu 2014 roku (choć pierwsze produkty ukazały się pod koniec 2013 roku). Prędkość pracy w porównaniu z poprzednikiem podwoiła się – do 3200 MT/s; częstotliwość wzrosła do 1600 MHz; podczas gdy zużycie energii zostało zmniejszone o 40%. Ponadto zmienił się sposób transmisji danych – w szczególności zastosowano dwie magistrale 16-bitowe zamiast jednej 32-bitowej, a także wprowadzono do standardu pewne ulepszenia bezpieczeństwa. Ten typ pamięć m...ożna spotkać w niektórych smartfonach ze średniej półki cenowej. — LPDDR4x. Ulepszona wersja LPDDR4 o obniżonym poborze prądu — w standardzie zastosowano napięcie 0,6 V zamiast 1,1 V. Ponadto w tego typu pamięci RAM zaimplementowano pewne ulepszenia mające na celu zwiększenie prędkości (osiąga 4266 MT/s) oraz ogólnej optymalizacji pracy – np. tryb jednokanałowy dla niewymagających aplikacji. Dzięki tym cechom ta wersja pamięci stała się znacznie bardziej rozpowszechniona niż oryginalna LPDDR4. Można ją spotkać w urządzeniach średniego i najwyższego poziomu.
— LPDDR5. Dalsze rozwinięcie „mobilnej” pamięci RAM, oficjalnie zapowiedziane na początku 2019 roku. Prędkość pracy w tej wersji została zwiększona do 6400 MT/s, wprowadzono różnicowy format sygnału poprawiający odporność na zakłócenia i błędy oraz zaimplementowano dynamiczną kontrolę częstotliwości i napięcia w celu zmniejszenia życia energii. Zastosowanie takich modułów pamięci jest typowe głównie dla smartfonów z wyższej półki.
— LPDDR5x. Bardziej energooszczędna i szybsza wersja pamięci RAM LPDDR5. Prędkość przesyłania danych została zwiększona do 8533 MT/s, a wskaźnik szczytowej przepustowości — do 8.5 Gb/s. Liczba banków pamięci na kanał w LPDDR5x wynosi zawsze 16. Pamięć RAM tego standardu jest typowa dla zaawansowanych smartfonów najwyższej klasy.
— LPDDR5T. T jak turbo. Szybkość pracy pamięci RAM typu LPDDR5T została zwiększona do 9600 MT/s, a urządzenia z takimi modułami pamięci są o około 13% szybsze w porównaniu do LPDDR5X. Pamięć pracuje w niskim zakresie napięć od 1,01 do 1,12 V. Odpowiednie moduły przeznaczone są do stosowania w urządzeniach mobilnych z najwyższej półki.
Wszystkie współczesne urządzenia wykorzystują pamięć RAM formatu LPDDR (LPDDR4, href="/list/122/pr-45705/">LPDDR4x, LPDDR5, LPDDR5x, LPDDR5T). Oprócz swoich miniaturowych rozmiarów, różni się ona od zwykłej komputerowej pamięci RAM obsługą specjalnych formatów transmisji danych (16- i 32-bitowych magistrali pamięci). Natomiast wersje takiej pamięci mogą być różne:
— LPDDR3. Najwcześniejsza generacja LPDDR — została wprowadzona w 2012 roku i jest wdrażana w urządzeniach od 2013 roku. Standardowo pracuje z prędkością do 1600 MT/s (megatransakcji na sekundę) i częstotliwością do 933 MHz; wersja „ulepszona” obsługuje prędkości do 2133 MT/s. Obecnie ten standard nie cieszy się dużą popularnością, jest spotykany głównie wśród przestarzałych urządzeń mobilnych.
— LPDDR4. Następca LPDDR3, oficjalnie zaprezentowany w sierpniu 2014 roku (choć pierwsze produkty ukazały się pod koniec 2013 roku). Prędkość pracy w porównaniu z poprzednikiem podwoiła się – do 3200 MT/s; częstotliwość wzrosła do 1600 MHz; podczas gdy zużycie energii zostało zmniejszone o 40%. Ponadto zmienił się sposób transmisji danych – w szczególności zastosowano dwie magistrale 16-bitowe zamiast jednej 32-bitowej, a także wprowadzono do standardu pewne ulepszenia bezpieczeństwa. Ten typ pamięć m...ożna spotkać w niektórych smartfonach ze średniej półki cenowej. — LPDDR4x. Ulepszona wersja LPDDR4 o obniżonym poborze prądu — w standardzie zastosowano napięcie 0,6 V zamiast 1,1 V. Ponadto w tego typu pamięci RAM zaimplementowano pewne ulepszenia mające na celu zwiększenie prędkości (osiąga 4266 MT/s) oraz ogólnej optymalizacji pracy – np. tryb jednokanałowy dla niewymagających aplikacji. Dzięki tym cechom ta wersja pamięci stała się znacznie bardziej rozpowszechniona niż oryginalna LPDDR4. Można ją spotkać w urządzeniach średniego i najwyższego poziomu.
— LPDDR5. Dalsze rozwinięcie „mobilnej” pamięci RAM, oficjalnie zapowiedziane na początku 2019 roku. Prędkość pracy w tej wersji została zwiększona do 6400 MT/s, wprowadzono różnicowy format sygnału poprawiający odporność na zakłócenia i błędy oraz zaimplementowano dynamiczną kontrolę częstotliwości i napięcia w celu zmniejszenia życia energii. Zastosowanie takich modułów pamięci jest typowe głównie dla smartfonów z wyższej półki.
— LPDDR5x. Bardziej energooszczędna i szybsza wersja pamięci RAM LPDDR5. Prędkość przesyłania danych została zwiększona do 8533 MT/s, a wskaźnik szczytowej przepustowości — do 8.5 Gb/s. Liczba banków pamięci na kanał w LPDDR5x wynosi zawsze 16. Pamięć RAM tego standardu jest typowa dla zaawansowanych smartfonów najwyższej klasy.
— LPDDR5T. T jak turbo. Szybkość pracy pamięci RAM typu LPDDR5T została zwiększona do 9600 MT/s, a urządzenia z takimi modułami pamięci są o około 13% szybsze w porównaniu do LPDDR5X. Pamięć pracuje w niskim zakresie napięć od 1,01 do 1,12 V. Odpowiednie moduły przeznaczone są do stosowania w urządzeniach mobilnych z najwyższej półki.
Pamięć wbudowana
Ilość pamięci wbudowanej zainstalowanej w telefonie; innymi słowy - pojemność własnej, niewymiennej pamięci masowej urządzenia.
Pojemność ta ma bezpośredni wpływ na to, ile danych można przechowywać w telefonie bez używania wymiennych kart pamięci. Wskaźnik ten jest szczególnie ważny w przypadku modeli bez gniazd na karty. Jednak nawet jeśli obsługiwane są dyski wymienne, nadal preferowana jest pamięć wbudowana: przynajmniej działa szybciej i zwykle ma mniej ograniczeń użytkowania (w szczególności większość smartfonów umożliwia instalowanie aplikacji tylko na dysku niewymiennym).
Jeśli chodzi o konkretne pojemności, rzeczywiste minimum dla współczesnego smartfona to 32 GB; mniej pojemne urządzenia w naszych czasach spotyka się rzadziej. 64 GB to komfortowe minimum, 128 GB uważa się za średnią 256 GB — powyżej średniej. Niektóre zaawansowane urządzenia są wyposażone w pamięć 512 GB lub nawet 1 TB.
Należy zauważyć, że rzeczywista pojemność pamięci dostępnej dla użytkownika będzie nieuchronnie nieco mniejsza niż całkowita, ponieważ część pamięci zajmują pliki systemu operacyjnego.
Pojemność ta ma bezpośredni wpływ na to, ile danych można przechowywać w telefonie bez używania wymiennych kart pamięci. Wskaźnik ten jest szczególnie ważny w przypadku modeli bez gniazd na karty. Jednak nawet jeśli obsługiwane są dyski wymienne, nadal preferowana jest pamięć wbudowana: przynajmniej działa szybciej i zwykle ma mniej ograniczeń użytkowania (w szczególności większość smartfonów umożliwia instalowanie aplikacji tylko na dysku niewymiennym).
Jeśli chodzi o konkretne pojemności, rzeczywiste minimum dla współczesnego smartfona to 32 GB; mniej pojemne urządzenia w naszych czasach spotyka się rzadziej. 64 GB to komfortowe minimum, 128 GB uważa się za średnią 256 GB — powyżej średniej. Niektóre zaawansowane urządzenia są wyposażone w pamięć 512 GB lub nawet 1 TB.
Należy zauważyć, że rzeczywista pojemność pamięci dostępnej dla użytkownika będzie nieuchronnie nieco mniejsza niż całkowita, ponieważ część pamięci zajmują pliki systemu operacyjnego.
Specyfikacja pamięci
Specyfikacja, z którą jest zgodna wbudowana pamięć telefonu.
Prędkość pamięci przede wszystkim zależy od specyfikacji, a zatem od prędkości całego urządzenia (zwłaszcza podczas pracy z dużymi ilościami danych lub aplikacjami wymagającymi dużej ilości zasobów). Obecnie istnieją dwie podstawowe specyfikacje - eMMC i UFS; każda z nich ma kilka wersji. Ogólnie rzecz biorąc, najszybsze i najbardziej zaawansowane obecnie dyski to dyski z UFS 3.1 i UFS 4.0, lecz kosztują one dużo więcej i dlatego są używane głównie w smartfonach klasy premium. Bardziej szczegółowy opis tych standardów wygląda następująco:
- eMMC. Jeden z najprostszych i najtańszych standardów pamięci półprzewodnikowej - na przykład jest to specyfikacja której używa większość dysków flash. W smartfonach i innych gadżetach przenośnych standard ten był ogólnie akceptowany do 2016 roku, kiedy rozpoczęło się wprowadzenie UFS; jednak nadal jest on bardzo popularny, głównie ze względu na niski koszt i niskie zużycie energii. Lecz prędkości eMMC są zauważalnie niższe niż prędkości UFS. Czyli w najnowszej wersji eMMC 5.1A (2019) prędkość odczytu wynosi do 400 MB/s, a wcześniejsza i bardziej rozpowszechniona wersja eMMC 5.1 zapewnia do 250 MB/s w trybie odczytu, do 125 MB/s w trybie zapisu sekwencyjnego i to wszystko tylko do 7,16 MB/s przy zapisie losowym (czyli w trybie pracy z aplikacjami).
- UFS. Standard dysków półprzew...odnikowych zaprojektowany jako szybszy i bardziej zaawansowany następca eMMC. Oprócz zwiększonych prędkości wymiany danych, zmieniono również format pracy w UFS - jest on w pełni dupleksowy, czyli odczyt i zapis może odbywać się jednocześnie (podczas gdy w eMMC procesy te odbywały się kolejno). Znacząco poprawiono również wydajność w trybie losowego odczytu i zapisu, co pozytywnie wpłynęło na jakość pracy z aplikacjami. Zaś konkretne prędkości wymiany danych i funkcje operacyjne zależą od wersji UFS, w naszych czasach na rynku można znaleźć następujące odmiany:
Prędkość pamięci przede wszystkim zależy od specyfikacji, a zatem od prędkości całego urządzenia (zwłaszcza podczas pracy z dużymi ilościami danych lub aplikacjami wymagającymi dużej ilości zasobów). Obecnie istnieją dwie podstawowe specyfikacje - eMMC i UFS; każda z nich ma kilka wersji. Ogólnie rzecz biorąc, najszybsze i najbardziej zaawansowane obecnie dyski to dyski z UFS 3.1 i UFS 4.0, lecz kosztują one dużo więcej i dlatego są używane głównie w smartfonach klasy premium. Bardziej szczegółowy opis tych standardów wygląda następująco:
- eMMC. Jeden z najprostszych i najtańszych standardów pamięci półprzewodnikowej - na przykład jest to specyfikacja której używa większość dysków flash. W smartfonach i innych gadżetach przenośnych standard ten był ogólnie akceptowany do 2016 roku, kiedy rozpoczęło się wprowadzenie UFS; jednak nadal jest on bardzo popularny, głównie ze względu na niski koszt i niskie zużycie energii. Lecz prędkości eMMC są zauważalnie niższe niż prędkości UFS. Czyli w najnowszej wersji eMMC 5.1A (2019) prędkość odczytu wynosi do 400 MB/s, a wcześniejsza i bardziej rozpowszechniona wersja eMMC 5.1 zapewnia do 250 MB/s w trybie odczytu, do 125 MB/s w trybie zapisu sekwencyjnego i to wszystko tylko do 7,16 MB/s przy zapisie losowym (czyli w trybie pracy z aplikacjami).
- UFS. Standard dysków półprzew...odnikowych zaprojektowany jako szybszy i bardziej zaawansowany następca eMMC. Oprócz zwiększonych prędkości wymiany danych, zmieniono również format pracy w UFS - jest on w pełni dupleksowy, czyli odczyt i zapis może odbywać się jednocześnie (podczas gdy w eMMC procesy te odbywały się kolejno). Znacząco poprawiono również wydajność w trybie losowego odczytu i zapisu, co pozytywnie wpłynęło na jakość pracy z aplikacjami. Zaś konkretne prędkości wymiany danych i funkcje operacyjne zależą od wersji UFS, w naszych czasach na rynku można znaleźć następujące odmiany:
- 2.0. Najwcześniejsza wersja, spotykana we współczesnych smartfonach; została wydana w roku 2013 . Zapewnia szybkość przesyłania danych do 600 MB/s na linię i do 1,2 GB/s na dwóch liniach, maksymalne dostępne w tej wersji. Nowsza wersja 2.1 ma te same wskaźniki, lecz jest uzupełniona szeregiem ważnych innowacji. Dlatego pamięć UFS 2.0 jest rzadko używana w telefonach komórkowych.
- 2.1. Pierwsza z wersji, która aktywnie jest stosowane w smartfonach; została wydana w roku 2016. Pod względem prędkości nie różni się ona od opisanej powyżej wersji 2.0, a główne różnice dotyczą kilku modyfikacji. W szczególności UFS 2.1 wprowadził wskaźnik stanu („kondycji”) dysku, możliwość zdalnej aktualizacji firmware, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę ogólnej niezawodności.
- 2.2. Ewolucja standardu UFS 2.x zaprezentowana latem 2020 roku. Kluczowym ulepszeniem jest wprowadzenie funkcji WriteBooster (pierwotnie wprowadzonej w UFS 3.1); funkcja ta może znacznie zwiększyć prędkość zapisu, a tym samym ogólną wydajność w zadaniach, takich jak uruchamianie aplikacji.
- 3.0. Wersja wydana w 2018 roku i realizowana sprzętowo rok później. Zwiększono przepustowość do 2,9 GB/s dla dwóch linii (1,45 GB/s dla jednej), wprowadzono nowe wersje protokołu elektronicznego M-PHY (warstwa fizyczna) i opartego na nim UniPro, zwiększono niezawodność pracy z danymi oraz rozszerzono tryb temperaturowy pracy regulatorów (teoretycznie może wynosić od -40 °C do 105 °C). UFS 3.0 jest używany głównie w dość zaawansowanych smartfonach, choć w przyszłości możemy spodziewać się rozpowszechnienia tej specyfikacji na skromniejsze modele.
- 3.1. Następca standardu UFS 3.0, oficjalnie wprowadzonego na początku 2020 roku. Jest pozycjonowany jako specyfikacja stworzona specjalnie dla urządzeń mobilnych o wysokiej wydajności i mająca na celu zwiększenie prędkości działania przy jednoczesnej minimalizacji zużycia energii. W tym celu w UFS 3.1 zaimplementowano szereg innowacji: Nieulotna pamięć podręczna Write Booster przyspieszająca zapis; specjalny tryb oszczędzania energii DeepSleep dla stosunkowo prostych i niedrogich systemów; oraz Powiadomienie o ograniczeniu wydajności, które umożliwia dysku ostrzeganie systemu sterowania o przegrzaniu. Ponadto ten standard może dodatkowo przewidywać obsługę rozszerzenia HPB w celu zwiększenia prędkości odczytu.
- 4.0. UFS 4.0 podwojono przepustowość (23,2 GB/s na linię) oraz poprawiono efektywność energetyczną o około 46% (w porównaniu z poprzednim standardem 3.1). Standardowe moduły pamięci UFS 4.0 zapewniają maksymalną prędkość odczytu do 4200 MB/s, prędkość zapisu do 2800 MB/s. Wysoka przepustowość sprawia, że standard pamięci jest idealny dla smartfonów 5G.
Slot na karty pamięci
Typ slota dla wymiennych kart pamięci w urządzeniu.
Sama w sobie obecność takiego slotu pozwala na rozszerzenie wbudowanej pamięci urządzenia, czasem kilkakrotnie. Ta opcja jest szczególnie przydatna, biorąc pod uwagę, że pojemna wbudowana pamięć masowa jest dość droga - zauważalnie droższa niż nośniki wymienne. Jednocześnie zauważamy, że konstrukcja może przewidywać pewne ograniczenia w pracy z kartami pamięci - na przykład niemożność zainstalowania aplikacji na tej karcie. Te ograniczenia są zwykle bezpośrednio związane z używanym systemem operacyjnym. Szybkość działania pamięci wymiennej jest zauważalnie niższa niż szybkość działania pamięci wbudowanej. Dlatego istnieją telefony bez slotu na kartę pamięci, aby urządzenie nie miało możliwości instalowania żadnych zewnętrznych dodatków.
Osobno zauważamy, że w niektórych urządzeniach na 2 karty SIM slot na kartę pamięci można połączyć ze slotem na drugą kartę SIM. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Miejsce na karty”; zauważamy, że jeśli chcesz korzystać z 2 kart SIM i pamięci wymiennej w tym samym czasie, warto wybrać urządzenie z osobnym slotem na kartę pamięci.
Jeśli chodzi o rodzaje kart, to obecnie najpopularniejszym rodzajem jest microSD: jest dość kompaktowy, niedrogi i dostępny w różnych rozmiarach. Niektóre smartfony Huawei wykorzystują inny standar...d - Nano Memory (potocznie Nano SD). Wśród zalet takich kart można wymienić miniaturowy rozmiar (odpowiada nanoSIM), dużą pojemność (początkowo prezentowano warianty 64 GB, 128 GB i 256 GB), a także dużą prędkość (od 90 MB/s). Z drugiej strony najczęściej umieszcza je się nie w osobnym slocie, a zamiast drugiej karty nanoSIM.
Sama w sobie obecność takiego slotu pozwala na rozszerzenie wbudowanej pamięci urządzenia, czasem kilkakrotnie. Ta opcja jest szczególnie przydatna, biorąc pod uwagę, że pojemna wbudowana pamięć masowa jest dość droga - zauważalnie droższa niż nośniki wymienne. Jednocześnie zauważamy, że konstrukcja może przewidywać pewne ograniczenia w pracy z kartami pamięci - na przykład niemożność zainstalowania aplikacji na tej karcie. Te ograniczenia są zwykle bezpośrednio związane z używanym systemem operacyjnym. Szybkość działania pamięci wymiennej jest zauważalnie niższa niż szybkość działania pamięci wbudowanej. Dlatego istnieją telefony bez slotu na kartę pamięci, aby urządzenie nie miało możliwości instalowania żadnych zewnętrznych dodatków.
Osobno zauważamy, że w niektórych urządzeniach na 2 karty SIM slot na kartę pamięci można połączyć ze slotem na drugą kartę SIM. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Miejsce na karty”; zauważamy, że jeśli chcesz korzystać z 2 kart SIM i pamięci wymiennej w tym samym czasie, warto wybrać urządzenie z osobnym slotem na kartę pamięci.
Jeśli chodzi o rodzaje kart, to obecnie najpopularniejszym rodzajem jest microSD: jest dość kompaktowy, niedrogi i dostępny w różnych rozmiarach. Niektóre smartfony Huawei wykorzystują inny standar...d - Nano Memory (potocznie Nano SD). Wśród zalet takich kart można wymienić miniaturowy rozmiar (odpowiada nanoSIM), dużą pojemność (początkowo prezentowano warianty 64 GB, 128 GB i 256 GB), a także dużą prędkość (od 90 MB/s). Z drugiej strony najczęściej umieszcza je się nie w osobnym slocie, a zamiast drugiej karty nanoSIM.
Maks. pojemność karty
Największa pojemność karty pamięci, z którą telefon może poprawnie współpracować. Aby uzyskać więcej informacji na temat samych kart, zobacz „Gniazdo kart pamięci”; należy podkreślić, że pojemne nośniki często korzystają z zaawansowanych technologii, które nie są obsługiwane przez wszystkie urządzenia, a czasami telefony po prostu nie mają wystarczającej mocy do przetwarzania dużych ilości danych. Dlatego dla wygody wyboru maksymalna obsługiwana pojemność jest podawana w naszym katalogu.
W praktyce zdarzają się sytuacje, w których niektóre urządzenia mogą przekraczać podaną specyfikację. Warto jednak skupić się na oficjalnych danych, ponieważ jeśli zostaną one przekroczone, normalna praca karty nie jest gwarantowana.
W praktyce zdarzają się sytuacje, w których niektóre urządzenia mogą przekraczać podaną specyfikację. Warto jednak skupić się na oficjalnych danych, ponieważ jeśli zostaną one przekroczone, normalna praca karty nie jest gwarantowana.
Chłodzenie cieczą
System chłodzenia wodnego smartfona ma za zadanie poprawić efektywność odprowadzania ciepła. Dobre chłodzenie pozwala smartfonowi na pewną pracę przy szczytowym obciążeniu, bez spowolnień i opóźnień. Wykorzystanie radiatora cieczowego pozwala poprawić chłodzenie średnio o 4-6 °C w porównaniu do chłodnic pasywnych. Chłodzenie wodne jest stosowane w wysokowydajnych smartfonach, wyposażonych w wydajny procesor, dobry podsystem wideo i wiele koprocesorów sztucznej inteligencji.
Chłodzenie wodne smartfona może mieć różne implementacje konstrukcyjne. Najczęściej stosowaną koncepcją jest radiator wypełniony czynnikiem chłodniczym. W takiej chłodnicy ciecz paruje, nagrzewając się i skraplając w oddzielnym wymienniku ciepła, po czym ciecz ponownie trafia do chłodnicy. Oczywiście zwiększenie wydajności chłodzenia odbywa się kosztem zwiększenia wymiarów smartfona.
Wyniki testów
Wyniki testów są podawane dla młodszego modelu w linii lub dla konkretnego modelu, co ma na celu lepsze zrozumienie wydajności modeli telefonów, jeśli porównujesz telefony według tych parametrów. Na przykład dla modelu 128 GB są wyniki testów, a dla modelu 256 GB nie ma informacji w sieci, w obu modelach zobaczysz tę samą wartość, co pozwoli zrozumieć ogólną wydajność urządzenia. Natomiast jeżeli redakcja dysponuje informacjami dla każdego poszczególnego modelu, to wyniki testów zostaną wpisane dla każdego modelu, a model z dużą ilością pamięci RAM będzie miał większe wartości.
AnTuTu Benchmark
Wynik wyświetlany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmark) AnTuTu Benchmark.
AnTuTu Benchmark to kompleksowy test zaprojektowany specjalnie dla urządzeń mobilnych, głównie smartfonów i tabletów. W czasie testów bierze się pod uwagę wydajność procesora, pamięci, grafiki i układów I/O, dając w ten sposób dość opisowe wrażenie możliwości systemu. Im lepszy wynik, tym więcej punktów zostanie przyznanych. Smartfony, które zdobyły ponad 900 tys. punktów, według rankingu AnTuTu, są uważane za wysokowydajne.
Jak w przypadku każdego testu porównawczego, test ten nie zapewnia absolutnej dokładności: to samo urządzenie może pokazywać różne wyniki, zwykle z odchyleniami w granicach 5-7%. Odchylenia te zależą od wielu czynników, które nie są bezpośrednio związane z systemem - od obciążenia urządzenia programami firm trzecich, a skończywszy na temperaturze powietrza podczas testów. Tak więc o znaczącej różnicy między dwoma modelami przychodzi mówić tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza wspomniane odchylenie.
AnTuTu Benchmark to kompleksowy test zaprojektowany specjalnie dla urządzeń mobilnych, głównie smartfonów i tabletów. W czasie testów bierze się pod uwagę wydajność procesora, pamięci, grafiki i układów I/O, dając w ten sposób dość opisowe wrażenie możliwości systemu. Im lepszy wynik, tym więcej punktów zostanie przyznanych. Smartfony, które zdobyły ponad 900 tys. punktów, według rankingu AnTuTu, są uważane za wysokowydajne.
Jak w przypadku każdego testu porównawczego, test ten nie zapewnia absolutnej dokładności: to samo urządzenie może pokazywać różne wyniki, zwykle z odchyleniami w granicach 5-7%. Odchylenia te zależą od wielu czynników, które nie są bezpośrednio związane z systemem - od obciążenia urządzenia programami firm trzecich, a skończywszy na temperaturze powietrza podczas testów. Tak więc o znaczącej różnicy między dwoma modelami przychodzi mówić tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza wspomniane odchylenie.
Geekbench
Wynik wyświetlany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmark) Geekbench.
Geekbench to wyspecjalizowany test porównawczy przeznaczony dla procesorów. Od wersji 4.0 test dotyczy także akceleratorów graficznych, pod koniec 2019 roku benchmark został wydany pod numerem „5”. W specyfikacji gadżetów przenośnych podawane są zwykle dane o procesorze. Podczas testowania Geekbench symuluje obciążenia powstające przy wykonywaniu rzeczywistych zadań oraz uwzględnia zarówno możliwości pojedynczego rdzenia, jak i wydajność wielu rdzeni jednocześnie. Dzięki temu ostateczne wyniki są dobrym wskaźnikiem możliwości procesora w codziennym użytkowaniu. Ponadto test jest wieloplatformowy i umożliwia porównanie procesorów różnych urządzeń (smartfony, tablety, laptopy, komputery PC). W podstawowych informacjach podawane są tylko wartości testu wielordzeniowego dla procesora.
Geekbench to wyspecjalizowany test porównawczy przeznaczony dla procesorów. Od wersji 4.0 test dotyczy także akceleratorów graficznych, pod koniec 2019 roku benchmark został wydany pod numerem „5”. W specyfikacji gadżetów przenośnych podawane są zwykle dane o procesorze. Podczas testowania Geekbench symuluje obciążenia powstające przy wykonywaniu rzeczywistych zadań oraz uwzględnia zarówno możliwości pojedynczego rdzenia, jak i wydajność wielu rdzeni jednocześnie. Dzięki temu ostateczne wyniki są dobrym wskaźnikiem możliwości procesora w codziennym użytkowaniu. Ponadto test jest wieloplatformowy i umożliwia porównanie procesorów różnych urządzeń (smartfony, tablety, laptopy, komputery PC). W podstawowych informacjach podawane są tylko wartości testu wielordzeniowego dla procesora.
Wild Life (Extreme)
Wynik pokazany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmarka) Wild Life (Extreme) od 3DMark.
Benchmark Wild Life (Extreme) oferuje dwa sposoby testowania wydajności grafiki: szybki test oceniający chwilową wydajność oraz dłuższy test, w którym urządzenie jest poddawane ciągłemu obciążeniu. W ten sposób możesz ocenić, czy wydajność pozostaje stabilna i czy nie spada z powodu przegrzania lub dławienia. Benchmark jest wieloplatformowy, co umożliwia porównanie urządzeń z różnymi systemami operacyjnymi, a nawet różnymi klasami (na przykład smartfonami i laptopami).
Ważne jest, aby rozumieć, że to testowanie nie zapewnia absolutnej dokładności (jak w rzeczywistości każdy inny benchmark). To samo urządzenie może pokazywać różne wyniki — zależą one od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem. Błąd powodowany przez te czynniki często jest rzędu 5 – 7%. O istotnej różnicy pomiędzy porównywanymi modelami można więc mówić tylko wtedy, gdy różnica w wydajności wykracza poza wspomniany błąd.
Benchmark Wild Life (Extreme) oferuje dwa sposoby testowania wydajności grafiki: szybki test oceniający chwilową wydajność oraz dłuższy test, w którym urządzenie jest poddawane ciągłemu obciążeniu. W ten sposób możesz ocenić, czy wydajność pozostaje stabilna i czy nie spada z powodu przegrzania lub dławienia. Benchmark jest wieloplatformowy, co umożliwia porównanie urządzeń z różnymi systemami operacyjnymi, a nawet różnymi klasami (na przykład smartfonami i laptopami).
Ważne jest, aby rozumieć, że to testowanie nie zapewnia absolutnej dokładności (jak w rzeczywistości każdy inny benchmark). To samo urządzenie może pokazywać różne wyniki — zależą one od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem. Błąd powodowany przez te czynniki często jest rzędu 5 – 7%. O istotnej różnicy pomiędzy porównywanymi modelami można więc mówić tylko wtedy, gdy różnica w wydajności wykracza poza wspomniany błąd.
3DMark Gamer's Benchmark
Wynik wyświetlany przez urządzenie po przejściu testu wydajności (benchmarku) 3DMark Gamer's Benchmark.
3DMark to seria testów pierwotnie zaprojektowanych w celu przetestowania wydajności grafiki urządzenia; później testy te zostały uzupełnione o sprawdzenie możliwości procesora. Testowanie odbywa się przede wszystkim pod kątem wydajności w grach (w rzeczywistości sam benchmark jest określany jako „gra bez możliwości wpływania na proces”), jednak biorąc pod uwagę, że współczesne gry mogą mieć bardzo wysokie wymagania, 3DMark to całkiem obrazowe narzędzie do oceny ogólnej wydajności systemu. A ponieważ najnowsze wersje testu zostały wydane kompatybilnymi z wielu platformami, 3DMark umożliwia także porównywanie urządzeń w różnych systemach operacyjnych, a nawet w różnych klasach (na przykład smartfony z tabletami). Im więcej punktów uzyskał ten lub inny model w tym teście, tym jest on bardziej wydajny.
Należy zauważyć, że wyniki każdego testu porównawczego są zwykle dość przybliżone, ponieważ zależą one od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem - począwszy od obciążenia urządzenia programami firm trzecich, a skończywszy na temperaturze powietrza podczas testów. Błąd powodowany przez te czynniki wynosi zwykle około 5 - 7 %; dlatego można mówić o znaczącej różnicy między dwoma modelami tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza granice tego błędu.
3DMark to seria testów pierwotnie zaprojektowanych w celu przetestowania wydajności grafiki urządzenia; później testy te zostały uzupełnione o sprawdzenie możliwości procesora. Testowanie odbywa się przede wszystkim pod kątem wydajności w grach (w rzeczywistości sam benchmark jest określany jako „gra bez możliwości wpływania na proces”), jednak biorąc pod uwagę, że współczesne gry mogą mieć bardzo wysokie wymagania, 3DMark to całkiem obrazowe narzędzie do oceny ogólnej wydajności systemu. A ponieważ najnowsze wersje testu zostały wydane kompatybilnymi z wielu platformami, 3DMark umożliwia także porównywanie urządzeń w różnych systemach operacyjnych, a nawet w różnych klasach (na przykład smartfony z tabletami). Im więcej punktów uzyskał ten lub inny model w tym teście, tym jest on bardziej wydajny.
Należy zauważyć, że wyniki każdego testu porównawczego są zwykle dość przybliżone, ponieważ zależą one od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem - począwszy od obciążenia urządzenia programami firm trzecich, a skończywszy na temperaturze powietrza podczas testów. Błąd powodowany przez te czynniki wynosi zwykle około 5 - 7 %; dlatego można mówić o znaczącej różnicy między dwoma modelami tylko wtedy, gdy różnica w ich działaniu wykracza poza granice tego błędu.
Sling Shot Extreme (OpenGL ES 3.1 / METAL)
Wynik, wyświetlany przez telefon w teście porównawczym 3DMark Sling Shot Extreme (OpenGL ES 3.1 / METAL).
3DMark to seria testów, pierwotnie zaprojektowanych w celu przetestowania wydajności grafiki urządzenia; później testy te zostały uzupełnione o sprawdzenie możliwości procesora i pamięci w ogóle. W szczególności Sling Shot Extreme to jedna z najnowszych wersji 3DMark, wydana w 2016 roku dla wydajnych urządzeń i smartfonów do gier, dla których wcześniejsze testy już nie wystarczają. Jedna z kluczowych cech tego testu to wsparcie dla rozdzielczości do 2560x1440 (dla poprzedników maksymalna rozdzielczość nie przekraczała 1920x1080, a nawet 1280x720). Ponadto, jak sama nazwa wskazuje, test obsługuje specyfikacje OpenGL ES 3.1 (dla Androida) i Metal API (dla iOS) stosowane we współczesnych mobilnych układach wideo; a od połowy 2019 roku dodano również obsługę 64-bitowej architektury procesorów. Tym samym 3DMark Sling Shot Extreme pozwala rzetelnie ocenić nawet najmocniejsze i najbardziej zaawansowane współczesne smartfony. W tym przypadku ocena jest tradycyjnie podawana w punktach, im więcej punktów - tym lepszy wynik.
Należy zauważyć, że wyniki każdego testu porównawczego są zwykle dość przybliżone, ponieważ zależą od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem. Błąd powodowany przez te czynniki wynosi zwykle około 5 - 7%; dlatego można mówić o znaczącej różnicy między dwoma modelami tylko wtedy, gdy różnica w ich wskaźnikach wykracza poza gran...ice tego błędu.
3DMark to seria testów, pierwotnie zaprojektowanych w celu przetestowania wydajności grafiki urządzenia; później testy te zostały uzupełnione o sprawdzenie możliwości procesora i pamięci w ogóle. W szczególności Sling Shot Extreme to jedna z najnowszych wersji 3DMark, wydana w 2016 roku dla wydajnych urządzeń i smartfonów do gier, dla których wcześniejsze testy już nie wystarczają. Jedna z kluczowych cech tego testu to wsparcie dla rozdzielczości do 2560x1440 (dla poprzedników maksymalna rozdzielczość nie przekraczała 1920x1080, a nawet 1280x720). Ponadto, jak sama nazwa wskazuje, test obsługuje specyfikacje OpenGL ES 3.1 (dla Androida) i Metal API (dla iOS) stosowane we współczesnych mobilnych układach wideo; a od połowy 2019 roku dodano również obsługę 64-bitowej architektury procesorów. Tym samym 3DMark Sling Shot Extreme pozwala rzetelnie ocenić nawet najmocniejsze i najbardziej zaawansowane współczesne smartfony. W tym przypadku ocena jest tradycyjnie podawana w punktach, im więcej punktów - tym lepszy wynik.
Należy zauważyć, że wyniki każdego testu porównawczego są zwykle dość przybliżone, ponieważ zależą od wielu czynników niezwiązanych bezpośrednio z systemem. Błąd powodowany przez te czynniki wynosi zwykle około 5 - 7%; dlatego można mówić o znaczącej różnicy między dwoma modelami tylko wtedy, gdy różnica w ich wskaźnikach wykracza poza gran...ice tego błędu.
Liczba obiektywów
Liczba pojedynczych obiektywów przewidziana w głównym (tylnym) module aparatu urządzenia. Jest wskazywana tylko wtedy, gdy obiektywów jest więcej niż jeden. W danym przypadku każde "oczko” ma swoją własną matrycę i faktycznie jest odrębnym aparatem; można je jednak z powodzeniem stosować razem, tworząc jeden obraz przy użyciu danych z kilku obiektywów lub uzupełniając się nawzajem. Jako ilustrację drugiego przypadku można podać następujący przykład: przy korzystaniu z zoomu smartfon może automatycznie przełączać się z optyki głównej na teleobiektyw, gdy wybrana przez użytkownika krotność przekroczy określony próg.
Najprostszym wariantem modułu głównego z kilkoma obiektywami jest podwójny aparat, jednak coraz powszechniejsze są urządzenia z 3 lub więcej tylnymi aparatami (w niektórych modelach liczba obiektywów może sięgać sześciu). W każdym razie te aparaty zwykle różnią się specyfikacją i pełnią różne funkcje. W ten sposób zwykły kolorowy aparat może być uzupełniona o obiektyw do nagrywania czarno-białego, który poprawia kontrast; w niektórych modelach obiektywy o różnych ogniskowych pozwalają wybrać optymalny kąt widzenia w określonych warunkach; informacje z pomocniczego obiektywu (patrz poniżej) są zwykle używane do regulacji głębi ostrości już gotowego zdjęcia, itp. Te szczegóły należy wyjaśnić osobno, lecz w każdym razie obecność kilku obiektywów oznacza zaawansowane możliwości nagrywania.
Najprostszym wariantem modułu głównego z kilkoma obiektywami jest podwójny aparat, jednak coraz powszechniejsze są urządzenia z 3 lub więcej tylnymi aparatami (w niektórych modelach liczba obiektywów może sięgać sześciu). W każdym razie te aparaty zwykle różnią się specyfikacją i pełnią różne funkcje. W ten sposób zwykły kolorowy aparat może być uzupełniona o obiektyw do nagrywania czarno-białego, który poprawia kontrast; w niektórych modelach obiektywy o różnych ogniskowych pozwalają wybrać optymalny kąt widzenia w określonych warunkach; informacje z pomocniczego obiektywu (patrz poniżej) są zwykle używane do regulacji głębi ostrości już gotowego zdjęcia, itp. Te szczegóły należy wyjaśnić osobno, lecz w każdym razie obecność kilku obiektywów oznacza zaawansowane możliwości nagrywania.
Obiektyw główny
Specyfikacja głównego obiektywu aparatu tylnego, zainstalowanego w telefonie. W modelach z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) „oczko” jest uważane za główne, które odpowiada za podstawowe możliwości nagrywania i nie ma wyraźnej specjalizacji (szerokokątna, teleobiektyw itp.). Mogą tutaj wskazywać się cztery główne parametry: rozdzielczość, przysłona (dość powszechna jest optyka o wysokim współczynniku przysłony), ogniskowa, dodatkowe dane dotyczące matrycy.
Rozdzielczość (w megapikselach, MP)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w głównym obiektywie. Warianty budżetowe są wyposażone w moduł 8 MP i poniżej wiele modeli ma aparat 12 MP / 13 MP, także ostatnio popularna jest tendencja do zwiększania liczby megapikseli. Często w smartfonach można spotkać główny fotomoduł na 48 MP, 50 MP< /a>, 64 MP, a nawet 108 MP a> .
Maksymalna rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości czujnika; a wysoka rozdzielczość „obrazu” pozwala z kolei na lepsze wyświetlenie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego...pojedynczego piksela poziom szumów wzrasta. W rezultacie bezpośrednia rozdzielczość aparatu ma niewielki wpływ na jakość fotografowania - więcej zależy od fizycznych rozmiarów matrycy, cech optyki i różnych trików konstrukcyjnych zastosowanych przez producenta.
Wartość przysłony
Wartość przysłony opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywany jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. Co więcej, im większa liczba w mianowniku, tym niższy wartość przysłony, tym mniej światła przechodzi przez optykę, pod warunkiem że pozostałe parametry są podobne. Oznacza to, że na przykład obiektyw f/2.6 będzie ciemniejszy niż f/1.9.
Wysoki wartość przysłony zapewnia aparatowi szereg zalet. Po pierwsze, poprawia wydajność przy słabym oświetleniu. Po drugie, możliwe staje się nagrywanie przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując efekt „drgania” i rozmycia poruszających się obiektów w kadrze. Po trzecie, z optyką o dużym współczynniku przysłony łatwiej jest uzyskać piękne rozmycie tła („bokeh”) - na przykład przy nagrywaniu w trybie portretowym.
Ogniskowa(w milimetrach)
Ogniskowa to odległość między czujnikiem a środkiem obiektywu (ogniskowana na nieskończoność), przy której na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednakże w przypadku smartfonów, w specyfikacji wskazuje się nie rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskowa (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny i porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze czujnika ta sama faktyczna ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia).
Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, a także zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na objęcie większej przestrzeni. W większości nowoczesnych smartfonów ogniskowa głównego aparatu wynosi od 13 do 35 mm; w porównaniu z optyką tradycyjnych aparatów obiektywy z EO do 25 mm można zaklasyfikować jako szerokokątne, powyżej 25 mm - jako modele uniwersalne „z nastawieniem na nagrywanie szerokokątne”. Takie wartości dobierane są z uwzględnieniem faktu, że smartfony często wykorzystywane są do nagrywania w ciasnych warunkach, gdy na niewielkiej odległości w kadrze trzeba zmieścić dość dużą przestrzeń. Powiększanie obrazu w razie potrzeby najczęściej odbywa się cyfrowo - ze względu na dostarczenie megapikseli na matrycę; lecz są też modele z zoomem optycznym (patrz poniżej) - dla nich nie podaje się jednej wartości, natomiast cały zakres roboczy EO (przypomnijmy, że zoom optyczny jest realizowany się poprzez zmianę ogniskowej).
Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.
Należy pamiętać, że parametr ten jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy tych aparatów. Jeśli chodzi o konkretne wartości, to dla głównego obiektywu mieszą się one zwykle w zakresie od 70° do 82° - odpowiada to ogólnej specyfice takiej optyki (nagrywanie uniwersalne z naciskiem na sceny ogólne i szerokie objęcie na krótkich dystansach).
Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zainstalowanej na głównym obiektywie. Ta pozycja może obejmować zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są podawane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. W przypadku modelu wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.
Przekątna matrycy jest tradycyjnie podawana w ułamkowych częściach cala - na przykład czujnik na 1/2,3 "będzie większy niż 1/2,6". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Logika tutaj jest prosta - ze względu na dużą powierzchnię czujnika, każdy pojedynczy piksel jest również większy i dostaje więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Rzeczywista jakość obrazu będzie oczywiście zależała również od szeregu innych parametrów, lecz generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zazwyczaj bardziej zaawansowany aparat. W zaawansowanych flagowcach fotograficznych mogą występować matryce o fizycznym rozmiarze 1”, co jest porównywalne z czujnikami obrazu stosowanymi w topowych aparatach kompaktowych z obiektywami stałoogniskowymi.
Rozdzielczość (w megapikselach, MP)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w głównym obiektywie. Warianty budżetowe są wyposażone w moduł 8 MP i poniżej wiele modeli ma aparat 12 MP / 13 MP, także ostatnio popularna jest tendencja do zwiększania liczby megapikseli. Często w smartfonach można spotkać główny fotomoduł na 48 MP, 50 MP< /a>, 64 MP, a nawet 108 MP a> .
Maksymalna rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości czujnika; a wysoka rozdzielczość „obrazu” pozwala z kolei na lepsze wyświetlenie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego...pojedynczego piksela poziom szumów wzrasta. W rezultacie bezpośrednia rozdzielczość aparatu ma niewielki wpływ na jakość fotografowania - więcej zależy od fizycznych rozmiarów matrycy, cech optyki i różnych trików konstrukcyjnych zastosowanych przez producenta.
Wartość przysłony
Wartość przysłony opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywany jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. Co więcej, im większa liczba w mianowniku, tym niższy wartość przysłony, tym mniej światła przechodzi przez optykę, pod warunkiem że pozostałe parametry są podobne. Oznacza to, że na przykład obiektyw f/2.6 będzie ciemniejszy niż f/1.9.
Wysoki wartość przysłony zapewnia aparatowi szereg zalet. Po pierwsze, poprawia wydajność przy słabym oświetleniu. Po drugie, możliwe staje się nagrywanie przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując efekt „drgania” i rozmycia poruszających się obiektów w kadrze. Po trzecie, z optyką o dużym współczynniku przysłony łatwiej jest uzyskać piękne rozmycie tła („bokeh”) - na przykład przy nagrywaniu w trybie portretowym.
Ogniskowa(w milimetrach)
Ogniskowa to odległość między czujnikiem a środkiem obiektywu (ogniskowana na nieskończoność), przy której na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednakże w przypadku smartfonów, w specyfikacji wskazuje się nie rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskowa (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny i porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze czujnika ta sama faktyczna ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia).
Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, a także zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na objęcie większej przestrzeni. W większości nowoczesnych smartfonów ogniskowa głównego aparatu wynosi od 13 do 35 mm; w porównaniu z optyką tradycyjnych aparatów obiektywy z EO do 25 mm można zaklasyfikować jako szerokokątne, powyżej 25 mm - jako modele uniwersalne „z nastawieniem na nagrywanie szerokokątne”. Takie wartości dobierane są z uwzględnieniem faktu, że smartfony często wykorzystywane są do nagrywania w ciasnych warunkach, gdy na niewielkiej odległości w kadrze trzeba zmieścić dość dużą przestrzeń. Powiększanie obrazu w razie potrzeby najczęściej odbywa się cyfrowo - ze względu na dostarczenie megapikseli na matrycę; lecz są też modele z zoomem optycznym (patrz poniżej) - dla nich nie podaje się jednej wartości, natomiast cały zakres roboczy EO (przypomnijmy, że zoom optyczny jest realizowany się poprzez zmianę ogniskowej).
Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.
Należy pamiętać, że parametr ten jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy tych aparatów. Jeśli chodzi o konkretne wartości, to dla głównego obiektywu mieszą się one zwykle w zakresie od 70° do 82° - odpowiada to ogólnej specyfice takiej optyki (nagrywanie uniwersalne z naciskiem na sceny ogólne i szerokie objęcie na krótkich dystansach).
Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zainstalowanej na głównym obiektywie. Ta pozycja może obejmować zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są podawane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. W przypadku modelu wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.
Przekątna matrycy jest tradycyjnie podawana w ułamkowych częściach cala - na przykład czujnik na 1/2,3 "będzie większy niż 1/2,6". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Logika tutaj jest prosta - ze względu na dużą powierzchnię czujnika, każdy pojedynczy piksel jest również większy i dostaje więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Rzeczywista jakość obrazu będzie oczywiście zależała również od szeregu innych parametrów, lecz generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zazwyczaj bardziej zaawansowany aparat. W zaawansowanych flagowcach fotograficznych mogą występować matryce o fizycznym rozmiarze 1”, co jest porównywalne z czujnikami obrazu stosowanymi w topowych aparatach kompaktowych z obiektywami stałoogniskowymi.
Obiektyw ultraszerokokątny
Specyfikacja ultraszerokokątnego obiektywu aparatu głównego, zainstalowanego w telefonie.
Szczegóły te dotyczą jedynie aparatów z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) - i to nie wszystkich, lecz tylko tych z „oczkiem” o małej ogniskowej (zauważalnie mniejszej niż w głównym obiektywie) i odpowiednio szerszymi kątami widzenia. Mianuje się go ultra-szerokim. W tym punkcie mogą zostać ujęte cztery główne parametry: rozdzielczość, wartość przysłony, ogniskowa oraz dodatkowe dane matrycy.
Rozdzielczość(w megapikselach, Mpx)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w ultraszerokokątnym obiektywie.
Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości matrycy; natomiast wysoka rozdzielczość „obrazu” z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - dużo zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta. Równocześnie zauważamy, że im więcej megapikseli w aparacie, tym większe prawdopodobieństwo, że zaimplementowane w nim zostały dodatkowe rozwiązania mające na celu poprawę jakości obrazu.
Jeśli chodzi o konkretną rozdzielczo...ść ultraszerokokątnej optyki, to może ona odpowiadać liczbie megapikseli na obiektywie głównym (patrz „Główny obiektyw”) lub być niższa, czasami jest to dość zauważalne (na przykład 8 Mpx z główną optyką powyżej 48 Mpx). Wynika to z faktu, że ultraszerokokątny obiektyw często odgrywa drugorzędną rolę, dla którego mniejsza rozdzielczość jest więcej niż wystarczająca.
Wartość przysłony
Przysłona opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywana jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejsza apertura, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.
Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala fotografować przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia fotografowanie w słabym świetle oraz fotografowanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak w przypadku ultraszerokokątnego obiektywu możliwości te nie są tak ważne, jak w przypadku głównego aparatu - takie obiektywy mają zwykle określone przeznaczenie, a często bardziej pożądana jest w nich mała przysłona, pozwalająca na zwiększenie głębi ostrości. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, parametr ten jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.
Długość ogniskowa
Ogniskowa to odległość między matrycą a środkiem obiektywu (ogniskowany na nieskończoność), przy której na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednak w przypadku smartfonów w specyfikacji nie wskazuje się rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskowa (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny i porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze matrycy ta sama rzeczywista ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia).
Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, natomiast zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na pokrycie większej przestrzeni. Ultraszerokokątna optyka z definicji musi mieć bardzo krótkie ogniskowe - mniej niż w towarzyszącej optyce głównej. Jednak ultrapanoramiczne ogniskowe zwykle mieszczą się w zakresie od 13 mm do 26 mm; takie wartości nie są rzadkością nawet wśród obiektywów głównych. Równocześnie nie ma tu nic nielogicznego - to kwestia proporcji ogniskowych w każdym smartfonie. Na przykład aparat z główną optyką 25 mm może posiadać ultraszeroki obiektyw 16 lub 17 mm; a modele z głównym obiektywem mniejszym niż 24 mm zwykle w ogóle nie mają dodatkowej ultraszerokokątnej optyki, ponieważ istniejący obiektyw jest w stanie sprostać tej roli. Należy również zauważyć, że różnica między tymi typami optyki nie jest tak znacząca, jak można by sobie wyobrazić; a w niektórych urządzeniach obie ogniskowe są generalnie takie same, różnica w specjalizacji jest osiągana ze względu na specyfikę przetwarzania obrazu w każdym obiektywie.
Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.
Należy pamiętać, że parametr ten jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy aparatów. Pod względem konkretnych wartości optyka ultraszerokokątna z definicji ma bardzo szerokie kąty pokrycia - od 107° i więcej; w niektórych modelach liczba ta osiąga 125 °.
Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zamontowanej w ultraszerokokątnym obiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są dostarczane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.
Przekątna matrycy jest tradycyjnie wskazywana w ułamkach części cala - odpowiednio, na przykład, czujnik będzie o 1/3,1 "większy niż 1/4". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, ale generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Trzeba jednak powiedzieć, że w obiektywach ultraszerokokątnych sensory są generalnie zauważalnie mniejsze niż w głównych - np. wspomniane 1/3,4" i 1/4" to dość powszechne warianty. Wynika to przede wszystkim z drugorzędnej roli takich kamer.
Szczegóły te dotyczą jedynie aparatów z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) - i to nie wszystkich, lecz tylko tych z „oczkiem” o małej ogniskowej (zauważalnie mniejszej niż w głównym obiektywie) i odpowiednio szerszymi kątami widzenia. Mianuje się go ultra-szerokim. W tym punkcie mogą zostać ujęte cztery główne parametry: rozdzielczość, wartość przysłony, ogniskowa oraz dodatkowe dane matrycy.
Rozdzielczość(w megapikselach, Mpx)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w ultraszerokokątnym obiektywie.
Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości matrycy; natomiast wysoka rozdzielczość „obrazu” z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - dużo zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta. Równocześnie zauważamy, że im więcej megapikseli w aparacie, tym większe prawdopodobieństwo, że zaimplementowane w nim zostały dodatkowe rozwiązania mające na celu poprawę jakości obrazu.
Jeśli chodzi o konkretną rozdzielczo...ść ultraszerokokątnej optyki, to może ona odpowiadać liczbie megapikseli na obiektywie głównym (patrz „Główny obiektyw”) lub być niższa, czasami jest to dość zauważalne (na przykład 8 Mpx z główną optyką powyżej 48 Mpx). Wynika to z faktu, że ultraszerokokątny obiektyw często odgrywa drugorzędną rolę, dla którego mniejsza rozdzielczość jest więcej niż wystarczająca.
Wartość przysłony
Przysłona opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywana jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejsza apertura, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.
Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala fotografować przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia fotografowanie w słabym świetle oraz fotografowanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak w przypadku ultraszerokokątnego obiektywu możliwości te nie są tak ważne, jak w przypadku głównego aparatu - takie obiektywy mają zwykle określone przeznaczenie, a często bardziej pożądana jest w nich mała przysłona, pozwalająca na zwiększenie głębi ostrości. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, parametr ten jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.
Długość ogniskowa
Ogniskowa to odległość między matrycą a środkiem obiektywu (ogniskowany na nieskończoność), przy której na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednak w przypadku smartfonów w specyfikacji nie wskazuje się rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskowa (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny i porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze matrycy ta sama rzeczywista ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia).
Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, natomiast zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na pokrycie większej przestrzeni. Ultraszerokokątna optyka z definicji musi mieć bardzo krótkie ogniskowe - mniej niż w towarzyszącej optyce głównej. Jednak ultrapanoramiczne ogniskowe zwykle mieszczą się w zakresie od 13 mm do 26 mm; takie wartości nie są rzadkością nawet wśród obiektywów głównych. Równocześnie nie ma tu nic nielogicznego - to kwestia proporcji ogniskowych w każdym smartfonie. Na przykład aparat z główną optyką 25 mm może posiadać ultraszeroki obiektyw 16 lub 17 mm; a modele z głównym obiektywem mniejszym niż 24 mm zwykle w ogóle nie mają dodatkowej ultraszerokokątnej optyki, ponieważ istniejący obiektyw jest w stanie sprostać tej roli. Należy również zauważyć, że różnica między tymi typami optyki nie jest tak znacząca, jak można by sobie wyobrazić; a w niektórych urządzeniach obie ogniskowe są generalnie takie same, różnica w specjalizacji jest osiągana ze względu na specyfikę przetwarzania obrazu w każdym obiektywie.
Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.
Należy pamiętać, że parametr ten jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy aparatów. Pod względem konkretnych wartości optyka ultraszerokokątna z definicji ma bardzo szerokie kąty pokrycia - od 107° i więcej; w niektórych modelach liczba ta osiąga 125 °.
Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zamontowanej w ultraszerokokątnym obiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są dostarczane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.
Przekątna matrycy jest tradycyjnie wskazywana w ułamkach części cala - odpowiednio, na przykład, czujnik będzie o 1/3,1 "większy niż 1/4". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, ale generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Trzeba jednak powiedzieć, że w obiektywach ultraszerokokątnych sensory są generalnie zauważalnie mniejsze niż w głównych - np. wspomniane 1/3,4" i 1/4" to dość powszechne warianty. Wynika to przede wszystkim z drugorzędnej roli takich kamer.
Teleobiektyw
Specyfikacja teleobiektywu aparatu głównego, zainstalowanego w telefonie.
Szczegóły te dotyczą wyłącznie aparatów z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) - i to nie wszystkich, lecz jedynie tych z „oczkiem” o dużej ogniskowej (zauważalnie większej niż w głównym obiektywie) i odpowiednio dużym powiększeniu. W tym punkcie mogą zostać ujęte cztery główne parametry: rozdzielczość, przysłona, ogniskowa oraz dodatkowe dane matrycy.
Rozdzielczość(w megapikselach, Mpx)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w teleobiektywie.
Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości czujnika; a wysoka rozdzielczość „obrazu” z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - wiele zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta.
Jeśli chodzi o rozdzielczość teleobiektywu, jest ona z reguły nieco niższa niż rozdzielczość głównej optyki (patrz „Główny obiektyw”) lub odpowiada samemu teleobiektywowi. Nie ma sensu przewidywać w tym przypadku wyższych wartości z wielu powodów - w szczególności dlatego, że szerokokątny główny obiekt...yw wymaga dość znacznej ilości pikseli do zoomu cyfrowego, a dla teleobiektywu nie jest to aż tak krytyczne. - sam w sobie posiada dość wysoki stopień przybliżenia.
Wartość przysłony
Przysłona opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywana jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejsza apertura, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.
Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala fotografować przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia fotografowanie w słabym świetle oraz fotografowanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak w przypadku teleobiektywu takie możliwości nie są tak ważne, jak w przypadku aparatu głównego - takie obiektywy mają zwykle określone przeznaczenie, a często bardziej pożądana jest w nich większa głębia ostrości, osiągana właśnie przy małej przysłonie. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, parametr ten jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.
Długość ogniskowa
Ogniskowa to odległość między matrycą a środkiem obiektywu (ogniskowany do nieskończoności), przy którym na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednak w przypadku smartfonów w specyfikacji nie wskazuje się rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskową (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny oraz porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze czujnika ta sama rzeczywista ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia). (Należy również powiedzieć, że EO może być zauważalnie większe niż grubość obudowy- nie ma w tym nic niezwykłego, ponieważ jest to wskaźnik umowny, a nie rzeczywisty).
Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, natomiast zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na pokrycie większej przestrzeni. A ponieważ teleobiektywy muszą zapewniać większe powiększenie niż standardowe obiektywy, z definicji mają one dłuższą ogniskową. Jednak pod kontem porównania z klasycznymi teleobiektywami dla aparatów cyfrowych odległość ta jest niewielka - około 50 - 60 mm, a nawet mniej niż 40 mm (co dla konwencjonalnego aparatu odpowiada optyce średnio ogniskowej i szerokokątnej). Nie można tego jednak nazwać wadą, biorąc pod uwagę specyfikę nagrywania na smartfonach. Poza tym zdarzają się wyjątki - smartfony z optyką „dalekiego zasięgu” 80 mm lub więcej, co jest już całkiem przyzwoitym wskaźnikiem dla tradycyjnego aparatu.
Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.
Należy pamiętać, że parametr ten jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy aparatów. W szczególności w teleobiektywach kąty te są stosunkowo małe - przypomnijmy, że duże powiększenie w takiej optyce uzyskuje się właśnie dzięki zawężeniu pola widzenia. W większości przypadków wielkość tego pola mieści się w przedziale 45 - 52 °.
Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zainstalowanej w teleobiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są dostarczane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.
Przekątna matrycy jest tradycyjnie oznaczana w ułamkach części cala - odpowiednio, na przykład czujnik na 1/3,4" będzie większy niż 1/4". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, lecz generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Trzeba jednak powiedzieć, że w teleobiektywach sensory są generalnie zauważalnie mniejsze niż w głównych obiektywach - np. wspomniane 1/3,4" i 1/4" to dość powszechne warianty. Wynika to głównie z drugorzędnej roli takich aparatów - małe matryce są tańsze. Ponadto przy nagrywaniu z dużej odległości z wielu powodów duży sensor nie jest tak ważny jak w przypadku zwykłego aparatu.
Szczegóły te dotyczą wyłącznie aparatów z kilkoma obiektywami (patrz „Liczba obiektywów”) - i to nie wszystkich, lecz jedynie tych z „oczkiem” o dużej ogniskowej (zauważalnie większej niż w głównym obiektywie) i odpowiednio dużym powiększeniu. W tym punkcie mogą zostać ujęte cztery główne parametry: rozdzielczość, przysłona, ogniskowa oraz dodatkowe dane matrycy.
Rozdzielczość(w megapikselach, Mpx)
Rozdzielczość matrycy zastosowanej w teleobiektywie.
Najwyższa rozdzielczość uzyskanego obrazu zależy bezpośrednio od rozdzielczości czujnika; a wysoka rozdzielczość „obrazu” z kolei pozwala na lepsze wyświetlanie drobnych szczegółów. Z drugiej strony samo zwiększenie liczby megapikseli może prowadzić do pogorszenia ogólnej jakości obrazu - ze względu na mniejszy rozmiar każdego konkretnego piksela zwiększa się poziom szumów. W efekcie rozdzielczość samego aparatu ma niewielki wpływ na jakość nagrywania - wiele zależy też od wielkości matrycy, cech optyki oraz różnych konstrukcyjnych trików zastosowanych przez producenta.
Jeśli chodzi o rozdzielczość teleobiektywu, jest ona z reguły nieco niższa niż rozdzielczość głównej optyki (patrz „Główny obiektyw”) lub odpowiada samemu teleobiektywowi. Nie ma sensu przewidywać w tym przypadku wyższych wartości z wielu powodów - w szczególności dlatego, że szerokokątny główny obiekt...yw wymaga dość znacznej ilości pikseli do zoomu cyfrowego, a dla teleobiektywu nie jest to aż tak krytyczne. - sam w sobie posiada dość wysoki stopień przybliżenia.
Wartość przysłony
Przysłona opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywana jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejsza apertura, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.
Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala fotografować przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia fotografowanie w słabym świetle oraz fotografowanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak w przypadku teleobiektywu takie możliwości nie są tak ważne, jak w przypadku aparatu głównego - takie obiektywy mają zwykle określone przeznaczenie, a często bardziej pożądana jest w nich większa głębia ostrości, osiągana właśnie przy małej przysłonie. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, parametr ten jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.
Długość ogniskowa
Ogniskowa to odległość między matrycą a środkiem obiektywu (ogniskowany do nieskończoności), przy którym na matrycy uzyskuje się najostrzejszy obraz. Jednak w przypadku smartfonów w specyfikacji nie wskazuje się rzeczywista, lecz tzw. ekwiwalentna ogniskową (EO) - wskaźnik umowny przeliczany za pomocą specjalnych formuł. Wskaźnik ten można wykorzystać do oceny oraz porównania aparatów z różnymi rozmiarami matryc (nie można do tego wykorzystać faktycznej ogniskowej, ponieważ przy innym rozmiarze czujnika ta sama rzeczywista ogniskowa będzie odpowiadać różnym kątom widzenia). (Należy również powiedzieć, że EO może być zauważalnie większe niż grubość obudowy- nie ma w tym nic niezwykłego, ponieważ jest to wskaźnik umowny, a nie rzeczywisty).
Tak czy inaczej, kąt widzenia i stopień powiększenia zależą bezpośrednio od EO: większa ogniskowa daje mniejszy kąt widzenia i większy rozmiar pojedynczych obiektów, które wpadają w kadr, natomiast zmniejszenie tej odległości z kolei pozwala na pokrycie większej przestrzeni. A ponieważ teleobiektywy muszą zapewniać większe powiększenie niż standardowe obiektywy, z definicji mają one dłuższą ogniskową. Jednak pod kontem porównania z klasycznymi teleobiektywami dla aparatów cyfrowych odległość ta jest niewielka - około 50 - 60 mm, a nawet mniej niż 40 mm (co dla konwencjonalnego aparatu odpowiada optyce średnio ogniskowej i szerokokątnej). Nie można tego jednak nazwać wadą, biorąc pod uwagę specyfikę nagrywania na smartfonach. Poza tym zdarzają się wyjątki - smartfony z optyką „dalekiego zasięgu” 80 mm lub więcej, co jest już całkiem przyzwoitym wskaźnikiem dla tradycyjnego aparatu.
Kąt widzenia(w stopniach) Kąt widzenia charakteryzuje wielkość przestrzeni zajmowanej przez obiektyw, a także wielkość poszczególnych obiektów „widzianych” przez kamerę. Im większy ten kąt, tym większa część sceny wpada w kadr, jednak tym mniejsze są poszczególne obiekty na obrazie. Kąt widzenia jest bezpośrednio związany z ogniskową (patrz wyżej): zwiększenie tej odległości zawęża pole widzenia obiektywu i odwrotnie.
Należy pamiętać, że parametr ten jest powszechnie uważany za ważny dla profesjonalnego używania aparatu, lecz nie dla fotografii amatorskiej. Dlatego dane o kącie widzenia podawane są głównie dla smartfonów wyposażonych w zaawansowane aparaty - m.in. w celu podkreślenia w ten sposób wysokiej klasy aparatów. W szczególności w teleobiektywach kąty te są stosunkowo małe - przypomnijmy, że duże powiększenie w takiej optyce uzyskuje się właśnie dzięki zawężeniu pola widzenia. W większości przypadków wielkość tego pola mieści się w przedziale 45 - 52 °.
Dodatkowe dane dotyczące matrycy
Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zainstalowanej w teleobiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasami oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są dostarczane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na ogólnym tle. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć szczegółowe dane na jego temat. Rozmiar należy rozważyć bardziej szczegółowo.
Przekątna matrycy jest tradycyjnie oznaczana w ułamkach części cala - odpowiednio, na przykład czujnik na 1/3,4" będzie większy niż 1/4". Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ zapewniają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora każdy pojedynczy piksel jest też większy i dociera do niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście faktyczna jakość obrazu będzie zależała również od szeregu innych parametrów, lecz generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat. Trzeba jednak powiedzieć, że w teleobiektywach sensory są generalnie zauważalnie mniejsze niż w głównych obiektywach - np. wspomniane 1/3,4" i 1/4" to dość powszechne warianty. Wynika to głównie z drugorzędnej roli takich aparatów - małe matryce są tańsze. Ponadto przy nagrywaniu z dużej odległości z wielu powodów duży sensor nie jest tak ważny jak w przypadku zwykłego aparatu.
Dodatkowy obiektyw
Specyfikacja dodatkowego obiektywu, zainstalowanego w urządzeniu.
W danym przypadku, dodatkowy obiektyw to obiektyw który nie jest objęty żadną z trzech opisanych powyżej kategorii (główny, tele, ultraszerokokątny), lecz służy bezpośrednio do robienia zdjęć i filmów (czyli nie jest wspomagającym - patrz poniżej). Ponadto konkretne przeznaczenie takiego obiektywu może się różnić. W niektórych modelach instalowane są moduły do określonych celów - na przykład optyka „portretowa” z dłuższą ogniskową niż w module głównym (ale mniejszą niż teleobiektyw). W innych urządzeniach można spotkać dodatkowe moduły o standardowej specjalizacji - na przykład drugi teleobiektyw, różniący się charakterystyką od głównego; dane dotyczące takich modułów są również podane tutaj.
Znaczenie poszczególnych specyfikacji zostało szczegółowo omówione powyżej, w punktach dotyczących głównego obiektywu, teleobiektywu i ultraszerokokątnej optyki. Lecz tutaj zwracamy uwagę na pewne niuanse bezpośrednio związane z dodatkowymi modułami lub warte ponownego wspomnienia:
W danym przypadku, dodatkowy obiektyw to obiektyw który nie jest objęty żadną z trzech opisanych powyżej kategorii (główny, tele, ultraszerokokątny), lecz służy bezpośrednio do robienia zdjęć i filmów (czyli nie jest wspomagającym - patrz poniżej). Ponadto konkretne przeznaczenie takiego obiektywu może się różnić. W niektórych modelach instalowane są moduły do określonych celów - na przykład optyka „portretowa” z dłuższą ogniskową niż w module głównym (ale mniejszą niż teleobiektyw). W innych urządzeniach można spotkać dodatkowe moduły o standardowej specjalizacji - na przykład drugi teleobiektyw, różniący się charakterystyką od głównego; dane dotyczące takich modułów są również podane tutaj.
Znaczenie poszczególnych specyfikacji zostało szczegółowo omówione powyżej, w punktach dotyczących głównego obiektywu, teleobiektywu i ultraszerokokątnej optyki. Lecz tutaj zwracamy uwagę na pewne niuanse bezpośrednio związane z dodatkowymi modułami lub warte ponownego wspomnienia:
- Rozdzielczość (megapiksele, Mpx). Wysoka rozdzielczość sama w sobie tylko zwiększa szczegółowość i niekoniecznie poprawia jakość obrazu. Jednak duża liczba megapikseli często świadczy o zaawansowanym aparacie, w którym stosuje się różne dodatkowe rozwiązania poprawiające jakość.
li> Wartość przysłony. Jest wskazywana w postaci ułamka, na przykład f/1,9; im wyższa liczba w oznaczeniu, tym mniejsza apertura i gorsza p...rzepuszczalność światła obiektywu. Lżejsza optyka jest droższa, lecz zapewnia lepszą jakość obrazu i ogólnie więcej możliwości.
- Odległość ogniskowa. Jest wskazywana w milimetrach. Ma bezpośredni wpływ na kąt widzenia i specjalizację obiektywu: małe ogniskowe są typowe dla obiektywów „szerokokątnych” i specjalistycznych, znaczące - dla obiektywów „portretowych” i teleobiektywów.
- Rozmiar matrycy. Określany w ułamkach cala, na przykład 1/2,8". Większy czujnik jest droższy i zajmuje więcej miejsca, lecz zapewnia lepszą jakość obrazu.
- OIS. Skrót oznaczający stabilizację optyczną. Aby uzyskać więcej informacji na temat takich systemów, patrz poniżej, tutaj zauważamy, że są one typowe głównie dla zaawansowanych aparatów: stabilizacja optyczna jest bardziej skomplikowana i droższa niż cyfrowa, lecz bardziej skuteczna.
Obiektyw pomocniczy
Obecność obiektywu pomocniczego w module aparatu głównego (tylnego) smartfona. Wspólną cechą wszystkich obiektywów pomocniczych jest to, że same nie robią zdjęć, a jedynie dostarczają do głównego aparatu dodatkowe dane. Lecz typy tych danych i odpowiednio sposoby korzystania z kamer pomocniczych mogą być różne.
W niektórych smartfonach instalowane jest dodatkowe „oko” o bardzo małej rozdzielczości, które służy do uzyskania specjalnych informacji o głębi ostrości w niektórych trybach nagrywania (przede wszystkim w trybie portretowym). Taki format pracy zapewnia szereg ciekawych funkcji - w szczególności umożliwia zmianę głębi ostrości na już gotowym obrazie poprzez przeniesienie ostrości na konkretny obiekt. Inną ciekawą odmianą są tzw. kamery ToF (time-of-flight), działające na zasadzie dalmierzy i zdolne do tworzenia modeli 3D różnych obiektów (w tym odczytywania mimiki z twarzy użytkownika). Istnieją inne odmiany, takie jak czarno-biały aparat pomocniczy do rozszerzania zakresu dynamicznego oraz duży otwór przysłony zapewniający lepszą wydajność przy słabym oświetleniu.
W niektórych smartfonach instalowane jest dodatkowe „oko” o bardzo małej rozdzielczości, które służy do uzyskania specjalnych informacji o głębi ostrości w niektórych trybach nagrywania (przede wszystkim w trybie portretowym). Taki format pracy zapewnia szereg ciekawych funkcji - w szczególności umożliwia zmianę głębi ostrości na już gotowym obrazie poprzez przeniesienie ostrości na konkretny obiekt. Inną ciekawą odmianą są tzw. kamery ToF (time-of-flight), działające na zasadzie dalmierzy i zdolne do tworzenia modeli 3D różnych obiektów (w tym odczytywania mimiki z twarzy użytkownika). Istnieją inne odmiany, takie jak czarno-biały aparat pomocniczy do rozszerzania zakresu dynamicznego oraz duży otwór przysłony zapewniający lepszą wydajność przy słabym oświetleniu.
Obiektyw makro
Obecność w smartfonie obiektywu makro . W niektórych modelach funkcję tę pełni osobne wyspecjalizowane „oko”, w innych - główny obiektyw aparatu pracujący w specjalnym trybie.
Przypomnijmy, że fotografia makro, do której używane są takie obiektywy, to specjalny tryb, który pozwala uzyskać bardzo obszerne i szczegółowe obrazy miniaturowych obiektów (na przykład kropli rosy lub małego owada). Ten tryb jest najczęściej używany jako technika artystyczna, lecz może być przydatny do innych celów, na przykład naukowych. A obecność pełnowartościowego obiektywu makro sprawia, że smartfon ma dość zaawansowane możliwości do takiego nagrywania. Zwróć uwagę, że główny aparat jest uważany za obiektyw makro tylko wtedy, gdy może wykonywać zdjęcia makro z odległości 3 cm lub mniejszej.
Przypomnijmy, że fotografia makro, do której używane są takie obiektywy, to specjalny tryb, który pozwala uzyskać bardzo obszerne i szczegółowe obrazy miniaturowych obiektów (na przykład kropli rosy lub małego owada). Ten tryb jest najczęściej używany jako technika artystyczna, lecz może być przydatny do innych celów, na przykład naukowych. A obecność pełnowartościowego obiektywu makro sprawia, że smartfon ma dość zaawansowane możliwości do takiego nagrywania. Zwróć uwagę, że główny aparat jest uważany za obiektyw makro tylko wtedy, gdy może wykonywać zdjęcia makro z odległości 3 cm lub mniejszej.
Wbudowany obiektyw do makrofotografii
Wbudowany obiektyw do makrofotografii to rzadki gość na pokładzie nowoczesnych smartfonów. Tak naprawdę jest to dodatkowy moduł do makrofotografii, ale o ogromnym współczynniku powiększenia (20x - 30x, a nawet 50x - 60x). Dzięki niemu możesz fotografować małe obiekty i tekstury, oglądając na zdjęciach szczegóły, których nigdy wcześniej nie widziałeś. Aby zrobić zdjęcie, trzeba trzymać smartfona w bezruchu i idealnie zmierzyć odległość do ogniskowania - w obiektywie makro nie ma funkcji autofokusa. Ale taki obiektyw jest często uzupełniany lampą błyskową pierścieniową ze stałym trybem blasku - aby uzyskać wynik wysokiej jakości, obiektyw makro musi dobrze „widzieć” obiekt i uzyskać wystarczającą ilość światła.
Kamera termowizyjna
Kamera termowizyjna pozwala uzyskać termiczną mapę obszaru, która nakładana jest na obraz z głównego aparatu. Oznacza to, że kamera termowizyjna i aparat smartfona pracują w połączeniu. Obszar zastosowania kamery termowizyjnej jest bardzo szeroki. Dzięki czujnikowi termicznemu możliwe jest ustalenie: miejsc wycieku ciepła z budynku; grzejącego się okablowania; obecność zwierząt w okolicy, gdy już zapadł zmrok itp. Do korzystania z mobilnej kamery termowizyjnej dostarczane jest specjalne oprogramowanie, analogicznie do oprogramowania aparatu w smartfonie. Oczywiście możliwości mobilnej kamery termowizyjnej są znacznie mniejsze niż możliwości poszczególnego sprzętu termowizyjnego. W szczególności kamera termowizyjna w telefonie komórkowym daje obraz o minimalnej rozdzielczości w granicach około 80x60 pikseli. Może być stosowana w telefonach budowlanych, a czasami może zastąpić profesjonalną kamerę termowizyjną.
Nagrywanie Full HD (1080p)
Rozdzielczość i maksymalna liczba klatek na sekundę, zapewniane przez główny aparat telefonu przy nagrywaniu wideo Full HD (1080p) z normalną szybkością, bez korzystania ze zwolnionego tempa (jeśli jest dostępne).
Standardowa rozdzielczość dla tego formatu to 1920x1080; istnieją inne warianty rozdzielczości, lecz w telefonach komórkowych jest ich brak. Zwróć uwagę, że może to być maksymalna rozdzielczość nagrywania lub jeden ze stosunkowo prostych wariantów, uzupełniający bardziej zaawansowane standardy (takie jak UltraHD 4K). Jednocześnie według współczesnych standardów Full HD uważane jest za coś więcej niż przyzwoitą rozdzielczość, a jednocześnie może być obsługiwane nawet przez dość proste i niedrogie smartfony.
Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, przy zwykłym nagrywaniu występują tak naprawdę dwie wartości - Full HD 30 kl./s i Full HD 60 kl./s. Wyższa liczba klatek na sekundę pozwala uzyskać bardziej płynne wyświetlanie dynamicznych scen - nawet szybko poruszające się obiekty w kadrze są widoczne tak wyraźnie, jak to możliwe, prawie bez rozmycia. Jednak niska prędkość nagrywania ma też swoje zalety - pozwala na zmniejszenie pojemności nagranych materiałów. Dlatego w smartfonach obsługujących 60 kl./s może być przewidziana możliwość zmniejszenia prędkości klatek do 30 kl./s. Jednak prędkości powyżej 60 kl./s są stosowane do nagrywania filmów w zwolnionym tempie (slow-mo); aby uzyskać szczegółowe informacje, patr...z „Zwolnione tempo (slow-mo)”.
Standardowa rozdzielczość dla tego formatu to 1920x1080; istnieją inne warianty rozdzielczości, lecz w telefonach komórkowych jest ich brak. Zwróć uwagę, że może to być maksymalna rozdzielczość nagrywania lub jeden ze stosunkowo prostych wariantów, uzupełniający bardziej zaawansowane standardy (takie jak UltraHD 4K). Jednocześnie według współczesnych standardów Full HD uważane jest za coś więcej niż przyzwoitą rozdzielczość, a jednocześnie może być obsługiwane nawet przez dość proste i niedrogie smartfony.
Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, przy zwykłym nagrywaniu występują tak naprawdę dwie wartości - Full HD 30 kl./s i Full HD 60 kl./s. Wyższa liczba klatek na sekundę pozwala uzyskać bardziej płynne wyświetlanie dynamicznych scen - nawet szybko poruszające się obiekty w kadrze są widoczne tak wyraźnie, jak to możliwe, prawie bez rozmycia. Jednak niska prędkość nagrywania ma też swoje zalety - pozwala na zmniejszenie pojemności nagranych materiałów. Dlatego w smartfonach obsługujących 60 kl./s może być przewidziana możliwość zmniejszenia prędkości klatek do 30 kl./s. Jednak prędkości powyżej 60 kl./s są stosowane do nagrywania filmów w zwolnionym tempie (slow-mo); aby uzyskać szczegółowe informacje, patr...z „Zwolnione tempo (slow-mo)”.
Zwolnione tempo (slow-mo)
Liczba klatek na sekundę obsługiwana przez telefon w zwolnionym tempie (slow-mo).
Ogólnie takie nagrywanie nazywane jest „szybkościowe”, ponieważ odbywa się ono przy zwiększonej liczbie klatek na sekundę (ponad 60 kl./s). W rezultacie podczas odtwarzania z normalną szybkością (60 kl./s i mniej) wideo wygląda na wolne (stąd nazwa „slow-mo”). To spowolnienie może być wykorzystane do rozrywki i jako narzędzie artystyczne, a nawet do celów naukowych - do uchwycenia zbyt szybkiego dla ludzkiego oka ruchu. W każdym razie, im wyższa liczba klatek na sekundę w zwolnionym tempie, tym bardziej można spowolnić wideo i tym bardziej zaawansowana jest kamera pod tym względem; minimalna wartość w naszych czasach to właściwie 120 kl./s, a w zaawansowanych urządzeniach to 480 kl./s, a nawet więcej(w niektórych modelach - ponad 7 tysięcy klatek na sekundę). Z drugiej strony, im wyższa liczba klatek na sekundę, tym wydajniejsza powinna być część graficzna; a to z kolei wpływa na cenę urządzenia, czasami dość zauważalnie.
Należy również pamiętać, że filmowanie w zwolnionym tempie może być dostępne tylko w określonych rozdzielczościach, nie zawsze w maksymalnej; cechy te mogą być bezpośrednio wskazane w charakterystyce smartfona.
Ogólnie takie nagrywanie nazywane jest „szybkościowe”, ponieważ odbywa się ono przy zwiększonej liczbie klatek na sekundę (ponad 60 kl./s). W rezultacie podczas odtwarzania z normalną szybkością (60 kl./s i mniej) wideo wygląda na wolne (stąd nazwa „slow-mo”). To spowolnienie może być wykorzystane do rozrywki i jako narzędzie artystyczne, a nawet do celów naukowych - do uchwycenia zbyt szybkiego dla ludzkiego oka ruchu. W każdym razie, im wyższa liczba klatek na sekundę w zwolnionym tempie, tym bardziej można spowolnić wideo i tym bardziej zaawansowana jest kamera pod tym względem; minimalna wartość w naszych czasach to właściwie 120 kl./s, a w zaawansowanych urządzeniach to 480 kl./s, a nawet więcej(w niektórych modelach - ponad 7 tysięcy klatek na sekundę). Z drugiej strony, im wyższa liczba klatek na sekundę, tym wydajniejsza powinna być część graficzna; a to z kolei wpływa na cenę urządzenia, czasami dość zauważalnie.
Należy również pamiętać, że filmowanie w zwolnionym tempie może być dostępne tylko w określonych rozdzielczościach, nie zawsze w maksymalnej; cechy te mogą być bezpośrednio wskazane w charakterystyce smartfona.
Nagrywanie w jakości Ultra HD (4K)
Rozdzielczość i maksymalna liczba klatek na sekundę obsługiwane przez główny aparat telefonu podczas nagrywania wideo UltraHD (4K) z normalną prędkością, bez używania zwolnionego tempa (jeśli jest dostępne).
UHD 4K to najbardziej zaawansowany z szeroko rozpowszechnionych standardów wideo o wysokiej rozdzielczości (istnieją bardziej zaawansowane standardy, lecz prawie nie występują one w smartfonach). Zawiera on kilka wariantów rozdzielczości ; w smartfonach najczęściej spotyka się 3940x2160 i 4096x3112.
Liczba klatek z kolei decyduje o tym, jak płynnie będzie wyglądać wideo, jak wyraźnie będą w nim widoczne szybko poruszające się obiekty. Do normalnego (nie zwolnionego tempa) nagrywania w nowoczesnych standardach HD, w tym UHD, w rzeczywistości używane są dwie odmiany - 30 kl./s i 60 kl./s. Druga wariant pozwala uzyskać bardzo płynne wideo, z dobrą szczegółowością ruchu w kadrze i prawie bez rozmycia w dynamicznych scenach. Jednak taka liczba klatek na sekundę w tym przypadku wymaga dużej mocy obliczeniowej, więc możliwość nagrywania Ultra HD 4K przy 60 kl./s występuje głównie w smartfonach z wyższej półki. Z kolei prędkości powyżej 60 kl./s przeznaczone są do nagrywania filmów w zwolnionym tempie (slow-mo); Aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Nagrywanie w zwolnionym tempie”, tutaj zauważamy, że wdrożenie zwolnionego tempa w rozdzielczości 4K w smartfonach jest dość złożone - przede w...szystkim ze względu na wysokie wymagania sprzętowe.
UHD 4K to najbardziej zaawansowany z szeroko rozpowszechnionych standardów wideo o wysokiej rozdzielczości (istnieją bardziej zaawansowane standardy, lecz prawie nie występują one w smartfonach). Zawiera on kilka wariantów rozdzielczości ; w smartfonach najczęściej spotyka się 3940x2160 i 4096x3112.
Liczba klatek z kolei decyduje o tym, jak płynnie będzie wyglądać wideo, jak wyraźnie będą w nim widoczne szybko poruszające się obiekty. Do normalnego (nie zwolnionego tempa) nagrywania w nowoczesnych standardach HD, w tym UHD, w rzeczywistości używane są dwie odmiany - 30 kl./s i 60 kl./s. Druga wariant pozwala uzyskać bardzo płynne wideo, z dobrą szczegółowością ruchu w kadrze i prawie bez rozmycia w dynamicznych scenach. Jednak taka liczba klatek na sekundę w tym przypadku wymaga dużej mocy obliczeniowej, więc możliwość nagrywania Ultra HD 4K przy 60 kl./s występuje głównie w smartfonach z wyższej półki. Z kolei prędkości powyżej 60 kl./s przeznaczone są do nagrywania filmów w zwolnionym tempie (slow-mo); Aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Nagrywanie w zwolnionym tempie”, tutaj zauważamy, że wdrożenie zwolnionego tempa w rozdzielczości 4K w smartfonach jest dość złożone - przede w...szystkim ze względu na wysokie wymagania sprzętowe.
Nagrywanie powyżej 4K
Maksymalna rozdzielczość i liczba klatek na sekundę obsługiwany przez główny aparat podczas nagrywania wideo powyżej 4K.
Smartfony z tą możliwością najczęściej korzystają ze standardu 6K, który zakłada rozdzielczość 6144x3240 lub 7680x4320. Taka rozdzielczość stawia bardzo wysokie wymagania sprzętowe, a sam standard dopiero zyskuje na popularności. Dlatego wciąż jest kilka urządzeń z jego obsługą, głównie są to modele z najwyższej półki.
Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, to im ona wyższa, tym płynniejsze i wygładzone jest wideo; a nagrywanie z prędkością większą niż 60 kl./s służy do tworzenia filmów z efektem zwolnionego tempa. Z drugiej strony wzrost prędkości z kolei zwiększa wymagania dotyczące sprzętu urządzenia. W związku z tym przy pracy z rozdzielczościami powyżej 4K w smartfonach liczba klatek na sekundę zwykle nie przekracza 30 kl./s, a w niektórych modelach wynosi tylko 15 kl./s.
Smartfony z tą możliwością najczęściej korzystają ze standardu 6K, który zakłada rozdzielczość 6144x3240 lub 7680x4320. Taka rozdzielczość stawia bardzo wysokie wymagania sprzętowe, a sam standard dopiero zyskuje na popularności. Dlatego wciąż jest kilka urządzeń z jego obsługą, głównie są to modele z najwyższej półki.
Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, to im ona wyższa, tym płynniejsze i wygładzone jest wideo; a nagrywanie z prędkością większą niż 60 kl./s służy do tworzenia filmów z efektem zwolnionego tempa. Z drugiej strony wzrost prędkości z kolei zwiększa wymagania dotyczące sprzętu urządzenia. W związku z tym przy pracy z rozdzielczościami powyżej 4K w smartfonach liczba klatek na sekundę zwykle nie przekracza 30 kl./s, a w niektórych modelach wynosi tylko 15 kl./s.
Stabilizacja obrazu
- Stabilizacja optyczna. Stabilizację obrazu zapewnia system ruchomych soczewek i żyroskopów, które kompensują drobne przesunięcia i wstrząsy. W ten sposób obraz, kształtowany przez obiektyw wchodzi do matrycy już ustabilizowany. Główną przewagą takich systemów nad elektronicznymi jest możliwość wykorzystania całej powierzchni matrycy, co pozytywnie wpływa na jakość zdjęć. Z drugiej strony stabilizatory optyczne są zauważalnie bardziej złożone i droższe, dlatego stosuje się je głównie w smartfonach z wyższej półki, wyposażonych w wysokiej klasy aparaty.
- Z przesunięciem matrycy. Stabilizacja, realizowana poprzez przesunięcie matrycy „za” przesunięty obraz. Podobnie jak optyczna, opisana powyżej, jest uważana za dość zaawansowany wariant. Systemy z przesunięciem czujnika mają poważne zalety - przede wszystkim system stabilizacji działa niezależnie od specyfikacji obiektywu. Oznacza to, że obiektyw może obejść się bez stabilizatora optycznego, co upraszcza konstrukcję aparatu.
- Z przesunięciem matrycy. Stabilizacja, realizowana poprzez przesunięcie matrycy „za” przesunięty obraz. Podobnie jak optyczna, opisana powyżej, jest uważana za dość zaawansowany wariant. Systemy z przesunięciem czujnika mają poważne zalety - przede wszystkim system stabilizacji działa niezależnie od specyfikacji obiektywu. Oznacza to, że obiektyw może obejść się bez stabilizatora optycznego, co upraszcza konstrukcję aparatu.
Zoom optyczny
Obecność zoomu optycznego w głównym aparacie smartfona (w modułach na kilka obiektywów - przynajmniej w jednym obiektywie, zwykle głównym).
Taki zoom jest realizowany w wyniku ruchu obiektywów w obiektywie aparatu: przemieszczenie obiektywów zmniejsza kąt widzenia, w efekcie obiekty pozostające w kadrze wyglądają na większe. Jest to skuteczniejsze od cyfrowego „zoomu”, gdy oddzielny obszar obrazu z sensora jest rozciągnięty na całą klatkę: zoom optyczny natomiast pozwala na wykorzystanie całej powierzchni matrycy i nagrywanie w pełnej rozdzielczości, niezależnie od stopnia zoomu. Z drugiej strony systemy z ruchomymi obiektywami są dość złożone i drogie, a ze względu na ograniczenia rozmiaru trudno jest uzyskać mocny zoom optyczny w smartfonach. Dlatego ta cecha występuje głównie w urządzeniach o zaawansowanych możliwościach fotograficznych, a nawet tam współczynnik zoomu optycznego jest niewielki - w pewnym momencie aparat przełącza się na zoom cyfrowy lub na osobny teleobiektyw (tego typu tryb pracy też się spotyka) .
Należy również pamiętać, że tej funkcji nie należy mylić z zoomem aparatu (patrz poniżej): zoom optyczny jest wykonywany przy użyciu tylko jednego obiektywu, bez przełączania między aparatami.
Taki zoom jest realizowany w wyniku ruchu obiektywów w obiektywie aparatu: przemieszczenie obiektywów zmniejsza kąt widzenia, w efekcie obiekty pozostające w kadrze wyglądają na większe. Jest to skuteczniejsze od cyfrowego „zoomu”, gdy oddzielny obszar obrazu z sensora jest rozciągnięty na całą klatkę: zoom optyczny natomiast pozwala na wykorzystanie całej powierzchni matrycy i nagrywanie w pełnej rozdzielczości, niezależnie od stopnia zoomu. Z drugiej strony systemy z ruchomymi obiektywami są dość złożone i drogie, a ze względu na ograniczenia rozmiaru trudno jest uzyskać mocny zoom optyczny w smartfonach. Dlatego ta cecha występuje głównie w urządzeniach o zaawansowanych możliwościach fotograficznych, a nawet tam współczynnik zoomu optycznego jest niewielki - w pewnym momencie aparat przełącza się na zoom cyfrowy lub na osobny teleobiektyw (tego typu tryb pracy też się spotyka) .
Należy również pamiętać, że tej funkcji nie należy mylić z zoomem aparatu (patrz poniżej): zoom optyczny jest wykonywany przy użyciu tylko jednego obiektywu, bez przełączania między aparatami.
Powiększenie aparatami
Stopień powiększenia zapewniany przez telefon poprzez zmianę głównych aparatów - przełączenie z optyki o najkrótszej ogniskowej na obiektyw o najdłuższej ogniskowej.
Aby uzyskać więcej informacji na temat telefonów z kilkoma obiektywami, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Tutaj wskazuje się, jakie przybliżenie zapewnia najbardziej „dalekosiężny” aparat główny w porównaniu z obiektywem, który ma najszerszy kąt widzenia. Na przykład, jeśli smartfon ma trzy główne aparaty - podstawowy, ultraszerokokątny i teleobiektyw - w tym punkcie zostanie podana różnica między dwoma ostatnimi, tym samym można zdeterminować smartfony z dobrym zoomem , który przyjęliśmy na poziomie powiększenia 4x. W tym przypadku brane jest pod uwagę tylko powiększenie oryginalnego, nieprzetworzonego obrazu, które występuje z powodu przełączania między obiektywami; programowe powiększenie „obrazu” (zoom cyfrowy) nie jest brane pod uwagę. A jeśli jeden z porównywanych aparatów posiada zoom optyczny (patrz wyżej), do porównania brane są oryginalne cechy, bez użycia zoomu.
Rzeczywiste powiększenie aparatów może nie odpowiadać powiększeniu określonemu przez producenta, ponieważ są to różne specyfikacje; szczegółowe informacje można znaleźć w punkcie „Deklarowane powiększenie”. Zwróć też uwagę, że tej funkcji nie należy mylić ze wspomnianym już zoomem optycznym: ten ostatni realizowany jest za pomocą tylko jednego obiektywu, bez przełączania między aparatami.
Aby uzyskać więcej informacji na temat telefonów z kilkoma obiektywami, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Tutaj wskazuje się, jakie przybliżenie zapewnia najbardziej „dalekosiężny” aparat główny w porównaniu z obiektywem, który ma najszerszy kąt widzenia. Na przykład, jeśli smartfon ma trzy główne aparaty - podstawowy, ultraszerokokątny i teleobiektyw - w tym punkcie zostanie podana różnica między dwoma ostatnimi, tym samym można zdeterminować smartfony z dobrym zoomem , który przyjęliśmy na poziomie powiększenia 4x. W tym przypadku brane jest pod uwagę tylko powiększenie oryginalnego, nieprzetworzonego obrazu, które występuje z powodu przełączania między obiektywami; programowe powiększenie „obrazu” (zoom cyfrowy) nie jest brane pod uwagę. A jeśli jeden z porównywanych aparatów posiada zoom optyczny (patrz wyżej), do porównania brane są oryginalne cechy, bez użycia zoomu.
Rzeczywiste powiększenie aparatów może nie odpowiadać powiększeniu określonemu przez producenta, ponieważ są to różne specyfikacje; szczegółowe informacje można znaleźć w punkcie „Deklarowane powiększenie”. Zwróć też uwagę, że tej funkcji nie należy mylić ze wspomnianym już zoomem optycznym: ten ostatni realizowany jest za pomocą tylko jednego obiektywu, bez przełączania między aparatami.
Zadeklarowane powiększenie
Stopień powiększenia głównego aparatu, zadeklarowany przez producenta.
W danym rozdziale podaje się cyfrę, wskazaną w specyfikacji telefonu przez samego producenta. Należy pamiętać, że konkretny sens tej specyfikacji może być różny - w zależności od cech konstrukcyjnych i konkretnej marki. Tak więc, w modelach z jednym obiektywem zwykle wskazuje się tutaj specyfikacja zoomu optycznego (patrz powyżej). W przypadku kilku głównych aparatów - może uwzględniać się powiększenie dzięki przełączaniu się między nimi, a deklarowana cyfra może znacznie różnić się od rzeczywistego powiększenia aparatami (patrz powyżej). Na przykład w niektórych modelach producent wskazuje różnicę między aparatem „dalekiego zasięgu” a konwencjonalnym, natomiast w rozdziale „Powiększenie aparatami” podaje się różnicę między optyką „dalekiego zasięgu” a optyką szerokokątną; w takich przypadkach pierwsza cyfra będzie mniejsza od drugiej. Możliwa jest też sytuacja odwrotna - np. jeśli teleobiektyw wyposażony jest w zoom optyczny, producent może użyć do obliczeń danych teleoptycznych na maksymalnym powiększeniu, natomiast powiększenie aparatami jest wskazywane bez uwzględnienia tej funkcji.
W danym rozdziale podaje się cyfrę, wskazaną w specyfikacji telefonu przez samego producenta. Należy pamiętać, że konkretny sens tej specyfikacji może być różny - w zależności od cech konstrukcyjnych i konkretnej marki. Tak więc, w modelach z jednym obiektywem zwykle wskazuje się tutaj specyfikacja zoomu optycznego (patrz powyżej). W przypadku kilku głównych aparatów - może uwzględniać się powiększenie dzięki przełączaniu się między nimi, a deklarowana cyfra może znacznie różnić się od rzeczywistego powiększenia aparatami (patrz powyżej). Na przykład w niektórych modelach producent wskazuje różnicę między aparatem „dalekiego zasięgu” a konwencjonalnym, natomiast w rozdziale „Powiększenie aparatami” podaje się różnicę między optyką „dalekiego zasięgu” a optyką szerokokątną; w takich przypadkach pierwsza cyfra będzie mniejsza od drugiej. Możliwa jest też sytuacja odwrotna - np. jeśli teleobiektyw wyposażony jest w zoom optyczny, producent może użyć do obliczeń danych teleoptycznych na maksymalnym powiększeniu, natomiast powiększenie aparatami jest wskazywane bez uwzględnienia tej funkcji.
Lampa błyskowa
Obecność lampy błyskowej w głównym aparacie telefonu.
Lampa błyskowa - lampa do oświetlania fotografowanej sceny - znacznie rozszerza możliwości fotografowania i nagrywania. W szczególności umożliwia fotografowanie i nagrywanie w słabym świetle i pod ostrym światłem. Ponadto lampa błyskowa może być również używana jako latarka(patrz "Cechy dodatkowe"), co eliminuje konieczność instalowania dwóch źródeł światła w telefonie.
Lampa błyskowa - lampa do oświetlania fotografowanej sceny - znacznie rozszerza możliwości fotografowania i nagrywania. W szczególności umożliwia fotografowanie i nagrywanie w słabym świetle i pod ostrym światłem. Ponadto lampa błyskowa może być również używana jako latarka(patrz "Cechy dodatkowe"), co eliminuje konieczność instalowania dwóch źródeł światła w telefonie.
Wynik testu DxOMark (aparat)
Wynik, wyświetlany przez główny aparat smartfona w rankingu DxOMark.
DxOMark to jeden z najpopularniejszych i najbardziej autorytatywnych zasobów do testowania aparatów przez ekspertów, w tym w smartfonach. Według wyników testów aparat uzyskuje określoną liczbę punktów; im więcej punktów, tym wyższa ocena końcowa. Top DxOMark w naszym katalogu zawiera pozycje z co najmniej 108 punktami; a wynik powyżej 120 punktów pozwala mówić o wysokiej klasie aparatu, nawet jeśli urządzenie to formalnie nie należy do „aparatofonów”.
DxOMark to jeden z najpopularniejszych i najbardziej autorytatywnych zasobów do testowania aparatów przez ekspertów, w tym w smartfonach. Według wyników testów aparat uzyskuje określoną liczbę punktów; im więcej punktów, tym wyższa ocena końcowa. Top DxOMark w naszym katalogu zawiera pozycje z co najmniej 108 punktami; a wynik powyżej 120 punktów pozwala mówić o wysokiej klasie aparatu, nawet jeśli urządzenie to formalnie nie należy do „aparatofonów”.
Konstrukcja
Współczynnik kształtu przedniego aparatu determinuje przede wszystkim cechy szczególne jego umiejscowienia.
Współcześnie występują następujące współczynniki kształtu aparatów: w kształcie kropli, z „grzywką”, wysuwany, w wyświetlaczu (wyspie), pod wyświetlaczem (ukryta). Oto bardziej szczegółowy opis każdego wariantu:
- W kształcie kropli. Aparat umieszczony jest w charakterystycznym wycięciu w górnej części wyświetlacza. To wycięcie jest niewielkie (nieco większe niż sam moduł) i przypomina kształtem kroplę zwisającą z górnej krawędzi ekranu - stąd nazwa. Dzięki takiemu rozmieszczeniu aparat zajmuje bardzo mało miejsca na wyświetlaczu, a większość urządzeń z tą funkcją ma bardzo duży stosunek ekranu do obudowy (patrz wyżej) - 80% lub więcej (choć są wyjątki).
- Z "grzywką". Grzywka to również wycięcie u góry wyświetlacza; Jednak w przeciwieństwie do opisanej powyżej „kropli”, takie wycięcie jest dość duże - zwykle mieści nie tylko aparat, lecz także głośnik rozmów, czujniki zbliżeniowe i oświetlenia. Modę na taki typ konstrukcji narzucił wypuszczony w 2017 roku iPhone X, więc urządzenia z grzywką nazywane są czasem „klonami iPhone'a”. Nie jest to jednak do końca poprawne - większość z nich to urządzenia całkowicie niezależne, podobne do iPhone'a X jedynie ze względu na obec...ność wycięcia w górnej części ekranu.
- Wysuwany. Aparat jest całkowicie ukryty w obudowie, i pokazuje się tylko na czas użytkowania. W nowoczesnych urządzeniach taki aparat jest zwykle wbudowany w mały ruchomy moduł, który w razie potrzeby wysuwa się z górnej części urządzenia. Taka konstrukcja pozwala na przydzielenie maksymalnej przestrzeni na przednim panelu dla ekranu i zauważalne zmniejszenie grubości górnej ramki; w takim przypadku wysuwany moduł może być na tyle duży, aby zainstalować w nim zaawansowany aparat. Wadami takiego wariantu są złożoność konstrukcji i stosunkowo niska niezawodność (ze względu na dodatkowe ruchome części).
- W wyświetlaczu (wyspowy). Aparat umieszczony jest na charakterystycznej „wysepce” - okrągłym wycięciu w górnej części wyświetlacza. Takie aparaty różnią się od opisanych powyżej w kształcie kropli tym, że „wyspa” nie styka się z krawędziami ekranu. Taka konstrukcja pozwala również znacznie zmniejszyć grubość górnej ramki i zmaksymalizować przestrzeń użytkową wyświetlacza.
- Pod wyświetlaczem (ukryta). Najbardziej zaawansowany współczynnik kształtu przednich aparatów: moduł jest całkowicie ukryty pod matrycą. Dzięki temu obiektyw na przednim panelu jest praktycznie niewidoczny (poza tym, że obszar ekranu, pod którym się znajduje, może nieznacznie wyróżniać się na tle reszty obrazu). Ten rodzaj konstrukcji jest bardzo drogi w realizacji, dlatego spotyka się głównie wśród flagowych modeli.
Współcześnie występują następujące współczynniki kształtu aparatów: w kształcie kropli, z „grzywką”, wysuwany, w wyświetlaczu (wyspie), pod wyświetlaczem (ukryta). Oto bardziej szczegółowy opis każdego wariantu:
- W kształcie kropli. Aparat umieszczony jest w charakterystycznym wycięciu w górnej części wyświetlacza. To wycięcie jest niewielkie (nieco większe niż sam moduł) i przypomina kształtem kroplę zwisającą z górnej krawędzi ekranu - stąd nazwa. Dzięki takiemu rozmieszczeniu aparat zajmuje bardzo mało miejsca na wyświetlaczu, a większość urządzeń z tą funkcją ma bardzo duży stosunek ekranu do obudowy (patrz wyżej) - 80% lub więcej (choć są wyjątki).
- Z "grzywką". Grzywka to również wycięcie u góry wyświetlacza; Jednak w przeciwieństwie do opisanej powyżej „kropli”, takie wycięcie jest dość duże - zwykle mieści nie tylko aparat, lecz także głośnik rozmów, czujniki zbliżeniowe i oświetlenia. Modę na taki typ konstrukcji narzucił wypuszczony w 2017 roku iPhone X, więc urządzenia z grzywką nazywane są czasem „klonami iPhone'a”. Nie jest to jednak do końca poprawne - większość z nich to urządzenia całkowicie niezależne, podobne do iPhone'a X jedynie ze względu na obec...ność wycięcia w górnej części ekranu.
- Wysuwany. Aparat jest całkowicie ukryty w obudowie, i pokazuje się tylko na czas użytkowania. W nowoczesnych urządzeniach taki aparat jest zwykle wbudowany w mały ruchomy moduł, który w razie potrzeby wysuwa się z górnej części urządzenia. Taka konstrukcja pozwala na przydzielenie maksymalnej przestrzeni na przednim panelu dla ekranu i zauważalne zmniejszenie grubości górnej ramki; w takim przypadku wysuwany moduł może być na tyle duży, aby zainstalować w nim zaawansowany aparat. Wadami takiego wariantu są złożoność konstrukcji i stosunkowo niska niezawodność (ze względu na dodatkowe ruchome części).
- W wyświetlaczu (wyspowy). Aparat umieszczony jest na charakterystycznej „wysepce” - okrągłym wycięciu w górnej części wyświetlacza. Takie aparaty różnią się od opisanych powyżej w kształcie kropli tym, że „wyspa” nie styka się z krawędziami ekranu. Taka konstrukcja pozwala również znacznie zmniejszyć grubość górnej ramki i zmaksymalizować przestrzeń użytkową wyświetlacza.
- Pod wyświetlaczem (ukryta). Najbardziej zaawansowany współczynnik kształtu przednich aparatów: moduł jest całkowicie ukryty pod matrycą. Dzięki temu obiektyw na przednim panelu jest praktycznie niewidoczny (poza tym, że obszar ekranu, pod którym się znajduje, może nieznacznie wyróżniać się na tle reszty obrazu). Ten rodzaj konstrukcji jest bardzo drogi w realizacji, dlatego spotyka się głównie wśród flagowych modeli.
Liczba obiektywów
Liczba obiektywów w przednim aparacie smartfona. Klasyczny wariant to jeden moduł, więc parametr ten jest wskazywany, jeśli liczba ta jest większa niż jeden; zazwyczaj takie smartfony mają dwa, rzadziej - trzy przednie obiektywy, każdy z własną matrycą (czyli tak naprawdę kilka oddzielnych przednich aparatów). Zwróć uwagę, że kamera na podczerwień do FaceID (patrz „Wprowadzanie danych”) nie jest w tym przypadku brana pod uwagę i nie jest uważana za drugi (trzeci) obiektyw.
Sens korzystania z kilku „oczu” polega na rozszerzeniu ogólnych możliwości nagrywania i/lub poprawie jakości obrazu. Konkretna realizacja tych pomysłów w różnych smartfonach może się różnić. Przykładowo, dość popularne są aparaty, w których drugi obiektyw ma bardzo niską rozdzielczość i pełni funkcję czysto pomocniczą - służy do uzyskania informacji serwisowych o głębi ostrości, co pozwala na zmianę punktu ostrości nawet po zrobieniu zdjęcia. Inne odmiany obejmują optykę do pomiaru głębi kolorów (głębia RGB) i poprawy odwzorowania kolorów w głównym aparacie; dodatkowy ultra szerokokątny obiektyw przydaje się do robienia selfie w ciasnych przestrzeniach itp.
Warto również zauważyć, że trzy przednie aparaty z klapką lub zginanym ekranem stanowią osobny przypadek (patrz "Typ obudowy"). W tego typu urządzeniach obiektywy mogą być podzielone po bokach urządzenia - najczęściej dwa „oczka” są...instalowane od wewnątrz, a jedno od zewnątrz. Dzięki temu można szybko zrobić selfie bez otwierania obudowy, a dla bardziej zaawansowanych funkcji możesz skorzystać z modułu wewnętrznego.
Sens korzystania z kilku „oczu” polega na rozszerzeniu ogólnych możliwości nagrywania i/lub poprawie jakości obrazu. Konkretna realizacja tych pomysłów w różnych smartfonach może się różnić. Przykładowo, dość popularne są aparaty, w których drugi obiektyw ma bardzo niską rozdzielczość i pełni funkcję czysto pomocniczą - służy do uzyskania informacji serwisowych o głębi ostrości, co pozwala na zmianę punktu ostrości nawet po zrobieniu zdjęcia. Inne odmiany obejmują optykę do pomiaru głębi kolorów (głębia RGB) i poprawy odwzorowania kolorów w głównym aparacie; dodatkowy ultra szerokokątny obiektyw przydaje się do robienia selfie w ciasnych przestrzeniach itp.
Warto również zauważyć, że trzy przednie aparaty z klapką lub zginanym ekranem stanowią osobny przypadek (patrz "Typ obudowy"). W tego typu urządzeniach obiektywy mogą być podzielone po bokach urządzenia - najczęściej dwa „oczka” są...instalowane od wewnątrz, a jedno od zewnątrz. Dzięki temu można szybko zrobić selfie bez otwierania obudowy, a dla bardziej zaawansowanych funkcji możesz skorzystać z modułu wewnętrznego.
Obiektyw główny
Rozdzielczość głównego obiektywu przedniego aparatu zainstalowanego w telefonie. W przypadku modeli z kilkoma obiektywami (patrz „Aparat przedni” - „Liczba obiektywów”) „oko” jest uważane za główne, które odpowiada za główną część nagrywania i nie posiada wyraźnej specjalizacji (pomocnicza, ultra -szeroki kąt itp.).
Początkowo przednie aparaty były przeznaczone do komunikacji wideo, lecz obecnie ich główną i dla wielu użytkowników w rzeczywistości jedyną funkcją jest nadal robienie selfie. Dlatego chociaż rozdzielczość takich aparatów jest generalnie niższa niż głównych, to jednak wśród nich są również bardzo przyzwoite wskaźniki - 8 MP, 13 MP, a w wyspecjalizowanych smartfonach do selfie - 16 MP, 20 MP, 24 MP, 32 MP i więcej. Niższe wartości - 3-5 MP, a także 2 MP i mniej - są typowe głównie dla niedrogich i szczerze mówiąc przestarzałych urządzeń.
Warto również przypomnieć, że sama rozdzielczość matrycy determinuje jedynie szczegółowość zdjęć i nie wpływa na ogólną jakość nagrywania; z drugiej strony, więcej megapikseli często oznacza bardziej zaawansowany aparat, z szeregiem innowacji technicznych zaprojektowanych w celu zapewnienia wysokiej jakości obrazu. Dlatego z jednej strony, d...la miłośników wysokiej jakości autoportretów sensowne jest poszukiwanie przednich modułów o wyższej rozdzielczości; Z drugiej strony aparaty o tej samej rozdzielczości mogą się znacznie różnić pod względem jakości materiałów. Jeśli więc możliwości selfie są dla Ciebie istotne, warto spojrzeć nie tylko na liczbę megapikseli, lecz także na rzeczywiste przykłady zdjęć z konkretnego aparatu (na przykład w recenzjach).
Początkowo przednie aparaty były przeznaczone do komunikacji wideo, lecz obecnie ich główną i dla wielu użytkowników w rzeczywistości jedyną funkcją jest nadal robienie selfie. Dlatego chociaż rozdzielczość takich aparatów jest generalnie niższa niż głównych, to jednak wśród nich są również bardzo przyzwoite wskaźniki - 8 MP, 13 MP, a w wyspecjalizowanych smartfonach do selfie - 16 MP, 20 MP, 24 MP, 32 MP i więcej. Niższe wartości - 3-5 MP, a także 2 MP i mniej - są typowe głównie dla niedrogich i szczerze mówiąc przestarzałych urządzeń.
Warto również przypomnieć, że sama rozdzielczość matrycy determinuje jedynie szczegółowość zdjęć i nie wpływa na ogólną jakość nagrywania; z drugiej strony, więcej megapikseli często oznacza bardziej zaawansowany aparat, z szeregiem innowacji technicznych zaprojektowanych w celu zapewnienia wysokiej jakości obrazu. Dlatego z jednej strony, d...la miłośników wysokiej jakości autoportretów sensowne jest poszukiwanie przednich modułów o wyższej rozdzielczości; Z drugiej strony aparaty o tej samej rozdzielczości mogą się znacznie różnić pod względem jakości materiałów. Jeśli więc możliwości selfie są dla Ciebie istotne, warto spojrzeć nie tylko na liczbę megapikseli, lecz także na rzeczywiste przykłady zdjęć z konkretnego aparatu (na przykład w recenzjach).
Wartość przysłony
Wartość przysłony głównego obiektywu przedniego aparatu zainstalowanego w telefonie. W przypadku modeli z kilkoma obiektywami (patrz „Aparat przedni” - „Liczba obiektywów”) „oko” jest uważane za główne, które odpowiada za nagrywanie i nie posiada wyraźnej specjalizacji (pomocnicza, ultra -szeroki kąt itp.).
Parametr ten jest oznaczony ułamkiem, na przykład f/1,7; im niższa liczba w tym oznaczeniu, tym wyższy wartość przysłony, tym więcej światła może przepuszczać obiektyw. Teoretycznie wyższy wartość przysłony poprawia jakość zdjęć przy słabym oświetleniu, zmniejsza rozmycie ruchu i może być przydatny do tworzenia ładnego rozmycia tła; Jednak w praktyce warto rozejrzeć się za szybkim aparatem przednim(f/1,9 i wyżej) głównie w przypadkach, gdy planujemy robić selfie często i w dużych ilościach i zależy nam na uzyskaniu maksymalnej jakości takich zdjęć.
Parametr ten jest oznaczony ułamkiem, na przykład f/1,7; im niższa liczba w tym oznaczeniu, tym wyższy wartość przysłony, tym więcej światła może przepuszczać obiektyw. Teoretycznie wyższy wartość przysłony poprawia jakość zdjęć przy słabym oświetleniu, zmniejsza rozmycie ruchu i może być przydatny do tworzenia ładnego rozmycia tła; Jednak w praktyce warto rozejrzeć się za szybkim aparatem przednim(f/1,9 i wyżej) głównie w przypadkach, gdy planujemy robić selfie często i w dużych ilościach i zależy nam na uzyskaniu maksymalnej jakości takich zdjęć.
Drugi obiektyw
Rozdzielczość drugiego aparatu przedniego zainstalowanego w smartfonie.
Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat podwójnych aparatów, patrz „Liczba obiektywów” powyżej. Jeśli chodzi o rozdzielczość drugiego aparatu, to w smartfonach podobnej klasy może być ona różna, gdyż dodatkowe aparaty mogą mieć różne przeznaczenie. Na przykład, jeśli aparat jest odpowiedzialny za przetwarzanie danych serwisowych dotyczących ogniskowej i głębi ostrości (aby te parametry można było zmienić w gotowym obrazie) - wysoka rozdzielczość nie jest wymagana. Jednakże jeśli aparat jest używany bezpośrednio do nagrywania (np. czarno-białego, aby zwiększyć współczynnik przysłony) - wtedy znaczenie rozdzielczości jest podobne do rozdzielczości aparatu głównego, więcej szczegółów patrz „Główny obiektyw” powyżej.
Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat podwójnych aparatów, patrz „Liczba obiektywów” powyżej. Jeśli chodzi o rozdzielczość drugiego aparatu, to w smartfonach podobnej klasy może być ona różna, gdyż dodatkowe aparaty mogą mieć różne przeznaczenie. Na przykład, jeśli aparat jest odpowiedzialny za przetwarzanie danych serwisowych dotyczących ogniskowej i głębi ostrości (aby te parametry można było zmienić w gotowym obrazie) - wysoka rozdzielczość nie jest wymagana. Jednakże jeśli aparat jest używany bezpośrednio do nagrywania (np. czarno-białego, aby zwiększyć współczynnik przysłony) - wtedy znaczenie rozdzielczości jest podobne do rozdzielczości aparatu głównego, więcej szczegółów patrz „Główny obiektyw” powyżej.
Przysłona (drugi obiektyw)
Wartość przysłony drugiego przedniego aparatu smartfona.
Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat kilku przednich aparatów, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Wartość przysłony opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywany jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejszy wartość przysłony, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.
Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala nagrywać przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia nagrywanie w słabym świetle oraz nagrywanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak parametr ten nie jest tak ważny dla aparatów dodatkowych jak dla aparatu głównego - takie aparaty mogą mieć określone przeznaczenie, które nie zawsze wymaga dużego współczynnika przysłony. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, parametr ten jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.
Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat kilku przednich aparatów, zobacz „Liczba obiektywów” powyżej. Wartość przysłony opisuje zdolność obiektywu do przepuszczania światła. Jest zapisywany jako liczba ułamkowa, na przykład f/1,9. W tym przypadku im większa liczba w mianowniku, tym mniejszy wartość przysłony, czyli np. obiektyw f/2,6 przepuszcza mniej światła niż f/1,9.
Wysoki wartość przysłony daje aparatowi szereg zalet: pozwala nagrywać przy niskich czasach otwarcia migawki, minimalizując możliwość „drgania”, a także ułatwia nagrywanie w słabym świetle oraz nagrywanie z artystycznym rozmyciem tła (bokeh). Jednak parametr ten nie jest tak ważny dla aparatów dodatkowych jak dla aparatu głównego - takie aparaty mogą mieć określone przeznaczenie, które nie zawsze wymaga dużego współczynnika przysłony. Tak więc, ogólnie rzecz biorąc, parametr ten jest bardziej odniesieniem niż praktycznie istotnym przy wyborze.
Nagrywanie w jakości Full HD (1080p)
Możliwości przedniego aparatu przy nagrywaniu w jakości Full HD(1080p)
Ten punkt wskazuje rozdzielczość nagrywania; Teoretycznie format Full HD obejmuje kilka rozdzielczości, lecz w praktyce wśród smartfonów nie ma innych wariantów poza 1920×1080. Specyfikacja może również określać maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ogólnie rzecz biorąc, im jest ona wyższa, tym płynniejsze i bardziej wygładzone będzie wyglądać wideo; wskaźnik 30 kl./s jest uważany za normalny, 60 kl./s bardzo dobry. A jeśli urządzenie obsługuje prędkość nagrywania 120 kl./s lub więcej, oznacza to, że może nagrywać wideo w zwolnionym tempie.
Ten punkt wskazuje rozdzielczość nagrywania; Teoretycznie format Full HD obejmuje kilka rozdzielczości, lecz w praktyce wśród smartfonów nie ma innych wariantów poza 1920×1080. Specyfikacja może również określać maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ogólnie rzecz biorąc, im jest ona wyższa, tym płynniejsze i bardziej wygładzone będzie wyglądać wideo; wskaźnik 30 kl./s jest uważany za normalny, 60 kl./s bardzo dobry. A jeśli urządzenie obsługuje prędkość nagrywania 120 kl./s lub więcej, oznacza to, że może nagrywać wideo w zwolnionym tempie.
Nagrywanie Ultra HD (4K)
Możliwości kamery przedniej podczas nagrywania wideo w formacie Ultra HD (4K).
Ten punkt wskazuje co najmniej rozdzielczość nagrywania; standard 4K obejmuje kilka wariantów możliwych rozdzielczości, w urządzeniach mobilnych można go znaleźć w szczególności 3840x2160 i 4096x3112. Ponadto specyfikacje mogą określać maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ogólnie rzecz biorąc, im jest ona wyższa, tym płynniejsze i gładsze będzie wyglądo wideo; wartość 30 kl./s jest uważana za normalną, 60 kl./s - bardzo dobra. A wartości 120 kl./s i więcej pozwalają na nagrywanie filmów w zwolnionym tempie, jednak w przypadku 4K takiej możliwości praktycznie nie ma ze względu na wysokie wymagania sprzętowe.
Ten punkt wskazuje co najmniej rozdzielczość nagrywania; standard 4K obejmuje kilka wariantów możliwych rozdzielczości, w urządzeniach mobilnych można go znaleźć w szczególności 3840x2160 i 4096x3112. Ponadto specyfikacje mogą określać maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ogólnie rzecz biorąc, im jest ona wyższa, tym płynniejsze i gładsze będzie wyglądo wideo; wartość 30 kl./s jest uważana za normalną, 60 kl./s - bardzo dobra. A wartości 120 kl./s i więcej pozwalają na nagrywanie filmów w zwolnionym tempie, jednak w przypadku 4K takiej możliwości praktycznie nie ma ze względu na wysokie wymagania sprzętowe.
Stabilizacja optyczna
Obecność optycznego systemu stabilizacji w przednim aparacie telefonu komórkowego.
System ten ogranicza drgania i wstrząsy obiektywu dzięki ruchomym soczewkom i żyroskopom, które śledzą i kompensują drobne ruchy ciała. Jego główną zaletą w stosunku do stabilizacji elektronicznej jest to, że metoda optyczna nie wymaga rezerwy na matrycy i pozwala na wykorzystanie całej jej powierzchni, co pozytywnie wpływa na jakość zdjęć. Ponadto stabilizator optyczny można połączyć ze stabilizatorem elektronicznym w celu uzyskania maksymalnej wydajności. Z drugiej strony takie systemy są dość złożone i drogie. Dlatego obecność optycznej stabilizacji przedniej kamery oznacza przynależność do wysokiej klasy urządzeń, stworzonych specjalnie z myślą o wysokiej jakości selfie.
System ten ogranicza drgania i wstrząsy obiektywu dzięki ruchomym soczewkom i żyroskopom, które śledzą i kompensują drobne ruchy ciała. Jego główną zaletą w stosunku do stabilizacji elektronicznej jest to, że metoda optyczna nie wymaga rezerwy na matrycy i pozwala na wykorzystanie całej jej powierzchni, co pozytywnie wpływa na jakość zdjęć. Ponadto stabilizator optyczny można połączyć ze stabilizatorem elektronicznym w celu uzyskania maksymalnej wydajności. Z drugiej strony takie systemy są dość złożone i drogie. Dlatego obecność optycznej stabilizacji przedniej kamery oznacza przynależność do wysokiej klasy urządzeń, stworzonych specjalnie z myślą o wysokiej jakości selfie.
Lampa błyskowa
Obecność lampy błyskowej w przednim aparacie telefonu.
Funkcja ta jest szczególnie przydatna dla miłośników selfie, którzy chcieliby robić wyraźne, dobrze oświetlone autoportrety niezależnie od oświetlenia otoczenia. Najpopularniejszym zastosowaniem lampy błyskowej jest podświetlenie o zmierzchu lub w ciemności (na przykład wieczorem lub w ciemnym pomieszczeniu). Przydaje się również podczas nagrywania pod jasne światło, gdy twarz jest w cieniu i bez dodatkowego oświetlenia byłaby trudna do zobaczenia.
Zwróć uwagę, że w niektórych smartfonach ekran może pełnić rolę podświetlenia dla aparatu przedniego - w momencie nagrywania zapala się on jasnym, białym światłem. Jednak funkcja ta nie jest uważana za pełnowartościową lampę błyskową.
Funkcja ta jest szczególnie przydatna dla miłośników selfie, którzy chcieliby robić wyraźne, dobrze oświetlone autoportrety niezależnie od oświetlenia otoczenia. Najpopularniejszym zastosowaniem lampy błyskowej jest podświetlenie o zmierzchu lub w ciemności (na przykład wieczorem lub w ciemnym pomieszczeniu). Przydaje się również podczas nagrywania pod jasne światło, gdy twarz jest w cieniu i bez dodatkowego oświetlenia byłaby trudna do zobaczenia.
Zwróć uwagę, że w niektórych smartfonach ekran może pełnić rolę podświetlenia dla aparatu przedniego - w momencie nagrywania zapala się on jasnym, białym światłem. Jednak funkcja ta nie jest uważana za pełnowartościową lampę błyskową.
Wynik testu DxOMark (aparat selfie)
Wynik wyświetlany przez przedni aparat smartfona w rankingu DxOMark.
DxOMark to jeden z najpopularniejszych i najbardziej autorytatywnych serwisów do testowania aparatów przez ekspertów, w tym w aparatów smartfonach. Zgodnie z wynikami testu aparat otrzymuje określoną liczbę punktów; im więcej punktów, tym lepszy wynik. Wysoka liczba punktów sprawia, że model można zaliczyć do kategorii smartfonów z jednym z najlepszych aparatów przednich.
DxOMark to jeden z najpopularniejszych i najbardziej autorytatywnych serwisów do testowania aparatów przez ekspertów, w tym w aparatów smartfonach. Zgodnie z wynikami testu aparat otrzymuje określoną liczbę punktów; im więcej punktów, tym lepszy wynik. Wysoka liczba punktów sprawia, że model można zaliczyć do kategorii smartfonów z jednym z najlepszych aparatów przednich.
Łączność
Standardy łączności, obsługiwane przez telefon komórkowy. We współczesnym świecie aktywnie wykorzystuje się kilka standardów związanych z różnymi generacjami: GSM, 3G, 4G (LTE), 5G (w tym szybki internet mobilny), CDMA. Różnią się one zarówno parametrami, jak i poziomem popularności w różnych krajach:
— GSM. Najwcześniejszy standard, występujący we współczesnych telefonach. Należy do drugiej generacji (2G). Umożliwia wykonywanie połączeń głosowych z akceptowalną jakością dźwięku, a także przesyłanie danych z prędkością do 474 KB/s (przy użyciu technologii EDGE). Obecnie standard GSM jest uważany za całkowicie przestarzały, prawie wszędzie jest on zastępowany przez bardziej zaawansowane standardy następnych generacji (3G, 4G itp.). Jednak obsługa 2G występuje w większości współczesnych urządzeń - nie tyle z praktycznej konieczności, ile ze względu na cechy techniczne. Faktem jest, że prawie wszystkie aktualne standardy łączności są bazują na GSM, a moduły do pracy z tymi standardami są równie kompatybilne z GSM.
— 3G. W szerokim rozumieniu kategoria 3G (łączność trzeciej generacji) obejmuje kilka standardów. Jednak na krajowym rynku telefonów komórkowych termin ten odnosi się w szczególności do łączności w formacie UMTS. Standard ten jest rozwinięciem GSM, często takie sieci budowane są w oparciu o gotowe sieci II generacji i mogą bez problemu obsługiwać...również telefony z GSM. W szczególności UMTS zapewnia prędkość przesyłania danych od 2 do 70 MB/s, w zależności od dodatkowych technologii wdrożonych przez konkretnego operatora. Jest to porównywalne z dostępem do Internetu stacjonarnego; tak więc, pomimo upowszechniania się nowszych standardów, łączność 3G i telefony pod nią są nadal dość popularne - zwłaszcza, że takie urządzenia są kompatybilne z sieciami 4G i 5G.
— 4G (LTE). Łączność IV generacji w standardzie LTE; inne standardy 4G nie są używane w telefonach komórkowych. LTE to dalszy rozwój 3G (UMTS), wdrożony w oparciu o tę samą bazę techniczną, lecz pracujący z wyższymi prędkościami - do 173 MB/s, co jest porównywalne z pełnowartościowym szerokopasmowym łączem internetowym. Sieci LTE są wykorzystywane komercyjnie w wielu krajach świata, lecz nie we wszystkich; dlatego przed zakupem telefonu kompatybilnego z 4G należy wyjaśnić, czy będzie można wykorzystać wszystkie jego możliwości w Twojej okolicy.
— 5G. Dalszy, po 4G, rozwój standardów sieci komórkowej. W oficjalnej specyfikacji tej generacji podaje się prędkość szczytową 20 Gb/s dla odbioru i 10 Gb/s dla przesyłu, gwarantowaną prędkość (przy dużym obciążeniu sieci), wynoszącą odpowiednio 100 i 50 Mb/s, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę niezawodności i ogólnej jakości łączności. Zestaw takich rozwiązań obejmuje w szczególności wieloelementowe szyki antenowe (Massive MIMO) oraz technologie kształtowania kierunkowej wiązki (beamforming) na stacjach bazowych, a także możliwość bezpośredniej komunikacji pomiędzy urządzeniami abonenckimi. Dzięki temu standard ten pozwala na zmniejszenie zużycia energii w porównaniu z jego poprzednikami.
Osobno warto poruszyć pogłoski o zagrożeniach dla zdrowia, jakie niesie 5G. Według współczesnych danych naukowych taka sieć nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego ciała, a wspomniane plotki to teorie spiskowe, które nie są poparte żadnymi argumentami.
— CDMA. Sieci CDMA znane są użytkownikom przede wszystkim z działalności operatorów, którzy nadają możliwość uzyskania telefonu komórkowego z bezpośrednim numerem miasta. Swego czasu sieci te konkurowały z GSM i bardziej zaawansowanymi standardami na nim opartymi, jednak wraz z rozwojem i potanieniem telefonii komórkowej operatorzy CDMA w większości ograniczyli swoją działalność na rynku łączności głosowej i przestawili się na usługi mobilnego dostępu do Internetu. Należy zaznaczyć, że dostępne w sieciach CDMA technologie transmisji danych EV-DO Rev.A i Rev.B są w stanie zapewnić prędkość podłączenia na poziomie sieci trzeciej generacji (do 3,1 MB/s w pierwszym przypadku i do 14,7 Mbit/s w drugim), dlatego w niektórych miejscach te usługi były i są promowane pod marką 3G. Jednak takiego podłączenia nie należy mylić z 3G opartym na UMTS (patrz wyżej) - są to dwa zasadniczo różne standardy, niekompatybilne ze sobą. Z grubsza mówiąc, jeśli mówimy o 3G w telefonie komórkowym, z reguły mamy na myśli UMTS, natomiast modemy 3G często wykorzystują CDMA (EV-DO).
Warto zauważyć, że standardy GSM, 3G i 4G (właśnie w tej kolejności) są w istocie etapami rozwoju jednego typu sieci komórkowych. W praktyce oznacza to, że telefon obsługujący późniejszy standard z definicji obsługuje ten wcześniejszy - np. urządzenie z LTE może pracować zarówno z GSM, jak i z 3G.
Należy również pamiętać, że w ramach tego samego standardu mogą wykorzystywać się różne zakresy, z których nie wszystkie mogą być obsługiwane w urządzeniu mobilnym. Co prawda telefony oficjalnie sprzedawane w określonym kraju są zwykle zoptymalizowane pod kątem lokalnych sieci i nie powinno być z nimi żadnych kłopotów. Natomiast jeśli planowane jest importowanie urządzenia z innego kraju, a nie było ono przeznaczone na rynek lokalny, warto najpierw ustalić kompatybilność z zakresami. W przeciwnym razie może dojść do sytuacji, gdy urządzenie po prostu „nie widzi” sieci, choć formalnie będzie kompatybilne z określonym standardem łączności.
— GSM. Najwcześniejszy standard, występujący we współczesnych telefonach. Należy do drugiej generacji (2G). Umożliwia wykonywanie połączeń głosowych z akceptowalną jakością dźwięku, a także przesyłanie danych z prędkością do 474 KB/s (przy użyciu technologii EDGE). Obecnie standard GSM jest uważany za całkowicie przestarzały, prawie wszędzie jest on zastępowany przez bardziej zaawansowane standardy następnych generacji (3G, 4G itp.). Jednak obsługa 2G występuje w większości współczesnych urządzeń - nie tyle z praktycznej konieczności, ile ze względu na cechy techniczne. Faktem jest, że prawie wszystkie aktualne standardy łączności są bazują na GSM, a moduły do pracy z tymi standardami są równie kompatybilne z GSM.
— 3G. W szerokim rozumieniu kategoria 3G (łączność trzeciej generacji) obejmuje kilka standardów. Jednak na krajowym rynku telefonów komórkowych termin ten odnosi się w szczególności do łączności w formacie UMTS. Standard ten jest rozwinięciem GSM, często takie sieci budowane są w oparciu o gotowe sieci II generacji i mogą bez problemu obsługiwać...również telefony z GSM. W szczególności UMTS zapewnia prędkość przesyłania danych od 2 do 70 MB/s, w zależności od dodatkowych technologii wdrożonych przez konkretnego operatora. Jest to porównywalne z dostępem do Internetu stacjonarnego; tak więc, pomimo upowszechniania się nowszych standardów, łączność 3G i telefony pod nią są nadal dość popularne - zwłaszcza, że takie urządzenia są kompatybilne z sieciami 4G i 5G.
— 4G (LTE). Łączność IV generacji w standardzie LTE; inne standardy 4G nie są używane w telefonach komórkowych. LTE to dalszy rozwój 3G (UMTS), wdrożony w oparciu o tę samą bazę techniczną, lecz pracujący z wyższymi prędkościami - do 173 MB/s, co jest porównywalne z pełnowartościowym szerokopasmowym łączem internetowym. Sieci LTE są wykorzystywane komercyjnie w wielu krajach świata, lecz nie we wszystkich; dlatego przed zakupem telefonu kompatybilnego z 4G należy wyjaśnić, czy będzie można wykorzystać wszystkie jego możliwości w Twojej okolicy.
— 5G. Dalszy, po 4G, rozwój standardów sieci komórkowej. W oficjalnej specyfikacji tej generacji podaje się prędkość szczytową 20 Gb/s dla odbioru i 10 Gb/s dla przesyłu, gwarantowaną prędkość (przy dużym obciążeniu sieci), wynoszącą odpowiednio 100 i 50 Mb/s, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę niezawodności i ogólnej jakości łączności. Zestaw takich rozwiązań obejmuje w szczególności wieloelementowe szyki antenowe (Massive MIMO) oraz technologie kształtowania kierunkowej wiązki (beamforming) na stacjach bazowych, a także możliwość bezpośredniej komunikacji pomiędzy urządzeniami abonenckimi. Dzięki temu standard ten pozwala na zmniejszenie zużycia energii w porównaniu z jego poprzednikami.
Osobno warto poruszyć pogłoski o zagrożeniach dla zdrowia, jakie niesie 5G. Według współczesnych danych naukowych taka sieć nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego ciała, a wspomniane plotki to teorie spiskowe, które nie są poparte żadnymi argumentami.
— CDMA. Sieci CDMA znane są użytkownikom przede wszystkim z działalności operatorów, którzy nadają możliwość uzyskania telefonu komórkowego z bezpośrednim numerem miasta. Swego czasu sieci te konkurowały z GSM i bardziej zaawansowanymi standardami na nim opartymi, jednak wraz z rozwojem i potanieniem telefonii komórkowej operatorzy CDMA w większości ograniczyli swoją działalność na rynku łączności głosowej i przestawili się na usługi mobilnego dostępu do Internetu. Należy zaznaczyć, że dostępne w sieciach CDMA technologie transmisji danych EV-DO Rev.A i Rev.B są w stanie zapewnić prędkość podłączenia na poziomie sieci trzeciej generacji (do 3,1 MB/s w pierwszym przypadku i do 14,7 Mbit/s w drugim), dlatego w niektórych miejscach te usługi były i są promowane pod marką 3G. Jednak takiego podłączenia nie należy mylić z 3G opartym na UMTS (patrz wyżej) - są to dwa zasadniczo różne standardy, niekompatybilne ze sobą. Z grubsza mówiąc, jeśli mówimy o 3G w telefonie komórkowym, z reguły mamy na myśli UMTS, natomiast modemy 3G często wykorzystują CDMA (EV-DO).
Warto zauważyć, że standardy GSM, 3G i 4G (właśnie w tej kolejności) są w istocie etapami rozwoju jednego typu sieci komórkowych. W praktyce oznacza to, że telefon obsługujący późniejszy standard z definicji obsługuje ten wcześniejszy - np. urządzenie z LTE może pracować zarówno z GSM, jak i z 3G.
Należy również pamiętać, że w ramach tego samego standardu mogą wykorzystywać się różne zakresy, z których nie wszystkie mogą być obsługiwane w urządzeniu mobilnym. Co prawda telefony oficjalnie sprzedawane w określonym kraju są zwykle zoptymalizowane pod kątem lokalnych sieci i nie powinno być z nimi żadnych kłopotów. Natomiast jeśli planowane jest importowanie urządzenia z innego kraju, a nie było ono przeznaczone na rynek lokalny, warto najpierw ustalić kompatybilność z zakresami. W przeciwnym razie może dojść do sytuacji, gdy urządzenie po prostu „nie widzi” sieci, choć formalnie będzie kompatybilne z określonym standardem łączności.
Prędkość 4G (LTE)
Prędkość połączenia mobilnego 4G (LTE) obsługiwana przez urządzenie.
Wszystkie współczesne urządzenia LTE są klasyfikowane do tej lub innej kategorii (Cat.3, Cat.4, Cat.6, itd. do Cat.18 i Cat.20), od której bezpośrednio zależy prędkość przekazywania danych. W tym punkcie określa się zarówno tę kategorię, jak i konkretne wskaźniki prędkości, ponadto w dwóch parametrach - do pobierania i do wysyłania. Prędkość wysyłania jest zawsze znacznie niższa, lecz biorąc pod uwagę specyfikę mobilnego dostępu do Internetu, szczegół ten zazwyczaj nie jest krytyczny.
Należy pamiętać, że sprzęt z różnymi kategoriami prędkości będzie kompatybilny ze sobą, jednak przepustowość będzie ograniczona możliwościami wolniejszego urządzenia. Warto również wspomnieć, że w tym rozdziale podaje się teoretyczne maksimum; wskaźniki praktyczne mogą być zauważalnie niższe (w zależności od jakości zasięgu, zatłoczenia eteru, cech konkretnej elektroniki).
Wszystkie współczesne urządzenia LTE są klasyfikowane do tej lub innej kategorii (Cat.3, Cat.4, Cat.6, itd. do Cat.18 i Cat.20), od której bezpośrednio zależy prędkość przekazywania danych. W tym punkcie określa się zarówno tę kategorię, jak i konkretne wskaźniki prędkości, ponadto w dwóch parametrach - do pobierania i do wysyłania. Prędkość wysyłania jest zawsze znacznie niższa, lecz biorąc pod uwagę specyfikę mobilnego dostępu do Internetu, szczegół ten zazwyczaj nie jest krytyczny.
Należy pamiętać, że sprzęt z różnymi kategoriami prędkości będzie kompatybilny ze sobą, jednak przepustowość będzie ograniczona możliwościami wolniejszego urządzenia. Warto również wspomnieć, że w tym rozdziale podaje się teoretyczne maksimum; wskaźniki praktyczne mogą być zauważalnie niższe (w zależności od jakości zasięgu, zatłoczenia eteru, cech konkretnej elektroniki).
Rodzaj karty SIM
Rodzaj karty SIM, używanej w telefonie komórkowym. Termin SIM w tym przypadku oznacza wszystkie rodzaje kart do identyfikacji w sieciach komórkowych, m.in. do sieci 3G, CDMA itp. (chociaż formalnie takie karty mogą mieć różne nazwy). A rodzaj takiej karty określa przede wszystkim jej rozmiar. Najpopularniejsze warianty to:
- micro-SIM. Największy rodzaj kart SIM, szeroko stosowany we współczesnych urządzeniach: zakłada rozmiar 15x12 mm. Został wprowadzony w 2010 roku, dziś jest stopniowo wypierany przez bardziej kompaktowe i zaawansowane nano-SIM i eSIM. Zwróć uwagę, że w skrajnych przypadkach kartę pod slot microSIM można wykonać po prostu obcinając większą mini-SIM do wymaganych wymiarów. Jednak taka operacja wiąże się z pewnym ryzykiem i wymaga dokładności, dlatego lepiej skontaktować się z operatorem komórkowym w celu wymiany karty SIM na odpowiednią.
- nano SIM. Najmniejszy format klasycznych (wymiennych) kart SIM to 12x9 mm. W takich kartach ramki są przycięte do samego chipa, tak że dalsze zmniejszenie tradycyjnych kart SIM jest niemożliwe. Ten standard pojawił się w 2012 roku, lecz nadal jest niezwykle popularny. Podobnie jak microSIM, kartę pod slot danego formatu można wykonać poprzez przycięcie większej karty SIM, lecz jest to zalecane tylko w skrajnych przypadkach.
- e-SIM. Karta SIM tego typu jest modułem elektronicznym, wbudowanym bezpośrednio w urządzenie i ni...e zakładającym wymiany. Dla autoryzacji w sieci operatora komórkowego należy wprowadzić odpowiednie ustawienia w eSIM; jednocześnie takie moduły są w stanie zapisywać kilka zestawów ustawień na raz, co pozwala na łatwe przełączanie się między różnymi operatorami - nie ma potrzeby grzebać przy fizycznej wymianie karty SIM, wystarczy zmienić profil w ustawieniach. Kolejną zaletą takich modułów jest ich kompaktowość. Jednakże przed zakupem telefonu z eSIM nie zaszkodzi ustalić, czy ta technologia jest obsługiwana przez Twojego operatora komórkowego - nawet w dzisiejszych czasach nie każda sieć jest kompatybilna z takimi modułami.
- nano + eSIM. Wariant, spotykany w smartfonach z dwiema kartami SIM. Uzupełnieniem wbudowanego modułu eSIM w takim urządzeniu jest slot, w którym można zainstalować wymienną kartę nanoSIM. Cechy każdego z tych typów kart szczegółowo opisano powyżej; tutaj zauważamy, że wygodnie jest zachować podstawowy numer (numery) telefonu w eSIM i używać zastępczych kart dla numerów tymczasowych. Taki format korzystania może być wygodny zwłaszcza przy częstych wyjazdach za granicę - karty lokalnych operatorów można zainstalować w tradycyjnym slocie nanoSIM.
- micro-SIM. Największy rodzaj kart SIM, szeroko stosowany we współczesnych urządzeniach: zakłada rozmiar 15x12 mm. Został wprowadzony w 2010 roku, dziś jest stopniowo wypierany przez bardziej kompaktowe i zaawansowane nano-SIM i eSIM. Zwróć uwagę, że w skrajnych przypadkach kartę pod slot microSIM można wykonać po prostu obcinając większą mini-SIM do wymaganych wymiarów. Jednak taka operacja wiąże się z pewnym ryzykiem i wymaga dokładności, dlatego lepiej skontaktować się z operatorem komórkowym w celu wymiany karty SIM na odpowiednią.
- nano SIM. Najmniejszy format klasycznych (wymiennych) kart SIM to 12x9 mm. W takich kartach ramki są przycięte do samego chipa, tak że dalsze zmniejszenie tradycyjnych kart SIM jest niemożliwe. Ten standard pojawił się w 2012 roku, lecz nadal jest niezwykle popularny. Podobnie jak microSIM, kartę pod slot danego formatu można wykonać poprzez przycięcie większej karty SIM, lecz jest to zalecane tylko w skrajnych przypadkach.
- e-SIM. Karta SIM tego typu jest modułem elektronicznym, wbudowanym bezpośrednio w urządzenie i ni...e zakładającym wymiany. Dla autoryzacji w sieci operatora komórkowego należy wprowadzić odpowiednie ustawienia w eSIM; jednocześnie takie moduły są w stanie zapisywać kilka zestawów ustawień na raz, co pozwala na łatwe przełączanie się między różnymi operatorami - nie ma potrzeby grzebać przy fizycznej wymianie karty SIM, wystarczy zmienić profil w ustawieniach. Kolejną zaletą takich modułów jest ich kompaktowość. Jednakże przed zakupem telefonu z eSIM nie zaszkodzi ustalić, czy ta technologia jest obsługiwana przez Twojego operatora komórkowego - nawet w dzisiejszych czasach nie każda sieć jest kompatybilna z takimi modułami.
- nano + eSIM. Wariant, spotykany w smartfonach z dwiema kartami SIM. Uzupełnieniem wbudowanego modułu eSIM w takim urządzeniu jest slot, w którym można zainstalować wymienną kartę nanoSIM. Cechy każdego z tych typów kart szczegółowo opisano powyżej; tutaj zauważamy, że wygodnie jest zachować podstawowy numer (numery) telefonu w eSIM i używać zastępczych kart dla numerów tymczasowych. Taki format korzystania może być wygodny zwłaszcza przy częstych wyjazdach za granicę - karty lokalnych operatorów można zainstalować w tradycyjnym slocie nanoSIM.
Liczba SIM
Liczba i typy kart wymiennych (SIM, kart pamięci), które można zainstalować w telefonie. W naszym katalogu dany parametr sprecyzowano tylko dla urządzeń, które pozwalają na instalację więcej niż jednej karty SIM - najczęściej chodzi o 2 karty SIM, lecz można spotkać urządzenia z trzema, a nawet czterema odpowiednimi slotami.
Początkowo sens tej funkcjonalności polegał na tym, że na jednym urządzeniu można było używać kilku numerów telefonów. W ten sposób można np. połączyć w jednym urządzeniu numer osobisty i służbowy, osobne pakiety na rozmowy i Internet itp. Należy jednak pamiętać, że we współczesnych urządzeniach (zwłaszcza smartfonach) często przewiduje się kombinowana konstrukcja „SIM + SIM/karta pamięci”: jeden ze slotów jest przeznaczony tylko dla karty SIM, drugi może być używany zarówno dla karty SIM, jak i karty microSD lub Nano Memory (patrz „Slot dla kart pamięci”). Przy tym w urządzeniu nie ma osobnego gniazda na kartę pamięci, więc użytkownik musi wybrać - drugi numer czy dodatkowy magazyn danych. Dlatego, jeśli chcesz używać 2 karty SIM i kartę pamięci jednocześnie, warto zwrócić uwagę na modele w których taka możliwość jest bezpośrednio zadeklarowana.
Należy również pamiętać, że poszczególne sloty mogą różnić się typem kompatybilnych kart SIM; szczegóły poniżej.
Początkowo sens tej funkcjonalności polegał na tym, że na jednym urządzeniu można było używać kilku numerów telefonów. W ten sposób można np. połączyć w jednym urządzeniu numer osobisty i służbowy, osobne pakiety na rozmowy i Internet itp. Należy jednak pamiętać, że we współczesnych urządzeniach (zwłaszcza smartfonach) często przewiduje się kombinowana konstrukcja „SIM + SIM/karta pamięci”: jeden ze slotów jest przeznaczony tylko dla karty SIM, drugi może być używany zarówno dla karty SIM, jak i karty microSD lub Nano Memory (patrz „Slot dla kart pamięci”). Przy tym w urządzeniu nie ma osobnego gniazda na kartę pamięci, więc użytkownik musi wybrać - drugi numer czy dodatkowy magazyn danych. Dlatego, jeśli chcesz używać 2 karty SIM i kartę pamięci jednocześnie, warto zwrócić uwagę na modele w których taka możliwość jest bezpośrednio zadeklarowana.
Należy również pamiętać, że poszczególne sloty mogą różnić się typem kompatybilnych kart SIM; szczegóły poniżej.
Komunikacja
Rodzaje komunikacji obsługiwane przez urządzenie pomimo sieci komórkowych.
Ta lista obejmuje dwa rodzaje specyfikacji. Pierwszy rodzaj to bezpośrednio technologie łączności: Wi-Fi (w tym zaawansowane standardy Wi-Fi 5 (802.11ac), Wi-Fi 6 (802.11ax), Wi-Fi 6E (802.11ax), Wi-Fi 7 (802.11be)), Bluetooth (między innymi nowa generacja Bluetooth v 5 w postaci wersji 5.0, 5.1, 5.2, 5.3 i 5.4), NFC, łączność satelitarna. Druga odmiana to dodatkowe funkcje, zaimplementowane przez taki czy inny standard łączności: jest to przede wszystkim obsługa aptX (w tym aptX HD, aptX Adaptive i aptX Lossless), a nawet wbudowana krótkofalówka. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych specyfikacji:
— Wi-Fi 4 (802.11n). Wi-Fi to technologia łączności bezprzewodowej, która we współczesnych telefonach może być stosowana zarówno do dostępu do Internetu przez bezprzewodowe punkty dostępowe, jak i do bezpośredniej...komunikacji z innymi urządzeniami (w szczególności z aparatami i dronami). Połączenie Wi-Fi jest obowiązkowe dla smartfonów, natomiast jest ono niezwykle rzadkie w telefonach tradycyjnych. W szczególności Wi-Fi 4 (802.11n) zapewnia prędkość przesyłania danych do 600 MB/s i wykorzystuje dwa zakresy częstotliwości jednocześnie - 2,4 GHz i 5 GHz, dzięki czemu jest kompatybilne zarówno z wcześniejszymi standardami 802.11 b/g, jak i bardziej nowoczesnym Wi-Fi 5 (patrz poniżej). Obecnie Wi-Fi 4 uważa się za stosunkowo skromny standard, mimo to, że w dalszym ciągu wystarcza go do większości zadań.
— Wi-Fi 5 (802.11ac). Standard Wi-Fi (patrz powyżej), który jest następcą Wi-Fi 4. Teoretycznie obsługuje prędkości do 6,77 Gb/s, a także wykorzystuje zakres 5 GHz - jest mniej obciążony obcymi sygnałami i jest bardziej odporny na zakłócenia aniżeli tradycyjny zakres 2,4 GHz. Ze względów kompatybilności smartfon z modułem Wi-Fi 5 może obsługiwać wcześniejsze standardy, lecz nie zaszkodzi to wyjaśnić osobno.
— WiGig (802.11ad). Następny, po Wi-Fi 5, rozwinięcie standardów Wi-Fi, wyróżniający się przede wszystkim wykorzystaniem zakresu 60 GHz. Pod względem prędkości maksymalnej właściwie nie różni się od Wi-Fi 5, jednak wyższa częstotliwość zwiększa przepustowość kanału, przez co gdy kilka gadżetów komunikuje się z jednym wspólnym urządzeniem (np. routerem), prędkość łączności nie spada tak mocno, jak we wcześniejszych standardach. Z drugiej strony sygnał 802.11ad prawie nie jest w stanie przechodzić przez ściany; producenci stosują różne sztuczki aby zrekompensować tę wadę, lecz najlepszą jakość łączności nadal uzyskuje się tylko na linii wzroku. Jak na razie sprzętu do standardu WiGig nie jest za dużo, co więcej nie jest on kompatybilny z wcześniejszymi wersjami Wi-Fi; dlatego w smartfonach zazwyczaj przewiduje się wsparcie dla innych standardów.
— Wi-Fi 6 (802.11ax). Standard, opracowany jako bezpośrednie rozwinięcie i udoskonalenie Wi-Fi 5. Wykorzystuje zakresy od 1 do 7 GHz - to znaczy jest zdolny do pracy na standardowych częstotliwościach 2,4 GHz i 5 GHz (w tym ze sprzętem wcześniejszych standardów) oraz w innych pasmach częstotliwości. Maksymalna prędkość przesyłu danych wzrosła do 10 Gb/s, natomiast główną zaletą Wi-Fi 6 jest dalsza optymalizacja jednoczesnej pracy kilku urządzeń na tym samym kanale (poprawa rozwiązań technicznych, zastosowanych w Wi-Fi 5 i WiGig). To sprawia, że Wi-Fi 6 zapewnia najmniejszy spadek przepustowości na tle innych współczesnych standardów.
— Wi-Fi 6E (802.11ax). Standard Wi-Fi 6E jest technicznie nazywany 802.11ax. Natomiast w przeciwieństwie do standardowego Wi-Fi 6 (więcej szczegółów podano w odpowiednim punkcie), które nosi podobną nazwę oraz zapewnia działanie w nieobciążonym paśmie 6 GHz. Ogólnie standard wykorzystuje 14 różnych pasm częstotliwości, oferując wysoką przepustowość w najbardziej zatłoczonych miejscach z wieloma aktywnymi połączeniami. I jest wstecznie kompatybilny z poprzednimi wersjami.
— Wi-Fi 7 (802.11be). Technologia, podobnie jak poprzednia Wi-Fi 6E, potrafi pracować w trzech pasmach: 2.4 GHz, 5 GHz i 6 GHz. Dodatkowo w Wi-Fi 7 zwiększono maksymalną szerokość kanału ze 160 MHz do 320 MHz – im szerszy kanał, tym więcej danych może przesłać. Standard IEEE 802.11be wykorzystuje modulację 4096-QAM, co pozwala pomieścić większą liczbę symboli w jednostce transmisji danych. Wi-Fi 7 zapewnia maksymalną teoretyczną prędkość do 46 Gb/s. Jeżeli chodzi o wykorzystanie połączenia bezprzewodowego do streamingu i gier wideo, bardzo ciekawie prezentuje się wdrożona funkcja MLO (Multi-Link Operation). Za jej pomocą można agregować kilka kanałów w różnych zakresach, co znacznie zmniejsza opóźnienia w transmisji danych, zapewnia niski i stabilny ping. Do zminimalizowania opóźnienia w komunikacji, pod warunkiem, że podłączonych jest wiele urządzeń klienckich, zaimplementowano technologię Multi-RU (Multiple Resource Unit).
— Bluetooth. Technologia bezpośredniej łączności bezprzewodowej między różnymi urządzeniami. W telefonach komórkowych służy głównie do podłączania słuchawek, zestawów słuchawkowych i gadżetów naręcznych, takich jak bransoletki fitness, lecz dopuszczalne są również inne scenariusze zastosowania - tryb zdalnego sterowania, bezpośredni transfer plików itp. We współczesnych telefonach mogą występować różne wersje Bluetooth. Oto ich cechy:
— Obsługa aptX. Technologia aptX została opracowana w celu poprawy jakości dźwięku przesyłanego przez Bluetooth. Przy transmisji dźwięku w zwykłym formacie, bez aptX, sygnał jest dość mocno kompresowany, co wpływa na jakość dźwięku; nie jest to krytyczne przy rozmowie przez telefon, lecz może znacząco zepsuć wrażenie słuchania muzyki. Z kolei aptX pozwala na przesyłanie sygnału audio niemal bez kompresji i uzyskanie jakości dźwięku porównywalnej z połączeniem przewodowym. Takie cechy docenią szczególnie melomani, preferujący słuchawki Bluetooth lub głośniki bezprzewodowe. Oczywiście, aby korzystać z technologii aptX, zarówno smartfon jak i zewnętrzne urządzenie audio muszą ją wspierać.
— Obsługa aptX HD. Technologia aptX HD to dalsze rozwinięcie i udoskonalenie oryginalnej technologii aptX, umożliwiającej przesyłanie dźwięku w jeszcze wyższej jakości - Hi-Res (24 bity/48 kHz). Według twórców, standard ten pozwala osiągnąć jakość sygnału przewyższającego AudioCD oraz czystość dźwięku porównywalną do łączności przewodowej. To ostatnie jest często kwestionowane, lecz można argumentować, że ogólnie aptX HD zapewnia bardzo wysoką jakość dźwięku. Z drugiej strony wszystkie zalety tej technologii stają się widoczne dopiero przy dźwięku Hi-Res - o jakości 24-bit/48 kHz lub wyżej; w przeciwnym razie jakość jest ograniczona nie tyle cechami połączenia, ile właściwościami plików źródłowych.
— Obsługa aptX LL. Modyfikacja technologii aptX, zaprojektowana w celu maksymalizacji opóźnień transmisji sygnału. Kodowanie i dekodowanie sygnału przy przesyłaniu dźwięku przez Blueooth z aptX zajmuje jakiś czas; nie ma to krytycznego znaczenia przy słuchaniu muzyki, jednak w filmach lub grach może wystąpić zauważalny brak synchronizacji między obrazem a dźwiękiem. Technologia AptX LL nie posiada tej wady; również powoduje opóźnienie, lecz to opóźnienie okazuje się być tak małe, że osoba go nie zauważa.
— Obsługa aptX Adaptive. Dalsze rozwinięcie aptX; faktycznie łączy możliwości aptX HD i aptX Low Latency, lecz nie ogranicza się tylko do tego. Jedną z głównych cech tego standardu jest tak zwany adaptacyjny bitrate: kodek automatycznie dostosowuje rzeczywistą prędkość przesyłania danych w oparciu o cechy transmitowanych treści (muzyki, dźwięku z gier, łączności głosowej itp.) oraz obciążenie używanych częstotliwości. Pomaga to w szczególności zmniejszyć zużycie energii i poprawić niezawodność łączności; a specjalne algorytmy pozwalają na transmisję dźwięku w jakości porównywalnej z aptX HD (24 bity/48 kHz), przy kilkukrotnie mniejszej ilości przesyłanych danych. A minimalne opóźnienie transferu danych (na poziomie aptX LL) sprawia, że ten kodek jest idealny również do gier i filmów.
— Obsługa aptX Lossless. Kolejna gałąź rozwoju technologii aptX, która umożliwia przesyłanie dźwięku o jakości CD poprzez bezprzewodową sieć Bluetooth bez utraty i stosowania kompresji. Jednocześnie transmisja dźwięku o parametrach próbkowania 16 bitów / 44,1 kHz realizowana jest z przepływnością około 1,4 Mbit/s – czyli około trzykrotnie szybciej niż w aptX Adaptive. Obsługę aptX Lossless zaczęto wprowadzać pod koniec 2021 roku w ramach inicjatywy Qualcomm Snapdragon Sound, która jest dostępna na smartfonach, słuchawkach i głośnikach z procesorem Snapdragon 8 Gen 1 i nowszych.
— Chip NFC. NFC to technologia łączności bezprzewodowej na bardzo małe odległości, do 10 cm. Jednym z najpopularniejszych wariantów zastosowania tej technologii w smartfonach są płatności zbliżeniowe, gdy urządzenie faktycznie pełni rolę karty płatniczej: wystarczy zbliżyć urządzenie do terminalu z obsługą technologii zbliżeniowych, takich jak PayPass czy PayWave. Innym popularnym sposobem korzystania z NFC jest automatyczne łączenie się z innym urządzeniem obsługującym NFC przez Wi-Fi lub Bluetooth: gadżety zbliżone do siebie automatycznie nawiązują połączenie, a użytkownik musi je tylko potwierdzić. Technicznie możliwe są również inne warianty: rozpoznawanie kart inteligentnych i tagów RFID, wykorzystanie urządzenia jako biletu komunikacji miejskiej, karty dostępu itp. Jednak takie formaty użytkowania są znacznie mniej powszechne.
— Port podczerwieni. Port podczerwieni wygląda jak małe "oczko", znajdujące się zwykle w górnej części telefonu. Wyposażenie to pozwala zamienić telefon w pilot do sterowania różnymi urządzeniami - wystarczy zainstalować odpowiednią aplikację. Warto zaznaczyć, że wśród takich aplikacji można znaleźć wariant dla niemal każdego urządzenia - od telewizorów przez klimatyzatory po okapy itp. W związku z tym, „pilot smartfon” okazuje się być bardzo uniwersalny.
— Krótkofalówka. Wbudowany moduł łączności radiowej, pozwalający na wykorzystanie telefonu jako krótkofalówki - do komunikowania się na stosunkowo krótkie odległości bez użycia karty SIM. Oczywiście do takiej komunikacji potrzeba jeszcze jednej krótkofalówki (lub telefonu z tą funkcją). Konkretne częstotliwości obsługiwane przez wbudowany moduł radiowy należy wyjaśnić osobno; jednak wszystkie telefony z tą funkcją pracują w jednym lub kilku standardowych zakresach. W praktyce oznacza to, że są w stanie komunikować się nie tylko z podobnymi telefonami, lecz także z klasycznymi cywilnymi krótkofalówkami – z zastrzeżeniem zbieżności obsługiwanych zakresów. Zasięg komunikacji jest zwykle dość krótki; niemniej jednak wbudowane krótkofalówki mogą być bardzo przydatne w sytuacjach, w których konwencjonalna łączność komórkowa jest nieskuteczna lub niedostępna. Typowymi przykładami takich sytuacji są przebywanie „z dala od cywilizacji”, w rejonie o słabym zasięgu lub podróżowanie za granicę, gdzie roaming jest drogi.
— Łączność satelitarna. Funkcja łączności satelitarnej ma na celu wysyłanie zgłoszeń alarmowych do służb ratowniczych w sytuacjach awaryjnych. Smartfony z możliwością łączenia się z częstotliwościami satelitarnymi mogą komunikować się ze służbami ratunkowymi w obszarach, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej. Dla lepszego odbioru sygnału z satelitów pożądane jest, aby użytkownik znajdował się na otwartej przestrzeni. Aktualna wersja funkcji zakłada przekazywanie tylko gotowych komunikatów. W przyszłości planowana jest obsługa pełnowartościowej wymiany wiadomościami za pośrednictwem łączności satelitarnej, jednak będzie za to pobierana odrębna opłata.
Ta lista obejmuje dwa rodzaje specyfikacji. Pierwszy rodzaj to bezpośrednio technologie łączności: Wi-Fi (w tym zaawansowane standardy Wi-Fi 5 (802.11ac), Wi-Fi 6 (802.11ax), Wi-Fi 6E (802.11ax), Wi-Fi 7 (802.11be)), Bluetooth (między innymi nowa generacja Bluetooth v 5 w postaci wersji 5.0, 5.1, 5.2, 5.3 i 5.4), NFC, łączność satelitarna. Druga odmiana to dodatkowe funkcje, zaimplementowane przez taki czy inny standard łączności: jest to przede wszystkim obsługa aptX (w tym aptX HD, aptX Adaptive i aptX Lossless), a nawet wbudowana krótkofalówka. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych specyfikacji:
— Wi-Fi 4 (802.11n). Wi-Fi to technologia łączności bezprzewodowej, która we współczesnych telefonach może być stosowana zarówno do dostępu do Internetu przez bezprzewodowe punkty dostępowe, jak i do bezpośredniej...komunikacji z innymi urządzeniami (w szczególności z aparatami i dronami). Połączenie Wi-Fi jest obowiązkowe dla smartfonów, natomiast jest ono niezwykle rzadkie w telefonach tradycyjnych. W szczególności Wi-Fi 4 (802.11n) zapewnia prędkość przesyłania danych do 600 MB/s i wykorzystuje dwa zakresy częstotliwości jednocześnie - 2,4 GHz i 5 GHz, dzięki czemu jest kompatybilne zarówno z wcześniejszymi standardami 802.11 b/g, jak i bardziej nowoczesnym Wi-Fi 5 (patrz poniżej). Obecnie Wi-Fi 4 uważa się za stosunkowo skromny standard, mimo to, że w dalszym ciągu wystarcza go do większości zadań.
— Wi-Fi 5 (802.11ac). Standard Wi-Fi (patrz powyżej), który jest następcą Wi-Fi 4. Teoretycznie obsługuje prędkości do 6,77 Gb/s, a także wykorzystuje zakres 5 GHz - jest mniej obciążony obcymi sygnałami i jest bardziej odporny na zakłócenia aniżeli tradycyjny zakres 2,4 GHz. Ze względów kompatybilności smartfon z modułem Wi-Fi 5 może obsługiwać wcześniejsze standardy, lecz nie zaszkodzi to wyjaśnić osobno.
— WiGig (802.11ad). Następny, po Wi-Fi 5, rozwinięcie standardów Wi-Fi, wyróżniający się przede wszystkim wykorzystaniem zakresu 60 GHz. Pod względem prędkości maksymalnej właściwie nie różni się od Wi-Fi 5, jednak wyższa częstotliwość zwiększa przepustowość kanału, przez co gdy kilka gadżetów komunikuje się z jednym wspólnym urządzeniem (np. routerem), prędkość łączności nie spada tak mocno, jak we wcześniejszych standardach. Z drugiej strony sygnał 802.11ad prawie nie jest w stanie przechodzić przez ściany; producenci stosują różne sztuczki aby zrekompensować tę wadę, lecz najlepszą jakość łączności nadal uzyskuje się tylko na linii wzroku. Jak na razie sprzętu do standardu WiGig nie jest za dużo, co więcej nie jest on kompatybilny z wcześniejszymi wersjami Wi-Fi; dlatego w smartfonach zazwyczaj przewiduje się wsparcie dla innych standardów.
— Wi-Fi 6 (802.11ax). Standard, opracowany jako bezpośrednie rozwinięcie i udoskonalenie Wi-Fi 5. Wykorzystuje zakresy od 1 do 7 GHz - to znaczy jest zdolny do pracy na standardowych częstotliwościach 2,4 GHz i 5 GHz (w tym ze sprzętem wcześniejszych standardów) oraz w innych pasmach częstotliwości. Maksymalna prędkość przesyłu danych wzrosła do 10 Gb/s, natomiast główną zaletą Wi-Fi 6 jest dalsza optymalizacja jednoczesnej pracy kilku urządzeń na tym samym kanale (poprawa rozwiązań technicznych, zastosowanych w Wi-Fi 5 i WiGig). To sprawia, że Wi-Fi 6 zapewnia najmniejszy spadek przepustowości na tle innych współczesnych standardów.
— Wi-Fi 6E (802.11ax). Standard Wi-Fi 6E jest technicznie nazywany 802.11ax. Natomiast w przeciwieństwie do standardowego Wi-Fi 6 (więcej szczegółów podano w odpowiednim punkcie), które nosi podobną nazwę oraz zapewnia działanie w nieobciążonym paśmie 6 GHz. Ogólnie standard wykorzystuje 14 różnych pasm częstotliwości, oferując wysoką przepustowość w najbardziej zatłoczonych miejscach z wieloma aktywnymi połączeniami. I jest wstecznie kompatybilny z poprzednimi wersjami.
— Wi-Fi 7 (802.11be). Technologia, podobnie jak poprzednia Wi-Fi 6E, potrafi pracować w trzech pasmach: 2.4 GHz, 5 GHz i 6 GHz. Dodatkowo w Wi-Fi 7 zwiększono maksymalną szerokość kanału ze 160 MHz do 320 MHz – im szerszy kanał, tym więcej danych może przesłać. Standard IEEE 802.11be wykorzystuje modulację 4096-QAM, co pozwala pomieścić większą liczbę symboli w jednostce transmisji danych. Wi-Fi 7 zapewnia maksymalną teoretyczną prędkość do 46 Gb/s. Jeżeli chodzi o wykorzystanie połączenia bezprzewodowego do streamingu i gier wideo, bardzo ciekawie prezentuje się wdrożona funkcja MLO (Multi-Link Operation). Za jej pomocą można agregować kilka kanałów w różnych zakresach, co znacznie zmniejsza opóźnienia w transmisji danych, zapewnia niski i stabilny ping. Do zminimalizowania opóźnienia w komunikacji, pod warunkiem, że podłączonych jest wiele urządzeń klienckich, zaimplementowano technologię Multi-RU (Multiple Resource Unit).
— Bluetooth. Technologia bezpośredniej łączności bezprzewodowej między różnymi urządzeniami. W telefonach komórkowych służy głównie do podłączania słuchawek, zestawów słuchawkowych i gadżetów naręcznych, takich jak bransoletki fitness, lecz dopuszczalne są również inne scenariusze zastosowania - tryb zdalnego sterowania, bezpośredni transfer plików itp. We współczesnych telefonach mogą występować różne wersje Bluetooth. Oto ich cechy:
- Bluetooth v 4.0. Zasadnicze odświeżenie (po wersji 3.0), które wprowadziło jeszcze jeden format przesyłania danych - Bluetooth z niskim zużyciem energii (LE). Protokół ten jest przeznaczony przede wszystkim do miniaturowych urządzeń, które przesyłają niewielkie ilości informacji, takich jak bransoletki fitness i czujniki medyczne. Bluetooth LE umożliwia znaczne oszczędzanie energii przy takim rodzaju łączności.
- Bluetooth v 4.1. Rozwinięcie i usprawnienie Bluetooth 4.0. Jednym z kluczowych usprawnień okazała się być optymalizacja współpracy z modułami łączności 4G LTE tak, aby Bluetooth i LTE nie kolidowały ze sobą. Dodatkowo w tej wersji stało się możliwe jednoczesne wykorzystanie urządzenia Bluetooth w kilku rolach - np. do zdalnego sterowania urządzeniem zewnętrznym przy jednoczesnym transmitowaniu muzyki do słuchawek.
- Bluetooth v 4.2. Dalsze, po 4.1, rozwinięcie standardu Bluetooth. Zasadniczych nowości nie zostało przedstawiono, natomiast standard otrzymał szereg ulepszeń dotyczących niezawodności i odporności na zakłócenia, a także ulepszoną kompatybilność z "Internetem rzeczy"
- Bluetooth v 5.0. Wersja zaprezentowana w roku 2016. Kluczowe nowości to dalsza rozbudowa możliwości związanych z „Internetem rzeczy”. W szczególności w protokole Bluetooth Low Energy (patrz powyżej) możliwe stało się podwojenie prędkości przesyłania danych (do 2 MB/s) kosztem zmniejszenia zasięgu, a także czterokrotne zwiększenie zasięgu kosztem zmniejszenie prędkości; ponadto wprowadzono szereg usprawnień dotyczących jednoczesnej pracy dużej liczby podłączonych urządzeń.
- Bluetooth v 5.1. Odświeżenie opisanej powyżej wersji v 5.0. Oprócz ogólnych ulepszeń w jakości i niezawodności łączności, w tej wersji wprowadzono tak interesującą funkcję jak określenie kierunku, z którego dociera sygnał Bluetooth. Dzięki temu możliwe staje się określenie lokalizacji podłączonych urządzeń z dokładnością do centymetra, co może być przydatne np. przy wyszukiwaniu słuchawek bezprzewodowych.
- Bluetooth v 5.2. Następne, po 5.1, odświeżenie Bluetooth 5. generacji. Główne nowości w tej wersji to szereg ulepszeń w zakresie bezpieczeństwa, dodatkowa optymalizacja mocy w trybie LE oraz nowy format sygnału audio dla synchronizacji odtwarzania równoległego na kilku urządzeniach.
- Bluetooth v 5.3. Protokół łączności bezprzewodowej Bluetooth v 5.3, wprowadzony do użytku na początku 2022 roku. Przyspieszono w nim proces negocjacji kanału łączności między sterownikiem a urządzeniem, zaimplementowano funkcję szybkiego przełączania się między stanem pracy w małym cyklu roboczym a trybem wysokiej prędkości, poprawiono przepustowość i stabilność połączenia poprzez zmniejszenie podatności na zakłócenia. W przypadku nieoczekiwanych zakłóceń w trybie pracy Low Energy przyśpieszono procedurę wyboru kanału łączności do przełączenia. W protokole 5.3 nie ma fundamentalnych nowości, lecz widać w nim szereg usprawnień jakościowych.
- Bluetooth v 5.4. W wersji 5.4 protokołu, która została wprowadzona na początku 2023 roku, zwiększono zasięg i prędkość wymiany danych, co doskonale sprawdza się w zastosowaniach wymagających komunikacji na duże odległości (np. systemy inteligentnego domu). Również w wersji Bluetooth v 5.4 poprawiono energooszczędny tryb BLE. Ta wersja protokołu wykorzystuje nowe funkcje bezpieczeństwa w celu ochrony danych przed nieautoryzowanym dostępem, posiada podwyższoną niezawodność połączenia dzięki funkcji wyboru najlepszego kanału do komunikacji oraz zapobiega utracie połączenia w przypadku zakłóceń.
— Obsługa aptX. Technologia aptX została opracowana w celu poprawy jakości dźwięku przesyłanego przez Bluetooth. Przy transmisji dźwięku w zwykłym formacie, bez aptX, sygnał jest dość mocno kompresowany, co wpływa na jakość dźwięku; nie jest to krytyczne przy rozmowie przez telefon, lecz może znacząco zepsuć wrażenie słuchania muzyki. Z kolei aptX pozwala na przesyłanie sygnału audio niemal bez kompresji i uzyskanie jakości dźwięku porównywalnej z połączeniem przewodowym. Takie cechy docenią szczególnie melomani, preferujący słuchawki Bluetooth lub głośniki bezprzewodowe. Oczywiście, aby korzystać z technologii aptX, zarówno smartfon jak i zewnętrzne urządzenie audio muszą ją wspierać.
— Obsługa aptX HD. Technologia aptX HD to dalsze rozwinięcie i udoskonalenie oryginalnej technologii aptX, umożliwiającej przesyłanie dźwięku w jeszcze wyższej jakości - Hi-Res (24 bity/48 kHz). Według twórców, standard ten pozwala osiągnąć jakość sygnału przewyższającego AudioCD oraz czystość dźwięku porównywalną do łączności przewodowej. To ostatnie jest często kwestionowane, lecz można argumentować, że ogólnie aptX HD zapewnia bardzo wysoką jakość dźwięku. Z drugiej strony wszystkie zalety tej technologii stają się widoczne dopiero przy dźwięku Hi-Res - o jakości 24-bit/48 kHz lub wyżej; w przeciwnym razie jakość jest ograniczona nie tyle cechami połączenia, ile właściwościami plików źródłowych.
— Obsługa aptX LL. Modyfikacja technologii aptX, zaprojektowana w celu maksymalizacji opóźnień transmisji sygnału. Kodowanie i dekodowanie sygnału przy przesyłaniu dźwięku przez Blueooth z aptX zajmuje jakiś czas; nie ma to krytycznego znaczenia przy słuchaniu muzyki, jednak w filmach lub grach może wystąpić zauważalny brak synchronizacji między obrazem a dźwiękiem. Technologia AptX LL nie posiada tej wady; również powoduje opóźnienie, lecz to opóźnienie okazuje się być tak małe, że osoba go nie zauważa.
— Obsługa aptX Adaptive. Dalsze rozwinięcie aptX; faktycznie łączy możliwości aptX HD i aptX Low Latency, lecz nie ogranicza się tylko do tego. Jedną z głównych cech tego standardu jest tak zwany adaptacyjny bitrate: kodek automatycznie dostosowuje rzeczywistą prędkość przesyłania danych w oparciu o cechy transmitowanych treści (muzyki, dźwięku z gier, łączności głosowej itp.) oraz obciążenie używanych częstotliwości. Pomaga to w szczególności zmniejszyć zużycie energii i poprawić niezawodność łączności; a specjalne algorytmy pozwalają na transmisję dźwięku w jakości porównywalnej z aptX HD (24 bity/48 kHz), przy kilkukrotnie mniejszej ilości przesyłanych danych. A minimalne opóźnienie transferu danych (na poziomie aptX LL) sprawia, że ten kodek jest idealny również do gier i filmów.
— Obsługa aptX Lossless. Kolejna gałąź rozwoju technologii aptX, która umożliwia przesyłanie dźwięku o jakości CD poprzez bezprzewodową sieć Bluetooth bez utraty i stosowania kompresji. Jednocześnie transmisja dźwięku o parametrach próbkowania 16 bitów / 44,1 kHz realizowana jest z przepływnością około 1,4 Mbit/s – czyli około trzykrotnie szybciej niż w aptX Adaptive. Obsługę aptX Lossless zaczęto wprowadzać pod koniec 2021 roku w ramach inicjatywy Qualcomm Snapdragon Sound, która jest dostępna na smartfonach, słuchawkach i głośnikach z procesorem Snapdragon 8 Gen 1 i nowszych.
— Chip NFC. NFC to technologia łączności bezprzewodowej na bardzo małe odległości, do 10 cm. Jednym z najpopularniejszych wariantów zastosowania tej technologii w smartfonach są płatności zbliżeniowe, gdy urządzenie faktycznie pełni rolę karty płatniczej: wystarczy zbliżyć urządzenie do terminalu z obsługą technologii zbliżeniowych, takich jak PayPass czy PayWave. Innym popularnym sposobem korzystania z NFC jest automatyczne łączenie się z innym urządzeniem obsługującym NFC przez Wi-Fi lub Bluetooth: gadżety zbliżone do siebie automatycznie nawiązują połączenie, a użytkownik musi je tylko potwierdzić. Technicznie możliwe są również inne warianty: rozpoznawanie kart inteligentnych i tagów RFID, wykorzystanie urządzenia jako biletu komunikacji miejskiej, karty dostępu itp. Jednak takie formaty użytkowania są znacznie mniej powszechne.
— Port podczerwieni. Port podczerwieni wygląda jak małe "oczko", znajdujące się zwykle w górnej części telefonu. Wyposażenie to pozwala zamienić telefon w pilot do sterowania różnymi urządzeniami - wystarczy zainstalować odpowiednią aplikację. Warto zaznaczyć, że wśród takich aplikacji można znaleźć wariant dla niemal każdego urządzenia - od telewizorów przez klimatyzatory po okapy itp. W związku z tym, „pilot smartfon” okazuje się być bardzo uniwersalny.
— Krótkofalówka. Wbudowany moduł łączności radiowej, pozwalający na wykorzystanie telefonu jako krótkofalówki - do komunikowania się na stosunkowo krótkie odległości bez użycia karty SIM. Oczywiście do takiej komunikacji potrzeba jeszcze jednej krótkofalówki (lub telefonu z tą funkcją). Konkretne częstotliwości obsługiwane przez wbudowany moduł radiowy należy wyjaśnić osobno; jednak wszystkie telefony z tą funkcją pracują w jednym lub kilku standardowych zakresach. W praktyce oznacza to, że są w stanie komunikować się nie tylko z podobnymi telefonami, lecz także z klasycznymi cywilnymi krótkofalówkami – z zastrzeżeniem zbieżności obsługiwanych zakresów. Zasięg komunikacji jest zwykle dość krótki; niemniej jednak wbudowane krótkofalówki mogą być bardzo przydatne w sytuacjach, w których konwencjonalna łączność komórkowa jest nieskuteczna lub niedostępna. Typowymi przykładami takich sytuacji są przebywanie „z dala od cywilizacji”, w rejonie o słabym zasięgu lub podróżowanie za granicę, gdzie roaming jest drogi.
— Łączność satelitarna. Funkcja łączności satelitarnej ma na celu wysyłanie zgłoszeń alarmowych do służb ratowniczych w sytuacjach awaryjnych. Smartfony z możliwością łączenia się z częstotliwościami satelitarnymi mogą komunikować się ze służbami ratunkowymi w obszarach, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej. Dla lepszego odbioru sygnału z satelitów pożądane jest, aby użytkownik znajdował się na otwartej przestrzeni. Aktualna wersja funkcji zakłada przekazywanie tylko gotowych komunikatów. W przyszłości planowana jest obsługa pełnowartościowej wymiany wiadomościami za pośrednictwem łączności satelitarnej, jednak będzie za to pobierana odrębna opłata.
Złącza
Złącza przewodowe, przewidziane w konstrukcji telefonu.
W tym rozdziale zwykle precyzuje się rodzaj uniwersalnego złącza (najczęściej USB C), a także obecność mini-jack (3,5 mm)(są urządzenia bez takiego gniazda). Może tu również wskazywać się interfejs portu USB C aż do wysokoprędkościowej trzeciej wersji ( USB C v 3 ), umiejscowienie gniazda 3,5 mm (wyjście na słuchawki) oraz obecność dodatkowych portów o bardziej specyficznym przeznaczeniu.
Uniwersalne złącza służą przede wszystkim do ładowania baterii, do podłączania różnych akcesoriów do telefonu oraz do podłączenia samego urządzenia do komputera za pomocą kabla; z kolei port 3,5 mm przeznaczony jest przede wszystkim na słuchawki i inne akcesoria audio, choć możliwe są inne warianty korzystania. Oto bardziej szczegółowy opis różnych rodzajów złączy:
- USB C. Swego rodzaju następca microUSB, który jest coraz częściej stosowany w urządzeniach mobilnych. USB C różni się od swojego poprzednika przede wszystkim nieznacznie zwiększonymi wymiarami oraz wygodną dwustronną konstrukcją: dzięki niej nie ma znaczenia, po której stronie wkłada się wtyczkę. Ponadto interfejs ten pozwala na implementację bardziej zaawansowanych funkcji niż microUSB - w szczególności niektóre technologie szybkiego ładowania były pierwotnie stworzone specjalnie dla USB C. Zwracamy również...uwagę, że standard USB obsługiwany przez tego typu złącze może precyzować się w specyfikacji. Dziś spotyka się następujące odmiany:
- Lightning. Autorskie złącze Apple, używane wyłącznie w iPhonie wśród smartfonów. Posiada dwustronną konstrukcję, która umożliwia podłączenie wtyczki z dowolnej strony. We współczesnych iPhone'ach służy zarówno jako urządzenie uniwersalne, jak i do podłączania słuchawek (w 2016 roku Apple zrezygnowało z wyjścia audio 3,5 mm w tych urządzeniach).
- Autorskie złącze. To czy inne uniwersalne złącze, niezwiązane z typami opisanymi powyżej. W dzisiejszych czasach takie wyposażenie jest niezwykle rzadkie - standardowe interfejsy są wygodniejsze i bardziej uniwersalne, ponieważ pozwalają na zastosowanie nie tylko „rodzimych” akcesoriów, lecz także rozwiązań innych producentów.
- Złącze magnetyczne. Złącze, w którym do utrzymania kabla wykorzystuje się magnes trwały zamiast standardowego systemu wtyczki i gniazda. Takie przyrządy stosowane są głównie w urządzeniach z ochroną przed wodą (patrz „Ochrona przed wilgocią”), a najczęściej - do ładowania baterii oraz jako uzupełnienie standardowych złączy uniwersalnych (najczęściej microUSB lub USB C). Główną zaletą złącza magnetycznego jest to, że nie potrzebuje zaślepki, by chronić się przed wodą. Dzięki temu, po pierwsze, upraszcza się podłączanie i odłączanie ładowarki, a po drugie zminimalizowane jest zużycie zaślepek na standardowych portach - nie trzeba je otwierać i zamykać za każdym razem żeby podłączyć do ładowarki. Co prawda do złącza magnetycznego pasuje tylko specjalny „rodzimy” kabel; jednakże w przypadku zgubienia lub zepsucia tego kabla może być przewidziana opcja ładowania w zwykły sposób za pomocą tradycyjnego uniwersalnego złącza.
- Mini-jack (3,5 mm). Złącze, używane głównie do podłączania słuchawek przewodowych i innych urządzeń audio (takich jak przenośne głośniki). Takie podłączenie jest niezwykle popularne wśród akcesoriów audio (i to nie tylko do przeznaczenia „mobilnego”); tak że wyszukanie słuchawek, zestawów słuchawkowych czy głośników pod ten rodzaj gniazda zwykle nie stanowi problemu. Ponadto gniazdo 3,5 mm może być używane do bardziej szczegółowych zadań - na przykład do podłączenia czytnika kart lub wymiany danych z czujnikami fitness i innymi specyficznymi sprzętami. Jednakże takie funkcje są rzadko używane i wymagają instalacji specjalnych aplikacji, lecz podłączenie słuchawek to podstawowa funkcja takiego złącza, dostępna domyślnie. Dlatego gniazdo mini-jack jest często nazywane „wyjściem na słuchawki”.
- Umiejscowienie wyjścia słuchawkowego. Opisane powyżej gniazdo 3,5 mm we współczesnych telefonach może znajdować się na górze, na dole lub z boku urządzenia. Ten drugi wariant jest generalnie mniej wygodny niż dwa pierwsze i dlatego jest rzadki. A wybór według tego wskaźnika zależy przede wszystkim od tego, jak dokładnie będziesz nosić telefon i z której strony będziesz podłączał do niego słuchawki; optymalne warianty będą się różniły w zależności od sytuacji.
W tym rozdziale zwykle precyzuje się rodzaj uniwersalnego złącza (najczęściej USB C), a także obecność mini-jack (3,5 mm)(są urządzenia bez takiego gniazda). Może tu również wskazywać się interfejs portu USB C aż do wysokoprędkościowej trzeciej wersji ( USB C v 3 ), umiejscowienie gniazda 3,5 mm (wyjście na słuchawki) oraz obecność dodatkowych portów o bardziej specyficznym przeznaczeniu.
Uniwersalne złącza służą przede wszystkim do ładowania baterii, do podłączania różnych akcesoriów do telefonu oraz do podłączenia samego urządzenia do komputera za pomocą kabla; z kolei port 3,5 mm przeznaczony jest przede wszystkim na słuchawki i inne akcesoria audio, choć możliwe są inne warianty korzystania. Oto bardziej szczegółowy opis różnych rodzajów złączy:
- USB C. Swego rodzaju następca microUSB, który jest coraz częściej stosowany w urządzeniach mobilnych. USB C różni się od swojego poprzednika przede wszystkim nieznacznie zwiększonymi wymiarami oraz wygodną dwustronną konstrukcją: dzięki niej nie ma znaczenia, po której stronie wkłada się wtyczkę. Ponadto interfejs ten pozwala na implementację bardziej zaawansowanych funkcji niż microUSB - w szczególności niektóre technologie szybkiego ładowania były pierwotnie stworzone specjalnie dla USB C. Zwracamy również...uwagę, że standard USB obsługiwany przez tego typu złącze może precyzować się w specyfikacji. Dziś spotyka się następujące odmiany:
- USB C 3.2 gen1. Standard wcześniej znany jako USB 3.0 i USB 3.1 gen1. Zapewnia prędkość przesyłania danych do 4,8 Gb/s.
- USB C 3.2 gen2. Współczesna nazwa standardu, dawniej USB 3.1, a następnie USB 3.1 gen2. Prędkość podłączenia przez ten interfejs może sięgać 10 Gb/s.
- USB C 3.2 gen2x2. Standard (wcześniej znany jako USB 3.2), który zapewnia dwukrotnie większą prędkość niż „zwykły” USB 3.2 gen2 - czyli do 20 Gb/s. W przeciwieństwie do poprzednich wersji, był stworzony specjalnie pod złączę USB C.
- Lightning. Autorskie złącze Apple, używane wyłącznie w iPhonie wśród smartfonów. Posiada dwustronną konstrukcję, która umożliwia podłączenie wtyczki z dowolnej strony. We współczesnych iPhone'ach służy zarówno jako urządzenie uniwersalne, jak i do podłączania słuchawek (w 2016 roku Apple zrezygnowało z wyjścia audio 3,5 mm w tych urządzeniach).
- Autorskie złącze. To czy inne uniwersalne złącze, niezwiązane z typami opisanymi powyżej. W dzisiejszych czasach takie wyposażenie jest niezwykle rzadkie - standardowe interfejsy są wygodniejsze i bardziej uniwersalne, ponieważ pozwalają na zastosowanie nie tylko „rodzimych” akcesoriów, lecz także rozwiązań innych producentów.
- Złącze magnetyczne. Złącze, w którym do utrzymania kabla wykorzystuje się magnes trwały zamiast standardowego systemu wtyczki i gniazda. Takie przyrządy stosowane są głównie w urządzeniach z ochroną przed wodą (patrz „Ochrona przed wilgocią”), a najczęściej - do ładowania baterii oraz jako uzupełnienie standardowych złączy uniwersalnych (najczęściej microUSB lub USB C). Główną zaletą złącza magnetycznego jest to, że nie potrzebuje zaślepki, by chronić się przed wodą. Dzięki temu, po pierwsze, upraszcza się podłączanie i odłączanie ładowarki, a po drugie zminimalizowane jest zużycie zaślepek na standardowych portach - nie trzeba je otwierać i zamykać za każdym razem żeby podłączyć do ładowarki. Co prawda do złącza magnetycznego pasuje tylko specjalny „rodzimy” kabel; jednakże w przypadku zgubienia lub zepsucia tego kabla może być przewidziana opcja ładowania w zwykły sposób za pomocą tradycyjnego uniwersalnego złącza.
- Mini-jack (3,5 mm). Złącze, używane głównie do podłączania słuchawek przewodowych i innych urządzeń audio (takich jak przenośne głośniki). Takie podłączenie jest niezwykle popularne wśród akcesoriów audio (i to nie tylko do przeznaczenia „mobilnego”); tak że wyszukanie słuchawek, zestawów słuchawkowych czy głośników pod ten rodzaj gniazda zwykle nie stanowi problemu. Ponadto gniazdo 3,5 mm może być używane do bardziej szczegółowych zadań - na przykład do podłączenia czytnika kart lub wymiany danych z czujnikami fitness i innymi specyficznymi sprzętami. Jednakże takie funkcje są rzadko używane i wymagają instalacji specjalnych aplikacji, lecz podłączenie słuchawek to podstawowa funkcja takiego złącza, dostępna domyślnie. Dlatego gniazdo mini-jack jest często nazywane „wyjściem na słuchawki”.
- Umiejscowienie wyjścia słuchawkowego. Opisane powyżej gniazdo 3,5 mm we współczesnych telefonach może znajdować się na górze, na dole lub z boku urządzenia. Ten drugi wariant jest generalnie mniej wygodny niż dwa pierwsze i dlatego jest rzadki. A wybór według tego wskaźnika zależy przede wszystkim od tego, jak dokładnie będziesz nosić telefon i z której strony będziesz podłączał do niego słuchawki; optymalne warianty będą się różniły w zależności od sytuacji.
Funkcje i możliwości
Dodatkowe funkcje i możliwości urządzenia.
We współczesnych telefonach komórkowych (zwłaszcza smartfonach) może być przewidziana bardzo rozbudowana dodatkowa funkcjonalność. Mogą to być zarówno zwyczajne funkcje, z których wiele jest bezpośrednio związanych z pierwotnym przeznaczeniem urządzenia, jak i raczej nowe i/lub nietypowe funkcje. Do pierwszej kategorii można odnieść przycisk wezwania pomocy (często występujący w telefonach dla seniorów), redukcję szumów, odbiornik FM, diodę powiadomień i czujnik światła. Druga kategoria obejmuje skaner twarzy i skaner linii papilarnych(ten ostatni może być umiejscowiony na tylnej pokrywie, panelu bocznym, przednim, a nawet bezpośrednio na ekranie), żyroskop, zaawansowaną pełnowartościową latarkę, dźwięk stereo, dźwięk przestrzenny 3D, Hi-Res Audio, a nawet tak egzotyczne rzeczy jak barometr. Oto bardziej szczegółowy opis każdego...wariantu:
— Skaner twarzy (FaceID). Specjalna technologia rozpoznawania twarzy użytkownika nie tyko za sprawą fotografowania, lecz także dzięki budowie trójwymiarowego modelu twarzy na podstawie danych ze specjalnego modułu na panelu przednim. Technologia ta jest stale udoskonalana, obecnie jest w stanie uwzględnić zmianę fryzury i zarostu, obecność okularów, makijażu itp. Jednocześnie rozpoznawanie bliźniaków i twarzy dzieci pozostają słabymi punktami (mają mniej cech indywidualnych niż u osób dorosłych). Głównym zastosowaniem skanera twarzy jest uwierzytelnianie przy odblokowywaniu smartfona, logowaniu do aplikacji, dokonywaniu płatności itp. Jednocześnie możliwe są inne, bardziej oryginalne scenariusze użycia. Na przykład, w niektórych aplikacjach skaner twarzy odczytuje wyraz twarzy użytkownika, a następnie ten wyraz jest powtarzany przez twarz na ekranie telefonu.
— Skaner odcisków palców. Czytnik linii papilarnych. Służy głównie do autoryzacji użytkownika - np. przy odblokowywaniu urządzenia, przy logowaniu do określonych aplikacji lub kont, przy potwierdzaniu płatności itp. Jeśli chodzi o różne warianty umiejscowienia, to najbardziej popularne są obecnie skanery umiejscowione w tylnej obudowie urządzenia - taki czujnik można dotknąć palcem wskazującym, nie puszczając smartfona i praktycznie bez zmiany chwytu. Skaner na bocznej ściance działa w podobny sposób, lecz aby go uruchomić, nie wystarczy go po prostu dotknąć, należałoby przesunąć po nim palcem. Taki format pracy ma na celu uniknięcie wystąpienia fałszywych detekcji przy normalnym trzymaniu (zwykle skaner znajduje się tuż pod kciukiem prawej ręki), co więcej, niewielka powierzchnia czujnika nie pozwala na odczytanie wystarczająco dużego fragmentu odcisku palca bez poruszania palcem. Z kolei, czujniki na przednim panelu były jakiś czas temu dość popularne - w szczególności dzięki Apple, które jako pierwsze zaimplementowało rozpoznawanie odcisków palców w swoich gadżetach; jabłkowe smartfony nadal używają właśnie tradycyjnego wariantu skanera, zlokalizowanego z przodu. Jednakże taka lokalizacja nieuchronnie zwiększa rozmiar dolnej ramki, więc w dzisiejszych czasach coraz większą popularność zyskuje inny wariant - skanery umieszczane bezpośrednio w ekranie (a dokładniej pod matrycą ekranu) nie zajmujące dodatkowego miejsca na panelu przednim.
— Dźwięk stereo. Możliwość odtwarzania pełnowartościowego dźwięku stereo przez własne głośniki telefonu, bez zewnętrznych urządzeń audio. Do tego zadania potrzeba co najmniej dwa głośniki. Komplikuje to konstrukcję i zwiększa jej koszt, lecz ma pozytywny wpływ na jakość dźwięku: jest bardziej wyrazisty i szczegółowy niż przy użyciu jednego głośnika, ma efekt trójwymiarowości, a także wyższy poziom głośności.
— Dźwięk przestrzenny 3D. Mechanika przestrzennego dźwięku z lokalizacją źródeł dźwięku w trójwymiarowej przestrzeni pozwala głęboko zanurzyć się w atmosferze filmów, delektować się słuchaniem muzyki lub całkowicie zagłębić się w mobilnej rozgrywce. Algorytmy implementacji dźwięku 3D w smartfonach różnią się pod względem obsługi programowej i sprzętowej, ale wszystkie mają na celu uzyskanie efektu realistycznej sceny dźwiękowej. Należy pamiętać, że przez obsługę dźwięku przestrzennego rozumie się zarówno powszechnie stosowane technologie, takie jak Dolby Atmos czy DTS:X Ultra, jak i autorskie rozwiązania od poszczególnych marek audio, które dołożyli swoją rękę do podsystemu dźwiękowego urządzenia mobilnego (AKG, JBL, Harman, Huawei / Honor Histen itp.).
– Dźwięk Hi-Res. Obsługa przez urządzenie mobilne dźwięku o wysokiej rozdzielczości Hi-Res Audio — sygnału cyfrowego o parametrach od 96 kHz / 24 bity. Ścieżki audio w tym formacie brzmią jak najbliżej oryginalnych pomysłów autorów kompozycji. Rezultatem jest dźwięk możliwie najbliższy temu, co zostało nagrane w studiu.
— Odbiornik FM. Wbudowany moduł do odbioru stacji radiowych, nadających w zakresie FM. Niektóre urządzenia obsługują też inne zakresy, jednak to właśnie FM cieszy się obecnie największą popularnością (ze względu na możliwość przekazywania dźwięku stereo), zatem właśnie w nim najczęściej nadają stacje muzyczne. Należy pamiętać, że niektóre urządzenia mogą wymagać podłączenia słuchawek przewodowych, aby móc zapewnić niezawodny odbiór - ich kabel pełni rolę anteny zewnętrznej.
— Dioda powiadomień. Fizycznie odseparowany sygnalizator świetlny, pulsujący lub stale świecący w odpowiedzi na przychodzące powiadomienia o nieodebranych połączeniach i odebranych wiadomościach (w tym od komunikatorów internetowych i klientów sieci społecznościowych). Ponadto lampka ta zwykle sygnalizuje niski poziom naładowania baterii smartfona i zapala się w trakcie procedury uzupełniania baterii. Sposób realizacji wskaźnika powiadomień może się różnić: dla niektórych telefonów jest jednokolorowy, dla innych posiada kolorowe kodowanie sygnałów, które można elastycznie regulować dla określonych wydarzeń poprzez menu ustawień. Wskaźnik umożliwia wizualną ocenę obecności przychodzących powiadomień bez konieczności włączania ekranu smartfona.
— Przycisk połączenia alarmowego. Osobny przycisk, przeznaczony do użycia w nagłych wypadkach. Konkretna funkcjonalność takiego przycisku może się różnić w zależności od modelu: wysyłanie „alarmujących” SMS-ów na wybrane numery, automatyczne odbieranie połączeń z tych numerów lub dzwonienie po kolei, włączanie syreny itp. W każdym przypadku przycisk alarmowy jest zwykle dobrze widoczny, a jego obecność jest szczególnie przydatna, gdy telefon jest używany przez osobę starszą (w rzeczywistości w specjalistycznych urządzeniach przeznaczonych dla osób w podeszłym wieku funkcja ta jest wręcz obowiązkowa).
— Redukcja szumów. Filtr elektroniczny, który oczyszcza głos użytkownika z zewnętrznego hałasu (odgłosy ulicy, szum wiatru w kratce mikrofonu itp.). Tym samym rozmówca na drugim końcu linii słyszy tylko głos, praktycznie bez zbędnych dźwięków. Oczywiście żaden system redukcji szumów nie jest doskonały; jednak w większości przypadków funkcja ta znacznie poprawia jakość głosu przekazywanego przez telefon do rozmówcy.
— Żyroskop. Urządzenie, które śledzi obroty telefonu komórkowego w przestrzeni. Współczesne żyroskopy z reguły pracują na wszystkich trzech osiach i są w stanie rozpoznać zarówno kąt, jak i prędkość obrotu; dodatkowo funkcja ta niemalże zawsze zakłada obecność akcelerometru, który pozwala (między innymi) określić wstrząsy i nagłe przesunięcia obudowy.
— Pełnowartościowa latarka. Obecność w telefonie zaawansowanej latarki - mocniejszej i bardziej funkcjonalnej niż zwykła. Konkretna konstrukcja i możliwości takiej latarki mogą się różnić. Tak więc, w niektórych urządzeniach w górnym rogu znajduje się osobna dioda LED (lub zestaw diod LED), to źródło światła służy wyłącznie jako latarka. W tych innych (głównie smartfonach) chodzi o specjalną konstrukcję lampy błyskowej: która składa się z kilku diod LED, z których tylko niektóre są zwykle używane do oświetlenia przy nagrywaniu, a wszystkie na raz włączają się przy uruchomieniu latarki. Dodatkowa funkcjonalność takiego źródła światła może obejmować wskaźnik laserowy, ogniskowanie wiązki, sterowanie jasnością itp. W każdym razie większość modeli z tą funkcją należy do wytrzymałych urządzeń o podwyższonej odporności na kurz, wilgoć i uderzenia (są jednak wyjątki).
— Czujnik światła. Czujnik, monitorujący poziom światła w otoczeniu. Służy głównie do automatycznej regulacji jasności ekranu: w jasnym otoczeniu jasność podnosi się, aby obraz pozostawał widoczny, a o zmierzchu i ciemności maleje, co oszczędza energię baterii i zmniejsza zmęczenie oczu.
— Barometr. Czujnik do pomiaru ciśnienia atmosferycznego. Sam barometr określa tylko ciśnienie w czasie rzeczywistym, lecz sposoby wykorzystania tych danych mogą się różnić w zależności od oprogramowania zainstalowanego w telefonie. Na przykład niektóre aplikacje nawigacyjne mogą określać różnicę wysokości między poszczególnymi punktami na ziemi na podstawie różnicy ciśnienia atmosferycznego w tych punktach; a w programach meteorologicznych dane barometryczne mogą poprawić dokładność prognoz pogody. Funkcja ta przyda się również osobom wrażliwym na pogodę: sygnalizuje zmianę pogody, pozwalając dokładniej określić przyczynę dolegliwości i podjąć działania w celu ich wyeliminowania.
We współczesnych telefonach komórkowych (zwłaszcza smartfonach) może być przewidziana bardzo rozbudowana dodatkowa funkcjonalność. Mogą to być zarówno zwyczajne funkcje, z których wiele jest bezpośrednio związanych z pierwotnym przeznaczeniem urządzenia, jak i raczej nowe i/lub nietypowe funkcje. Do pierwszej kategorii można odnieść przycisk wezwania pomocy (często występujący w telefonach dla seniorów), redukcję szumów, odbiornik FM, diodę powiadomień i czujnik światła. Druga kategoria obejmuje skaner twarzy i skaner linii papilarnych(ten ostatni może być umiejscowiony na tylnej pokrywie, panelu bocznym, przednim, a nawet bezpośrednio na ekranie), żyroskop, zaawansowaną pełnowartościową latarkę, dźwięk stereo, dźwięk przestrzenny 3D, Hi-Res Audio, a nawet tak egzotyczne rzeczy jak barometr. Oto bardziej szczegółowy opis każdego...wariantu:
— Skaner twarzy (FaceID). Specjalna technologia rozpoznawania twarzy użytkownika nie tyko za sprawą fotografowania, lecz także dzięki budowie trójwymiarowego modelu twarzy na podstawie danych ze specjalnego modułu na panelu przednim. Technologia ta jest stale udoskonalana, obecnie jest w stanie uwzględnić zmianę fryzury i zarostu, obecność okularów, makijażu itp. Jednocześnie rozpoznawanie bliźniaków i twarzy dzieci pozostają słabymi punktami (mają mniej cech indywidualnych niż u osób dorosłych). Głównym zastosowaniem skanera twarzy jest uwierzytelnianie przy odblokowywaniu smartfona, logowaniu do aplikacji, dokonywaniu płatności itp. Jednocześnie możliwe są inne, bardziej oryginalne scenariusze użycia. Na przykład, w niektórych aplikacjach skaner twarzy odczytuje wyraz twarzy użytkownika, a następnie ten wyraz jest powtarzany przez twarz na ekranie telefonu.
— Skaner odcisków palców. Czytnik linii papilarnych. Służy głównie do autoryzacji użytkownika - np. przy odblokowywaniu urządzenia, przy logowaniu do określonych aplikacji lub kont, przy potwierdzaniu płatności itp. Jeśli chodzi o różne warianty umiejscowienia, to najbardziej popularne są obecnie skanery umiejscowione w tylnej obudowie urządzenia - taki czujnik można dotknąć palcem wskazującym, nie puszczając smartfona i praktycznie bez zmiany chwytu. Skaner na bocznej ściance działa w podobny sposób, lecz aby go uruchomić, nie wystarczy go po prostu dotknąć, należałoby przesunąć po nim palcem. Taki format pracy ma na celu uniknięcie wystąpienia fałszywych detekcji przy normalnym trzymaniu (zwykle skaner znajduje się tuż pod kciukiem prawej ręki), co więcej, niewielka powierzchnia czujnika nie pozwala na odczytanie wystarczająco dużego fragmentu odcisku palca bez poruszania palcem. Z kolei, czujniki na przednim panelu były jakiś czas temu dość popularne - w szczególności dzięki Apple, które jako pierwsze zaimplementowało rozpoznawanie odcisków palców w swoich gadżetach; jabłkowe smartfony nadal używają właśnie tradycyjnego wariantu skanera, zlokalizowanego z przodu. Jednakże taka lokalizacja nieuchronnie zwiększa rozmiar dolnej ramki, więc w dzisiejszych czasach coraz większą popularność zyskuje inny wariant - skanery umieszczane bezpośrednio w ekranie (a dokładniej pod matrycą ekranu) nie zajmujące dodatkowego miejsca na panelu przednim.
— Dźwięk stereo. Możliwość odtwarzania pełnowartościowego dźwięku stereo przez własne głośniki telefonu, bez zewnętrznych urządzeń audio. Do tego zadania potrzeba co najmniej dwa głośniki. Komplikuje to konstrukcję i zwiększa jej koszt, lecz ma pozytywny wpływ na jakość dźwięku: jest bardziej wyrazisty i szczegółowy niż przy użyciu jednego głośnika, ma efekt trójwymiarowości, a także wyższy poziom głośności.
— Dźwięk przestrzenny 3D. Mechanika przestrzennego dźwięku z lokalizacją źródeł dźwięku w trójwymiarowej przestrzeni pozwala głęboko zanurzyć się w atmosferze filmów, delektować się słuchaniem muzyki lub całkowicie zagłębić się w mobilnej rozgrywce. Algorytmy implementacji dźwięku 3D w smartfonach różnią się pod względem obsługi programowej i sprzętowej, ale wszystkie mają na celu uzyskanie efektu realistycznej sceny dźwiękowej. Należy pamiętać, że przez obsługę dźwięku przestrzennego rozumie się zarówno powszechnie stosowane technologie, takie jak Dolby Atmos czy DTS:X Ultra, jak i autorskie rozwiązania od poszczególnych marek audio, które dołożyli swoją rękę do podsystemu dźwiękowego urządzenia mobilnego (AKG, JBL, Harman, Huawei / Honor Histen itp.).
– Dźwięk Hi-Res. Obsługa przez urządzenie mobilne dźwięku o wysokiej rozdzielczości Hi-Res Audio — sygnału cyfrowego o parametrach od 96 kHz / 24 bity. Ścieżki audio w tym formacie brzmią jak najbliżej oryginalnych pomysłów autorów kompozycji. Rezultatem jest dźwięk możliwie najbliższy temu, co zostało nagrane w studiu.
— Odbiornik FM. Wbudowany moduł do odbioru stacji radiowych, nadających w zakresie FM. Niektóre urządzenia obsługują też inne zakresy, jednak to właśnie FM cieszy się obecnie największą popularnością (ze względu na możliwość przekazywania dźwięku stereo), zatem właśnie w nim najczęściej nadają stacje muzyczne. Należy pamiętać, że niektóre urządzenia mogą wymagać podłączenia słuchawek przewodowych, aby móc zapewnić niezawodny odbiór - ich kabel pełni rolę anteny zewnętrznej.
— Dioda powiadomień. Fizycznie odseparowany sygnalizator świetlny, pulsujący lub stale świecący w odpowiedzi na przychodzące powiadomienia o nieodebranych połączeniach i odebranych wiadomościach (w tym od komunikatorów internetowych i klientów sieci społecznościowych). Ponadto lampka ta zwykle sygnalizuje niski poziom naładowania baterii smartfona i zapala się w trakcie procedury uzupełniania baterii. Sposób realizacji wskaźnika powiadomień może się różnić: dla niektórych telefonów jest jednokolorowy, dla innych posiada kolorowe kodowanie sygnałów, które można elastycznie regulować dla określonych wydarzeń poprzez menu ustawień. Wskaźnik umożliwia wizualną ocenę obecności przychodzących powiadomień bez konieczności włączania ekranu smartfona.
— Przycisk połączenia alarmowego. Osobny przycisk, przeznaczony do użycia w nagłych wypadkach. Konkretna funkcjonalność takiego przycisku może się różnić w zależności od modelu: wysyłanie „alarmujących” SMS-ów na wybrane numery, automatyczne odbieranie połączeń z tych numerów lub dzwonienie po kolei, włączanie syreny itp. W każdym przypadku przycisk alarmowy jest zwykle dobrze widoczny, a jego obecność jest szczególnie przydatna, gdy telefon jest używany przez osobę starszą (w rzeczywistości w specjalistycznych urządzeniach przeznaczonych dla osób w podeszłym wieku funkcja ta jest wręcz obowiązkowa).
— Redukcja szumów. Filtr elektroniczny, który oczyszcza głos użytkownika z zewnętrznego hałasu (odgłosy ulicy, szum wiatru w kratce mikrofonu itp.). Tym samym rozmówca na drugim końcu linii słyszy tylko głos, praktycznie bez zbędnych dźwięków. Oczywiście żaden system redukcji szumów nie jest doskonały; jednak w większości przypadków funkcja ta znacznie poprawia jakość głosu przekazywanego przez telefon do rozmówcy.
— Żyroskop. Urządzenie, które śledzi obroty telefonu komórkowego w przestrzeni. Współczesne żyroskopy z reguły pracują na wszystkich trzech osiach i są w stanie rozpoznać zarówno kąt, jak i prędkość obrotu; dodatkowo funkcja ta niemalże zawsze zakłada obecność akcelerometru, który pozwala (między innymi) określić wstrząsy i nagłe przesunięcia obudowy.
— Pełnowartościowa latarka. Obecność w telefonie zaawansowanej latarki - mocniejszej i bardziej funkcjonalnej niż zwykła. Konkretna konstrukcja i możliwości takiej latarki mogą się różnić. Tak więc, w niektórych urządzeniach w górnym rogu znajduje się osobna dioda LED (lub zestaw diod LED), to źródło światła służy wyłącznie jako latarka. W tych innych (głównie smartfonach) chodzi o specjalną konstrukcję lampy błyskowej: która składa się z kilku diod LED, z których tylko niektóre są zwykle używane do oświetlenia przy nagrywaniu, a wszystkie na raz włączają się przy uruchomieniu latarki. Dodatkowa funkcjonalność takiego źródła światła może obejmować wskaźnik laserowy, ogniskowanie wiązki, sterowanie jasnością itp. W każdym razie większość modeli z tą funkcją należy do wytrzymałych urządzeń o podwyższonej odporności na kurz, wilgoć i uderzenia (są jednak wyjątki).
— Czujnik światła. Czujnik, monitorujący poziom światła w otoczeniu. Służy głównie do automatycznej regulacji jasności ekranu: w jasnym otoczeniu jasność podnosi się, aby obraz pozostawał widoczny, a o zmierzchu i ciemności maleje, co oszczędza energię baterii i zmniejsza zmęczenie oczu.
— Barometr. Czujnik do pomiaru ciśnienia atmosferycznego. Sam barometr określa tylko ciśnienie w czasie rzeczywistym, lecz sposoby wykorzystania tych danych mogą się różnić w zależności od oprogramowania zainstalowanego w telefonie. Na przykład niektóre aplikacje nawigacyjne mogą określać różnicę wysokości między poszczególnymi punktami na ziemi na podstawie różnicy ciśnienia atmosferycznego w tych punktach; a w programach meteorologicznych dane barometryczne mogą poprawić dokładność prognoz pogody. Funkcja ta przyda się również osobom wrażliwym na pogodę: sygnalizuje zmianę pogody, pozwalając dokładniej określić przyczynę dolegliwości i podjąć działania w celu ich wyeliminowania.
Nawigacja
Nawigacyjne funkcje i możliwości, przewidziane w urządzeniu - zwykle smartfonie.
Współczesny smartfon musi mieć moduł GPS i kompas cyfrowy. Ponadto, aby przyspieszyć pracę, często przewidziany jest aGPS, dla poprawy dokładności - Dual GPS . Oto bardziej szczegółowy opis tych funkcji:
— aGPS. Dodatkowa funkcja, przyspieszająca uruchomienie głównego odbiornika GPS. Aby odbiornik działał zgodnie ze swoim głównym przeznaczeniem, niezbędne jest zaktualizowanie danych o położeniu satelitów nawigacyjnych; uzyskanie tych danych w sposób klasyczny, bezpośrednio z samych satelitów może zająć dość dużo czasu (do kilku minut). Szczególnie dotyczy to tzw. „zimnego startu” - gdy odbiornik uruchamia się po długiej przerwie, a dane w nim zapisane stały się całkowicie nieaktualne. aGPS (Assisted GPS) pozwala na otrzymywanie aktualnych informacji serwisowych od operatora - z najbliższej stacji bazowej (funkcja ta jest obecnie obsługiwana przez większość operatorów). Może to znacznie przyspieszyć proces uruchamiania.
— Moduł GPS. Moduł nawigacyjny, umożliwiający określenie aktualnych współrzędnych urządzenia poprzez system nawigacji satelitarnej GPS. Przypomnijmy, że GPS jest najstarszym i najbardziej powszechnym z tych systemów. Standardowa dokładność pozycjonowania współczesnych odbiorników tego standardu wynosi około 6 - 8 m, a przy zastosowaniu specjalnych technologii - kilkadziesiąt cent...ymetrów. Jeśli chodzi o moduły GPS w telefonach, zapewniają one jedynie określenie aktualnej lokalizacji; sposoby wykorzystania tych danych mogą się różnić w zależności od systemu operacyjnego i zainstalowanych aplikacji. Do najpopularniejszych odmian należą: nawigacja według map (w tym zapisywanie ścieżek), geotagowanie zdjęć i postów w sieciach społecznościowych, wyszukiwanie różnych obiektów w pobliżu (atrakcji, przystanków autobusowych, sklepów, hoteli, kawiarni/restauracji, służb ratowniczych itp.), Przekazywanie lokalizacji użytkownika (na przykład do firm taksówkarskich lub dostawczych) itp.
Należy pamiętać, że w przypisach do tego punktu mogą być wskazywane dodatkowe systemy obsługiwane przez odbiornik satelitarny - na przykład europejski Galileo. Wyjątkiem jest rosyjski GLONASS, z którym zgodność jest określona osobno (patrz poniżej).
— Dual GPS. Dodatkowa funkcja, spotykana we współczesnych odbiornikach GPS (patrz wyżej). Takie odbiorniki pracują nie na jednej częstotliwości, jak bardziej tradycyjne moduły, lecz na dwóch („L1 + L5”) - odbierając w ten sposób dwa pakiety sygnałów naraz i porównując je ze sobą. Taki format pracy znacznie zwiększa dokładność pozycjonowania - w niektórych przypadkach nawet do 10 - 20 cm. Dodatkowo Dual GPS umożliwia poprawne przetwarzanie sygnałów odbitych od wieżowców - zwiększa to efektywność w gęsto zabudowanych obszarach miejskich. Należy jednak zauważyć, że nie zawsze jest możliwe pełnowartościowe wykorzystanie tej funkcji. Dlatego pełne wsparcie dla L5 jest dostępne tylko w europejskim systemie Galileo; w przypadku GPS (od 2020 r.) taką transmisję prowadzi tylko około połowa satelitów, a w GLONASS spodziewana jest nie wcześniej niż w 2030 r. Ponadto kompatybilność może być ograniczona możliwościami smartfona: na przykład w niektórych modelach tryb Dual GPS staje się dostępny dopiero po aktualizacji oprogramowania układowego.
— GLONASS. Możliwość korzystania z systemu nawigacji satelitarnej GLONASS. Jest to rosyjska alternatywa dla amerykańskiego GPS zapewniająca globalne pokrycie. W trybie standardowym prawie nie różni się dokładnością od GPS (ok. 5 - 10 m), lecz w trybach specjalnych jest zauważalnie gorszy (2,8 m kontra 30 cm). Dlatego we współczesnych smartfonach GLONASS praktycznie nie jest używany jako główny system nawigacyjny - zwykle kompatybilność z nim jest zapewniana jako dodatkowa funkcja modułu GPS. Możliwość jednoczesnego odbioru sygnałów z dwóch systemów satelitarnych pozytywnie wpływa na jakość nawigacji, szczególnie w gęsto zabudowanych obszarach miejskich, w pomieszczeniach i na terenach górskich: zmniejsza się liczba martwych stref, skraca się czas wyszukiwania satelitów, a także zwiększa się dokładność pozycjonowania.
— Galileo. Europejski system nawigacji satelitarnej, stworzony jako alternatywa dla amerykańskiego GPS. Należy zauważyć, że znajduje się on pod kontrolą departamentów cywilnych, a nie wojskowych. Przy pełnej flocie składającej się z 24 aktywnych satelitów system zapewnia dokładność do 1 m w trybie publicznym oraz do 20 cm z serwisem GHA. Działając w połączeniu z GPS, system Galileo zapewnia dokładniejsze określanie lokalizacji, zwłaszcza w gęsto zaludnionych obszarach.
— Kompas cyfrowy. Elektroniczny analog konwencjonalnego kompasu: moduł, który pozwala określić kierunek stron świata. Z reguły wykorzystuje tę samą zasadę działania, a konstrukcja oparta jest na miniaturowym czujniku magnetycznym. Wraz z modułem GPS jest niemal niezbędną funkcją we współczesnych smartfonach. Co prawda kompasy cyfrowe w większości nie błyszczą dokładnością - jednak w danym przypadku ta wada nie jest krytyczna, gdyż w przypadku smartfona taka dokładność jest rzadko wymagana.
Współczesny smartfon musi mieć moduł GPS i kompas cyfrowy. Ponadto, aby przyspieszyć pracę, często przewidziany jest aGPS, dla poprawy dokładności - Dual GPS . Oto bardziej szczegółowy opis tych funkcji:
— aGPS. Dodatkowa funkcja, przyspieszająca uruchomienie głównego odbiornika GPS. Aby odbiornik działał zgodnie ze swoim głównym przeznaczeniem, niezbędne jest zaktualizowanie danych o położeniu satelitów nawigacyjnych; uzyskanie tych danych w sposób klasyczny, bezpośrednio z samych satelitów może zająć dość dużo czasu (do kilku minut). Szczególnie dotyczy to tzw. „zimnego startu” - gdy odbiornik uruchamia się po długiej przerwie, a dane w nim zapisane stały się całkowicie nieaktualne. aGPS (Assisted GPS) pozwala na otrzymywanie aktualnych informacji serwisowych od operatora - z najbliższej stacji bazowej (funkcja ta jest obecnie obsługiwana przez większość operatorów). Może to znacznie przyspieszyć proces uruchamiania.
— Moduł GPS. Moduł nawigacyjny, umożliwiający określenie aktualnych współrzędnych urządzenia poprzez system nawigacji satelitarnej GPS. Przypomnijmy, że GPS jest najstarszym i najbardziej powszechnym z tych systemów. Standardowa dokładność pozycjonowania współczesnych odbiorników tego standardu wynosi około 6 - 8 m, a przy zastosowaniu specjalnych technologii - kilkadziesiąt cent...ymetrów. Jeśli chodzi o moduły GPS w telefonach, zapewniają one jedynie określenie aktualnej lokalizacji; sposoby wykorzystania tych danych mogą się różnić w zależności od systemu operacyjnego i zainstalowanych aplikacji. Do najpopularniejszych odmian należą: nawigacja według map (w tym zapisywanie ścieżek), geotagowanie zdjęć i postów w sieciach społecznościowych, wyszukiwanie różnych obiektów w pobliżu (atrakcji, przystanków autobusowych, sklepów, hoteli, kawiarni/restauracji, służb ratowniczych itp.), Przekazywanie lokalizacji użytkownika (na przykład do firm taksówkarskich lub dostawczych) itp.
Należy pamiętać, że w przypisach do tego punktu mogą być wskazywane dodatkowe systemy obsługiwane przez odbiornik satelitarny - na przykład europejski Galileo. Wyjątkiem jest rosyjski GLONASS, z którym zgodność jest określona osobno (patrz poniżej).
— Dual GPS. Dodatkowa funkcja, spotykana we współczesnych odbiornikach GPS (patrz wyżej). Takie odbiorniki pracują nie na jednej częstotliwości, jak bardziej tradycyjne moduły, lecz na dwóch („L1 + L5”) - odbierając w ten sposób dwa pakiety sygnałów naraz i porównując je ze sobą. Taki format pracy znacznie zwiększa dokładność pozycjonowania - w niektórych przypadkach nawet do 10 - 20 cm. Dodatkowo Dual GPS umożliwia poprawne przetwarzanie sygnałów odbitych od wieżowców - zwiększa to efektywność w gęsto zabudowanych obszarach miejskich. Należy jednak zauważyć, że nie zawsze jest możliwe pełnowartościowe wykorzystanie tej funkcji. Dlatego pełne wsparcie dla L5 jest dostępne tylko w europejskim systemie Galileo; w przypadku GPS (od 2020 r.) taką transmisję prowadzi tylko około połowa satelitów, a w GLONASS spodziewana jest nie wcześniej niż w 2030 r. Ponadto kompatybilność może być ograniczona możliwościami smartfona: na przykład w niektórych modelach tryb Dual GPS staje się dostępny dopiero po aktualizacji oprogramowania układowego.
— GLONASS. Możliwość korzystania z systemu nawigacji satelitarnej GLONASS. Jest to rosyjska alternatywa dla amerykańskiego GPS zapewniająca globalne pokrycie. W trybie standardowym prawie nie różni się dokładnością od GPS (ok. 5 - 10 m), lecz w trybach specjalnych jest zauważalnie gorszy (2,8 m kontra 30 cm). Dlatego we współczesnych smartfonach GLONASS praktycznie nie jest używany jako główny system nawigacyjny - zwykle kompatybilność z nim jest zapewniana jako dodatkowa funkcja modułu GPS. Możliwość jednoczesnego odbioru sygnałów z dwóch systemów satelitarnych pozytywnie wpływa na jakość nawigacji, szczególnie w gęsto zabudowanych obszarach miejskich, w pomieszczeniach i na terenach górskich: zmniejsza się liczba martwych stref, skraca się czas wyszukiwania satelitów, a także zwiększa się dokładność pozycjonowania.
— Galileo. Europejski system nawigacji satelitarnej, stworzony jako alternatywa dla amerykańskiego GPS. Należy zauważyć, że znajduje się on pod kontrolą departamentów cywilnych, a nie wojskowych. Przy pełnej flocie składającej się z 24 aktywnych satelitów system zapewnia dokładność do 1 m w trybie publicznym oraz do 20 cm z serwisem GHA. Działając w połączeniu z GPS, system Galileo zapewnia dokładniejsze określanie lokalizacji, zwłaszcza w gęsto zaludnionych obszarach.
— Kompas cyfrowy. Elektroniczny analog konwencjonalnego kompasu: moduł, który pozwala określić kierunek stron świata. Z reguły wykorzystuje tę samą zasadę działania, a konstrukcja oparta jest na miniaturowym czujniku magnetycznym. Wraz z modułem GPS jest niemal niezbędną funkcją we współczesnych smartfonach. Co prawda kompasy cyfrowe w większości nie błyszczą dokładnością - jednak w danym przypadku ta wada nie jest krytyczna, gdyż w przypadku smartfona taka dokładność jest rzadko wymagana.
Pojemność baterii
Pojemność baterii, w którą wyposażono telefon komórkowy.
Teoretycznie większa pojemność baterii pozwala na dłuższe ładowanie urządzenia. Należy jednak mieć na uwadze, że rzeczywisty czas pracy baterii będzie również zależał od poboru mocy przez gadżet - a determinuje go specyfikacja sprzętowa, system operacyjny, specjalne rozwiązania przewidziane w konstrukcji itp. Tak więc w praktyce telefony z pojemnymi bateriami są generalnie „długo działające”, lecz rzeczywista autonomia może się znacznie różnić nawet w dwóch modelach o podobnej specyfikacji. Dlatego dla dokładnej oceny lepiej skupić się nie na pojemności baterii, lecz na zadeklarowanym bezpośrednio przez producenta czasie pracy w różnych trybach (patrz poniżej).
Teoretycznie większa pojemność baterii pozwala na dłuższe ładowanie urządzenia. Należy jednak mieć na uwadze, że rzeczywisty czas pracy baterii będzie również zależał od poboru mocy przez gadżet - a determinuje go specyfikacja sprzętowa, system operacyjny, specjalne rozwiązania przewidziane w konstrukcji itp. Tak więc w praktyce telefony z pojemnymi bateriami są generalnie „długo działające”, lecz rzeczywista autonomia może się znacznie różnić nawet w dwóch modelach o podobnej specyfikacji. Dlatego dla dokładnej oceny lepiej skupić się nie na pojemności baterii, lecz na zadeklarowanym bezpośrednio przez producenta czasie pracy w różnych trybach (patrz poniżej).
Wymienna bateria
Telefon posiada wymienną baterię, którą można wyjąć z etui własnymi rękami, bez pomocy specjalnych narzędzi lub całkowitego demontażu urządzenia. Wyjmowany akumulator można łatwo wymienić w przypadku jego awarii, zużycia lub konieczności spędzenia długiego czasu z dala od „cywilizacji elektrycznej” – można nawet zaopatrzyć się w zapasowe akumulatory i wymienić je, gdy poziom naładowania się wyczerpie. Z drugiej strony wymienna konstrukcja baterii zmniejsza niezawodność obudowy urządzenia mobilnego. Baterie wymienne spotyka się w telefonach przyciskowych, niektórych modelach dla wojska i turystyki, a bardzo rzadko w smartfonach.
Czas pracy (PCMark)
Na tle faktu, że producenci w specyfikacji swoich gadżetów podają bardzo umowny czas pracy (w nieznanym trybie, z niezrozumiałymi wartościami jasności i ustawieniami telefonu), który jest bardziej chwytem marketingowym i nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości, postanowiliśmy ukazywać dokładniejszy obraz dzięki niezależnemu testowi. W tym rozdziale podaje się czas pracy smartfona według wyników benchmarku PCMark Work 2.0 Battery Life, który ocenia efektywność energetyczną w pięciu formatach pracy: surfowanie po sieci, oglądanie/edycja wideo, edycja zdjęć, praca z dokumentami tekstowymi oraz praca z danymi (ekstrakcja ich z różnych formatów plików, robienie wykresów). To główne zadania, z którymi smartfon ma do czynienia w życiu codziennym. Ponadto, dzięki temu formatowi testu, wyniki bardzo dokładnie odpowiadają rzeczywistej autonomii gadżetu przy aktywnym użytkowaniu w ciągu dnia; na ich podstawie można dość wiarygodnie oszacować, jak długo wytrzyma bateria, jeśli nie "wypuszczać telefonu z rąk".
Test DxOMark (bateria)
Testowanie baterii telefonów komórkowych według metodologii niezależnej organizacji DxOMark pozwala na uzyskanie rozsądnej oceny urządzenia z punktu widzenia jakości używanej baterii i jej wydajności. Testy uwzględniają dynamikę ładowania, energooszczędność, wydajność w różnych scenariuszach użytkowania smartfona (symuluje się obciążenie w grach, przy strumieniowaniu wideo, połączeniach głosowych itp.). Ostateczna ocena oparta jest na wynikach trzech parametrów: czasu pracy baterii, diagramu ładowania i efektywności zużycia zgromadzonych rezerw energii. Po przejściu testu telefon dostaje punkty za jakość baterii.
Szybkie ładowanie
Technologia szybkiego ładowania obsługiwana przez urządzenie.
Samo w sobie szybkie ładowanie, jak sama nazwa wskazuje, skraca czas ładowania w porównaniu do standardowej procedury. W tym celu stosuje się podwyższone napięcie i/lub natężenie prądu, a także specjalne „inteligentne” sterowanie procesem. Jednak możliwości i cechy szczególne takiego ładowania mogą się różnić w zależności od konkretnej technologii zastosowanej w urządzeniu. Ta sama technologia powinna być obsługiwana przez ładowarkę – to jedyny sposób, aby zagwarantować w 100% poprawne działanie. Co prawda niektóre rodzaje szybkiego ładowania są ze sobą kompatybilne - jednak tę kwestię należy wyjaśnić osobno, a kompatybilność nie zawsze jest pełna.
Oto krótki opis najpopularniejszych obecnie technologii:
- Quick Charge (1.0, 2.0, 3.0, 4.0, 5.0). Technologia stworzona przez Qualcomm i stosowana w smartfonach z procesorami tej firmy. Im nowsza wersja, tym doskonalsza technologia: np. w Quick Charge 2.0 dostępne są 3 warianty stałego napięcia, a w wersji 3.0 - płynna regulacja w zakresie od 3,6 do 20 V. Najczęściej urządzenia z nowszą wersją Quick Charge są kompatybilne ze starszymi ładowarkami, jednak do pełnowartościowego wykorzystania pożądane jest pełne dopasowanie między wersjami.
Zauważamy również, że niektóre wersje Quick Charge stały się podstawą niektórych innych technologii, takich jak Asus BoostMaster i Meizu mCharge. Jednakże, wza...jemna kompatybilność urządzeń obsługujących te technologie wymaga dodatkowego ustalenia.
- Pump Express. Autorskie opracowanie firmy MediaTek, stosowane w smartfonach z procesorami tej marki. Dostępne w kilku wersjach, z ulepszeniami i dodatkami w miarę rozwoju.
- Samsung Charge (Samsung Fast Charge, Adaptive Fast Charging). Markowa technologia szybkiego ładowania firmy Samsung. Jest stosowana bez większych zmian od 2015 roku, w świetle czego na tle nowszych standardów prezentuje się raczej skromnie. Niemniej jednak jest w stanie zapewnić dobrą prędkość, zwłaszcza do 50% ładunku.
- Power Delivery (Power Delivery 2.0). Natywna technologia szybkiego ładowania dla złącza USB C; może być stosowana w smartfonach różnych marek wyposażonych w takie złączę. Zwracamy również uwagę, że Power Delivery obsługuje nie tylko ładowarki i powerbanki, lecz także poszczególne porty USB komputerów i laptopów.
- Asus BoostMaster. Markowa technologia stosowana w smartfonach Asus. Pod kątem specyfikacji jest podobna do Quick Charge 2.0; zauważalnie ustępuje wielu bardziej nowoczesnym standardom, jednak ogólnie jest dość skuteczna.
- Meizu mCharge. Markowa technologia Meizu. Jest interesująca, w szczególności dlatego, że łączy Quick Charge od Qualcomma i Pump Express Plus od MediaTek; kompatybilność z tymi technologiami należy ustalić osobno, jednak pod tym względem problemy nie występują tak często.
- Huawei Power Up. Jedna z markowych technologii Huawei. Pod względem formalnej specyfikacji jest podobna do Quick Charge 2.0, jednak jest używana zarówno z procesorami mobilnymi Qualcomm, jak i innymi markami, więc kompatybilność nie jest gwarantowana. Ogólnie jest uważana za przestarzałą i jest stopniowo zastępowana przez bardziej zaawansowane standardy, takie jak SuperCharge Protocol.
-Huawei SuperCharge Protocol. Kolejna markowa technologia Huawei, wprowadzona w 2016 roku; na rok 2021 jest dostępna w kilku wersjach. W niektórych urządzeniach moc takiego ładowania przekracza 60 V - nie rekord, lecz bardzo solidny wskaźnik.
- Honor SuperCharge. Technologia stosowana głównie w zaawansowanych smartfonach Honor. Do 2020 roku marka ta należała do Huawei, więc Honor SuperCharge to w rzeczywistości wcześniej wspomniane Huawei SuperCharge Protocol, tylko z ulepszeniami (przynajmniej w urządzeniach wypuszczonych po 2020 roku).
- OnePlus Dash Charge. Stosunkowo stary autorski standard OnePlus. Ciekawostką jest to, że w niektórych urządzeniach wydajność Dash Charge prawie nie zależy od użytkowania ekranu: gdy wyświetlacz jest włączony, bateria ładuje się prawie tak samo, jak gdy jest wyłączony. Technicznie jest to licencjonowana wersja VOOC OPPO, jednak te technologie nie są kompatybilne. Od 2018 roku Dash Charge jest stopniowo wypierane przez Warp Charge.
- OnePlus Warp Charge. Autorski standard OnePlus, wydany w 2018 roku jako zamiana dla Dash Charge. Jest pozycjonowany jako technologia, która może skutecznie działać nawet przy intensywnym użytkowaniu smartfona - w szczególności podczas gier.
- Oppo VOOC. Technologia OPPO stosowana zarówno w markowych smartfonach, jak i w sprzęcie innych marek. Dostępna w kilku wersjach; Najnowsza (2021) wersja SuperVOOC jest przeznaczona dla baterii 2-ogniwowych i jest czasami określana jako osobna technologia o nazwie Oppo SuperVOOC Flash Charge.
- Oppo Super Flash Charge (SuperVOOC Flash Charge). Rozwinięcie technologii Oppo VOOC. Jedna z najszybszych (na rok 2021) technologii ładowania, pozwala naładować baterię 4000 mAh w nieco ponad pół godziny. Przewiduje użycie specjalnych baterii dwuogniwowych.
- Vivo Flash Charge. Markowa technologia Vivo. Wyróżnia się dużą mocą i prędkością: proces ładowania baterii 4000 mAh zajmuje tylko 13 minut.
- Realme Dart Charge. Markowa technologia marki Realme. Cechuje się średnimi, jak na współczesne standardy, wskaźnikami mocy i prędkości.
- Motorola TurboPower. Markowa technologia Motoroli, znajdująca się w prawie wszystkich nowoczesnych smartfonach i tabletach tej marki, a także w niektórych urządzeniach Lenovo. Dostępna w kilku wersjach. Nie wyróżnia się wysoką prędkością, jednak ogólnie ma całkiem przyzwoitą charakterystykę; ponadto urządzenia z Turbo Power są w pełni kompatybilne z ładowarkami obsługującymi Quick Charge (w wersji 2.0 i wyższej).
Samo w sobie szybkie ładowanie, jak sama nazwa wskazuje, skraca czas ładowania w porównaniu do standardowej procedury. W tym celu stosuje się podwyższone napięcie i/lub natężenie prądu, a także specjalne „inteligentne” sterowanie procesem. Jednak możliwości i cechy szczególne takiego ładowania mogą się różnić w zależności od konkretnej technologii zastosowanej w urządzeniu. Ta sama technologia powinna być obsługiwana przez ładowarkę – to jedyny sposób, aby zagwarantować w 100% poprawne działanie. Co prawda niektóre rodzaje szybkiego ładowania są ze sobą kompatybilne - jednak tę kwestię należy wyjaśnić osobno, a kompatybilność nie zawsze jest pełna.
Oto krótki opis najpopularniejszych obecnie technologii:
- Quick Charge (1.0, 2.0, 3.0, 4.0, 5.0). Technologia stworzona przez Qualcomm i stosowana w smartfonach z procesorami tej firmy. Im nowsza wersja, tym doskonalsza technologia: np. w Quick Charge 2.0 dostępne są 3 warianty stałego napięcia, a w wersji 3.0 - płynna regulacja w zakresie od 3,6 do 20 V. Najczęściej urządzenia z nowszą wersją Quick Charge są kompatybilne ze starszymi ładowarkami, jednak do pełnowartościowego wykorzystania pożądane jest pełne dopasowanie między wersjami.
Zauważamy również, że niektóre wersje Quick Charge stały się podstawą niektórych innych technologii, takich jak Asus BoostMaster i Meizu mCharge. Jednakże, wza...jemna kompatybilność urządzeń obsługujących te technologie wymaga dodatkowego ustalenia.
- Pump Express. Autorskie opracowanie firmy MediaTek, stosowane w smartfonach z procesorami tej marki. Dostępne w kilku wersjach, z ulepszeniami i dodatkami w miarę rozwoju.
- Samsung Charge (Samsung Fast Charge, Adaptive Fast Charging). Markowa technologia szybkiego ładowania firmy Samsung. Jest stosowana bez większych zmian od 2015 roku, w świetle czego na tle nowszych standardów prezentuje się raczej skromnie. Niemniej jednak jest w stanie zapewnić dobrą prędkość, zwłaszcza do 50% ładunku.
- Power Delivery (Power Delivery 2.0). Natywna technologia szybkiego ładowania dla złącza USB C; może być stosowana w smartfonach różnych marek wyposażonych w takie złączę. Zwracamy również uwagę, że Power Delivery obsługuje nie tylko ładowarki i powerbanki, lecz także poszczególne porty USB komputerów i laptopów.
- Asus BoostMaster. Markowa technologia stosowana w smartfonach Asus. Pod kątem specyfikacji jest podobna do Quick Charge 2.0; zauważalnie ustępuje wielu bardziej nowoczesnym standardom, jednak ogólnie jest dość skuteczna.
- Meizu mCharge. Markowa technologia Meizu. Jest interesująca, w szczególności dlatego, że łączy Quick Charge od Qualcomma i Pump Express Plus od MediaTek; kompatybilność z tymi technologiami należy ustalić osobno, jednak pod tym względem problemy nie występują tak często.
- Huawei Power Up. Jedna z markowych technologii Huawei. Pod względem formalnej specyfikacji jest podobna do Quick Charge 2.0, jednak jest używana zarówno z procesorami mobilnymi Qualcomm, jak i innymi markami, więc kompatybilność nie jest gwarantowana. Ogólnie jest uważana za przestarzałą i jest stopniowo zastępowana przez bardziej zaawansowane standardy, takie jak SuperCharge Protocol.
-Huawei SuperCharge Protocol. Kolejna markowa technologia Huawei, wprowadzona w 2016 roku; na rok 2021 jest dostępna w kilku wersjach. W niektórych urządzeniach moc takiego ładowania przekracza 60 V - nie rekord, lecz bardzo solidny wskaźnik.
- Honor SuperCharge. Technologia stosowana głównie w zaawansowanych smartfonach Honor. Do 2020 roku marka ta należała do Huawei, więc Honor SuperCharge to w rzeczywistości wcześniej wspomniane Huawei SuperCharge Protocol, tylko z ulepszeniami (przynajmniej w urządzeniach wypuszczonych po 2020 roku).
- OnePlus Dash Charge. Stosunkowo stary autorski standard OnePlus. Ciekawostką jest to, że w niektórych urządzeniach wydajność Dash Charge prawie nie zależy od użytkowania ekranu: gdy wyświetlacz jest włączony, bateria ładuje się prawie tak samo, jak gdy jest wyłączony. Technicznie jest to licencjonowana wersja VOOC OPPO, jednak te technologie nie są kompatybilne. Od 2018 roku Dash Charge jest stopniowo wypierane przez Warp Charge.
- OnePlus Warp Charge. Autorski standard OnePlus, wydany w 2018 roku jako zamiana dla Dash Charge. Jest pozycjonowany jako technologia, która może skutecznie działać nawet przy intensywnym użytkowaniu smartfona - w szczególności podczas gier.
- Oppo VOOC. Technologia OPPO stosowana zarówno w markowych smartfonach, jak i w sprzęcie innych marek. Dostępna w kilku wersjach; Najnowsza (2021) wersja SuperVOOC jest przeznaczona dla baterii 2-ogniwowych i jest czasami określana jako osobna technologia o nazwie Oppo SuperVOOC Flash Charge.
- Oppo Super Flash Charge (SuperVOOC Flash Charge). Rozwinięcie technologii Oppo VOOC. Jedna z najszybszych (na rok 2021) technologii ładowania, pozwala naładować baterię 4000 mAh w nieco ponad pół godziny. Przewiduje użycie specjalnych baterii dwuogniwowych.
- Vivo Flash Charge. Markowa technologia Vivo. Wyróżnia się dużą mocą i prędkością: proces ładowania baterii 4000 mAh zajmuje tylko 13 minut.
- Realme Dart Charge. Markowa technologia marki Realme. Cechuje się średnimi, jak na współczesne standardy, wskaźnikami mocy i prędkości.
- Motorola TurboPower. Markowa technologia Motoroli, znajdująca się w prawie wszystkich nowoczesnych smartfonach i tabletach tej marki, a także w niektórych urządzeniach Lenovo. Dostępna w kilku wersjach. Nie wyróżnia się wysoką prędkością, jednak ogólnie ma całkiem przyzwoitą charakterystykę; ponadto urządzenia z Turbo Power są w pełni kompatybilne z ładowarkami obsługującymi Quick Charge (w wersji 2.0 i wyższej).
Moc ładowania
Moc, z jaką telefon jest ładowany w trybie normalnym.
Z praktycznego punktu widzenia im wyższa moc ładowania, tym mniej czasu potrzeba do pełnego naładowania baterii (przy tej samej pojemności baterii). Jednak parametr ten nie wpływa bezpośrednio na kompatybilność z ładowarkami: nowoczesne urządzenia mogą współpracować z ładowarkami zarówno o większej, jak i mniejszej mocy. W pierwszym przypadku kontroler akumulatora automatycznie ograniczy prąd ładowania, a w drugim ładowanie zajmie po prostu więcej czasu. W związku z tym standardowa ładowarka może mieć mniejszą moc. A szukając ładowarki innej firmy, należy skupić się na dopuszczalnej mocy ładowania wskazanej w specyfikacji - da to maksymalną gwarancję na awarie.
Z praktycznego punktu widzenia im wyższa moc ładowania, tym mniej czasu potrzeba do pełnego naładowania baterii (przy tej samej pojemności baterii). Jednak parametr ten nie wpływa bezpośrednio na kompatybilność z ładowarkami: nowoczesne urządzenia mogą współpracować z ładowarkami zarówno o większej, jak i mniejszej mocy. W pierwszym przypadku kontroler akumulatora automatycznie ograniczy prąd ładowania, a w drugim ładowanie zajmie po prostu więcej czasu. W związku z tym standardowa ładowarka może mieć mniejszą moc. A szukając ładowarki innej firmy, należy skupić się na dopuszczalnej mocy ładowania wskazanej w specyfikacji - da to maksymalną gwarancję na awarie.
Czas szybkiego ładowania
Czas ładowania akumulatora zadeklarowany przez producenta smartfona. Wskazuje się dla „rodzimej” ładowarki, zwykle przewodowej; przy korzystaniu z ładowarek firm trzecich liczby mogą się różnić (zwykle w kierunku wydłużania czasu)
W nowoczesnych telefonach komórkowych czas ładowania jest tradycyjnie podawany w formacie „X% w Y minut”. Czas ten może być podany zarówno dla 100% naładowania (czyli pełne naładowanie akumulatora ustawionego „na zero”), jak i dla częściowego - np. „50% w 30 minut” lub „60% w 34 minuty”. Częściowe oznaczenie jest wygodne przede wszystkim w przypadkach, gdy czasu na ładowanie jest mało, lecz nie jest wymagane 100% naładowania - wystarczy, aby urządzenie „przeżyło” do głównego punktu ładowania. Należy jednak pamiętać, że liczby w takich oznaczeniach nie odpowiadają tak ściśle możliwościom akumulatora, jak mogłoby się wydawać. Faktem jest, że baterie urządzeń mobilnych mają nierównomierną prędkość ładowania: na początku (jeśli są ładowane od zera) jest ona wysoka, a gdy zbliża się do 100%, stopniowo maleje. Wynikają z tego dwa niuanse. Po pierwsze, deklarowana prędkość jest osiągana tylko wtedy, gdy akumulator jest ładowany od nowa; jeśli akumulator nie jest całkowicie rozładowana, czas będzie dłuższy. Mówiąc najprościej, oznaczenie, na przykład „50% w 30 minut”, obowiązuje tylko dla sytuacji „od 0% do 50%”; w innych podobnych przypadkach (powiedzmy od 20% do 70%) potrwa to zauważalnie dłużej. Po drugie, pełna prędkość ładowania nie będzie ś...ciśle proporcjonalna do prędkości ładowania częściowego. Na przykład to samo „50% w 30 minut” nie oznacza „100% w 60 minut” - w drugim przypadku czas ładowania również się wydłuży.
W świetle powyższego możliwe jest zrównywanie ze sobą pod względem czasu ładowania tylko tych telefonów, które mają taką samą liczbę procentów w tym punkcie. Zwracamy również uwagę, że niektórzy producenci podają oba parametry w charakterystyce jednocześnie - czas częściowego i pełnego naładowania. To oznaczenie jest najbardziej wiarygodne i opisowe.
W nowoczesnych telefonach komórkowych czas ładowania jest tradycyjnie podawany w formacie „X% w Y minut”. Czas ten może być podany zarówno dla 100% naładowania (czyli pełne naładowanie akumulatora ustawionego „na zero”), jak i dla częściowego - np. „50% w 30 minut” lub „60% w 34 minuty”. Częściowe oznaczenie jest wygodne przede wszystkim w przypadkach, gdy czasu na ładowanie jest mało, lecz nie jest wymagane 100% naładowania - wystarczy, aby urządzenie „przeżyło” do głównego punktu ładowania. Należy jednak pamiętać, że liczby w takich oznaczeniach nie odpowiadają tak ściśle możliwościom akumulatora, jak mogłoby się wydawać. Faktem jest, że baterie urządzeń mobilnych mają nierównomierną prędkość ładowania: na początku (jeśli są ładowane od zera) jest ona wysoka, a gdy zbliża się do 100%, stopniowo maleje. Wynikają z tego dwa niuanse. Po pierwsze, deklarowana prędkość jest osiągana tylko wtedy, gdy akumulator jest ładowany od nowa; jeśli akumulator nie jest całkowicie rozładowana, czas będzie dłuższy. Mówiąc najprościej, oznaczenie, na przykład „50% w 30 minut”, obowiązuje tylko dla sytuacji „od 0% do 50%”; w innych podobnych przypadkach (powiedzmy od 20% do 70%) potrwa to zauważalnie dłużej. Po drugie, pełna prędkość ładowania nie będzie ś...ciśle proporcjonalna do prędkości ładowania częściowego. Na przykład to samo „50% w 30 minut” nie oznacza „100% w 60 minut” - w drugim przypadku czas ładowania również się wydłuży.
W świetle powyższego możliwe jest zrównywanie ze sobą pod względem czasu ładowania tylko tych telefonów, które mają taką samą liczbę procentów w tym punkcie. Zwracamy również uwagę, że niektórzy producenci podają oba parametry w charakterystyce jednocześnie - czas częściowego i pełnego naładowania. To oznaczenie jest najbardziej wiarygodne i opisowe.
Ładowanie bezprzewodowe
Możliwość bezprzewodowego ładowania telefonu - dosłownie „w powietrzu”, bez użycia kabli i złączy do przesyłania energii.
Zasięg działania ładowarek bezprzewodowych to zwykle tylko kilka centymetrów, a telefon należy położyć lub ustawić bezpośrednio na ładowarce; jest to nadal wygodniejsze i szybsze niż grzebanie przy przewodach, ponadto złącza się nie zużywają. Z drugiej strony ta możliwość odczuwalnie wpływa na koszt zarówno samych urządzeń, jak i ładowarki. Ponadto w formacie bezprzewodowym trudno jest uzyskać dużą moc, co znacznie ogranicza możliwości szybkiego ładowania; jest kilka wyjątków od tej reguły, lecz są one kosztowne. Kolejny niuans polega na tym, że w niektórych sytuacjach telefon może „zsunąć się” z platformy ładowarki (na przykład z powodu wibracji przy połączeniu przychodzącym). W świetle tego wszystkiego funkcję tę zazwyczaj kombinuje się z klasycznym ładowaniem przewodowym, a ładowarki bezprzewodowe rzadko znajdują się w oryginalnym opakowaniu - zakłada się, że wygodniej będzie dokupić je osobno, jeśli zajdzie taka potrzeba.
A szybkość, z jaką bateria będzie się ładować, zależy bezpośrednio od mocy ładowania. Należy pamiętać, że ładowanie metodą bezprzewodową często ma gorszą moc niż ładowanie przewodowe. Jednak rozwój i udoskonalanie technologii umożliwiło znaczne zwiększenie mocy takich systemów – coraz popularniejsze stają się modele smartfonów obsługujące szybkie ładowanie bezprzewodowe ...(od 30 W). Warto też wziąć pod uwagę, że aby wykorzystać wszystkie możliwości ładowania bezprzewodowego, potrzebna jest ładowarka o odpowiedniej mocy – nie zawsze jest ona dołączona do zestawu ze smartfonem i trzeba ją dokupić osobno.
Zasięg działania ładowarek bezprzewodowych to zwykle tylko kilka centymetrów, a telefon należy położyć lub ustawić bezpośrednio na ładowarce; jest to nadal wygodniejsze i szybsze niż grzebanie przy przewodach, ponadto złącza się nie zużywają. Z drugiej strony ta możliwość odczuwalnie wpływa na koszt zarówno samych urządzeń, jak i ładowarki. Ponadto w formacie bezprzewodowym trudno jest uzyskać dużą moc, co znacznie ogranicza możliwości szybkiego ładowania; jest kilka wyjątków od tej reguły, lecz są one kosztowne. Kolejny niuans polega na tym, że w niektórych sytuacjach telefon może „zsunąć się” z platformy ładowarki (na przykład z powodu wibracji przy połączeniu przychodzącym). W świetle tego wszystkiego funkcję tę zazwyczaj kombinuje się z klasycznym ładowaniem przewodowym, a ładowarki bezprzewodowe rzadko znajdują się w oryginalnym opakowaniu - zakłada się, że wygodniej będzie dokupić je osobno, jeśli zajdzie taka potrzeba.
A szybkość, z jaką bateria będzie się ładować, zależy bezpośrednio od mocy ładowania. Należy pamiętać, że ładowanie metodą bezprzewodową często ma gorszą moc niż ładowanie przewodowe. Jednak rozwój i udoskonalanie technologii umożliwiło znaczne zwiększenie mocy takich systemów – coraz popularniejsze stają się modele smartfonów obsługujące szybkie ładowanie bezprzewodowe ...(od 30 W). Warto też wziąć pod uwagę, że aby wykorzystać wszystkie możliwości ładowania bezprzewodowego, potrzebna jest ładowarka o odpowiedniej mocy – nie zawsze jest ona dołączona do zestawu ze smartfonem i trzeba ją dokupić osobno.
Ładowanie odwrócone
Funkcja pozwalająca na wykorzystanie telefonu jako powerbanka - źródła energii do ładowania innych gadżetów. W tym przypadku proces odbywa się bezprzewodowo - więcej szczegółów w „Ładowanie bezprzewodowe”. Tutaj zwracamy uwagę, że telefon z bezprzewodowym ładowaniem odwróconym nie zastąpi pełnowartościowego powerbanku (zarówno ze względu na niewielki dopływ „dodatkowej” energii, jak i ze względu na bardzo niską efektywność ładowania bezprzewodowego). Jednak funkcja ta może być przydatna do awaryjnego zasilania miniaturowych urządzeń, takich jak inteligentne zegarki lub słuchawki bezprzewodowe.
Ładowanie obejściowe Bypass Charge
Funkcja bezpośredniego zasilania z pominięciem akumulatora urządzenia. Pozwala na dostarczenie prądu potrzebnego do obsługi smartfona bez konieczności posiadania baterii. Ładowanie obejściowe Bypass Charge zapobiega rozładowaniu baterii podczas uruchamiania gier lub aplikacji wymagających dużej ilości zasobów, przedłużając w ten sposób jej żywotność i pomagając uniknąć nadmiernego nagrzewania się gadżetu. Przede wszystkim ładowanie obejściowe przyda się w grach mobilnych – pomaga bezpośrednio zasilić smartfon z sieci, uniemożliwiając jednoczesne ładowanie baterii.
Typ obudowy
- Monoblok. Obudowa, będąca jednoczęściową konstrukcją. Najbardziej odpowiedni wariant dla modeli z dotykowym ekranem, jednakże jest bardzo popularny w aparatach przyciskowych - same w sobie obudowy typu monoblok są niedrogie i jednocześnie bardzo niezawodne, wygodne, praktyczne i dobrze komponują się z prawie wszystkimi funkcjami współczesnych telefonów komórkowych. Ponadto takie obudowy mogą być dość cienkie. Tak więc, wśród współczesnych smartfonów (z których prawie wszystkie to monobloki) są modele o grubości 8 mm, 7 mm, a nawet 6 mm lub mniej. 9 mm jest uważane za znaczną grubość, a wartości 10 mm i więcej są typowe głównie dla urządzeń, w których w zasadzie nie można obejść się bez dużej grubości - takich jak odporne na uderzenia modele we wzmocnionych obudowach, a także smartfony z bateriami o bardzo dużej pojemności.
- Z klapką. Obudowa otwierana jak książka: na jednej połowie w środku mieści się ekran, na drugiej - klawiatura numeryczna. Należy zauważyć, że takich telefonów nie należy mylić z modelami ze zginanym ekranem.
- Zginany ekran. Dość nietypowy typ obudowy, spotykany w niektórych smartfonach. Takie urządzenia zwykle składają się z dwóch...klapek, podobnych do opisanych powyżej telefonów z klapką; jednak można je złożyć w poziomie lub w pionie (w zależności od modelu telefonu), a ekran zajmuje jednocześnie obie połówki obudowy i zgina się po złożeniu. Po złożeniu ekran można umieścić zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz urządzenia (w pierwszym przypadku dodatkowy wyświetlacz można zainstalować od zewnątrz, co pozwala korzystać z podstawowych funkcji smartfona po złożeniu). W każdym razie taki układ pozwala na uzyskanie znacznie większej przekątnej niż w obudowach typu monoblok, przy jednoczesnym zachowaniu kompaktowości i łatwości przenoszenia. Z drugiej strony zginane ekrany są skomplikowane i drogie, przez co są rzadko stosowane, występują głównie w urządzeniach z najwyższej półki.
- Slider. Taka obudowa składa się z dwóch części (sliderów), które mogą się przesuwać względem siebie. W klasycznym "sliderze" górna część z ekranem i przyciskami nawigacyjnymi przesuwa się w górę, aby odsłonić klawiaturę sprzętową. Główną zaletą sliderów w porównaniu z monoblokami jest kompaktowość, a wadami są zwiększona grubość i niska niezawodność za sprawą stopniowego zużycia mechanizmu otwierającego. We współczesnych smartfonach podobna obudowa prawie nie występuje, a w telefonach stopniowo wychodzi z użytku.
- Boczny slider. Rodzaj slidera (patrz powyżej), w którym górna połowa obudowy przy odsłonięciu przesuwa się nie w górę, tylko w bok. Ta odmiana była stosowana we wczesnych smartfonach ze względu na możliwość połączenia w jednym urządzeniu dużego ekranu i wygodnej sprzętowej klawiatury QWERTY (patrz „Wprowadzanie danych”); lecz wraz z rozwojem ekranów dotykowych i zwiększeniem ich rozmiarów straciła na znaczeniu.
- Dwustronny slider. Rodzaj slidera (patrz powyżej), w którym górną część obudowy można przesuwać zarówno w górę, jak i w dół. Przy poruszaniu się w górę zwykle odsłaniana jest klawiatura numeryczna, natomiast przy poruszaniu się w dół - odsłaniają się dodatkowe elementy wyposażenia, takie jak przyciski sterowania odtwarzaczem lub wbudowane głośniki. Ze względu na złożoność i wysoki koszt, takie obudowy nie zyskały na popularności.
- Obrotowa. Dość oryginalny rodzaj obudowy, który obejmuje dwie odmiany. Pierwsza odmiana jest podobna do slidera, lecz przy otwieraniu/zamykaniu połówki obudowy nie poruszają się, a obracają względem siebie, podobnie jak to się dzieje z wskazówkami zegara. Wszystkie ich zalety i wady są podobne do obudów ze sliderem, natomiast smartfony z mechanizmem obrotowym często wyróżniają się oryginalną konstrukcją. Druga odmiana przypomina zwykły monoblok, natomiast dolna część obudowy w takich modelach jest w stanie obracać się wokół podłużnej osi urządzenia. Dzięki temu przy obróceniu pod ekranem zamiast klawiatury numerycznej znajdują się specjalne elementy sterujące (najczęściej przyciski sterowania odtwarzaczem). Ze względu na wysoki koszt oraz zbyteczną złożoność ta odmiana nie jest dziś używana.
- Z klapką. Obudowa otwierana jak książka: na jednej połowie w środku mieści się ekran, na drugiej - klawiatura numeryczna. Należy zauważyć, że takich telefonów nie należy mylić z modelami ze zginanym ekranem.
- Zginany ekran. Dość nietypowy typ obudowy, spotykany w niektórych smartfonach. Takie urządzenia zwykle składają się z dwóch...klapek, podobnych do opisanych powyżej telefonów z klapką; jednak można je złożyć w poziomie lub w pionie (w zależności od modelu telefonu), a ekran zajmuje jednocześnie obie połówki obudowy i zgina się po złożeniu. Po złożeniu ekran można umieścić zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz urządzenia (w pierwszym przypadku dodatkowy wyświetlacz można zainstalować od zewnątrz, co pozwala korzystać z podstawowych funkcji smartfona po złożeniu). W każdym razie taki układ pozwala na uzyskanie znacznie większej przekątnej niż w obudowach typu monoblok, przy jednoczesnym zachowaniu kompaktowości i łatwości przenoszenia. Z drugiej strony zginane ekrany są skomplikowane i drogie, przez co są rzadko stosowane, występują głównie w urządzeniach z najwyższej półki.
- Slider. Taka obudowa składa się z dwóch części (sliderów), które mogą się przesuwać względem siebie. W klasycznym "sliderze" górna część z ekranem i przyciskami nawigacyjnymi przesuwa się w górę, aby odsłonić klawiaturę sprzętową. Główną zaletą sliderów w porównaniu z monoblokami jest kompaktowość, a wadami są zwiększona grubość i niska niezawodność za sprawą stopniowego zużycia mechanizmu otwierającego. We współczesnych smartfonach podobna obudowa prawie nie występuje, a w telefonach stopniowo wychodzi z użytku.
- Boczny slider. Rodzaj slidera (patrz powyżej), w którym górna połowa obudowy przy odsłonięciu przesuwa się nie w górę, tylko w bok. Ta odmiana była stosowana we wczesnych smartfonach ze względu na możliwość połączenia w jednym urządzeniu dużego ekranu i wygodnej sprzętowej klawiatury QWERTY (patrz „Wprowadzanie danych”); lecz wraz z rozwojem ekranów dotykowych i zwiększeniem ich rozmiarów straciła na znaczeniu.
- Dwustronny slider. Rodzaj slidera (patrz powyżej), w którym górną część obudowy można przesuwać zarówno w górę, jak i w dół. Przy poruszaniu się w górę zwykle odsłaniana jest klawiatura numeryczna, natomiast przy poruszaniu się w dół - odsłaniają się dodatkowe elementy wyposażenia, takie jak przyciski sterowania odtwarzaczem lub wbudowane głośniki. Ze względu na złożoność i wysoki koszt, takie obudowy nie zyskały na popularności.
- Obrotowa. Dość oryginalny rodzaj obudowy, który obejmuje dwie odmiany. Pierwsza odmiana jest podobna do slidera, lecz przy otwieraniu/zamykaniu połówki obudowy nie poruszają się, a obracają względem siebie, podobnie jak to się dzieje z wskazówkami zegara. Wszystkie ich zalety i wady są podobne do obudów ze sliderem, natomiast smartfony z mechanizmem obrotowym często wyróżniają się oryginalną konstrukcją. Druga odmiana przypomina zwykły monoblok, natomiast dolna część obudowy w takich modelach jest w stanie obracać się wokół podłużnej osi urządzenia. Dzięki temu przy obróceniu pod ekranem zamiast klawiatury numerycznej znajdują się specjalne elementy sterujące (najczęściej przyciski sterowania odtwarzaczem). Ze względu na wysoki koszt oraz zbyteczną złożoność ta odmiana nie jest dziś używana.
Stopień ochrony IP
Obecność ochrony obudowy urządzenia przed wilgocią; również w tym rozdziale zwykle podawany jest konkretny stopień ochrony według standardu IP - na przykład kategoria wodoodporne obejmuje modele ze stopniami IP67, IP68 i IP69. Dwa ostatnie stopnie IP68/IP69K często sąsiadują – urządzenia z „69.” stopniem ochrony spełniają również wymagania poprzedzającego go „68.” stopnia.
Dwie cyfry w oznaczeniu IP wskazują stopień ochrony przed zagrożeniami. Przy tym stopień ochrony przed wilgocią jest wskazywany przez ostatnią cyfrę, pierwsza zaś charakteryzuje stopień odporności na kurz i inne zanieczyszczenia. W nowoczesnych telefonach komórkowych można znaleźć następujące stopnie ochrony przed zanieczyszczeniami:
5 — pyłoszczelność (kurz może dostać się do środka w niewielkich ilościach, które nie wpływają na działanie urządzenia);
6 — ochrona przed kurzem (kurz w ogóle nie dostaje się do środka).
Niższe stopnie ochrony przed zanieczyszczeniem w telefonach komórkowych nie są podawane w specyfikacji (taka obudowa nie będzie już pyłoszczelna i nie ma potrzeby określania jej właściwości). Istnieją jednak modele, w których zamiast pierwszej cyfry występuje X - na przykład IPX7. Oznacza to, że urządzenie to nie posiada certyfikatu ochrony przed kurzem, chociaż w rzeczywistości stopień takiej ochrony może być dość wysoki....A więc w naszym przykładzie wodoodporność 7 oznacza możliwość całkowitego zanurzenia w wodzie - co oznacza, że taka obudowa jest też bardzo szczelnie zamknięta przed kurzem.
Jeśli chodzi o odporność na wilgoć, warianty te mogą wyglądać następująco:
— 2. Minimalny stopień podawany dla telefonów komórkowych, obejmuje ochronę przed kroplami wody i bryzgami pod kątem do 15° od pozycji roboczej urządzenia (zwykle ekranem do góry). Pozwala wytrzymać średni deszcz bez silnego wiatru.
— 3. Ochrona przed kroplami wody padającymi pod kątem do 60° (średni deszcz z silnym wiatrem w pozycji ekranem do góry).
— 4. Ochrona przed bryzgami z dowolnego kierunku (deszcz i silny wiatr bez względu na pozycję obudowy).
— 5. Ochrona przed strumieniami wody z dowolnego kierunku (przelotne opady, burze).
— 6. Ochrona przed falami uderzeniowymi i silnymi strumieniami wody.
— 7. Minimalny stopień pozwalający mówić o wodoodporności. Umożliwia przeniesienie krótkotrwałych (do pół godziny) nurkowań pod wodą na głębokość 1 m.
— 8. Możliwość nurkowania długotrwałego (30 min i więcej) na głębokość powyżej 1 m przy ciągłej pracy w stanie zanurzonym. Konkretne ograniczenia dotyczące głębokości i czasu mogą się różnić.
— 9. Ochrona przed strumieniami wody o wysokiej temperaturze (możliwość intensywnego mycia gorącą wodą pod wysokim ciśnieniem).
Generalnie wyższy stopień ochrony z jednej strony daje dodatkową gwarancję na wypadek niekorzystnych sytuacji, z drugiej zaś wpływa co najmniej na cenę, a często także na wymiary/wagę urządzenia. Zwracamy również uwagę, że odporna na wilgoć obudowa może być również odporna na wstrząsy (patrz poniżej) - nie jest to konieczne, lecz często występuje w modelach zaprojektowanych do użytku w ekstremalnych warunkach.
Dwie cyfry w oznaczeniu IP wskazują stopień ochrony przed zagrożeniami. Przy tym stopień ochrony przed wilgocią jest wskazywany przez ostatnią cyfrę, pierwsza zaś charakteryzuje stopień odporności na kurz i inne zanieczyszczenia. W nowoczesnych telefonach komórkowych można znaleźć następujące stopnie ochrony przed zanieczyszczeniami:
5 — pyłoszczelność (kurz może dostać się do środka w niewielkich ilościach, które nie wpływają na działanie urządzenia);
6 — ochrona przed kurzem (kurz w ogóle nie dostaje się do środka).
Niższe stopnie ochrony przed zanieczyszczeniem w telefonach komórkowych nie są podawane w specyfikacji (taka obudowa nie będzie już pyłoszczelna i nie ma potrzeby określania jej właściwości). Istnieją jednak modele, w których zamiast pierwszej cyfry występuje X - na przykład IPX7. Oznacza to, że urządzenie to nie posiada certyfikatu ochrony przed kurzem, chociaż w rzeczywistości stopień takiej ochrony może być dość wysoki....A więc w naszym przykładzie wodoodporność 7 oznacza możliwość całkowitego zanurzenia w wodzie - co oznacza, że taka obudowa jest też bardzo szczelnie zamknięta przed kurzem.
Jeśli chodzi o odporność na wilgoć, warianty te mogą wyglądać następująco:
— 2. Minimalny stopień podawany dla telefonów komórkowych, obejmuje ochronę przed kroplami wody i bryzgami pod kątem do 15° od pozycji roboczej urządzenia (zwykle ekranem do góry). Pozwala wytrzymać średni deszcz bez silnego wiatru.
— 3. Ochrona przed kroplami wody padającymi pod kątem do 60° (średni deszcz z silnym wiatrem w pozycji ekranem do góry).
— 4. Ochrona przed bryzgami z dowolnego kierunku (deszcz i silny wiatr bez względu na pozycję obudowy).
— 5. Ochrona przed strumieniami wody z dowolnego kierunku (przelotne opady, burze).
— 6. Ochrona przed falami uderzeniowymi i silnymi strumieniami wody.
— 7. Minimalny stopień pozwalający mówić o wodoodporności. Umożliwia przeniesienie krótkotrwałych (do pół godziny) nurkowań pod wodą na głębokość 1 m.
— 8. Możliwość nurkowania długotrwałego (30 min i więcej) na głębokość powyżej 1 m przy ciągłej pracy w stanie zanurzonym. Konkretne ograniczenia dotyczące głębokości i czasu mogą się różnić.
— 9. Ochrona przed strumieniami wody o wysokiej temperaturze (możliwość intensywnego mycia gorącą wodą pod wysokim ciśnieniem).
Generalnie wyższy stopień ochrony z jednej strony daje dodatkową gwarancję na wypadek niekorzystnych sytuacji, z drugiej zaś wpływa co najmniej na cenę, a często także na wymiary/wagę urządzenia. Zwracamy również uwagę, że odporna na wilgoć obudowa może być również odporna na wstrząsy (patrz poniżej) - nie jest to konieczne, lecz często występuje w modelach zaprojektowanych do użytku w ekstremalnych warunkach.
Zabezpieczenie przed uderzeniami
Specjalna ochrona przed wstrząsami przewidziana w konstrukcji telefonu.
Konkretny poziom takiej ochrony może się różnić, ale przynajmniej pozwala wytrzymać upadki na twardą powierzchnię z wysokości około 1–1,2 m bez konsekwencji. Wiele modeli ma również bardziej szanowane wskaźniki; Szczegóły te należy wyjaśnić osobno. Pamiętaj, że zazwyczaj mówimy tutaj o ciele; Ekran może mieć inną odporność na uderzenia, zależy to przede wszystkim od powłoki (patrz „Wyświetlacz główny”). A jeśli zależy Ci na maksymalnej trwałości, najlepiej uzupełnić ekran specjalnym dodatkiem ochronnym.
W każdym razie urządzenia odporne na wstrząsy są przeznaczone głównie dla użytkowników, którzy często muszą przebywać w ekstremalnych warunkach: wspinaczy, personelu wojskowego, ratowników itp. W związku z tym takie modele są zwykle również wodoodporne (patrz wyżej).
Istnieją również modele ze standardem ochrony MIL-STD-810. Początkowo MIL-STD-810 to zestaw specyfikacji ustalających określone poziomy ochrony sprzętu elektrycznego przed czynnikami środowiskowymi. Norma została opracowana w celu testowania sprzętu wojskowego dla armii amerykańskiej w celu zapewnienia jego funkcjonalności w różnych niesprzyjających warunkach. Stawia przed obiektami badań dość rygorystyczne wymagania: sprawdzany jest poziom odporności produktu na uderzenia podczas upadków i wstrząsów, przeprowadzane są bada...nia wibracyjne, sprawdzane jest działanie urządzenia w szerokim zakresie temperatur, w deszczu, w mgła, pod wpływem piasku, kurzu itp. Jednak oznaczenie MIL-STD-810 w produktach „cywilnych” nie zawsze oznacza najwyższy stopień ochrony. Wynika to z braku ścisłych przepisów dotyczących testowania. Dlatego najsprytniejsi dostawcy testują testowane gadżety według dosłownie jednego lub dwóch punktów programu z obszernej listy i często celowo nie ujawniają, które testy przeszły pomyślnie. W związku z tym specyficzne cechy takiej ochrony pozostają niezawodnie nieznane. Norma obowiązuje od 1962 roku. Każda nowa wersja jest oznaczona na końcu literą alfabetu łacińskiego. Im dalsza litera w alfabecie, tym nowocześniejsza jest wersja certyfikatu. Od 2008 roku wszędzie obowiązuje specyfikacja MIL-STD-810G, a w 2019 roku zatwierdzono nową edycję normy MIL-STD-810H.
Konkretny poziom takiej ochrony może się różnić, ale przynajmniej pozwala wytrzymać upadki na twardą powierzchnię z wysokości około 1–1,2 m bez konsekwencji. Wiele modeli ma również bardziej szanowane wskaźniki; Szczegóły te należy wyjaśnić osobno. Pamiętaj, że zazwyczaj mówimy tutaj o ciele; Ekran może mieć inną odporność na uderzenia, zależy to przede wszystkim od powłoki (patrz „Wyświetlacz główny”). A jeśli zależy Ci na maksymalnej trwałości, najlepiej uzupełnić ekran specjalnym dodatkiem ochronnym.
W każdym razie urządzenia odporne na wstrząsy są przeznaczone głównie dla użytkowników, którzy często muszą przebywać w ekstremalnych warunkach: wspinaczy, personelu wojskowego, ratowników itp. W związku z tym takie modele są zwykle również wodoodporne (patrz wyżej).
Istnieją również modele ze standardem ochrony MIL-STD-810. Początkowo MIL-STD-810 to zestaw specyfikacji ustalających określone poziomy ochrony sprzętu elektrycznego przed czynnikami środowiskowymi. Norma została opracowana w celu testowania sprzętu wojskowego dla armii amerykańskiej w celu zapewnienia jego funkcjonalności w różnych niesprzyjających warunkach. Stawia przed obiektami badań dość rygorystyczne wymagania: sprawdzany jest poziom odporności produktu na uderzenia podczas upadków i wstrząsów, przeprowadzane są bada...nia wibracyjne, sprawdzane jest działanie urządzenia w szerokim zakresie temperatur, w deszczu, w mgła, pod wpływem piasku, kurzu itp. Jednak oznaczenie MIL-STD-810 w produktach „cywilnych” nie zawsze oznacza najwyższy stopień ochrony. Wynika to z braku ścisłych przepisów dotyczących testowania. Dlatego najsprytniejsi dostawcy testują testowane gadżety według dosłownie jednego lub dwóch punktów programu z obszernej listy i często celowo nie ujawniają, które testy przeszły pomyślnie. W związku z tym specyficzne cechy takiej ochrony pozostają niezawodnie nieznane. Norma obowiązuje od 1962 roku. Każda nowa wersja jest oznaczona na końcu literą alfabetu łacińskiego. Im dalsza litera w alfabecie, tym nowocześniejsza jest wersja certyfikatu. Od 2008 roku wszędzie obowiązuje specyfikacja MIL-STD-810G, a w 2019 roku zatwierdzono nową edycję normy MIL-STD-810H.
Materiał ramki / pokrywy
Materiały, z których wykonana jest ramka (krawędź boczna) oraz tylna pokrywa urządzenia.
W naszym katalogu dane te podawane są dwoma słowami - materiał ramki oraz materiał pokrywy. Na przykład urządzenie ze szklaną pokrywą i metalowymi krawędziami będzie oznaczone jako „metal/szkło” (najpierw ramka, potem pokrywa). Dwa słowa podaje się nawet jeśli dla obu elementów jest używany ten sam materiał - na przykład metal/metal w przypadku całkowicie metalowej obudowy.
Główne materiały ramek aktualnie obejmują tworzywo sztuczne, metal, szkło a>, gumę oraz ceramikę. Tylne pokrywy są również wykonywane głównie z tworzywa sztucznego, metalu, ceramiki lub gumy, a wśród szklanych pokryw spotykana jest specjalna odmiana - fragmenty ze szkła Gorilla Glass. Czasami wykorzystywane są bardziej specyficzne materiały - na przykład skóra. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych odmian:
— Tworzywo sztuczne. Dość prosty, niedrogi, a jednocześnie uniwersalny i praktyczny materiał. W rzeczywistości w naszych czasach na rynku istnieje wiele odmian tworzyw sztucznych, które różnią się ceną i cechami praktyc...znymi; więc ogólne właściwości tego materiału zależą przede wszystkim od półki cenowej urządzenia. Pokrywie z tworzywa sztucznego jest najłatwiej nadać nietypowy design, chociaż takie wykończenie można spotkać również w innych materiałach. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie rodzaje tworzyw sztucznych we współczesnych telefonach można z grubsza podzielić na błyszczące, matowe, faliste i miękkie w dotyku (Soft-touch). Tymi najbardziej jasnymi są błyszczące, lecz bardzo wyczuwalny jest na nich brud (przede wszystkim odciski palców), ponadto takie obudowy ślizgają się w dłoniach. Matowe powierzchnie nie są takie jasne, lecz są mniej wrażliwe na zabrudzenia. Soft-touch to specjalny rodzaj matowego plastiku: ze względu na specyficzną fakturę powierzchni materiał ten jest miękki w dotyku, podobnie jak guma. Doskonale trzyma się też w dłoniach i prawie się nie ślizga. Najbardziej niezawodny pod tym względem jest plastik falisty - z charakterystycznymi nacięciami na powierzchni; jednak nie każdemu spodoba się wygląd i dotyk takich powierzchni.
Jeśli chodzi o kombinacje z innymi materiałami, ramki plastikowe mogą przewidywać się w metalowych i szklanych obudowach - dla bezpiecznego trzymania; a plastikowe pokrywy można uzupełnić metalowymi lub gumowymi ramkami dla zwiększenia niezawodności.
— Metal. W przypadku telefonów komórkowych pod wyrazem metal najczęściej rozumiany jest stop aluminium. Materiał ten łączy w sobie dużą wytrzymałość, niewielką wagę i dobre przewodność cieplną (to ostatnie jest szczególnie ważne przy odprowadzaniu ciepła z „wnętrza” mocnych smartfonów). Metalowe obudowy są stosunkowo rzadko wykonywane w jasnych kolorach, lecz takie wykończenie jest również możliwe; ponadto nawet bez dodatkowego ubarwienie materiał ten wygląda dobrze. Generalnie kosztuje więcej niż tworzywo sztuczne, lecz obecnie nawet modele telefonów budżetowych mogą być wykonane z metalu. Ponadto, metalową ramkę można łączyć z niemal każdym materiałem pokrywy, jednakże takie ramki są szczególnie popularne w modelach ze szklanym panelem tylnym - metal dodaje obudowie dodatkowej wytrzymałości. Z kolei metalowe pokrywy spotyka się głównie wśród obudów całkowicie metalowych, rzadziej - w połączeniu z plastikową ramką (pozwala to obniżyć koszt i poprawić przepuszczalność obudowy dla sygnałów łączności).
— Szkło. W obudowach telefonów zwykle wykorzystuje się specjalne hartowane szkło o podwyższonej wytrzymałości (specjalna odmiana takich szkieł - Gorilla Glass - wskazuje się osobno, patrz poniżej). Teoretycznie szkło jest bardziej wrażliwe na uderzenia niż większość innych materiałów, lecz w praktyce nadal trudno jest rozbić taką powierzchnię. Co więcej, takie obudowy wyglądają dość stylowo i nietypowo. Do ich jednoznacznych wad należy dość wysoki koszt, a także charakterystyczne cechy błyszczących powierzchni - skłonność do wyślizgiwania się z dłoni i „zbierania” brudu, zwłaszcza odcisków palców. Jeśli chodzi o poszczególne elementy obudowy, to szkło jest najczęściej wykorzystywane na tylne pokrywy; często są one uzupełniane ramkami wykonanymi z trwalszego materiału (najczęściej z metalu). Natomiast ramki szklane są zwykle częścią całoszklanych obudów - inne odmiany konstrukcji z wielu powodów nie mają sensu.
— Szkło Gorilla Glass. Specjalny rodzaj szkła o dużej wytrzymałości, z którego mogą wykonywać się pokrywy tylne. Aby uzyskać ogólne informacje na temat szkła, patrz powyżej; cechy Gorilla Glass zostały szczegółowo opisane w "Podstawowy wyświetlacz". Należy zauważyć, że podobnie jak w przypadku wyświetlaczy, w tylnym panelu obudowy mogą być stosowane odmienne wersje takiego szkła, różniące się odpornością na uderzenia i zarysowania.
— Guma. Z reguły w danym przypadku chodzi o obudowę lub ramki wykonane z twardego materiału (plastiku lub metalu) z dodatkowym pokryciem gumowym. Zastosowanie takiego pokrycia to niewątpliwa oznaka telefonu o wysokim stopniu ochrony - wodoodpornej, a często także uderzeniowoodpornej. Guma jest optymalnym materiałem na tego typu urządzenia: doskonale odporna zarówno na wilgoć jak i uderzenia, dobrze izoluje wnętrze od zimna i ciepła, a taka powierzchnia jest przyjemna w dotyku i nie ślizga się w dłoni. Główną wadą tego materiału jest jego masywność: gumowe pokrycie same w sobie jest dość grube, co z kolei wpływa na wymiary urządzenia. W związku z tym warto zwrócić uwagę na ten wariant w przypadkach, gdy bezpieczeństwo jest dla Ciebie ważniejsze niż kompaktowość. Zwróć uwagę, że gumową obudowę można połączyć z metalową ramką, a gumową ramkę można zamontować na urządzeniu z tworzywa sztucznego; te odmiany są również dość niezawodne.
— Ceramika. Ceramika odnosi się do materiałów wykonywanych przez spiekanie początkowych komponentów przy wysokich temperaturach. Telefony komórkowe wykorzystują specjalne, bardzo wytrzymałe materiały. Zalety ceramiki obejmują stylowy wygląd i dobrą niezawodność w większości sytuacji. Z drugiej strony, ten materiał jest nadal dość wrażliwy na uderzenia (zwłaszcza punktowe), ma tendencję do wyślizgiwania się z rąk i nie jest tani. Dlatego we współczesnych telefonach komórkowych ceramika jest rzadko stosowana - głównie jako materiał stylowy w dość zaawansowanych modelach. Większość tych modeli łączy ceramiczną pokrywę z metalową ramką; obudowy pełnoceramiczne są znacznie mniej powszechne.
— Skóra. Dość rzadki i specyficzny materiał, używany głównie jako rozwiązanie designerskie. W takich przypadkach pokrycie skórzane jest przewidziane do pokrywy tylnej, a ramka jest wykonana z metalu lub tworzywa sztucznego. Materiał ten nadaje urządzeniu solidny wygląd, podkreślając status właściciela; dodatkowo jest przyjemny w dotyku i nie pozwala na wyślizgnięcie urządzenia z dłoni. Jednak skóra jest droga i mało niezawodna: łatwo rysuje się i pęka nawet przy lekkim kontakcie z ostrymi przedmiotami, a także jest podatna na ścieranie. Dlatego takie obudowy nie są popularne nawet wśród telefonów z wyższej półki.
W naszym katalogu dane te podawane są dwoma słowami - materiał ramki oraz materiał pokrywy. Na przykład urządzenie ze szklaną pokrywą i metalowymi krawędziami będzie oznaczone jako „metal/szkło” (najpierw ramka, potem pokrywa). Dwa słowa podaje się nawet jeśli dla obu elementów jest używany ten sam materiał - na przykład metal/metal w przypadku całkowicie metalowej obudowy.
Główne materiały ramek aktualnie obejmują tworzywo sztuczne, metal, szkło a>, gumę oraz ceramikę. Tylne pokrywy są również wykonywane głównie z tworzywa sztucznego, metalu, ceramiki lub gumy, a wśród szklanych pokryw spotykana jest specjalna odmiana - fragmenty ze szkła Gorilla Glass. Czasami wykorzystywane są bardziej specyficzne materiały - na przykład skóra. Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych odmian:
— Tworzywo sztuczne. Dość prosty, niedrogi, a jednocześnie uniwersalny i praktyczny materiał. W rzeczywistości w naszych czasach na rynku istnieje wiele odmian tworzyw sztucznych, które różnią się ceną i cechami praktyc...znymi; więc ogólne właściwości tego materiału zależą przede wszystkim od półki cenowej urządzenia. Pokrywie z tworzywa sztucznego jest najłatwiej nadać nietypowy design, chociaż takie wykończenie można spotkać również w innych materiałach. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie rodzaje tworzyw sztucznych we współczesnych telefonach można z grubsza podzielić na błyszczące, matowe, faliste i miękkie w dotyku (Soft-touch). Tymi najbardziej jasnymi są błyszczące, lecz bardzo wyczuwalny jest na nich brud (przede wszystkim odciski palców), ponadto takie obudowy ślizgają się w dłoniach. Matowe powierzchnie nie są takie jasne, lecz są mniej wrażliwe na zabrudzenia. Soft-touch to specjalny rodzaj matowego plastiku: ze względu na specyficzną fakturę powierzchni materiał ten jest miękki w dotyku, podobnie jak guma. Doskonale trzyma się też w dłoniach i prawie się nie ślizga. Najbardziej niezawodny pod tym względem jest plastik falisty - z charakterystycznymi nacięciami na powierzchni; jednak nie każdemu spodoba się wygląd i dotyk takich powierzchni.
Jeśli chodzi o kombinacje z innymi materiałami, ramki plastikowe mogą przewidywać się w metalowych i szklanych obudowach - dla bezpiecznego trzymania; a plastikowe pokrywy można uzupełnić metalowymi lub gumowymi ramkami dla zwiększenia niezawodności.
— Metal. W przypadku telefonów komórkowych pod wyrazem metal najczęściej rozumiany jest stop aluminium. Materiał ten łączy w sobie dużą wytrzymałość, niewielką wagę i dobre przewodność cieplną (to ostatnie jest szczególnie ważne przy odprowadzaniu ciepła z „wnętrza” mocnych smartfonów). Metalowe obudowy są stosunkowo rzadko wykonywane w jasnych kolorach, lecz takie wykończenie jest również możliwe; ponadto nawet bez dodatkowego ubarwienie materiał ten wygląda dobrze. Generalnie kosztuje więcej niż tworzywo sztuczne, lecz obecnie nawet modele telefonów budżetowych mogą być wykonane z metalu. Ponadto, metalową ramkę można łączyć z niemal każdym materiałem pokrywy, jednakże takie ramki są szczególnie popularne w modelach ze szklanym panelem tylnym - metal dodaje obudowie dodatkowej wytrzymałości. Z kolei metalowe pokrywy spotyka się głównie wśród obudów całkowicie metalowych, rzadziej - w połączeniu z plastikową ramką (pozwala to obniżyć koszt i poprawić przepuszczalność obudowy dla sygnałów łączności).
— Szkło. W obudowach telefonów zwykle wykorzystuje się specjalne hartowane szkło o podwyższonej wytrzymałości (specjalna odmiana takich szkieł - Gorilla Glass - wskazuje się osobno, patrz poniżej). Teoretycznie szkło jest bardziej wrażliwe na uderzenia niż większość innych materiałów, lecz w praktyce nadal trudno jest rozbić taką powierzchnię. Co więcej, takie obudowy wyglądają dość stylowo i nietypowo. Do ich jednoznacznych wad należy dość wysoki koszt, a także charakterystyczne cechy błyszczących powierzchni - skłonność do wyślizgiwania się z dłoni i „zbierania” brudu, zwłaszcza odcisków palców. Jeśli chodzi o poszczególne elementy obudowy, to szkło jest najczęściej wykorzystywane na tylne pokrywy; często są one uzupełniane ramkami wykonanymi z trwalszego materiału (najczęściej z metalu). Natomiast ramki szklane są zwykle częścią całoszklanych obudów - inne odmiany konstrukcji z wielu powodów nie mają sensu.
— Szkło Gorilla Glass. Specjalny rodzaj szkła o dużej wytrzymałości, z którego mogą wykonywać się pokrywy tylne. Aby uzyskać ogólne informacje na temat szkła, patrz powyżej; cechy Gorilla Glass zostały szczegółowo opisane w "Podstawowy wyświetlacz". Należy zauważyć, że podobnie jak w przypadku wyświetlaczy, w tylnym panelu obudowy mogą być stosowane odmienne wersje takiego szkła, różniące się odpornością na uderzenia i zarysowania.
— Guma. Z reguły w danym przypadku chodzi o obudowę lub ramki wykonane z twardego materiału (plastiku lub metalu) z dodatkowym pokryciem gumowym. Zastosowanie takiego pokrycia to niewątpliwa oznaka telefonu o wysokim stopniu ochrony - wodoodpornej, a często także uderzeniowoodpornej. Guma jest optymalnym materiałem na tego typu urządzenia: doskonale odporna zarówno na wilgoć jak i uderzenia, dobrze izoluje wnętrze od zimna i ciepła, a taka powierzchnia jest przyjemna w dotyku i nie ślizga się w dłoni. Główną wadą tego materiału jest jego masywność: gumowe pokrycie same w sobie jest dość grube, co z kolei wpływa na wymiary urządzenia. W związku z tym warto zwrócić uwagę na ten wariant w przypadkach, gdy bezpieczeństwo jest dla Ciebie ważniejsze niż kompaktowość. Zwróć uwagę, że gumową obudowę można połączyć z metalową ramką, a gumową ramkę można zamontować na urządzeniu z tworzywa sztucznego; te odmiany są również dość niezawodne.
— Ceramika. Ceramika odnosi się do materiałów wykonywanych przez spiekanie początkowych komponentów przy wysokich temperaturach. Telefony komórkowe wykorzystują specjalne, bardzo wytrzymałe materiały. Zalety ceramiki obejmują stylowy wygląd i dobrą niezawodność w większości sytuacji. Z drugiej strony, ten materiał jest nadal dość wrażliwy na uderzenia (zwłaszcza punktowe), ma tendencję do wyślizgiwania się z rąk i nie jest tani. Dlatego we współczesnych telefonach komórkowych ceramika jest rzadko stosowana - głównie jako materiał stylowy w dość zaawansowanych modelach. Większość tych modeli łączy ceramiczną pokrywę z metalową ramką; obudowy pełnoceramiczne są znacznie mniej powszechne.
— Skóra. Dość rzadki i specyficzny materiał, używany głównie jako rozwiązanie designerskie. W takich przypadkach pokrycie skórzane jest przewidziane do pokrywy tylnej, a ramka jest wykonana z metalu lub tworzywa sztucznego. Materiał ten nadaje urządzeniu solidny wygląd, podkreślając status właściciela; dodatkowo jest przyjemny w dotyku i nie pozwala na wyślizgnięcie urządzenia z dłoni. Jednak skóra jest droga i mało niezawodna: łatwo rysuje się i pęka nawet przy lekkim kontakcie z ostrymi przedmiotami, a także jest podatna na ścieranie. Dlatego takie obudowy nie są popularne nawet wśród telefonów z wyższej półki.