Kosiarki AL-KO kosiarka listwowa / rotacyjna
Lista wszystkich kosiarek Filtry zaawansowane → |
Być może Cię zainteresuje
Artykuły, recenzje, przydatne porady
Wszystkie materiały![](/posts/files/5986/medium_pic.jpg)
Najlepsze roboty koszące
Zrobotyzowany sprzęt ogrodniczy do automatycznego koszenia trawnika bez interwencji człowieka
![](/posts/files/5054/medium_pic.jpg)
Jak dbać o kosiarkę, aby działała dłużej
Podstawowe informacje dotyczące pielęgnacji sprzętu do koszenia trawników
![](/posts/files/5966/medium_pic.jpg)
Najlepsze kosiarki przewodowe
Kosiarki elektryczne domowe przeznaczone do koszenia małych trawników
![](/posts/files/6238/medium_pic.jpg)
Jak wybrać kosiarkę automatyczną
Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące kosiarek automatycznych
![](/posts/files/5816/medium_pic.jpg)
Przydatne wskazówki dotyczące wyboru podkaszarki
Dowiedz się jak wybrać podkaszarkę, która posiada optymalne parametry do pracy w różnych warunkach
![](/posts/files/4922/medium_pic.jpg)
Najlepsze podkaszarki akumulatorowe
Bezprzewodowe podkaszarki do koszenia trawy przy domkach letniskowych i na działkach
Kosiarki: specyfikacje, typy, rodzaje
Pokaż wszystkie
Rodzaj
— Kosiarka do trawy. Klasyczne kosiarki kołowe w formie wózków na dwóch lub czterech kołach. Mogą mieć różne typy silników, występują zarówno modele z napędem (samojezdne), jak i bez napędu (niesamojezdne). Takie jednostki są przeznaczone głównie do płaskich powierzchni o małej i średniej powierzchni — na przykład do utrzymania trawnika na dziedzińcu prywatnego domu lub trawnika na ulicy miejskiej. Jednocześnie kosiarka jest pod wieloma względami wygodniejsza niż ręczna przycinarka (patrz poniżej): nie trzeba jej „włóczyć”, a konstrukcja często zawiera specjalną torbę do zbierania trawy. Natomiast tradycyjne kosiarki są słabo przystosowane do ciasnych warunków, nierównych powierzchni i wysokiej trawy.
— Podkaszarka (kosa spalinowa). Ręczne narzędzie ogrodowe, rodzaj zmechanizowanego odpowiednika kosy. Składa się z silnika, elementu tnącego i uchwytu (uchwytów) przymocowanych do jednej rury. Niewielka szerokość elementu tnącego pozwala na pracę nawet w wąskich przestrzeniach, gdzie kosiarka nie pójdzie; jednym pociągnięciem podkaszarki możesz uchwycić dość szeroki pas trawy; kosić trawę możesz na dowolnej wysokości — w tym zwalczać roślinność, która jest zbyt wysoka dla tradycyjnych kosiarek. Ponadto jako element tnący w takich urządzeniach najczęściej stosuje się specjalną żyłkę, która nie boi się zderzeń z twardymi przedmiotami (choć są też modele z nożami z ostrzami). Wady podkaszarki są tradycyjne w przypadku narzędzi ręcznych: u...rządzenie musi być stale noszone, co może być męczące podczas długotrwałej pracy; wysokość koszenia należy regulować "na oko" (z wyjątkiem modeli z rolkami - patrz "Cechy dodatkowe").
— Rider/traktorek ogrodowy. Pojazd samojezdny, na którym jeździ operator; w rzeczywistości — zmniejszony i uproszczony analog ciągnika rolniczego. Zauważ, że chociaż ridery i traktorki ogrodowe są tutaj połączone w jedną kategorię, nadal są to nieco inne jednostki. Na przykład w riderach silnik znajduje się zwykle z tyłu, a element tnący lub inny sprzęt znajduje się z przodu; dzięki takiemu układowi trawa nie jest miażdżona przez koła przed cięciem, ponadto możliwa jest praca w trudno dostępnych miejscach (np. w pobliżu drzew). Ogólnie rzecz biorąc, ridery są dość zwrotne i dobrze przystosowane do ciasnych warunków. Z kolei traktorki ogrodowe nie są tak zwinne, ale są mocniejsze, cięższe i bardziej przejezdne; silnik w takich systemach tnących znajduje się z przodu, element tnący — od dołu, między osiami, a wyposażenie dodatkowe (o ile w ogóle istnieje możliwość jego zastosowania) może być zawieszone od dołu zamiast osłony, od tyłu i/lub z przodu w zależności od modelu. Cechami wspólnymi riderów i traktorków ogrodowych są, z jednej strony, wygoda i komfort podczas pracy (niektóre modele mogą być wyposażone nawet w zamknięte kabiny), z drugiej zaś — wysoki koszt, masywność i znaczna waga. Warto więc zwrócić uwagę na tę kategorię tylko wtedy, gdy potrzebujesz kosiarki do dużych przestrzeni – to w takich warunkach ridery i traktorki ogrodowe pokazują się z jak najlepszej strony.
— Kosiarka listwowa. Rodzaj kosiarki spalinowej o wzmocnionej konstrukcji, przeznaczony do pracy przede wszystkim w warunkach „dzikich”, poza zadbanymi trawnikami – na łąkach, terenach długo nieuprawianych i silnie zarośniętych itp. W rzeczywistości takie jednostki odnoszą się bardziej do profesjonalnych maszyn rolniczych niż do kosiarek w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Większość kosiarek listwowych ma charakterystyczny wygląd: obudowa jest osadzona na dwóch dużych kołach, a z przodu znajduje się nożycowy system tnący (patrz niżej). Taka konstrukcja umożliwia poruszanie się po nierównym terenie i pozwala skutecznie radzić sobie nawet z grubymi łodygami, aż po krzewy i młode drzewa.
— Robot koszący. Najbardziej zautomatyzowany rodzaj kosiarek: w rzeczywistości wystarczy ustawić program dla takiej maszyny, wypuścić ją na miejsce i nacisnąć przycisk start — resztę robot zrobi sam. Najprostsze modele wykorzystują ruch po losowych trasach i czujniki przeszkód, bardziej zaawansowane mogą korzystać z pełnoprawnego systemu kartograficznego (patrz „Funkcje”), a nawet systemu „inteligentnego” rozpoznawania wysokości trawy i „zapamiętywania” mijanych sekcji. Roboty zazwyczaj są w stanie samodzielnie wrócić do stacji dokującej; niektóre modele mogą nawet zawierać panele słoneczne, aby oszczędzać energię i zwiększać autonomię. Jednocześnie skuteczność i wydajność takich urządzeń nie jest wysoka, generalnie roboty koszące są przeznaczone głównie do regularnej pielęgnacji już „uprawionych” trawników.
— Kosa wielofunkcyjna. Konstrukcyjnie takie urządzenia są podobne do podkaszarek: ich podstawa to trzonek, na którym zamocowany jest silnik i głowica, a narzędzie w trakcie pracy należy trzymać w rękach (w klasycznym trybie użytkowania). Główną cechą szczególną kos wielofunkcyjnych jest możliwość zamontowania rozmaitych głowic i przystawek, co znacznie rozszerza funkcjonalność urządzenia. Oprócz fabrycznych głowic, takich jak nóż łopatkowy czy szpula z żyłką, modele tego typu są kompatybilne z przystawkami do koszenia siana, okrzesywania i nawet kultywatorami. Należy pamiętać, że głowice i przystawki mogą być dostarczane w zestawie z urządzeniem lub można je dokupić osobno. Kosy wielofunkcyjne sprawdzają się przede wszystkim na małych, ale skomplikowanych obszarach, gdzie z jednej strony nie trzeba pielęgnować dużej powierzchni, a z drugiej trzeba sobie radzić z mnóstwem zadań o różnym charakterze.
— Kosiarka poduszkowa. Dość rzadko spotykany i specyficzny rodzaj kosiarki wykorzystujący zasadę poduszki powietrznej: podczas pracy silnika pod podwozie wtryskiwane jest powietrze, które unosi całe urządzenie nad ziemię. Takie urządzenia nie są samojezdne, ale bardzo łatwo się je przemieszcza: przy poruszaniu się praktycznie brak tarcia, a kosiarkę można pchać w dowolnym kierunku, nie tylko do przodu i do tyłu. Poduszka powietrzna wymaga dużej mocy silnika i jest skuteczna tylko na stosunkowo płaskich powierzchniach; możliwość regulacji wysokości w takich modelach jest ograniczona, co jest przyczyną ich niskiej popularności.
— Podkaszarka (kosa spalinowa). Ręczne narzędzie ogrodowe, rodzaj zmechanizowanego odpowiednika kosy. Składa się z silnika, elementu tnącego i uchwytu (uchwytów) przymocowanych do jednej rury. Niewielka szerokość elementu tnącego pozwala na pracę nawet w wąskich przestrzeniach, gdzie kosiarka nie pójdzie; jednym pociągnięciem podkaszarki możesz uchwycić dość szeroki pas trawy; kosić trawę możesz na dowolnej wysokości — w tym zwalczać roślinność, która jest zbyt wysoka dla tradycyjnych kosiarek. Ponadto jako element tnący w takich urządzeniach najczęściej stosuje się specjalną żyłkę, która nie boi się zderzeń z twardymi przedmiotami (choć są też modele z nożami z ostrzami). Wady podkaszarki są tradycyjne w przypadku narzędzi ręcznych: u...rządzenie musi być stale noszone, co może być męczące podczas długotrwałej pracy; wysokość koszenia należy regulować "na oko" (z wyjątkiem modeli z rolkami - patrz "Cechy dodatkowe").
— Rider/traktorek ogrodowy. Pojazd samojezdny, na którym jeździ operator; w rzeczywistości — zmniejszony i uproszczony analog ciągnika rolniczego. Zauważ, że chociaż ridery i traktorki ogrodowe są tutaj połączone w jedną kategorię, nadal są to nieco inne jednostki. Na przykład w riderach silnik znajduje się zwykle z tyłu, a element tnący lub inny sprzęt znajduje się z przodu; dzięki takiemu układowi trawa nie jest miażdżona przez koła przed cięciem, ponadto możliwa jest praca w trudno dostępnych miejscach (np. w pobliżu drzew). Ogólnie rzecz biorąc, ridery są dość zwrotne i dobrze przystosowane do ciasnych warunków. Z kolei traktorki ogrodowe nie są tak zwinne, ale są mocniejsze, cięższe i bardziej przejezdne; silnik w takich systemach tnących znajduje się z przodu, element tnący — od dołu, między osiami, a wyposażenie dodatkowe (o ile w ogóle istnieje możliwość jego zastosowania) może być zawieszone od dołu zamiast osłony, od tyłu i/lub z przodu w zależności od modelu. Cechami wspólnymi riderów i traktorków ogrodowych są, z jednej strony, wygoda i komfort podczas pracy (niektóre modele mogą być wyposażone nawet w zamknięte kabiny), z drugiej zaś — wysoki koszt, masywność i znaczna waga. Warto więc zwrócić uwagę na tę kategorię tylko wtedy, gdy potrzebujesz kosiarki do dużych przestrzeni – to w takich warunkach ridery i traktorki ogrodowe pokazują się z jak najlepszej strony.
— Kosiarka listwowa. Rodzaj kosiarki spalinowej o wzmocnionej konstrukcji, przeznaczony do pracy przede wszystkim w warunkach „dzikich”, poza zadbanymi trawnikami – na łąkach, terenach długo nieuprawianych i silnie zarośniętych itp. W rzeczywistości takie jednostki odnoszą się bardziej do profesjonalnych maszyn rolniczych niż do kosiarek w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Większość kosiarek listwowych ma charakterystyczny wygląd: obudowa jest osadzona na dwóch dużych kołach, a z przodu znajduje się nożycowy system tnący (patrz niżej). Taka konstrukcja umożliwia poruszanie się po nierównym terenie i pozwala skutecznie radzić sobie nawet z grubymi łodygami, aż po krzewy i młode drzewa.
— Robot koszący. Najbardziej zautomatyzowany rodzaj kosiarek: w rzeczywistości wystarczy ustawić program dla takiej maszyny, wypuścić ją na miejsce i nacisnąć przycisk start — resztę robot zrobi sam. Najprostsze modele wykorzystują ruch po losowych trasach i czujniki przeszkód, bardziej zaawansowane mogą korzystać z pełnoprawnego systemu kartograficznego (patrz „Funkcje”), a nawet systemu „inteligentnego” rozpoznawania wysokości trawy i „zapamiętywania” mijanych sekcji. Roboty zazwyczaj są w stanie samodzielnie wrócić do stacji dokującej; niektóre modele mogą nawet zawierać panele słoneczne, aby oszczędzać energię i zwiększać autonomię. Jednocześnie skuteczność i wydajność takich urządzeń nie jest wysoka, generalnie roboty koszące są przeznaczone głównie do regularnej pielęgnacji już „uprawionych” trawników.
— Kosa wielofunkcyjna. Konstrukcyjnie takie urządzenia są podobne do podkaszarek: ich podstawa to trzonek, na którym zamocowany jest silnik i głowica, a narzędzie w trakcie pracy należy trzymać w rękach (w klasycznym trybie użytkowania). Główną cechą szczególną kos wielofunkcyjnych jest możliwość zamontowania rozmaitych głowic i przystawek, co znacznie rozszerza funkcjonalność urządzenia. Oprócz fabrycznych głowic, takich jak nóż łopatkowy czy szpula z żyłką, modele tego typu są kompatybilne z przystawkami do koszenia siana, okrzesywania i nawet kultywatorami. Należy pamiętać, że głowice i przystawki mogą być dostarczane w zestawie z urządzeniem lub można je dokupić osobno. Kosy wielofunkcyjne sprawdzają się przede wszystkim na małych, ale skomplikowanych obszarach, gdzie z jednej strony nie trzeba pielęgnować dużej powierzchni, a z drugiej trzeba sobie radzić z mnóstwem zadań o różnym charakterze.
— Kosiarka poduszkowa. Dość rzadko spotykany i specyficzny rodzaj kosiarki wykorzystujący zasadę poduszki powietrznej: podczas pracy silnika pod podwozie wtryskiwane jest powietrze, które unosi całe urządzenie nad ziemię. Takie urządzenia nie są samojezdne, ale bardzo łatwo się je przemieszcza: przy poruszaniu się praktycznie brak tarcia, a kosiarkę można pchać w dowolnym kierunku, nie tylko do przodu i do tyłu. Poduszka powietrzna wymaga dużej mocy silnika i jest skuteczna tylko na stosunkowo płaskich powierzchniach; możliwość regulacji wysokości w takich modelach jest ograniczona, co jest przyczyną ich niskiej popularności.
Rodzaj silnika
Rodzaj silnika, który napędza narzędzie tnące kosiarki, a w modelach samojezdnych samo urządzenie. W chwili obecnej stosowane są następujące typy silników:
— Elektryczny (sieć). Silnik zasilany z sieci elektroenergetycznej. Jego zalety to niski poziom hałasu, niski koszt i łatwość użytkowania (brak konieczności zakupu paliwa i oleju) oraz brak emisji do atmosfery. Wadą jest stosunkowo niska moc i krótki zasięg, ograniczony długością przewodu zasilającego.
— Elektryczny (akumulator). Silnik elektryczny zasilany własnym wbudowanym akumulatorem. Ma te same zalety, co silnik zasilany z sieci; ponadto takie urządzenia nie są ograniczone w ruchu, ponieważ nie wymagają połączenia sieciowego podczas pracy. Natomiast czas pracy autonomicznej w kosiarkach akumulatorowych rzadko przekracza pół godziny, akumulator dużo waży i ładuje się dość długo, a moc takich urządzeń jest nawet mniejsza niż sieciowych (choć są dużo droższe).
— Benzynowy. Silnik o spalaniu wewnętrznym pracujący na benzynie. Zaletami takich silników, w porównaniu z silnikami elektrycznymi, jest niezależność od podłączenia do sieci oraz duża moc, co umożliwia pracę z gęstą roślinnością. Z drugiej strony silniki benzynowe są cięższe, droższe w eksploatacji, wymagają zakupu paliwa i smarów oraz emitują spaliny do powietrza.
— Wysokoprężny (diesel). Rodzaj silnika spalinowego o spala...niu wewnętrznym. Pod względem podstawowych cech silniki wysokoprężne są niemal identyczne z opisanymi powyżej benzynowymi, jednak mają też swoje własne cechy. Z jednej strony, w takich jednostkach łatwiej jest zapewnić dużą moc i dobry moment obrotowy, dzięki czemu lepiej nadają się do „ciężkich” zadań, a olej napędowy jest tańszy niż benzyna. Z drugiej strony, same silniki wysokoprężne są droższe, cięższe i trudniejsze w eksploatacji. W związku z tym nie są one zbyt popularne wśród kosiarek, opcja ta spotykana jest głównie w riderach (patrz „Rodzaj”), gdzie duża moc jest ważniejsza niż wspomniane wady.
— Gazowy. Rzadki rodzaj silników o spalaniu wewnętrznym wykorzystujących jako paliwo mieszankę gazu propan-butan. Ich przewagą nad jednostkami benzynowymi jest oszczędne zużycie, wysoka wydajność koszenia oraz niewielka liczba szkodliwych emisji do atmosfery. Ponadto paliwo gazowe zmniejsza obciążenie silnika, co z kolei wydłuża jego żywotność. Odwrotną stroną medalu jest konieczność tankowania butli skroplonymi gazami węglowodorowymi w specjalistycznych kompleksach napełniania czy częsta wymiana nabojów gazowych.
— Bez silnika (ręczna). Kosiarki do trawy, które nie posiadają silników i wykorzystują siłę mięśni użytkownika — podczas pracy trzeba pchać urządzenie przed siebie. Zaletami takiego schematu są niski koszt (zarówno samo urządzenie, jak i jego działanie), niezależność od paliwa i energii elektrycznej oraz maksymalna przyjazność dla środowiska; wady to stosunkowo niska jakość pracy i znaczne nakłady sił fizycznych.
— Elektryczny (sieć). Silnik zasilany z sieci elektroenergetycznej. Jego zalety to niski poziom hałasu, niski koszt i łatwość użytkowania (brak konieczności zakupu paliwa i oleju) oraz brak emisji do atmosfery. Wadą jest stosunkowo niska moc i krótki zasięg, ograniczony długością przewodu zasilającego.
— Elektryczny (akumulator). Silnik elektryczny zasilany własnym wbudowanym akumulatorem. Ma te same zalety, co silnik zasilany z sieci; ponadto takie urządzenia nie są ograniczone w ruchu, ponieważ nie wymagają połączenia sieciowego podczas pracy. Natomiast czas pracy autonomicznej w kosiarkach akumulatorowych rzadko przekracza pół godziny, akumulator dużo waży i ładuje się dość długo, a moc takich urządzeń jest nawet mniejsza niż sieciowych (choć są dużo droższe).
— Benzynowy. Silnik o spalaniu wewnętrznym pracujący na benzynie. Zaletami takich silników, w porównaniu z silnikami elektrycznymi, jest niezależność od podłączenia do sieci oraz duża moc, co umożliwia pracę z gęstą roślinnością. Z drugiej strony silniki benzynowe są cięższe, droższe w eksploatacji, wymagają zakupu paliwa i smarów oraz emitują spaliny do powietrza.
— Wysokoprężny (diesel). Rodzaj silnika spalinowego o spala...niu wewnętrznym. Pod względem podstawowych cech silniki wysokoprężne są niemal identyczne z opisanymi powyżej benzynowymi, jednak mają też swoje własne cechy. Z jednej strony, w takich jednostkach łatwiej jest zapewnić dużą moc i dobry moment obrotowy, dzięki czemu lepiej nadają się do „ciężkich” zadań, a olej napędowy jest tańszy niż benzyna. Z drugiej strony, same silniki wysokoprężne są droższe, cięższe i trudniejsze w eksploatacji. W związku z tym nie są one zbyt popularne wśród kosiarek, opcja ta spotykana jest głównie w riderach (patrz „Rodzaj”), gdzie duża moc jest ważniejsza niż wspomniane wady.
— Gazowy. Rzadki rodzaj silników o spalaniu wewnętrznym wykorzystujących jako paliwo mieszankę gazu propan-butan. Ich przewagą nad jednostkami benzynowymi jest oszczędne zużycie, wysoka wydajność koszenia oraz niewielka liczba szkodliwych emisji do atmosfery. Ponadto paliwo gazowe zmniejsza obciążenie silnika, co z kolei wydłuża jego żywotność. Odwrotną stroną medalu jest konieczność tankowania butli skroplonymi gazami węglowodorowymi w specjalistycznych kompleksach napełniania czy częsta wymiana nabojów gazowych.
— Bez silnika (ręczna). Kosiarki do trawy, które nie posiadają silników i wykorzystują siłę mięśni użytkownika — podczas pracy trzeba pchać urządzenie przed siebie. Zaletami takiego schematu są niski koszt (zarówno samo urządzenie, jak i jego działanie), niezależność od paliwa i energii elektrycznej oraz maksymalna przyjazność dla środowiska; wady to stosunkowo niska jakość pracy i znaczne nakłady sił fizycznych.
Szerokość koszenia
Szerokość koszenia zapewniana przez urządzenie, innymi słowy — szerokość pasa ziemi pielęgnowanej w jednym przejeździe. W rzeczywistości rozmiar ten odpowiada szerokości narzędzia tnącego.
Duża szerokość koszenia jest wygodna podczas pracy na dużych otwartych przestrzeniach, ponieważ pozwala na zakończenie pracy w niewielkiej liczbie przejazdów. Natomiast do trudno dostępnych miejsc lepiej nadają się stosunkowo wąskie narzędzia, które mogą trafić tam, gdzie nie przejdzie szersze urządzenie. Ponadto szerokość narzędzia bezpośrednio wpływa na wagę i cenę.
Ogólnie sensowne jest porównywanie tylko urządzeń tego samego typu ze względu na szerokość roboczą (patrz wyżej). Warto jednak w tym miejscu zaznaczyć, że podkaszarki nie różnią się tak bardzo od siebie — większość modeli wychwytuje od 25 do 45 cm (szeroki pas zapewnia się przez ruch przystawki z boku na bok). Jeśli chodzi o pozostałe typy, w najskromniejszych modelach szerokość koszenia nie przekracza 40 cm, w najcięższych i najmocniejszych może wynosić 56 – 60 cm, a nawet więcej(w traktorkach ogrodowych – do 1,5 m).
Duża szerokość koszenia jest wygodna podczas pracy na dużych otwartych przestrzeniach, ponieważ pozwala na zakończenie pracy w niewielkiej liczbie przejazdów. Natomiast do trudno dostępnych miejsc lepiej nadają się stosunkowo wąskie narzędzia, które mogą trafić tam, gdzie nie przejdzie szersze urządzenie. Ponadto szerokość narzędzia bezpośrednio wpływa na wagę i cenę.
Ogólnie sensowne jest porównywanie tylko urządzeń tego samego typu ze względu na szerokość roboczą (patrz wyżej). Warto jednak w tym miejscu zaznaczyć, że podkaszarki nie różnią się tak bardzo od siebie — większość modeli wychwytuje od 25 do 45 cm (szeroki pas zapewnia się przez ruch przystawki z boku na bok). Jeśli chodzi o pozostałe typy, w najskromniejszych modelach szerokość koszenia nie przekracza 40 cm, w najcięższych i najmocniejszych może wynosić 56 – 60 cm, a nawet więcej(w traktorkach ogrodowych – do 1,5 m).
Szerokość noża podkaszarki
Szerokość (średnica) noża podkaszarki opisuje rozmiar ostrza (lub tarczy tnącej). Ta przystawka ma węższą szerokość cięcia niż żyłka, jednak umożliwia koszenie grubszych zarośli, w tym krzewów.
System tnący
Rodzaj systemu tnącego zainstalowanego w kosiarce, czyli konstrukcja części tnącej urządzenia.
— Rotacyjny. W takich systemach tnących narzędzie robocze (zwykle nóż lub szpula z żyłką, patrz „Przystawki / głowice”) obraca się wokół osi pionowej. Podobna konstrukcja jest stosowana standardowo w podkaszarkach (patrz „Rodzaj”). W przypadku zwykłych kosiarek do trawy system rotacyjny zapewnia dobrą wydajność, ale koszenie nie jest tak dokładne, jak przy użyciu wrzecion (patrz poniżej). Ta opcja jest odpowiednia dla tych, którzy muszą obsługiwać wystarczająco duże przestrzenie i nie chcą spędzać na nich dużo czasu.
— Bębnowy (wrzecionowy). Taki system tnący zawiera obracający się poziomy bęben z kilkoma ostrzami i jedno nieruchome ostrze, zamocowane pod bębnem, blisko niego. Obrotowe noże chwytają trawę i ciągną ją do nieruchomego noża, a następnie trawę tnie się na zasadzie nożyc. Takie systemy są gorsze pod względem wydajności od rotacyjnych, jednak zapewniają dobrą jakość przycinania. Dlatego ta opcja najlepiej nadaje się dla tych, którzy stawiają na schludny wygląd trawnika. Ponadto urządzenia bębnowe doskonale nadają się do „ostatecznego” koszenia trawy po obróbce kosiarkami rotacyjnymi. Warto również zauważyć, że systemy tnące tego typu znajdują się w dwóch typach kosiarek: najprostszych modelach ręcznych bez silnika oraz potężnych urządzeniach benzynowych przeznaczonych do profesjonalnego koszenia trawy na stadionach, polach golfowych itp. W pierws...zym przypadku wrzeciono jest najlepszą opcją z punktu widzenia prostoty konstrukcji (dużo trudniej „przywiązać” wirnik do kół kosiarki ręcznej); w drugim przypadku dzięki mocnemu silnikowi osiąga się dobre wskaźniki wydajności (chociaż takie urządzenia odpowiednio kosztują).
— Nożycowy. System tnący przypominający kilkukrotnie powiększoną maszynkę do strzyżenia włosów. Składa się z dwóch ząbkowanych noży, z których jeden jest nieruchomy, a drugi porusza się w płaszczyźnie poziomej z boku na bok blisko pierwszego, odcinając w ten sposób roślinność uwięzioną między zębami. „Nożyczki” nie działają tak dokładnie jak urządzenia rotacyjne, a zwłaszcza wrzecionowe, ale są w stanie poradzić sobie z gęstą, wysoką roślinnością, a nawet cienkimi drzewami. Dzięki temu opcja ta jest bardzo popularna w kosiarkach listwowych (patrz "Rodzaj"), ale praktycznie nie występuje w innych typach kosiarek.
— Rotacyjny. W takich systemach tnących narzędzie robocze (zwykle nóż lub szpula z żyłką, patrz „Przystawki / głowice”) obraca się wokół osi pionowej. Podobna konstrukcja jest stosowana standardowo w podkaszarkach (patrz „Rodzaj”). W przypadku zwykłych kosiarek do trawy system rotacyjny zapewnia dobrą wydajność, ale koszenie nie jest tak dokładne, jak przy użyciu wrzecion (patrz poniżej). Ta opcja jest odpowiednia dla tych, którzy muszą obsługiwać wystarczająco duże przestrzenie i nie chcą spędzać na nich dużo czasu.
— Bębnowy (wrzecionowy). Taki system tnący zawiera obracający się poziomy bęben z kilkoma ostrzami i jedno nieruchome ostrze, zamocowane pod bębnem, blisko niego. Obrotowe noże chwytają trawę i ciągną ją do nieruchomego noża, a następnie trawę tnie się na zasadzie nożyc. Takie systemy są gorsze pod względem wydajności od rotacyjnych, jednak zapewniają dobrą jakość przycinania. Dlatego ta opcja najlepiej nadaje się dla tych, którzy stawiają na schludny wygląd trawnika. Ponadto urządzenia bębnowe doskonale nadają się do „ostatecznego” koszenia trawy po obróbce kosiarkami rotacyjnymi. Warto również zauważyć, że systemy tnące tego typu znajdują się w dwóch typach kosiarek: najprostszych modelach ręcznych bez silnika oraz potężnych urządzeniach benzynowych przeznaczonych do profesjonalnego koszenia trawy na stadionach, polach golfowych itp. W pierws...zym przypadku wrzeciono jest najlepszą opcją z punktu widzenia prostoty konstrukcji (dużo trudniej „przywiązać” wirnik do kół kosiarki ręcznej); w drugim przypadku dzięki mocnemu silnikowi osiąga się dobre wskaźniki wydajności (chociaż takie urządzenia odpowiednio kosztują).
— Nożycowy. System tnący przypominający kilkukrotnie powiększoną maszynkę do strzyżenia włosów. Składa się z dwóch ząbkowanych noży, z których jeden jest nieruchomy, a drugi porusza się w płaszczyźnie poziomej z boku na bok blisko pierwszego, odcinając w ten sposób roślinność uwięzioną między zębami. „Nożyczki” nie działają tak dokładnie jak urządzenia rotacyjne, a zwłaszcza wrzecionowe, ale są w stanie poradzić sobie z gęstą, wysoką roślinnością, a nawet cienkimi drzewami. Dzięki temu opcja ta jest bardzo popularna w kosiarkach listwowych (patrz "Rodzaj"), ale praktycznie nie występuje w innych typach kosiarek.
Min. wysokość koszenia
Minimalna wysokość koszenia, jaką może zapewnić kosiarka do trawy, czyli najmniejsza wysokość trawy, która może pozostać po przejechaniu maszyny. Zwracanie uwagi na wskaźnik ten ma sens głównie w przypadkach, gdy planowane jest jak najkrótsze przycięcie trawnika. Ponadto im niższa wysokość minimalna (przy tym samym maksimum), tym szerszy zakres regulacji wysokości koszenia tego modelu.
Maks. wysokość koszenia
Maksymalna wysokość koszenia, jaką może zapewnić kosiarka, czyli maksymalna wysokość trawy, która może pozostać po przejechaniu maszyny.
Parametr ten ma znaczenie głównie w przypadkach, gdy chcemy pozostawić trawę na trawniku stosunkowo wysoką. Ponadto kosiarki do trawy o dużej wysokości koszenia mają szeroki zakres regulacji wysokości.
Parametr ten ma znaczenie głównie w przypadkach, gdy chcemy pozostawić trawę na trawniku stosunkowo wysoką. Ponadto kosiarki do trawy o dużej wysokości koszenia mają szeroki zakres regulacji wysokości.
Liczba regulacji wysokości koszenia
Liczba regulacji wysokości koszenia przewidzianych dla kosiarki. Im więcej takich regulacji (przy tym samym zakresie regulacji), tym dokładniej możesz dobrać wysokość koszenia. Zwróć uwagę, że w niektórych robotach (patrz „Rodzaj”) liczba ta sięga 30 lub więcej w zakresie od 30 do 60 mm; innymi słowy, wysokość można regulować z milimetrową precyzją.
Regulacja wysokości koszenia
Sposób regulacji wysokości koszenia przewidziany w maszynie.
— Synchroniczna (centralna). Regulacja jednym skokiem w porównaniu z regulacją ręczną opisaną poniżej. W tradycyjnych kosiarkach odbywa się to zwykle za pomocą dźwigni, która zmienia jednocześnie wysokość wszystkich kół; w innych urządzeniach regulować na wysokość można nie koła, ale samą część tnącą. W każdym razie regulacja synchroniczna jest znacznie wygodniejsza niż regulacja ręczna, a w przypadku niektórych urządzeń (na przykład robotów i riderów, patrz „Rodzaj”) jest to zazwyczaj jedyna technicznie możliwa opcja. Jednak w klasycznych kosiarkach taki system komplikuje i podnosi koszt konstrukcji.
— Ręczna. Znaczenie tego typu regulacji zależy od typu urządzenia. Tak więc w przypadku podkaszarek jest to z definicji prawie jedyny możliwy sposób: w nich wysokość koszenia jest regulowana przez wysokość, na której operator trzyma osprzęt roboczy. W kosiarkach do trawy regulacja ręczna oznacza, że osobno należy regulować na wysokość każdą oś, a nawet każde pojedyncze koło. Takie systemy są prostsze i tańsze niż systemy synchroniczne (centralne), ale mniej wygodne w użyciu.
— Synchroniczna (centralna). Regulacja jednym skokiem w porównaniu z regulacją ręczną opisaną poniżej. W tradycyjnych kosiarkach odbywa się to zwykle za pomocą dźwigni, która zmienia jednocześnie wysokość wszystkich kół; w innych urządzeniach regulować na wysokość można nie koła, ale samą część tnącą. W każdym razie regulacja synchroniczna jest znacznie wygodniejsza niż regulacja ręczna, a w przypadku niektórych urządzeń (na przykład robotów i riderów, patrz „Rodzaj”) jest to zazwyczaj jedyna technicznie możliwa opcja. Jednak w klasycznych kosiarkach taki system komplikuje i podnosi koszt konstrukcji.
— Ręczna. Znaczenie tego typu regulacji zależy od typu urządzenia. Tak więc w przypadku podkaszarek jest to z definicji prawie jedyny możliwy sposób: w nich wysokość koszenia jest regulowana przez wysokość, na której operator trzyma osprzęt roboczy. W kosiarkach do trawy regulacja ręczna oznacza, że osobno należy regulować na wysokość każdą oś, a nawet każde pojedyncze koło. Takie systemy są prostsze i tańsze niż systemy synchroniczne (centralne), ale mniej wygodne w użyciu.
Dopuszczalny kąt pochylenia
Największy kąt wzniesienia lub spadku, przy którym kosiarka normalnie działa.
Parametr ten wskazywany jest głównie dla autonomicznych robotów koszących (patrz „Typ”) – dla nich ma to największe znaczenie (w tradycyjnych modelach wszystko zależy głównie od tego, czy operator potrafi utrzymać kosiarkę na zboczu). W tym przypadku kąt jest podawany w procentach, podobnie jak robi się to na znakach drogowych: liczba procentowa odpowiada temu, o ile metrów teren wznosi się na każde 100 m drogi. Na przykład kąt 25% oznacza wzrost o 25 m co 100 m (lub 25 cm co metr).
Najbardziej zaawansowane nowoczesne roboty są w stanie pokonywać wzniesienia o kącie pochylenia 50% (czyli około 30°), a nawet więcej. Warto wybierać według tego wskaźnika, biorąc pod uwagę specyfikę terenu, na którym planowane jest działanie urządzenia: na przykład w przypadku płaskiego trawnika bez wzniesień i spadków w ogóle można nie patrzeć na dopuszczalny kąt pochylenia.
Parametr ten wskazywany jest głównie dla autonomicznych robotów koszących (patrz „Typ”) – dla nich ma to największe znaczenie (w tradycyjnych modelach wszystko zależy głównie od tego, czy operator potrafi utrzymać kosiarkę na zboczu). W tym przypadku kąt jest podawany w procentach, podobnie jak robi się to na znakach drogowych: liczba procentowa odpowiada temu, o ile metrów teren wznosi się na każde 100 m drogi. Na przykład kąt 25% oznacza wzrost o 25 m co 100 m (lub 25 cm co metr).
Najbardziej zaawansowane nowoczesne roboty są w stanie pokonywać wzniesienia o kącie pochylenia 50% (czyli około 30°), a nawet więcej. Warto wybierać według tego wskaźnika, biorąc pod uwagę specyfikę terenu, na którym planowane jest działanie urządzenia: na przykład w przypadku płaskiego trawnika bez wzniesień i spadków w ogóle można nie patrzeć na dopuszczalny kąt pochylenia.
Zalecana powierzchnia
Powierzchnia obszaru, dla którego przeznaczona jest kosiarka. Nie można twierdzić, że parametr ten jest krytyczny przy wyborze urządzenia, są to tylko zalecenia producenta i są bardzo arbitralne. Są one jednak więcej niż uzasadnione i generalnie pokazują dostępny zakres pracy oparty na nagrzewaniu się silnika, pojemności zbiornika lub akumulatora oraz innych czynnikach wpływających na czas pracy.
Mulczowanie
Możliwość pracy kosiarki w trybie mulczowania.
Mulczowanie to siekanie i automatyczne rozrzucanie skoszonej trawy na obszarze. Jest to jeden z najwygodniejszych, a zarazem praktycznych sposobów użytkowania roślinności. Tak więc nie trzeba jej zbierać, a uzyskana ściółka spełnia szereg przydatnych funkcji: nawozi glebę, zmniejsza jej ogrzewanie i parowanie wilgoci w czasie upałów, a także utrzymuje luźną górną warstwę.
Zwróć uwagę, że niektóre kosiarki pozwalają na użycie oddzielnie zakupionej przystawki do mulczowania. Jednak takie modele nie znajdują się w tej kategorii: mulczowanie w naszym katalogu jest wskazywane tylko dla modeli obsługujących tę funkcję po wyjęciu z pudełka.
Mulczowanie to siekanie i automatyczne rozrzucanie skoszonej trawy na obszarze. Jest to jeden z najwygodniejszych, a zarazem praktycznych sposobów użytkowania roślinności. Tak więc nie trzeba jej zbierać, a uzyskana ściółka spełnia szereg przydatnych funkcji: nawozi glebę, zmniejsza jej ogrzewanie i parowanie wilgoci w czasie upałów, a także utrzymuje luźną górną warstwę.
Zwróć uwagę, że niektóre kosiarki pozwalają na użycie oddzielnie zakupionej przystawki do mulczowania. Jednak takie modele nie znajdują się w tej kategorii: mulczowanie w naszym katalogu jest wskazywane tylko dla modeli obsługujących tę funkcję po wyjęciu z pudełka.
Wyrzut skoszonej trawy
Kierunek wyrzutu trawy skoszonej przez kosiarkę.
Główne opcje kierunku wyrzutu to tylny lub boczny; istnieją również modele, w których można wybrać kierunek. Jednocześnie zauważamy, że w klasycznych kosiarkach wyrzut tylny jest prawie zawsze przeprowadzany do kosza (do tego stopnia, że po wyjęciu kosza otwór jest automatycznie zakrywany pokrywką), natomiast wyrzut boczny może nie zakładać użycia kosza — jest to wygodne na przykład podczas mulczowania (patrz wyżej).
Zwróć też uwagę, że ridery (patrz „Rodzaj”) mają swoją specyfikę: w maszynach z wyrzutem tylnym, po wyjęciu kosza, konieczne jest zainstalowanie specjalnej wtyczki, a wtedy skoszona trawa po prostu pozostanie pod osłoną. W niektórych traktorkach ogrodowych początkowo przewidziana jest podobna metoda pracy (bez kosza); jest również uważana za wyrzut tylny, chociaż trawa nie trafia do tyłu, ale w dół.
Główne opcje kierunku wyrzutu to tylny lub boczny; istnieją również modele, w których można wybrać kierunek. Jednocześnie zauważamy, że w klasycznych kosiarkach wyrzut tylny jest prawie zawsze przeprowadzany do kosza (do tego stopnia, że po wyjęciu kosza otwór jest automatycznie zakrywany pokrywką), natomiast wyrzut boczny może nie zakładać użycia kosza — jest to wygodne na przykład podczas mulczowania (patrz wyżej).
Zwróć też uwagę, że ridery (patrz „Rodzaj”) mają swoją specyfikę: w maszynach z wyrzutem tylnym, po wyjęciu kosza, konieczne jest zainstalowanie specjalnej wtyczki, a wtedy skoszona trawa po prostu pozostanie pod osłoną. W niektórych traktorkach ogrodowych początkowo przewidziana jest podobna metoda pracy (bez kosza); jest również uważana za wyrzut tylny, chociaż trawa nie trafia do tyłu, ale w dół.
Rodzaj kosza
Rodzaj kosza używanego przez kosiarkę do zbierania skoszonej trawy.
— Twardy. Kosze (pojemniki) wykonane z twardego materiału, najczęściej z tworzywa sztucznego. Taki pojemnik jest wygodniejszy do rozładowania niż miękki, jest trwalszy i bardziej niezawodny, ale waży trochę więcej.
— Miękki. Zalety koszy z miękkiej tkaniny to przede wszystkim ich niska waga oraz możliwość zwijania gdy nie są używane, co może ułatwić przechowywanie. Ponadto stopień napełnienia takiego kosza można monitorować wzrokowo bez żadnych specjalnych wskaźników. Z drugiej strony, miękkie kosze są bardzo niewygodne w rozładunku.
— Kombinowany. Kosze, które łączą miękkie i twarde materiały w konstrukcji; twarda jest zwykle górna część. Takie połączenie ułatwia rozładowanie kosza, a jednocześnie pozwala na zwinięcie go dość kompaktowo w celu przechowywania.
— Brak. Brak kosza jest typowy dla niektórych typów kosiarek, w szczególności kosiarek listwowych i podkaszarek (patrz „Rodzaj”). W klasycznych kosiarkach zwykle oznacza to, że ten model nie zakłada zbierania trawy – cała skoszona roślinność pozostaje na ziemi. Jednocześnie większość tych modeli ma funkcję mulczowania (patrz wyżej), jednak są wyjątki.
— Twardy. Kosze (pojemniki) wykonane z twardego materiału, najczęściej z tworzywa sztucznego. Taki pojemnik jest wygodniejszy do rozładowania niż miękki, jest trwalszy i bardziej niezawodny, ale waży trochę więcej.
— Miękki. Zalety koszy z miękkiej tkaniny to przede wszystkim ich niska waga oraz możliwość zwijania gdy nie są używane, co może ułatwić przechowywanie. Ponadto stopień napełnienia takiego kosza można monitorować wzrokowo bez żadnych specjalnych wskaźników. Z drugiej strony, miękkie kosze są bardzo niewygodne w rozładunku.
— Kombinowany. Kosze, które łączą miękkie i twarde materiały w konstrukcji; twarda jest zwykle górna część. Takie połączenie ułatwia rozładowanie kosza, a jednocześnie pozwala na zwinięcie go dość kompaktowo w celu przechowywania.
— Brak. Brak kosza jest typowy dla niektórych typów kosiarek, w szczególności kosiarek listwowych i podkaszarek (patrz „Rodzaj”). W klasycznych kosiarkach zwykle oznacza to, że ten model nie zakłada zbierania trawy – cała skoszona roślinność pozostaje na ziemi. Jednocześnie większość tych modeli ma funkcję mulczowania (patrz wyżej), jednak są wyjątki.
Pojemność kosza
Pojemność kosza na skoszoną trawę dostarczanego w zestawie z kosiarką. Producenci wybierają tę pojemność w zależności od mocy, wydajności i ogólnego poziomu urządzenia, jednak podobne modele mogą różnić się tym wskaźnikiem. W takich przypadkach należy pamiętać, że napełnianie większego kosza zajmuje więcej czasu i trzeba go rzadziej rozładowywać, jednak waży więcej i zajmuje więcej miejsca (nawet gdy jest pusty). Przeważnie różnica w pojemności kosza wynosi 5 litrów i są kosiarki o pojemności 35, 40, 45, 50, 55, 60, 65, 70 i więcej litrów.
Wskaźnik napełnienia kosza
Wskaźnik wskazujący stopień zapełnienia kosza. Konstrukcja i możliwości takiego wskaźnika mogą być różne: na przykład w niektórych modelach daje tylko sygnał przepełnienia, w innych — pozwala w dowolnym momencie określić ilość trawy w koszu. Jednak w każdym przypadku funkcja ta zapewnia dodatkową wygodę: pozwala ocenić pełność bez zdejmowania kosza i bez przerywania pracy.
Cechy
— Samojezdna. W samojezdnych kosiarkach silnik obraca nie tylko część tnącą, ale także koła kosiarki; dzięki temu użytkownik nie musi popychać jej przed sobą – wystarczy tylko ustawić i kontrolować kierunek ruchu. Jest to wygodne, ale takie modele są droższe niż modele bez własnego napędu. Wynika to nie tylko ze złożoności konstrukcji, ale także z faktu, że tego typu urządzenia wymagają mocniejszych silników – w końcu moc trzeba podzielić między osprzętem tnącym a układem jezdznym. Z tego samego powodu urządzenie z własnym napędem będzie mniej wydajne i skuteczne niż odpowiednik bez własnego napędu o tej samej mocy. Jednak niektóre typy kosiarek z definicji są samojezdne – w szczególności są to ciężkie modele profesjonalne, które trudno byłoby pchać rękami, a także ridery (traktorki ogrodowe)(patrz "Rodzaj").
— Regulacja wysokości uchwytu. Możliwość regulacji wysokości uchwytu kosiarki, co pozwala optymalnie dopasować urządzenie do wzrostu użytkownika. Funkcja ta jest szczególnie przydatna dla osób niskich lub odwrotnie wysokich – domyślnie uchwyty kosiarek są wykonane dla osób średniego wzrostu, a bez regulacji wysokości praca z urządzeniem byłaby niewygodna.
— Koła skrętne. Obecność w kosiarce do trawy specjalnych, tzw. samonastawnych kół (podobnych do stosowanych np. w wózkach sklepowych). Koła te skręcają automatyczn...ie w kierunku jazdy urządzenia, co znacznie zmniejsza promień skrętu kosiarki i zwiększa jej zwrotność. Jednocześnie należy zauważyć, że ta konstrukcja jest zwykle stosowana tylko do kół przednich, podczas gdy tylne pozostają sztywno przymocowane do osi. Więc nadal nie da się przesuwać takiej konstrukcji na boki.
— Dysza do mycia. Obecność w kosiarce dyszy (złączki) do podłączenia węża ogrodowego; zwykle ta dysza znajduje się na osłonie i jest przeznaczona do standardowego złącza używanego w wężach. Jak sama nazwa wskazuje, funkcja ta pozwala umyć osłonę i nóż urządzenia, usuwając z nich resztki trawy i inne zabrudzenia: w tym celu wystarczy podłączyć wąż, włączyć przystawkę roboczą i dozować wodę. Jest to o wiele wygodniejsze niż zdejmowanie osłony i noża do ręcznego umycia — zwłaszcza jeśli chodzi o ciężką profesjonalną kosiarkę lub rider (patrz "Rodzaj").
— Uchwyt na kubek. Obecność uchwytu na kubek w konstrukcji kosiarki — specjalistycznego stojaka na szklanki i stosunkowo małe butelki. Taki stojak ma zwykle charakterystyczne wgłębienie, w którym montowany jest pojemnik z piciem dla operatora. Często uchwyty na kubki są podwójne, są one umieszczane na osobnym panelu między rurkami rękojeści urządzenia. Uchwyty na kubki spotykane są w tradycyjnych kosiarkach i mini-riderach (traktorkach).
— Regulacja wysokości uchwytu. Możliwość regulacji wysokości uchwytu kosiarki, co pozwala optymalnie dopasować urządzenie do wzrostu użytkownika. Funkcja ta jest szczególnie przydatna dla osób niskich lub odwrotnie wysokich – domyślnie uchwyty kosiarek są wykonane dla osób średniego wzrostu, a bez regulacji wysokości praca z urządzeniem byłaby niewygodna.
— Koła skrętne. Obecność w kosiarce do trawy specjalnych, tzw. samonastawnych kół (podobnych do stosowanych np. w wózkach sklepowych). Koła te skręcają automatyczn...ie w kierunku jazdy urządzenia, co znacznie zmniejsza promień skrętu kosiarki i zwiększa jej zwrotność. Jednocześnie należy zauważyć, że ta konstrukcja jest zwykle stosowana tylko do kół przednich, podczas gdy tylne pozostają sztywno przymocowane do osi. Więc nadal nie da się przesuwać takiej konstrukcji na boki.
— Dysza do mycia. Obecność w kosiarce dyszy (złączki) do podłączenia węża ogrodowego; zwykle ta dysza znajduje się na osłonie i jest przeznaczona do standardowego złącza używanego w wężach. Jak sama nazwa wskazuje, funkcja ta pozwala umyć osłonę i nóż urządzenia, usuwając z nich resztki trawy i inne zabrudzenia: w tym celu wystarczy podłączyć wąż, włączyć przystawkę roboczą i dozować wodę. Jest to o wiele wygodniejsze niż zdejmowanie osłony i noża do ręcznego umycia — zwłaszcza jeśli chodzi o ciężką profesjonalną kosiarkę lub rider (patrz "Rodzaj").
— Uchwyt na kubek. Obecność uchwytu na kubek w konstrukcji kosiarki — specjalistycznego stojaka na szklanki i stosunkowo małe butelki. Taki stojak ma zwykle charakterystyczne wgłębienie, w którym montowany jest pojemnik z piciem dla operatora. Często uchwyty na kubki są podwójne, są one umieszczane na osobnym panelu między rurkami rękojeści urządzenia. Uchwyty na kubki spotykane są w tradycyjnych kosiarkach i mini-riderach (traktorkach).
Napęd na koła
Rodzaj napędu zapewniony w kosiarce samojezdnej (patrz „Osobliwości”). Ten szczegół jest wskazywany w zależności od tego, które koła są napędzane od silnika.
— Tylny. Klasyczny wariant napędu stosowany w zdecydowanej większości urządzeń samojezdnych. Ta popularność wynika z wielu zalet. Po pierwsze, tylne koła znajdują się za elementem tnącym, a podczas jazdy toczą się po już skoszonej trawie. Po drugie, w klasycznych kosiarkach większość ciężaru przenoszą tylne koła; jeśli podczas pracy z tyłu maszyny jest zainstalowany kosz, środek ciężkości przesuwa się jeszcze bardziej do tyłu. Co prawda, uważa się, że takie urządzenia są mniej zwrotne niż z napęd przednim, jednak w większości przypadków ten szczegół nie jest decydujący, ponadto w konstrukcji często przewidziano różne sztuczki ułatwiające skręcanie.
— Przedni. Uważa się, że napęd na przednie koła zapewnia kosiarce najlepszą zwrotność. Traktorki ogrodowe o tej konstrukcji są również mniej podatne na utykanie w strumieniach, kałużach i innych podobnych miejscach: urządzenie z napędem przednim może bezwładnie prześlizgiwać się przez trudny obszar, tak że przednie koła zaczepiają się o twardy grunt, podczas gdy urządzenie z napędem tylnym częściej „utyka” kołami napędowymi w lepkiej glebie. Z drugiej strony, generalnie ta opcja jest mniej odpowiednia dla kosiarek niż napęd na tylne koła — przede wszystkim dlatego, że koła napędowe muszą poruszać się po nieskoszonej trawie (jedynym wyjątkiem są niektó...re ridery, w których element tnący jest zamontowany przed maszyną). Ponadto środek ciężkości urządzenia musi być przesunięty do przodu, aby zapewnić pewny chwyt na podłożu. Jest to szczególnie trudne, gdy do zbierania trawy używany jest kosz montowany z tyłu: gdy kosz się zapełnia, ciężar przesuwa się z przedniej osi na tylną, co w niektórych przypadkach może prowadzić do utraty przyczepności. W konsekwencji napęd na przednie koła jest niezwykle rzadki — głównie w modelach bez kosza i/lub z silnikiem wyraźnie przesuniętym do przodu w celu prawidłowego rozłożenia masy.
— Na wszystkie koła. W tym przypadku chodzi o napęd na wszystkie 4 koła jednocześnie. Jego główną zaletą są doskonałe możliwości przejazdu: urządzenie „czepia się ziemi” wszystkimi czterema kołami, a prawdopodobieństwo, że wszystkie utkną naraz, jest bardzo niskie. Ponadto w konstrukcji mogą się przewidywać specyficzne cechy, które dodatkowo zwiększają zdolność do jazdy w terenie — na przykład blokada mechanizmu różnicowego. Z drugiej strony napęd na cztery koła jest drogi zarówno sam w sobie (ze względu na złożoność konstrukcji), jak i w eksploatacji (ze względu na duże zużycie paliwa). Jedynymi wyjątkami są małe elektryczne roboty koszące (patrz „Rodzaj”), ale produkuje się ich stosunkowo niewiele — większość modeli 4x4 ma silniki benzynowe i są obsługiwane ręcznie. W związku z tym warto zwracać uwagę na tę opcję tylko wtedy, gdy musisz pracować na dużym obszarze o trudnym terenie, z którym maszyna z „jednym napędem” nie będzie w stanie normalnie sobie poradzić. Natomiast kupowanie modelu z napędem na wszystkie koła do pielęgnacji płaskiego trawnika przed prywatnym domem jest mało uzasadnione.
— Tylny. Klasyczny wariant napędu stosowany w zdecydowanej większości urządzeń samojezdnych. Ta popularność wynika z wielu zalet. Po pierwsze, tylne koła znajdują się za elementem tnącym, a podczas jazdy toczą się po już skoszonej trawie. Po drugie, w klasycznych kosiarkach większość ciężaru przenoszą tylne koła; jeśli podczas pracy z tyłu maszyny jest zainstalowany kosz, środek ciężkości przesuwa się jeszcze bardziej do tyłu. Co prawda, uważa się, że takie urządzenia są mniej zwrotne niż z napęd przednim, jednak w większości przypadków ten szczegół nie jest decydujący, ponadto w konstrukcji często przewidziano różne sztuczki ułatwiające skręcanie.
— Przedni. Uważa się, że napęd na przednie koła zapewnia kosiarce najlepszą zwrotność. Traktorki ogrodowe o tej konstrukcji są również mniej podatne na utykanie w strumieniach, kałużach i innych podobnych miejscach: urządzenie z napędem przednim może bezwładnie prześlizgiwać się przez trudny obszar, tak że przednie koła zaczepiają się o twardy grunt, podczas gdy urządzenie z napędem tylnym częściej „utyka” kołami napędowymi w lepkiej glebie. Z drugiej strony, generalnie ta opcja jest mniej odpowiednia dla kosiarek niż napęd na tylne koła — przede wszystkim dlatego, że koła napędowe muszą poruszać się po nieskoszonej trawie (jedynym wyjątkiem są niektó...re ridery, w których element tnący jest zamontowany przed maszyną). Ponadto środek ciężkości urządzenia musi być przesunięty do przodu, aby zapewnić pewny chwyt na podłożu. Jest to szczególnie trudne, gdy do zbierania trawy używany jest kosz montowany z tyłu: gdy kosz się zapełnia, ciężar przesuwa się z przedniej osi na tylną, co w niektórych przypadkach może prowadzić do utraty przyczepności. W konsekwencji napęd na przednie koła jest niezwykle rzadki — głównie w modelach bez kosza i/lub z silnikiem wyraźnie przesuniętym do przodu w celu prawidłowego rozłożenia masy.
— Na wszystkie koła. W tym przypadku chodzi o napęd na wszystkie 4 koła jednocześnie. Jego główną zaletą są doskonałe możliwości przejazdu: urządzenie „czepia się ziemi” wszystkimi czterema kołami, a prawdopodobieństwo, że wszystkie utkną naraz, jest bardzo niskie. Ponadto w konstrukcji mogą się przewidywać specyficzne cechy, które dodatkowo zwiększają zdolność do jazdy w terenie — na przykład blokada mechanizmu różnicowego. Z drugiej strony napęd na cztery koła jest drogi zarówno sam w sobie (ze względu na złożoność konstrukcji), jak i w eksploatacji (ze względu na duże zużycie paliwa). Jedynymi wyjątkami są małe elektryczne roboty koszące (patrz „Rodzaj”), ale produkuje się ich stosunkowo niewiele — większość modeli 4x4 ma silniki benzynowe i są obsługiwane ręcznie. W związku z tym warto zwracać uwagę na tę opcję tylko wtedy, gdy musisz pracować na dużym obszarze o trudnym terenie, z którym maszyna z „jednym napędem” nie będzie w stanie normalnie sobie poradzić. Natomiast kupowanie modelu z napędem na wszystkie koła do pielęgnacji płaskiego trawnika przed prywatnym domem jest mało uzasadnione.
Regulacja prędkości jazdy
Możliwość regulacji prędkości jazdy jednostki samojezdnej (patrz „Funkcje”). W przypadku braku tej funkcji należy zwrócić szczególną uwagę na maksymalną prędkość, ponieważ „nieregulowane” kosiarki mają w rzeczywistości dwa tryby — postój i pełną prędkość. Ale jeśli jest dostępna regulacja, możesz dostosować prędkość jazdy do specyfiki sytuacji. Na przykład powolny ruch będzie optymalny dla gęstej, długo niekoszonej trawy (lub jeśli operator z jakiegoś powodu nie może szybko podążać za kosiarką), a duża prędkość pozwoli szybko poradzić sobie z dużą ilością stosunkowo prostej pracy.
Prędkość maksymalna (samojezdne)
Maksymalna prędkość jazdy kosiarki samojezdnej (patrz „Osobliwości”) podczas pracy.
Przy pozostałych warunkach równych, szybszy model szybciej wykonuje zabiegi, zwłaszcza jeśli chodzi o proste zadania. Z drugiej strony szybka jazda wymaga odpowiedniej mocy silnika, co z kolei wpływa na wagę, koszt i zużycie energii elektrycznej/paliwa. Ponadto, jeśli mówimy o kosiarce o tradycyjnej konstrukcji, przy wyborze należy rozsądnie ocenić swoją zdolność „nadążania” za urządzeniem. Zresztą takie modele rzadko osiągają prędkości powyżej 7 km/h – to szybki krok, który nie stanowi problemu dla mniej lub bardziej zdrowej osoby. Oprócz tego, urządzenia samojezdne często posiadają regulację prędkości (patrz wyżej). Natomiast ridery (patrz „Rodzaj”), na których operator jeździ na maszynie, mogą osiągać wyższe prędkości — około 13 — 14 km/h.
Należy również pamiętać, że przy tej samej mocy silnika wyższa prędkość oznacza mniejszą moc na osprzęcie roboczym. Jeśli więc prędkość tak naprawdę nie ma znaczenia, lepiej nie brać prędkości na zapas, ale wziąć stosunkowo wolne, ale mocniejsze urządzenie.
Przy pozostałych warunkach równych, szybszy model szybciej wykonuje zabiegi, zwłaszcza jeśli chodzi o proste zadania. Z drugiej strony szybka jazda wymaga odpowiedniej mocy silnika, co z kolei wpływa na wagę, koszt i zużycie energii elektrycznej/paliwa. Ponadto, jeśli mówimy o kosiarce o tradycyjnej konstrukcji, przy wyborze należy rozsądnie ocenić swoją zdolność „nadążania” za urządzeniem. Zresztą takie modele rzadko osiągają prędkości powyżej 7 km/h – to szybki krok, który nie stanowi problemu dla mniej lub bardziej zdrowej osoby. Oprócz tego, urządzenia samojezdne często posiadają regulację prędkości (patrz wyżej). Natomiast ridery (patrz „Rodzaj”), na których operator jeździ na maszynie, mogą osiągać wyższe prędkości — około 13 — 14 km/h.
Należy również pamiętać, że przy tej samej mocy silnika wyższa prędkość oznacza mniejszą moc na osprzęcie roboczym. Jeśli więc prędkość tak naprawdę nie ma znaczenia, lepiej nie brać prędkości na zapas, ale wziąć stosunkowo wolne, ale mocniejsze urządzenie.
Umiejscowienie silnika
Umiejscowienie silnika na rurze podkaszarki. Większość podkaszarek benzynowych i elektrycznych o dużej mocy ma górne umiejscowienie silnika, które najlepiej równoważy wagę silnika. Z kolei w podkaszarkach elektrycznych o małej mocy silniki są lekkie i można je umieścić na dole – takie umiejscowienie pozwala znacznie skrócić wałek podkaszarki i zmniejszyć straty mocy przy przenoszeniu obrotów na element tnący. Tak więc podkaszarki z dolnym umiejscowieniem silnika są zwykle znacznie lżejsze, ale mają mniejszą moc, nie radzą sobie dobrze z gęstą roślinnością i słabo nadają się do pracy w deszczową pogodę ze względu na niebezpieczeństwo porażenia prądem (to ostatnie dotyczy jednak wszystkich elektrycznych kosiarek do trawy, niezależnie od typu).
Istnieją również modele, których silnik noszony jest na plecach jak plecak. Silnik umieszczony na plecach to wygodny sposób na zmniejszenie obciążenia rąk operatora.
Istnieją również modele, których silnik noszony jest na plecach jak plecak. Silnik umieszczony na plecach to wygodny sposób na zmniejszenie obciążenia rąk operatora.
Rodzaj trzonka
— Prosty. W podkaszarkach z prostym trzonkiem moc silnika jest przekazywana na element tnący przez prosty sztywny wał. Ta konstrukcja jest uważana za optymalną dla podkaszarek o średniej i dużej mocy, chociaż prosty kształt trzonka może nie być idealny z punktu widzenia łatwości użytkowania.
— Zakrzywiony. Zakrzywiony trzonek może być wygodniejszy w użyciu niż prosty, jednak takie podkaszarki mają małą moc ze względu na to, że obrót z silnika na narzędzie robocze jest w nich przenoszony za pomocą cienkiej metalowej linki — taka przekładnia nie jest zaprojektowana do dużych obciążeń.
— Zakrzywiony. Zakrzywiony trzonek może być wygodniejszy w użyciu niż prosty, jednak takie podkaszarki mają małą moc ze względu na to, że obrót z silnika na narzędzie robocze jest w nich przenoszony za pomocą cienkiej metalowej linki — taka przekładnia nie jest zaprojektowana do dużych obciążeń.
Rodzaj uchwytu
Typ uchwytu przewidzianego w wersji podkaszarki lub wielofunkcyjnej kosiarki (patrz „Typ”).
Wybór według tego parametru zależy przede wszystkim od osobistych preferencji użytkownika, jednak istnieją również dość obiektywne różnice między poszczególnymi typami. Same typy mogą wyglądać następująco:
— Rowerowy. Uchwyt w postaci pary charakterystycznych „rogów” po obu stronach podkaszarki, przypominający, jak sama nazwa wskazuje, kierownicę rowerową. Taka konstrukcja pozwala wygodnie kosić trawę i wykonywać inne podobne prace; dobrze, że ręce użytkownika podczas trzymania narzędzia są w najbardziej naturalnej pozycji. Ponadto zauważamy, że uchwyty są wygodne zarówno dla praworęcznych, jak i leworęcznych. Wadami modeli z uchwytami rowerowymi są stosunkowo duża waga i wymiary, a także słaba przydatność do cięcia gałęzi i innych prac „na wysokości”. Jednak w przypadku podkaszarek taka potrzeba pojawia się niezwykle rzadko (zwłaszcza, że istnieją do tego specjalistyczne odmiany narzędzi ogrodniczych — nożyce do żywopłotu i piły na wysięgniku). Dlatego właśnie ta opcja zyskała największą popularność we współczesnych podkaszarkach.
— W kształcie pętli. Uchwyt przypominający charakterystyczną pętlę, zwykle w kształcie litery D. Rolę drugiego uchwytu w takim narzędziu pełni zazwyczaj tył rury, tam też znajdują się elementy sterujące podkaszarką. Ogólnie rzecz biorąc, taka konstrukcja jest...uważana za mniej wygodną niż rowerowa: użytkownik musi albo trzymać narzędzie z rurą z boku, albo mocno odciągnąć jedną rękę do tyłu. Z drugiej strony uchwyt w kształcie pętli zapewnia dobrą manewrowość w pionie i pozwala na pracę zarówno na poziomie gruntu, jak i znacznie wyżej, a także łatwą zmianę wysokości osprzętu. W rezultacie ta opcja, choć mniej popularna niż „rowerowa”, wciąż jest dość często spotykana, głównie na stosunkowo lekkich i energooszczędnych podkaszarkach.
Wybór według tego parametru zależy przede wszystkim od osobistych preferencji użytkownika, jednak istnieją również dość obiektywne różnice między poszczególnymi typami. Same typy mogą wyglądać następująco:
— Rowerowy. Uchwyt w postaci pary charakterystycznych „rogów” po obu stronach podkaszarki, przypominający, jak sama nazwa wskazuje, kierownicę rowerową. Taka konstrukcja pozwala wygodnie kosić trawę i wykonywać inne podobne prace; dobrze, że ręce użytkownika podczas trzymania narzędzia są w najbardziej naturalnej pozycji. Ponadto zauważamy, że uchwyty są wygodne zarówno dla praworęcznych, jak i leworęcznych. Wadami modeli z uchwytami rowerowymi są stosunkowo duża waga i wymiary, a także słaba przydatność do cięcia gałęzi i innych prac „na wysokości”. Jednak w przypadku podkaszarek taka potrzeba pojawia się niezwykle rzadko (zwłaszcza, że istnieją do tego specjalistyczne odmiany narzędzi ogrodniczych — nożyce do żywopłotu i piły na wysięgniku). Dlatego właśnie ta opcja zyskała największą popularność we współczesnych podkaszarkach.
— W kształcie pętli. Uchwyt przypominający charakterystyczną pętlę, zwykle w kształcie litery D. Rolę drugiego uchwytu w takim narzędziu pełni zazwyczaj tył rury, tam też znajdują się elementy sterujące podkaszarką. Ogólnie rzecz biorąc, taka konstrukcja jest...uważana za mniej wygodną niż rowerowa: użytkownik musi albo trzymać narzędzie z rurą z boku, albo mocno odciągnąć jedną rękę do tyłu. Z drugiej strony uchwyt w kształcie pętli zapewnia dobrą manewrowość w pionie i pozwala na pracę zarówno na poziomie gruntu, jak i znacznie wyżej, a także łatwą zmianę wysokości osprzętu. W rezultacie ta opcja, choć mniej popularna niż „rowerowa”, wciąż jest dość często spotykana, głównie na stosunkowo lekkich i energooszczędnych podkaszarkach.
Średnica żyłki
Średnica żyłki dostarczanej z podkaszarką (dokładniej — ze szpulą, patrz „Przystawki”).
We współczesnych modelach parametr ten może wynosić od 1 do 4 mm. Jednocześnie grubsza żyłka lepiej radzi sobie z gęstymi zaroślami, ale pracuje bardziej szorstko, wypielęgnowany trawnik nie jest szczególnie gładki, a aby taka przystawka działała wydajnie, potrzebny jest dość potężny silnik. Natomiast cienka żyłka zapewnia czyste i zadbane cięcie, ale nie nadaje się do obfitej roślinności i dużych łodyg. W związku z tym w grubą żyłkę są zwykle wyposażone potężne jednostki przeznaczone do „zaniedbanych” trawników z dużą ilością grubych łodyg. Cienka występuje głównie w podkaszarkach elektrycznych o małej mocy z silnikiem na dole, przeznaczonych do zadbanych trawników z regularnie przycinaną trawą.
Pamiętaj też, że wiele podkaszarek ma możliwość zastąpienia standardowej szpuli inną, różniącą się grubością żyłki.
We współczesnych modelach parametr ten może wynosić od 1 do 4 mm. Jednocześnie grubsza żyłka lepiej radzi sobie z gęstymi zaroślami, ale pracuje bardziej szorstko, wypielęgnowany trawnik nie jest szczególnie gładki, a aby taka przystawka działała wydajnie, potrzebny jest dość potężny silnik. Natomiast cienka żyłka zapewnia czyste i zadbane cięcie, ale nie nadaje się do obfitej roślinności i dużych łodyg. W związku z tym w grubą żyłkę są zwykle wyposażone potężne jednostki przeznaczone do „zaniedbanych” trawników z dużą ilością grubych łodyg. Cienka występuje głównie w podkaszarkach elektrycznych o małej mocy z silnikiem na dole, przeznaczonych do zadbanych trawników z regularnie przycinaną trawą.
Pamiętaj też, że wiele podkaszarek ma możliwość zastąpienia standardowej szpuli inną, różniącą się grubością żyłki.
Cechy dodatkowe
— Regulacja nachylenia wysięgnika. Możliwość nachylenia wysięgnika lub głowicy roboczej względem wysięgnika. Możliwość regulacji przyda się do koszenia trawy w trudno dostępnych miejscach. Podkaszarkami z tą funkcją znacznie wygodniej pracuje się pod huśtawkami, ławkami i meblami ogrodowymi. Ponadto, regulując nachylenie wysięgnika, można dopasować chwyt podkaszarki do wzrostu użytkownika.
— Teleskopowa rura. Możliwość wydłużenia podkaszarki poprzez wydłużenie rury. Ze względu na cechy konstrukcyjne rozwiązanie to jest dostępne tylko dla modeli z silnikiem u dołu, pozwala ono zmaksymalizować dopasowanie urządzenia do osoby o dowolnym wzroście.
— Składana rura. Możliwość demontażu rury podkaszarki na kilka części. Ta cecha znacznie upraszcza przechowywanie i transport: pakowanie, przenoszenie i transport elementów złożonych obok siebie jest łatwiejsze niż w przypadku solidnej długiej rury. Teoretycznie ta konstrukcja jest mniej niezawodna niż jednoczęściowa, jednak podkaszarki zwykle nie są poddawane tak dużym obciążeniom, że jest to zauważalne.
— Pas nośny. Pas do noszenia podkaszarki na ramieniu — również podczas pracy. Taka konstrukcja znacznie upraszcza zadanie operatora i zmniejsza zmęczenie: noszenie na ramieniu nie jest tak męczące, jak trzymanie w rękach „w powietrzu”. Należy pamiętać, że w modelach bez...pasa nośnego można go kupić osobno; jednak łatwiej (i często taniej) kupić narzędzie z tym akcesorium od razu.
— Kabłąk ochronny. Kabłąk, czyli drut zagięty w pałąk, pełni funkcję ogranicznika i służy do ochrony roślin wysokich (potrzebnych) przed żyłką tnącą. Innymi słowy, można wysunąć mały element konstrukcyjny u podstawy rury, który zbliżając się do krzewów odepchnie je na bok, tym samym nie odcinając. Kabłąk sprawdzi się również podczas pielęgnacji terenu z ogrodzeniem, dekoracyjnego krajobrazu z wieloma elementami, które mogą ulec uszkodzeniu podczas koszenia lub same mogą „skrócić” żyłkę odcinając jej końce.
— Obrotowa głowica tnąca. Możliwość obracania pracującej głowicy żyłkowej na rurze. Zazwyczaj funkcja ta służy do przesuwania systemu tnącego z poziomu na pion. Przycinanie pionowe może być przydatne na przykład do wyrównywania krawędzi i tworzenia granic na trawnikach.
— Przycinarka do brzegów trawnika. Przycinarka (krawędziarka) jest niezbędna do zgrabnego „cięcia” między trawnikiem a chodnikiem. Występuje w modelach z głowicą obrotową i jest przeznaczona do wygodniejszej pracy. Ponieważ urządzenie nie musi być trzymane w powietrzu, opierając się na nim, znacznie łatwiej jest wykonać obrzeża klombów, elementów dekoracyjnych na trawniku, krawężników itp.
— Koła podporowe. Specjalne koła zamontowane na głowicy tnącej podkaszarki. Dzięki takim kołom możesz oprzeć głowicę o ziemię i toczyć narzędzie przed sobą — jest to wygodniejsze niż noszenie go "na sobie". Kolejną zaletą jest to, że koła utrzymują osprzęt roboczy na tej samej wysokości, co oznacza, że koszenie jest tak dokładne, jak to możliwe, prawie jak przy użyciu zwykłej kosiarki (ze wszystkimi zaletami podkaszarki). Głównymi wadami modeli z kołami są wysoki koszt i zwiększona waga, która utrudnia pracę „w oderwaniu od ziemi”.
— Teleskopowa rura. Możliwość wydłużenia podkaszarki poprzez wydłużenie rury. Ze względu na cechy konstrukcyjne rozwiązanie to jest dostępne tylko dla modeli z silnikiem u dołu, pozwala ono zmaksymalizować dopasowanie urządzenia do osoby o dowolnym wzroście.
— Składana rura. Możliwość demontażu rury podkaszarki na kilka części. Ta cecha znacznie upraszcza przechowywanie i transport: pakowanie, przenoszenie i transport elementów złożonych obok siebie jest łatwiejsze niż w przypadku solidnej długiej rury. Teoretycznie ta konstrukcja jest mniej niezawodna niż jednoczęściowa, jednak podkaszarki zwykle nie są poddawane tak dużym obciążeniom, że jest to zauważalne.
— Pas nośny. Pas do noszenia podkaszarki na ramieniu — również podczas pracy. Taka konstrukcja znacznie upraszcza zadanie operatora i zmniejsza zmęczenie: noszenie na ramieniu nie jest tak męczące, jak trzymanie w rękach „w powietrzu”. Należy pamiętać, że w modelach bez...pasa nośnego można go kupić osobno; jednak łatwiej (i często taniej) kupić narzędzie z tym akcesorium od razu.
— Kabłąk ochronny. Kabłąk, czyli drut zagięty w pałąk, pełni funkcję ogranicznika i służy do ochrony roślin wysokich (potrzebnych) przed żyłką tnącą. Innymi słowy, można wysunąć mały element konstrukcyjny u podstawy rury, który zbliżając się do krzewów odepchnie je na bok, tym samym nie odcinając. Kabłąk sprawdzi się również podczas pielęgnacji terenu z ogrodzeniem, dekoracyjnego krajobrazu z wieloma elementami, które mogą ulec uszkodzeniu podczas koszenia lub same mogą „skrócić” żyłkę odcinając jej końce.
— Obrotowa głowica tnąca. Możliwość obracania pracującej głowicy żyłkowej na rurze. Zazwyczaj funkcja ta służy do przesuwania systemu tnącego z poziomu na pion. Przycinanie pionowe może być przydatne na przykład do wyrównywania krawędzi i tworzenia granic na trawnikach.
— Przycinarka do brzegów trawnika. Przycinarka (krawędziarka) jest niezbędna do zgrabnego „cięcia” między trawnikiem a chodnikiem. Występuje w modelach z głowicą obrotową i jest przeznaczona do wygodniejszej pracy. Ponieważ urządzenie nie musi być trzymane w powietrzu, opierając się na nim, znacznie łatwiej jest wykonać obrzeża klombów, elementów dekoracyjnych na trawniku, krawężników itp.
— Koła podporowe. Specjalne koła zamontowane na głowicy tnącej podkaszarki. Dzięki takim kołom możesz oprzeć głowicę o ziemię i toczyć narzędzie przed sobą — jest to wygodniejsze niż noszenie go "na sobie". Kolejną zaletą jest to, że koła utrzymują osprzęt roboczy na tej samej wysokości, co oznacza, że koszenie jest tak dokładne, jak to możliwe, prawie jak przy użyciu zwykłej kosiarki (ze wszystkimi zaletami podkaszarki). Głównymi wadami modeli z kołami są wysoki koszt i zwiększona waga, która utrudnia pracę „w oderwaniu od ziemi”.
Funkcje
Funkcje dostępne w robocie koszącym (patrz „Typ”).
— Harmonogram pracy. Możliwość ustalenia harmonogramu dla robota, według którego ma działać. W najprostszych modelach harmonogram określany jest w ciągu dnia (np. „od 8:00 do 8:30”), w jednostkach bardziej zaawansowanych harmonogram może być podawany na dni tygodnia lub nawet na daty w ciągu miesiąca. Tak czy inaczej, funkcja ta znacznie ułatwia życie użytkownikowi: zamiast każdorazowego ręcznego włączania urządzenia, wystarczy ustawić harmonogram — i nie musisz się martwić o regularne koszenie trawnika.
— Mapowanie terenu. Obecność systemu do mapowania koszonego terenu w konstrukcji robota. Taki system pozwala urządzeniu na sporządzenie mapy terenu, który ma być pielęgnowany, a następnie wykorzystanie jej w trakcie pracy — wcześniejsze omijanie przeszkód, unikanie dołów itp. Konkretny sposób sporządzania mapy może być różny: niektóre modele robią to samodzielnie, kierując się przewodem ograniczającym ułożonym przez użytkownika (więcej szczegółów w punkcie „Dodatkowo”), a w niektórych modelach także danymi z czujników i modułu GPS; w innych użytkownik sam może ustawić teren do pielęgnacji i trasę ruchu (np. poprzez aplikację mobilną). W każdym razie funkcja mapowania zauważalnie zwiększa wydajność pracy robota: prawidłowo ustawione urządzenie przechodzi bez przerw przez zapamiętany odcinek i jednocześnie nie wychodzi poza niego. Główną w...adą tej funkcji jest jej dość wysoki koszt.
— Synchronizacja sterowania. Możliwość synchronizacji robota koszącego z innymi urządzeniami domowymi i ogrodowymi, zintegrowanymi z systemem „inteligentny dom” (lub „inteligentny ogród”). Ta synchronizacja umożliwia skoordynowanie ze sobą pracy różnego rodzaju urządzeń: na przykład tak, że system nawadniający jest włączany dopiero po tym, jak robot koszący wypielęgnuje cały trawnik. Z reguły tylko sprzęt jednego producenta może w pełni zsynchronizować się ze sobą; w tym celu najczęściej wykorzystywane są markowe aplikacje instalowane na smartfonie lub tablecie.
— Sterowanie przez Internet. Możliwość sterowania robotem przez Internet. W tym celu urządzenie łączy się z siecią WWW za pomocą Wi-Fi, a cechy i funkcje sterowania mogą być różne. W niektórych modelach trzeba więc skorzystać z markowej aplikacji zainstalowanej na smartfonie lub tablecie, w innych wystarczy otworzyć specjalną stronę w dowolnej przeglądarce internetowej. Jednak w każdym przypadku funkcja ta umożliwia kontrolę dostępu z dowolnego miejsca na świecie, w którym jest połączenie z Internetem. Może to być przydatne, gdy jesteś poza domem – na przykład na wakacjach lub w podróży służbowej.
— Sterowanie smartfonem. Funkcja jest podobna do sterowania przez Internet z tą różnicą, że polecenia dla robota koszącego są wydawane z telefonu, z którym połączenie odbywa się przez Bluetooth, a zatem zasięg jest ograniczony.
— Harmonogram pracy. Możliwość ustalenia harmonogramu dla robota, według którego ma działać. W najprostszych modelach harmonogram określany jest w ciągu dnia (np. „od 8:00 do 8:30”), w jednostkach bardziej zaawansowanych harmonogram może być podawany na dni tygodnia lub nawet na daty w ciągu miesiąca. Tak czy inaczej, funkcja ta znacznie ułatwia życie użytkownikowi: zamiast każdorazowego ręcznego włączania urządzenia, wystarczy ustawić harmonogram — i nie musisz się martwić o regularne koszenie trawnika.
— Mapowanie terenu. Obecność systemu do mapowania koszonego terenu w konstrukcji robota. Taki system pozwala urządzeniu na sporządzenie mapy terenu, który ma być pielęgnowany, a następnie wykorzystanie jej w trakcie pracy — wcześniejsze omijanie przeszkód, unikanie dołów itp. Konkretny sposób sporządzania mapy może być różny: niektóre modele robią to samodzielnie, kierując się przewodem ograniczającym ułożonym przez użytkownika (więcej szczegółów w punkcie „Dodatkowo”), a w niektórych modelach także danymi z czujników i modułu GPS; w innych użytkownik sam może ustawić teren do pielęgnacji i trasę ruchu (np. poprzez aplikację mobilną). W każdym razie funkcja mapowania zauważalnie zwiększa wydajność pracy robota: prawidłowo ustawione urządzenie przechodzi bez przerw przez zapamiętany odcinek i jednocześnie nie wychodzi poza niego. Główną w...adą tej funkcji jest jej dość wysoki koszt.
— Synchronizacja sterowania. Możliwość synchronizacji robota koszącego z innymi urządzeniami domowymi i ogrodowymi, zintegrowanymi z systemem „inteligentny dom” (lub „inteligentny ogród”). Ta synchronizacja umożliwia skoordynowanie ze sobą pracy różnego rodzaju urządzeń: na przykład tak, że system nawadniający jest włączany dopiero po tym, jak robot koszący wypielęgnuje cały trawnik. Z reguły tylko sprzęt jednego producenta może w pełni zsynchronizować się ze sobą; w tym celu najczęściej wykorzystywane są markowe aplikacje instalowane na smartfonie lub tablecie.
— Sterowanie przez Internet. Możliwość sterowania robotem przez Internet. W tym celu urządzenie łączy się z siecią WWW za pomocą Wi-Fi, a cechy i funkcje sterowania mogą być różne. W niektórych modelach trzeba więc skorzystać z markowej aplikacji zainstalowanej na smartfonie lub tablecie, w innych wystarczy otworzyć specjalną stronę w dowolnej przeglądarce internetowej. Jednak w każdym przypadku funkcja ta umożliwia kontrolę dostępu z dowolnego miejsca na świecie, w którym jest połączenie z Internetem. Może to być przydatne, gdy jesteś poza domem – na przykład na wakacjach lub w podróży służbowej.
— Sterowanie smartfonem. Funkcja jest podobna do sterowania przez Internet z tą różnicą, że polecenia dla robota koszącego są wydawane z telefonu, z którym połączenie odbywa się przez Bluetooth, a zatem zasięg jest ograniczony.
Sterowanie smartfonem
Możliwość sterowania pracą kosiarki zautomatyzowanej z poziomu smartfona lub tabletu, a w niektórych wdrożeniach nawet z komputera. Komunikację można nawiązać poprzez bezprzewodowy kanał Bluetooth lub poprzez sieć Wi-Fi. Funkcje tego sterowania mogą się różnić w zależności od modelu kosiarki. Zatem w niektórych przypadkach konieczne jest skorzystanie z autorskiej aplikacji mobilnej, w innych wystarczy otworzyć specjalną stronę w przeglądarce internetowej. W każdym razie funkcja ta umożliwia zdalny dostęp do sterowania kosiarką zautomatyzowaną za pomocą urządzeń mobilnych. A za pośrednictwem sieci Wi-Fi sterowanie może odbywać się z dowolnego zakątka globu, w którym jest zasięg Internetu. Przyda się to, gdy będziesz poza domem – na przykład na wakacjach lub w podróży służbowej.
Liczba stref koszenia
Maksymalna liczba stref koszenia, którą można zapisać w pamięci robora koszącego (patrz „Typ”).
Znaczenie obecności wielu stref koszenia polega na tym, że dla każdej oddzielnej strefy można ustawić własny tryb pracy robota. Na przykład trawę przed domem można przycinać raz na dwa do trzech dni, aby zachować jej schludny wygląd, a obszar za domem, który nie jest tak widoczny, można pielęgnować raz w tygodniu. Podobnie dla różnych stref można ustawić własny czas czas – np. w dzień „nie wpuszczać” kosiarki na plac zabaw, na którym mogą bawić się dzieci, a w nocy trzymać ją z dala od okien sypialni, aby hałas nie przeszkadzał śpiącym ludziom.
We współczesnych robotach koszących liczba stref koszenia zwykle nie przekracza trzech — w większości przypadków jest to wystarczające.
Znaczenie obecności wielu stref koszenia polega na tym, że dla każdej oddzielnej strefy można ustawić własny tryb pracy robota. Na przykład trawę przed domem można przycinać raz na dwa do trzech dni, aby zachować jej schludny wygląd, a obszar za domem, który nie jest tak widoczny, można pielęgnować raz w tygodniu. Podobnie dla różnych stref można ustawić własny czas czas – np. w dzień „nie wpuszczać” kosiarki na plac zabaw, na którym mogą bawić się dzieci, a w nocy trzymać ją z dala od okien sypialni, aby hałas nie przeszkadzał śpiącym ludziom.
We współczesnych robotach koszących liczba stref koszenia zwykle nie przekracza trzech — w większości przypadków jest to wystarczające.
Czujniki
Dodatkowe czujniki zapewnione w konstrukcji robota koszącego (patrz „Typ”).
— Zderzenia. Czujnik reagujący na uderzenia o obudowę urządzenia. Służy głównie do wykrywania kolizji i omijania przeszkód: gdy dojdzie do kolizji i zadziała czujnik, robot zmienia kierunek ruchu, próbując ominąć obiekt, który spowodował uruchomienie. Taka możliwość będzie szczególnie przydatna w przypadku modeli bez funkcji mapowania (patrz „Funkcje”), ale może być również przydatna, jeśli jest wbudowana mapa: w końcu oprócz stałych przeszkód mogą pojawić się inne tymczasowe przeszkody na drodze jednostki (na przykład meble ogrodowe wyniesione na podwórko). Ponadto w niektórych modelach dane z czujnika zderzenia można wykorzystać do korekty wbudowanej mapy.
— Przechylenia. Czujnik wykrywający przechylenie obudowy w jedną lub drugą stronę. Stosowany głównie w celu zapobiegania dachowaniu: gdy kąt pochylenia osiągnie krytyczne wartości, kosiarka cofnie się lub w inny sposób zmieni tryb jazdy, aby zapobiec zwiększeniu pochylenia. Funkcja ta będzie szczególnie przydatna podczas używania na obszarach o stosunkowo trudnym terenie, ze wzniesieniami i spadkami.
— Podnoszenia. Czujnik reagujący na podniesienie obudowy z ziemi, np. w przypadku wzięcia urządzenia do rąk. Przy takim podniesieniu noże kosiarki są otwarte, co jest obarczone obrażeniami; czujnik zapobiega temu, gdy zostanie uruchomiony, noże automatycznie się zatrzymują. W niektórych modelach funkcja ta pełni równie...ż rolę zabezpieczenia przed kradzieżą: w przypadku podniesienia obudowy może zostać uruchomiony alarm ostrzegający właściciela o próbie kradzieży.
— Przewrócenia. Czujnik, który reaguje na przewrócenie obudowy wraz z kołami. Głównym zadaniem takiego czujnika jest zatrzymanie obracających się noży, aby nie zraniły osób, które zbliżyły się do kosiarki (np. ciekawskich dzieci). Niektóre modele, po dachowaniu, mogą nawet wysłać wiadomość do właściciela, ostrzegając go o sytuacji awaryjnej i niemożności kontynuowania jazdy.
— Deszczu. Czujnik reagujący na deszcz, a dokładniej na kontakt obudowy urządzenia z wilgocią, a czasem na obecność wody pod nią. Same roboty koszące są odporne na wilgoć, a głównym znaczeniem takiego czujnika jest to, że trawniki zwykle nie są koszone podczas deszczu: mokra trawa stwarza nadmierny opór nożom, mogą się zapychać mokrą glebą — w rezultacie jakość koszenia ulega wyraźnemu pogorszeniu, a kosiarka doświadcza nadmiernego obciążenia. Z reguły po wyzwoleniu czujnika robot przestaje działać i wraca do stacji dokującej.
— Przeszkód. Czujnik wykrywający obecność przeszkód na drodze pojazdu. W przeciwieństwie do opisanego powyżej czujnika zderzenia, który pełni podobną funkcję, czujnik ten zwykle działa na zasadzie bezdotykowej — na przykład ultradźwiękowej lub podczerwieni. Pozwala to zminimalizować prawdopodobieństwo kolizji z różnymi przeszkodami, co jest szczególnie ważne, jeśli na uprawianym terenie znajdują się delikatne przedmioty, np. delikatne rzeźby ogrodowe.
— Zderzenia. Czujnik reagujący na uderzenia o obudowę urządzenia. Służy głównie do wykrywania kolizji i omijania przeszkód: gdy dojdzie do kolizji i zadziała czujnik, robot zmienia kierunek ruchu, próbując ominąć obiekt, który spowodował uruchomienie. Taka możliwość będzie szczególnie przydatna w przypadku modeli bez funkcji mapowania (patrz „Funkcje”), ale może być również przydatna, jeśli jest wbudowana mapa: w końcu oprócz stałych przeszkód mogą pojawić się inne tymczasowe przeszkody na drodze jednostki (na przykład meble ogrodowe wyniesione na podwórko). Ponadto w niektórych modelach dane z czujnika zderzenia można wykorzystać do korekty wbudowanej mapy.
— Przechylenia. Czujnik wykrywający przechylenie obudowy w jedną lub drugą stronę. Stosowany głównie w celu zapobiegania dachowaniu: gdy kąt pochylenia osiągnie krytyczne wartości, kosiarka cofnie się lub w inny sposób zmieni tryb jazdy, aby zapobiec zwiększeniu pochylenia. Funkcja ta będzie szczególnie przydatna podczas używania na obszarach o stosunkowo trudnym terenie, ze wzniesieniami i spadkami.
— Podnoszenia. Czujnik reagujący na podniesienie obudowy z ziemi, np. w przypadku wzięcia urządzenia do rąk. Przy takim podniesieniu noże kosiarki są otwarte, co jest obarczone obrażeniami; czujnik zapobiega temu, gdy zostanie uruchomiony, noże automatycznie się zatrzymują. W niektórych modelach funkcja ta pełni równie...ż rolę zabezpieczenia przed kradzieżą: w przypadku podniesienia obudowy może zostać uruchomiony alarm ostrzegający właściciela o próbie kradzieży.
— Przewrócenia. Czujnik, który reaguje na przewrócenie obudowy wraz z kołami. Głównym zadaniem takiego czujnika jest zatrzymanie obracających się noży, aby nie zraniły osób, które zbliżyły się do kosiarki (np. ciekawskich dzieci). Niektóre modele, po dachowaniu, mogą nawet wysłać wiadomość do właściciela, ostrzegając go o sytuacji awaryjnej i niemożności kontynuowania jazdy.
— Deszczu. Czujnik reagujący na deszcz, a dokładniej na kontakt obudowy urządzenia z wilgocią, a czasem na obecność wody pod nią. Same roboty koszące są odporne na wilgoć, a głównym znaczeniem takiego czujnika jest to, że trawniki zwykle nie są koszone podczas deszczu: mokra trawa stwarza nadmierny opór nożom, mogą się zapychać mokrą glebą — w rezultacie jakość koszenia ulega wyraźnemu pogorszeniu, a kosiarka doświadcza nadmiernego obciążenia. Z reguły po wyzwoleniu czujnika robot przestaje działać i wraca do stacji dokującej.
— Przeszkód. Czujnik wykrywający obecność przeszkód na drodze pojazdu. W przeciwieństwie do opisanego powyżej czujnika zderzenia, który pełni podobną funkcję, czujnik ten zwykle działa na zasadzie bezdotykowej — na przykład ultradźwiękowej lub podczerwieni. Pozwala to zminimalizować prawdopodobieństwo kolizji z różnymi przeszkodami, co jest szczególnie ważne, jeśli na uprawianym terenie znajdują się delikatne przedmioty, np. delikatne rzeźby ogrodowe.
Bezpieczeństwo
Funkcje bezpieczeństwa zapewnione w budowie robota koszącego (patrz „Typ”).
— Kod PIN. Możliwość zamknięcia dostępu do sterowania kosiarką za pomocą cyfrowego kodu PIN. Dzięki temu tylko ci, którzy znają kod dostępu, mogą włączyć urządzenie lub zmienić ustawienia. Może się to przydać zarówno w przypadku kradzieży (bez znajomości kodu PIN robot staje się bezużyteczny), jak i w przypadku obecności obcych na terenie. Jednocześnie najbardziej krytyczne funkcje — na przykład wyłączenie awaryjne — pozostają dostępne bez kodu.
— Blokada. Możliwość blokady sterowania robotem w określonych sytuacjach awaryjnych. Konkretne cechy działania tej funkcji mogą być różne: na przykład w niektórych modelach blokada jest aktywowana po zainstalowaniu na „nienatywnej” stacji dokującej, w innych — podczas opuszczania terenu roboczego (ustalone współrzędnymi GPS) itp. W każdym przypadku funkcja ta zapobiega nieautoryzowanemu użyciu kosiarki.
— Alarm. Alarm, który ostrzega właściciela przed próbą kradzieży kosiarki, a w niektórych modelach także o innych sytuacjach awaryjnych, takich jak przewrócenie kołami do góry. W formacie „antykradzieżowym” taki alarm może zostać wyzwolony np. na podstawie danych z czujnika podnoszenia (jeśli urządzenie jest uniesione i długo nie opada na ziemię) lub z wbudowanego modułu GPS (gdy opuści obszar roboczy). Najprostszym rodzajem alarmu jest dźwięk, ale mogą się też zapewniać inne metody powiadamiani...a, na przykład wysłanie powiadomienia na smartfon właściciela.
— Lokalizator GPS. Funkcja pozwalająca wyjaśniać aktualną lokalizację kosiarki i zgłosić to właścicielowi. Pozycję, zgodnie z nazwą, określają dane GPS, a informacje te są zazwyczaj przesyłane za pośrednictwem sieci komórkowych — w formie SMS-a lub powiadomienia w specjalnej aplikacji. Inne cechy działania tej funkcji również mogą być różne: na przykład w niektórych modelach jest ona wyzwalana automatycznie przy opuszczeniu terenu roboczego, w innych — na żądanie właściciela, jeszcze w innych pozycja jest monitorowana i stale transmitowana, itp. Tak czy inaczej, lokalizator GPS znacznie ułatwia wyszukiwanie urządzenia i to nie tylko w przypadku kradzieży, ale także w niektórych innych sytuacjach — na przykład, gdy robot przypadkowo stoczy się po stromym zboczu, które nie zostało uwzględnione przez właściciela.
— Zabezpieczenie przed dziećmi. Różne funkcje zaprojektowane w celu ochrony małych dzieci przed zagrożeniami związanymi z robotem koszącym. Tak więc w niektórych modelach możliwa jest blokada sterowania, aby tylko osoba dorosła miała do niego dostęp; w innych czujniki uderzenia i podniesienia automatycznie wyłączają noże, jeśli ciekawskie małe dziecko spróbuje pobawić się urządzeniem, popchnie je lub przewróci. Konkretne cechy zabezpieczenia w każdym przypadku należy wyjaśnić osobno, jednak funkcja ta na pewno jest bardzo pożądana, jeśli w domu są małe dzieci.
— Kod PIN. Możliwość zamknięcia dostępu do sterowania kosiarką za pomocą cyfrowego kodu PIN. Dzięki temu tylko ci, którzy znają kod dostępu, mogą włączyć urządzenie lub zmienić ustawienia. Może się to przydać zarówno w przypadku kradzieży (bez znajomości kodu PIN robot staje się bezużyteczny), jak i w przypadku obecności obcych na terenie. Jednocześnie najbardziej krytyczne funkcje — na przykład wyłączenie awaryjne — pozostają dostępne bez kodu.
— Blokada. Możliwość blokady sterowania robotem w określonych sytuacjach awaryjnych. Konkretne cechy działania tej funkcji mogą być różne: na przykład w niektórych modelach blokada jest aktywowana po zainstalowaniu na „nienatywnej” stacji dokującej, w innych — podczas opuszczania terenu roboczego (ustalone współrzędnymi GPS) itp. W każdym przypadku funkcja ta zapobiega nieautoryzowanemu użyciu kosiarki.
— Alarm. Alarm, który ostrzega właściciela przed próbą kradzieży kosiarki, a w niektórych modelach także o innych sytuacjach awaryjnych, takich jak przewrócenie kołami do góry. W formacie „antykradzieżowym” taki alarm może zostać wyzwolony np. na podstawie danych z czujnika podnoszenia (jeśli urządzenie jest uniesione i długo nie opada na ziemię) lub z wbudowanego modułu GPS (gdy opuści obszar roboczy). Najprostszym rodzajem alarmu jest dźwięk, ale mogą się też zapewniać inne metody powiadamiani...a, na przykład wysłanie powiadomienia na smartfon właściciela.
— Lokalizator GPS. Funkcja pozwalająca wyjaśniać aktualną lokalizację kosiarki i zgłosić to właścicielowi. Pozycję, zgodnie z nazwą, określają dane GPS, a informacje te są zazwyczaj przesyłane za pośrednictwem sieci komórkowych — w formie SMS-a lub powiadomienia w specjalnej aplikacji. Inne cechy działania tej funkcji również mogą być różne: na przykład w niektórych modelach jest ona wyzwalana automatycznie przy opuszczeniu terenu roboczego, w innych — na żądanie właściciela, jeszcze w innych pozycja jest monitorowana i stale transmitowana, itp. Tak czy inaczej, lokalizator GPS znacznie ułatwia wyszukiwanie urządzenia i to nie tylko w przypadku kradzieży, ale także w niektórych innych sytuacjach — na przykład, gdy robot przypadkowo stoczy się po stromym zboczu, które nie zostało uwzględnione przez właściciela.
— Zabezpieczenie przed dziećmi. Różne funkcje zaprojektowane w celu ochrony małych dzieci przed zagrożeniami związanymi z robotem koszącym. Tak więc w niektórych modelach możliwa jest blokada sterowania, aby tylko osoba dorosła miała do niego dostęp; w innych czujniki uderzenia i podniesienia automatycznie wyłączają noże, jeśli ciekawskie małe dziecko spróbuje pobawić się urządzeniem, popchnie je lub przewróci. Konkretne cechy zabezpieczenia w każdym przypadku należy wyjaśnić osobno, jednak funkcja ta na pewno jest bardzo pożądana, jeśli w domu są małe dzieci.
Przystawki / głowice
— Nóż łopatkowy. Nóż w postaci pary ostrzy, obracających się wokół osi pionowej na kształt łopat śmigła. Najpopularniejszą, prawie standardową opcją dla kosiarek rotacyjnych są dwa noże (patrz „System tnący”). Należy pamiętać, że w przypadku podkaszarek użycie noża pozwala na większą wydajność i lepsze radzenie z gęstą trawą niż w przypadku użycia szpuli z żyłką. Natomiast ostrza bardzo źle znoszą kontakt z kamieniami i innymi twardymi przedmiotami; w przypadku takich problemów mogą się zapewniać różne funkcje (na przykład automatyczny hamulec silnikowy).
— Nóż 4-zębny. Rodzaj noża łopatkowego (patrz wyżej), który ma cztery ostrza — charakterystyczne „zęby”. Ta pozycja jest wskazywana tylko dla kosiarek do trawy (w tym robotów; patrz „Rodzaj”): standardowa opcja dla nich to dwa zęby, a 4-zębny nóż tnący jest przypadkiem wyjątkowym. Nieznacznie zwiększa wagę i koszt, jednak w porównaniu do dwóch zębów pozwala na osiągnięcie większej wydajności przy tej samej prędkości obrotowej silnika i średnicy zębów. Jest to szczególnie ważne w przypadku robotów koszących (patrz „Rodzaj”), dla których ważna jest kompaktowość.
— Nóż bębnowy. Przystawki stosowane w bębnowych (wrzecionowych) kosiarkach do trawy. Aby uzyskać więcej informacji na temat takich urządzeń, zobacz „System tnący”, tutaj przypominamy, że noże bębnowe są gorsze od no...ży łopatkowych pod względem wydajności w gęstej trawie, jednak zapewniają „czystsze” cięcie, co pozwala nadać trawnikowi najdokładniejszy wygląd. Tak więc ta opcja dobrze nadaje się do regularnego przycinania stosunkowo rzadkiej, zadbanej roślinności.
— Szpula z żyłką. Najczęściej używana w podkaszarkach (patrz „Rodzaj”). Zgodnie z ogólną zasadą działania jest podobna do noża łopatkowego (patrz wyżej), jednak elementem tnącym w tym przypadku są nie ostrza, ale odcinki grubej żyłki obracające się z dużą prędkością. Główną zaletą żyłki nad nożem z łopatkami jest prawie całkowita niewrażliwość na zderzenia z kamieniami i innymi twardymi przedmiotami: od uderzenia taka „łopatka” tylko się wygnie i dosłownie natychmiast wyprostuje z powodu siły odśrodkowej. Co prawda, takie przystawki radzą sobie nieco gorzej z grubymi łodygami, ale w praktyce wszystko zależy od grubości żyłki (patrz wyżej) i szybkości jej obrotu.
— Kultywator. Przystawka przeznaczona do spulchniania gleby. Zewnętrznie jest to zestaw osadzonych na osi poziomej kół zębatych z zębami o określonym zakrzywionym kształcie. Z powodu obrotu tych kół następuje spulchnianie. W takie przystawki są głównie wyposażone wielofunkcyjne kosiarki spalinowe (patrz „Rodzaj”). Jednocześnie szerokość kultywatora jest zwykle niewielka, słabo nadaje się do pełnoprawnych prac ogrodowych, ale może być przydatna podczas pielęgnacji małego klombu lub kilku rabat.
— Tarcza tnąca. Przystawka do cięcia stosunkowo grubych zdrewniałych łodyg (np. krzewów lub małych gałęzi drzew). Jest instalowana głównie na podkaszarkach (patrz „Rodzaj”). Zewnętrznie taka przystawka jest bardzo podobna do elementu roboczego piły tarczowej: wykorzystuje obracającą się tarczę z charakterystycznymi zębami na krawędziach. Tarcza może mieć otwory w celu zmniejszenia wagi.
— Kosiarka listwowa nożycowa. W tym przypadku chodzi o specjalną przystawkę, która jest najczęściej używana w kosiarkach listwowych (patrz „Rodzaj”). Taka przystawka wygląda jak charakterystyczny poziomy „grzebień” z dwoma rzędami zębów poruszających się względem siebie. Jej konstrukcję opisano bardziej szczegółowo w punkcie „System tnący – nożycowy”, tutaj zauważamy, że podkaszarki z taką przystawką są niezbędne podczas pracy z gęstą roślinnością i grubymi łodygami, łatwo radzą sobie z zaroślami, które są „zbyt twarde” dla innych przystawek.
— Nóż 4-zębny. Rodzaj noża łopatkowego (patrz wyżej), który ma cztery ostrza — charakterystyczne „zęby”. Ta pozycja jest wskazywana tylko dla kosiarek do trawy (w tym robotów; patrz „Rodzaj”): standardowa opcja dla nich to dwa zęby, a 4-zębny nóż tnący jest przypadkiem wyjątkowym. Nieznacznie zwiększa wagę i koszt, jednak w porównaniu do dwóch zębów pozwala na osiągnięcie większej wydajności przy tej samej prędkości obrotowej silnika i średnicy zębów. Jest to szczególnie ważne w przypadku robotów koszących (patrz „Rodzaj”), dla których ważna jest kompaktowość.
— Nóż bębnowy. Przystawki stosowane w bębnowych (wrzecionowych) kosiarkach do trawy. Aby uzyskać więcej informacji na temat takich urządzeń, zobacz „System tnący”, tutaj przypominamy, że noże bębnowe są gorsze od no...ży łopatkowych pod względem wydajności w gęstej trawie, jednak zapewniają „czystsze” cięcie, co pozwala nadać trawnikowi najdokładniejszy wygląd. Tak więc ta opcja dobrze nadaje się do regularnego przycinania stosunkowo rzadkiej, zadbanej roślinności.
— Szpula z żyłką. Najczęściej używana w podkaszarkach (patrz „Rodzaj”). Zgodnie z ogólną zasadą działania jest podobna do noża łopatkowego (patrz wyżej), jednak elementem tnącym w tym przypadku są nie ostrza, ale odcinki grubej żyłki obracające się z dużą prędkością. Główną zaletą żyłki nad nożem z łopatkami jest prawie całkowita niewrażliwość na zderzenia z kamieniami i innymi twardymi przedmiotami: od uderzenia taka „łopatka” tylko się wygnie i dosłownie natychmiast wyprostuje z powodu siły odśrodkowej. Co prawda, takie przystawki radzą sobie nieco gorzej z grubymi łodygami, ale w praktyce wszystko zależy od grubości żyłki (patrz wyżej) i szybkości jej obrotu.
— Kultywator. Przystawka przeznaczona do spulchniania gleby. Zewnętrznie jest to zestaw osadzonych na osi poziomej kół zębatych z zębami o określonym zakrzywionym kształcie. Z powodu obrotu tych kół następuje spulchnianie. W takie przystawki są głównie wyposażone wielofunkcyjne kosiarki spalinowe (patrz „Rodzaj”). Jednocześnie szerokość kultywatora jest zwykle niewielka, słabo nadaje się do pełnoprawnych prac ogrodowych, ale może być przydatna podczas pielęgnacji małego klombu lub kilku rabat.
— Tarcza tnąca. Przystawka do cięcia stosunkowo grubych zdrewniałych łodyg (np. krzewów lub małych gałęzi drzew). Jest instalowana głównie na podkaszarkach (patrz „Rodzaj”). Zewnętrznie taka przystawka jest bardzo podobna do elementu roboczego piły tarczowej: wykorzystuje obracającą się tarczę z charakterystycznymi zębami na krawędziach. Tarcza może mieć otwory w celu zmniejszenia wagi.
— Kosiarka listwowa nożycowa. W tym przypadku chodzi o specjalną przystawkę, która jest najczęściej używana w kosiarkach listwowych (patrz „Rodzaj”). Taka przystawka wygląda jak charakterystyczny poziomy „grzebień” z dwoma rzędami zębów poruszających się względem siebie. Jej konstrukcję opisano bardziej szczegółowo w punkcie „System tnący – nożycowy”, tutaj zauważamy, że podkaszarki z taką przystawką są niezbędne podczas pracy z gęstą roślinnością i grubymi łodygami, łatwo radzą sobie z zaroślami, które są „zbyt twarde” dla innych przystawek.
Cechy dodatkowe
Dodatkowe akcesoria dostarczane w zestawie z kosiarką. Zasadniczo ten punkt dotyczy robotów koszących (patrz „Typ”), to one najczęściej są wyposażone we wspomniane akcesoria, takie jak:
— Przewód ograniczający. Przewód zaprojektowany w celu ograniczenia obszaru roboczego robota koszącego. Taki przewód układany jest po obwodzie obszaru roboczego (z uwzględnieniem wszelkich stałych przeszkód, takich jak drzewa, rabaty kwiatowe itp.) i jest połączony w specjalny sposób ze stacją dokującą. Jeśli wszystko zostanie zrobione poprawnie, podczas zbliżania się do granicy działki kosiarka zmieni kierunek ruchu w taki sposób, aby nie wychodzić poza ustalony obwód – jest to wygodniejsze i bezpieczniejsze niż poleganie na czujnikach zderzenia, przechylenia itp. Należy również pamiętać, że brak przewodu w zestawie może oznaczać zarówno konieczność zakupu go osobno, jak i fakt, że kosiarka w zasadzie nie jest przeznaczona do korzystania z tej funkcji.
— Pilot. Pilot do zdalnego sterowania robotem koszącym. Pilot jest szczególnie wygodny podczas pracy: użytkownik nie musi gonić za poruszającym się urządzeniem, wystarczy nacisnąć żądany przycisk, będąc w wystarczająco bliskiej odległości. Zasada działania pilotów może być różna (podczerwień, radio), ale wszystkie mają zasięg co najmniej kilku metrów.
— Ładowarka. Urządzenie do ładowania akumulatorów stosowanych w kosiarkach z odpowiednim zasila...niem. W przypadku modeli wyposażonych w takie urządzenie model ładowarki może zostać szczegółowo określony w specyfikacji. Informacja ta może być przydatna nie tylko do szukania zapasowej lub zamiennej ładowarki, ale także w przypadku, gdy w gospodarstwie domowym znajdują się inne narzędzia bezprzewodowe i/lub akumulatory do nich. Faktem jest, że obecnie wielu producentów stosuje uniwersalne akumulatory, które współpracują z całym zestawem narzędzi tej samej marki; więc np. dołączona do zestawu ładowarka do kosiarki może być całkiem odpowiednia do piły akumulatorowej tego samego producenta.
Z drugiej strony zestaw może w ogóle nie zawierać ładowarki. Takie wyposażenie będzie optymalne przede wszystkim wtedy, gdy już posiadasz kompatybilną ładowarkę i po prostu nie ma potrzeby przepłacania za drugie urządzenie. Ponadto brak ładowarki docenią ci, którzy chcą wybrać to akcesorium osobno, nie zdając się na decyzję producenta. — Stacja ładująca. Akumulatorowe roboty koszące (patrz "Rodzaj") mogą być dostarczane ze stacją ładującą w zestawie. Urządzenia takie samodzielnie wracają do bazy po zakończeniu pracy lub przy niskim poziomie naładowania baterii. Automatyzacja procesora ładowania umożliwia autonomiczną pracę robotów koszących i zwiększa wygodę ich użytkowania. Zazwyczaj stacja ładująca zawiera platformę „parkingową” oraz specjalne styki dokujące służące do uzupełniania energii w ogniwach akumulatora. Baza może służyć jako miejsce do przechowywania robota w okresach bezczynności, a w zaawansowanych wariantach stacja ładująca jest zintegrowana z inteligentnymi systemami sterowania, dzięki czemu istnieje możliwość kontrolowania pracy robota poprzez aplikacje mobilne (patrz „Sterowanie ze smartfona”).
Należy zaznaczyć, że powyższa lista nie jest pełna — w zestawie mogą znajdować się inne, dodatkowe akcesoria.
— Przewód ograniczający. Przewód zaprojektowany w celu ograniczenia obszaru roboczego robota koszącego. Taki przewód układany jest po obwodzie obszaru roboczego (z uwzględnieniem wszelkich stałych przeszkód, takich jak drzewa, rabaty kwiatowe itp.) i jest połączony w specjalny sposób ze stacją dokującą. Jeśli wszystko zostanie zrobione poprawnie, podczas zbliżania się do granicy działki kosiarka zmieni kierunek ruchu w taki sposób, aby nie wychodzić poza ustalony obwód – jest to wygodniejsze i bezpieczniejsze niż poleganie na czujnikach zderzenia, przechylenia itp. Należy również pamiętać, że brak przewodu w zestawie może oznaczać zarówno konieczność zakupu go osobno, jak i fakt, że kosiarka w zasadzie nie jest przeznaczona do korzystania z tej funkcji.
— Pilot. Pilot do zdalnego sterowania robotem koszącym. Pilot jest szczególnie wygodny podczas pracy: użytkownik nie musi gonić za poruszającym się urządzeniem, wystarczy nacisnąć żądany przycisk, będąc w wystarczająco bliskiej odległości. Zasada działania pilotów może być różna (podczerwień, radio), ale wszystkie mają zasięg co najmniej kilku metrów.
— Ładowarka. Urządzenie do ładowania akumulatorów stosowanych w kosiarkach z odpowiednim zasila...niem. W przypadku modeli wyposażonych w takie urządzenie model ładowarki może zostać szczegółowo określony w specyfikacji. Informacja ta może być przydatna nie tylko do szukania zapasowej lub zamiennej ładowarki, ale także w przypadku, gdy w gospodarstwie domowym znajdują się inne narzędzia bezprzewodowe i/lub akumulatory do nich. Faktem jest, że obecnie wielu producentów stosuje uniwersalne akumulatory, które współpracują z całym zestawem narzędzi tej samej marki; więc np. dołączona do zestawu ładowarka do kosiarki może być całkiem odpowiednia do piły akumulatorowej tego samego producenta.
Z drugiej strony zestaw może w ogóle nie zawierać ładowarki. Takie wyposażenie będzie optymalne przede wszystkim wtedy, gdy już posiadasz kompatybilną ładowarkę i po prostu nie ma potrzeby przepłacania za drugie urządzenie. Ponadto brak ładowarki docenią ci, którzy chcą wybrać to akcesorium osobno, nie zdając się na decyzję producenta. — Stacja ładująca. Akumulatorowe roboty koszące (patrz "Rodzaj") mogą być dostarczane ze stacją ładującą w zestawie. Urządzenia takie samodzielnie wracają do bazy po zakończeniu pracy lub przy niskim poziomie naładowania baterii. Automatyzacja procesora ładowania umożliwia autonomiczną pracę robotów koszących i zwiększa wygodę ich użytkowania. Zazwyczaj stacja ładująca zawiera platformę „parkingową” oraz specjalne styki dokujące służące do uzupełniania energii w ogniwach akumulatora. Baza może służyć jako miejsce do przechowywania robota w okresach bezczynności, a w zaawansowanych wariantach stacja ładująca jest zintegrowana z inteligentnymi systemami sterowania, dzięki czemu istnieje możliwość kontrolowania pracy robota poprzez aplikacje mobilne (patrz „Sterowanie ze smartfona”).
Należy zaznaczyć, że powyższa lista nie jest pełna — w zestawie mogą znajdować się inne, dodatkowe akcesoria.
Rodzaj silnika spalinowego
Schemat działania silnika spalinowego zainstalowanego na kosiarce. Należy pamiętać, że ten podział dotyczy tylko silników benzynowych (patrz „Rodzaj silnika”) — silniki wysokoprężne są niezwykle rzadkie i są wykonywane tylko jako czterosuwowe.
— 2-suwowy. Główną przewagą silników dwusuwowych nad czterosuwowymi jest prostota konstrukcji i większa moc przy tej samej pojemności roboczej, dzięki czemu takie urządzenia są lżejsze, bardziej kompaktowe i tańsze. Natomiast zużywają więcej paliwa i mają wysoki poziom hałasu, a tankować taki silnik należy mieszanką benzyny i oleju w odpowiedniej proporcji, co nieco komplikuje konserwację (istnieją oddzielne systemy tankowania, ale są skomplikowane i drogie, dlatego prawie nigdy nie są używane). W konsekwencji ta opcja znajduje się głównie wśród podkaszarek (patrz „Rodzaj”): tam decydujące znaczenie mają małe wymiary i waga, a wymagana moc i zużycie paliwa są stosunkowo niskie.
— 4-suwowy. Silniki tego typu są nieco bardziej złożone i droższe niż silniki dwusuwowe; ponadto, aby osiągnąć tę samą moc, potrzebują większej pojemności, co wpływa na wymiary i wagę. Natomiast, jeśli silnika nie trzeba „nosić w rękach” (jak ma to miejsce w przypadku podkaszarek), te punkty tak naprawdę nie mają znaczenia, a różnica w cenie, dzięki rozwojowi technologii, jest coraz mniej zauważalna. Przy tym silniki czterosuwowe pracują ciszej i zużywają mniej paliwa. Dzięki temu prawie wszystkie urządze...nia, w których można zamontować stosunkowo duży i ciężki silnik spalinowy, wyposażone są w ten właśnie rodzaj silnika. A stosunkowo niedawno pojawiły się lekkie i kompaktowe silniki, odpowiednie nawet do podkaszarek.
— 2-suwowy. Główną przewagą silników dwusuwowych nad czterosuwowymi jest prostota konstrukcji i większa moc przy tej samej pojemności roboczej, dzięki czemu takie urządzenia są lżejsze, bardziej kompaktowe i tańsze. Natomiast zużywają więcej paliwa i mają wysoki poziom hałasu, a tankować taki silnik należy mieszanką benzyny i oleju w odpowiedniej proporcji, co nieco komplikuje konserwację (istnieją oddzielne systemy tankowania, ale są skomplikowane i drogie, dlatego prawie nigdy nie są używane). W konsekwencji ta opcja znajduje się głównie wśród podkaszarek (patrz „Rodzaj”): tam decydujące znaczenie mają małe wymiary i waga, a wymagana moc i zużycie paliwa są stosunkowo niskie.
— 4-suwowy. Silniki tego typu są nieco bardziej złożone i droższe niż silniki dwusuwowe; ponadto, aby osiągnąć tę samą moc, potrzebują większej pojemności, co wpływa na wymiary i wagę. Natomiast, jeśli silnika nie trzeba „nosić w rękach” (jak ma to miejsce w przypadku podkaszarek), te punkty tak naprawdę nie mają znaczenia, a różnica w cenie, dzięki rozwojowi technologii, jest coraz mniej zauważalna. Przy tym silniki czterosuwowe pracują ciszej i zużywają mniej paliwa. Dzięki temu prawie wszystkie urządze...nia, w których można zamontować stosunkowo duży i ciężki silnik spalinowy, wyposażone są w ten właśnie rodzaj silnika. A stosunkowo niedawno pojawiły się lekkie i kompaktowe silniki, odpowiednie nawet do podkaszarek.
Model silnika
Model silnika zamontowanego w kosiarce. Główne dane dotyczące osiągów silnika są zwykle wskazywane w danych ogólnych urządzenia. Znając jednak dokładną nazwę silnika, można znaleźć o nim bardziej szczegółowe informacje — od konkretnych danych po opinie i recenzje. Również dane dotyczące modelu silnika mogą być przydatne przy szukaniu części zamiennych lub materiałów eksploatacyjnych.
Pojemność silnika
Pojemność silnika zamontowanego w modelu benzynowym lub wysokoprężnym (patrz „Rodzaj silnika”). Od tego wskaźnika bezpośrednio zależy moc, jednak pod względem pojemności mogą być porównywane tylko silniki tego samego typu (patrz „Rodzaj silnika o spalaniu wewnętrznym”). A nawet w jednostkach tego samego typu o tej samej mocy pojemność może być różna. W takich przypadkach należy pamiętać, że większa pojemność oznacza większe zużycie paliwa, ale sam silnik może kosztować mniej niż silnik o mniejszej pojemności.
Obroty (silniki elektryczne)
Maksymalne obroty, na jakich silnik może pracować w kosiarce elektrycznej (patrz „Typ silnika”).
Sensowne jest porównywanie według tego wskaźnika tylko silników o tej samej mocy. Ogólnie rzecz biorąc, wyższe obroty przyczyniają się do osiągów, ale zmniejszają moment obrotowy. I odwrotnie, stosunkowo wolny silnik będzie gorszy od „szybkiego” pod względem ogólnej prędkości roboczej, ale lepiej poradzi sobie z gęstą roślinnością. Wybieraj więc według prędkości obrotowej silnika, biorąc pod uwagę to, co jest dla Ciebie ważniejsze — prędkość robocza czy wydajność w trudnych warunkach.
Sensowne jest porównywanie według tego wskaźnika tylko silników o tej samej mocy. Ogólnie rzecz biorąc, wyższe obroty przyczyniają się do osiągów, ale zmniejszają moment obrotowy. I odwrotnie, stosunkowo wolny silnik będzie gorszy od „szybkiego” pod względem ogólnej prędkości roboczej, ale lepiej poradzi sobie z gęstą roślinnością. Wybieraj więc według prędkości obrotowej silnika, biorąc pod uwagę to, co jest dla Ciebie ważniejsze — prędkość robocza czy wydajność w trudnych warunkach.
Moc silnika
Moc silnika kosiarki podana w koniach mechanicznych. Obecnie powszechną jednostką mocy jest wat, jednak w przypadku silników benzynowych i wysokoprężnych (patrz „Rodzaj silnika”) tradycyjnie stosuje się oznaczenie w KM. Niektóre jednostki można łatwo zamienić na inne: 1 KM w przybliżeniu równa się 735 W.
Ogólnie rzecz biorąc, im mocniejszy silnik, tym wydajniejsza kosiarka i tym lepiej radzi sobie z trudnymi zadaniami, takimi jak cięcie gęstej trawy, krzaków itp. Z drugiej strony duża moc ma odpowiedni wpływ na zużycie paliwa, a także wagę i cenę silnika. Ponadto należy pamiętać, że różne typy kosiarek (patrz „Rodzaj”) różnią się wymaganiami dotyczącymi mocy. Na przykład wśród podkaszarek jest wiele modeli o mocy 0,7 – 1,3 KM, w przypadku kosiarek benzynowych minimalna moc jest już w zakresie 1,3 – 2 KM, a kosiarki listwowe wymagają co najmniej 2,5 KM. Tak więc tylko jednostki tego samego typu mogą być porównywane pod względem mocy. Szczegółowe zalecenia dotyczące wyboru kosiarki w zależności od jej rodzaju i cech planowanej pracy można znaleźć w dedykowanych źródłach.
Ogólnie rzecz biorąc, im mocniejszy silnik, tym wydajniejsza kosiarka i tym lepiej radzi sobie z trudnymi zadaniami, takimi jak cięcie gęstej trawy, krzaków itp. Z drugiej strony duża moc ma odpowiedni wpływ na zużycie paliwa, a także wagę i cenę silnika. Ponadto należy pamiętać, że różne typy kosiarek (patrz „Rodzaj”) różnią się wymaganiami dotyczącymi mocy. Na przykład wśród podkaszarek jest wiele modeli o mocy 0,7 – 1,3 KM, w przypadku kosiarek benzynowych minimalna moc jest już w zakresie 1,3 – 2 KM, a kosiarki listwowe wymagają co najmniej 2,5 KM. Tak więc tylko jednostki tego samego typu mogą być porównywane pod względem mocy. Szczegółowe zalecenia dotyczące wyboru kosiarki w zależności od jej rodzaju i cech planowanej pracy można znaleźć w dedykowanych źródłach.
Moc silnika
Moc silnika kosiarki wyrażona w watach. To oznaczenie jest używane dla absolutnie wszystkich modeli elektrycznych (patrz „Rodzaj silnika”), często występuje również w jednostkach benzynowych i wysokoprężnych wraz z mocą wyrażoną w koniach mechanicznych (jednostki te są wyraźnie powiązane, 1 KM to około 735 W).
Ogólnie rzecz biorąc, im mocniejszy silnik, tym wydajniejsza jest kosiarka i tym lepiej poradzi sobie z trudnymi zadaniami, takimi jak cięcie gęstej trawy, krzaków itp. Z drugiej strony duża moc ma odpowiedni wpływ na zużycie paliwa/energii elektrycznej, a także na wagę i cenę silnika. Ponadto należy pamiętać, że zapotrzebowanie na moc zależy od typu samej kosiarki i jej silnika (patrz oba powyżej). Na przykład dla większości robotów moc nie przekracza 500 W — biorąc pod uwagę specjalizację, większa moc nie jest wymagana, poza tym w przeciwnym razie urządzenia okazałyby się zbyt nieporęczne i ciężkie. Podkaszarki i kosiarki do trawy o podobnej mocy są tylko elektryczne, a limit mocy dla elektronarzędzi wynosi 2500 — 3000 W dla modeli zasilanych z sieci i 1500 — 2000 W dla modeli akumulatorowych. Ale w narzędziach benzynowych minimalna moc wynosi około 500 — 1000 W dla podkaszarek i 1000 — 1500 W dla kosiarek; maksymalna wartość może przekroczyć 4 kW.
Szczegółowe zalecenia dotyczące wyboru kosiarki w zależności od jej typu i cech planowanej pracy można znaleźć w dedykowanych źródłach.
Ogólnie rzecz biorąc, im mocniejszy silnik, tym wydajniejsza jest kosiarka i tym lepiej poradzi sobie z trudnymi zadaniami, takimi jak cięcie gęstej trawy, krzaków itp. Z drugiej strony duża moc ma odpowiedni wpływ na zużycie paliwa/energii elektrycznej, a także na wagę i cenę silnika. Ponadto należy pamiętać, że zapotrzebowanie na moc zależy od typu samej kosiarki i jej silnika (patrz oba powyżej). Na przykład dla większości robotów moc nie przekracza 500 W — biorąc pod uwagę specjalizację, większa moc nie jest wymagana, poza tym w przeciwnym razie urządzenia okazałyby się zbyt nieporęczne i ciężkie. Podkaszarki i kosiarki do trawy o podobnej mocy są tylko elektryczne, a limit mocy dla elektronarzędzi wynosi 2500 — 3000 W dla modeli zasilanych z sieci i 1500 — 2000 W dla modeli akumulatorowych. Ale w narzędziach benzynowych minimalna moc wynosi około 500 — 1000 W dla podkaszarek i 1000 — 1500 W dla kosiarek; maksymalna wartość może przekroczyć 4 kW.
Szczegółowe zalecenia dotyczące wyboru kosiarki w zależności od jej typu i cech planowanej pracy można znaleźć w dedykowanych źródłach.
Zużycie paliwa
Zużycie paliwa przez silnik benzynowy lub wysokoprężny kosiarki (patrz "Rodzaj silnika"). Z reguły w charakterystyce jest wskazywana pewna średnia wartość, w standardowym trybie pracy; rzeczywiste zużycie może się różnić w jednym lub drugim kierunku, w zależności od cech działania. Niemniej jednak wskaźnik ten dość dokładnie charakteryzuje „obżarstwo” silnika jako całości.
Większa moc zwykle oznacza większe zużycie paliwa, ale silniki o podobnych osiągach mogą się różnić pod względem zużycia paliwa. I tutaj należy pamiętać, że oszczędniejsze urządzenie prawdopodobnie będzie kosztować więcej, ale ta różnica opłaca się poprzez zmniejszenie zużycia. Pamiętaj również, że znając wskaźnik ten i pojemność zbiornika (patrz poniżej), możesz określić przybliżony czas pracy przy jednym tankowaniu.
Większa moc zwykle oznacza większe zużycie paliwa, ale silniki o podobnych osiągach mogą się różnić pod względem zużycia paliwa. I tutaj należy pamiętać, że oszczędniejsze urządzenie prawdopodobnie będzie kosztować więcej, ale ta różnica opłaca się poprzez zmniejszenie zużycia. Pamiętaj również, że znając wskaźnik ten i pojemność zbiornika (patrz poniżej), możesz określić przybliżony czas pracy przy jednym tankowaniu.
Pojemność zbiornika paliwa
Pojemność zbiornika paliwa w kosiarce benzynowej lub wysokoprężnej (patrz „Rodzaj silnika”).
Duży zbiornik pozwala na dłuższą pracę bez tankowania, jednak nadmierny wzrost pojemności wpływa na wymiary i wagę całego urządzenia. Dlatego producenci zwykle wybierają wskaźnik ten, biorąc pod uwagę moc i zużycie paliwa danego silnika, a ogólnie pojemność zbiornika nie jest krytyczna przy wyborze. Znając jednak pojemność zbiornika i zużycie paliwa (patrz wyżej), można oszacować, na ile w przybliżeniu wystarczy jedno tankowanie.
Duży zbiornik pozwala na dłuższą pracę bez tankowania, jednak nadmierny wzrost pojemności wpływa na wymiary i wagę całego urządzenia. Dlatego producenci zwykle wybierają wskaźnik ten, biorąc pod uwagę moc i zużycie paliwa danego silnika, a ogólnie pojemność zbiornika nie jest krytyczna przy wyborze. Znając jednak pojemność zbiornika i zużycie paliwa (patrz wyżej), można oszacować, na ile w przybliżeniu wystarczy jedno tankowanie.
Silnik bezszczotkowy
Obecność w urządzeniu silnika bezszczotkowego (indukcyjnego). Takie silniki elektryczne mają szereg zalet w porównaniu z tradycyjnymi silnikami szczotkowymi: w szczególności są oszczędniejsze pod względem zużycia energii, są mniej hałaśliwe, a także nie generują iskier. Wadami silników bezszczotkowych są złożoność i wysoki koszt.
Rozrusznik elektryczny
Obecność rozrusznika elektrycznego w silniku benzynowym lub wysokoprężnym kosiarki (patrz „Typ silnika”).
Taki układ to silnik elektryczny zasilany osobnym akumulatorem. Znacznie upraszcza to procedurę rozruchu: nie trzeba ciągnąć za linkę ani przekręcać uchwytu — obrót wałka niezbędny do rozruchu zapewnia silnik elektryczny. Zasadniczo użytkownik musi tylko nacisnąć przycisk. Rozruszniki elektryczne są jednak dość ciężkie, nieporęczne i drogie, a akumulator może się rozładować podczas długotrwałego przechowywania. Dlatego funkcja ta znajduje zastosowanie przede wszystkim w silnikach o dużej mocy, których uruchomienie ręczne byłoby trudne.
Taki układ to silnik elektryczny zasilany osobnym akumulatorem. Znacznie upraszcza to procedurę rozruchu: nie trzeba ciągnąć za linkę ani przekręcać uchwytu — obrót wałka niezbędny do rozruchu zapewnia silnik elektryczny. Zasadniczo użytkownik musi tylko nacisnąć przycisk. Rozruszniki elektryczne są jednak dość ciężkie, nieporęczne i drogie, a akumulator może się rozładować podczas długotrwałego przechowywania. Dlatego funkcja ta znajduje zastosowanie przede wszystkim w silnikach o dużej mocy, których uruchomienie ręczne byłoby trudne.
Miękki rozruch
Obecność systemu miękkiego rozruchu w silniku kosiarki.
Cechy konstrukcyjne silników elektrycznych są takie, że przy bezpośrednim zasilaniu rozruch następuje bardzo gwałtownie — zarówno w sensie mechanicznym, jak i elektrycznym. Po pierwsze, sam silnik kręci się z szarpnięciem, w bardzo krótkim czasie, co zwiększa zużycie jego części. Po drugie, w momencie rozruchu następuje gwałtowny skok natężenia prądu, co powoduje znaczne obciążenia sieci energetycznej (lub akumulatorów urządzenia). System miękkiego ruzruchu eliminuje te zjawiska, ograniczając prąd rozruchowy, umożliwiając płynne przyspieszanie silnika i zapobiegając skokom napięcia.
Z drugiej strony, dodatkowe obwody elektroniczne mają wpływ na koszt, czasami dość dramatyczny. W naszych czasach jest więc niewiele modeli z tą cechą i warto zwrócić na nie uwagę głównie w przypadkach, gdy wspomniane zalety mają fundamentalne znaczenie – np. jeśli urządzenie jest kupowane do domu ze słabym okablowaniem, które nie toleruje skoków napięcia.
Cechy konstrukcyjne silników elektrycznych są takie, że przy bezpośrednim zasilaniu rozruch następuje bardzo gwałtownie — zarówno w sensie mechanicznym, jak i elektrycznym. Po pierwsze, sam silnik kręci się z szarpnięciem, w bardzo krótkim czasie, co zwiększa zużycie jego części. Po drugie, w momencie rozruchu następuje gwałtowny skok natężenia prądu, co powoduje znaczne obciążenia sieci energetycznej (lub akumulatorów urządzenia). System miękkiego ruzruchu eliminuje te zjawiska, ograniczając prąd rozruchowy, umożliwiając płynne przyspieszanie silnika i zapobiegając skokom napięcia.
Z drugiej strony, dodatkowe obwody elektroniczne mają wpływ na koszt, czasami dość dramatyczny. W naszych czasach jest więc niewiele modeli z tą cechą i warto zwrócić na nie uwagę głównie w przypadkach, gdy wspomniane zalety mają fundamentalne znaczenie – np. jeśli urządzenie jest kupowane do domu ze słabym okablowaniem, które nie toleruje skoków napięcia.
Akumulator w zestawie
Cechy wyposażenia kosiarki akumulatorowej (patrz "Typ silnika"). Większość współczesnych modeli tego typu jest początkowo wyposażona w jeden akumulator, jednak zdarzają się wyjątki. Są one wskazywane w tym przypadku, opcje mogą być następujące:
— Bez akumulatora. Ta opcja jest przeznaczona przede wszystkim dla tych, którzy nie chcą polegać na wyborze producenta i chcieliby wybrać akumulator do kosiarki według własnego wyboru. Teoretycznie może to być kłopotliwe, ale w praktyce akumulatory często sprzedaje się dosłownie „obok” narzędzi – na najbliższym stojaku lub w kolejnym dziale sklepu internetowego. Ponadto wiele marek sprawia, że akumulatory są uniwersalne — na przykład akumulator z wiertarki można włożyć do podkaszarki elektrycznej. Tak więc takie wyposażenie jest również przydatne dla tych, którzy mają już narzędzie akumulatorowe w gospodarstwie — najważniejsze jest wyjaśnienie kompatybilności przed zakupem.
— 2 szt. w zestawie. Zestwa zawiera dwa wymienne akumulatory. Najbardziej oczywistą zaletą tej konfiguracji jest dłuższy czas autonomicznej pracy: gdy ładunek się wyczerpie, wystarczy wymienić rozładowany akumulator na nowy. Jednak oprócz tego ta opcja zapewnia inne korzyści. Pozwala więc skrócić przerwy w ładowaniu: jeden z akumulatorów może być ładowany, podczas gdy drugi jest używany do pracy. Ponadto, nawet jeśli jeden akumulator ulegni...e awarii, drugi pozostanie sprawny; prawdopodobieństwo jednoczesnej awarii obu akumulatorów jest niezwykle niskie (i zdecydowanie niższe niż w przypadku pojedynczego akumulatora). Z drugiej strony za drugi zasilacz trzeba będzie dopłacić – choć często jego koszt jest niższy niż w przypadku zakupu zapasowego akumulatora osobno.
— Bez akumulatora. Ta opcja jest przeznaczona przede wszystkim dla tych, którzy nie chcą polegać na wyborze producenta i chcieliby wybrać akumulator do kosiarki według własnego wyboru. Teoretycznie może to być kłopotliwe, ale w praktyce akumulatory często sprzedaje się dosłownie „obok” narzędzi – na najbliższym stojaku lub w kolejnym dziale sklepu internetowego. Ponadto wiele marek sprawia, że akumulatory są uniwersalne — na przykład akumulator z wiertarki można włożyć do podkaszarki elektrycznej. Tak więc takie wyposażenie jest również przydatne dla tych, którzy mają już narzędzie akumulatorowe w gospodarstwie — najważniejsze jest wyjaśnienie kompatybilności przed zakupem.
— 2 szt. w zestawie. Zestwa zawiera dwa wymienne akumulatory. Najbardziej oczywistą zaletą tej konfiguracji jest dłuższy czas autonomicznej pracy: gdy ładunek się wyczerpie, wystarczy wymienić rozładowany akumulator na nowy. Jednak oprócz tego ta opcja zapewnia inne korzyści. Pozwala więc skrócić przerwy w ładowaniu: jeden z akumulatorów może być ładowany, podczas gdy drugi jest używany do pracy. Ponadto, nawet jeśli jeden akumulator ulegni...e awarii, drugi pozostanie sprawny; prawdopodobieństwo jednoczesnej awarii obu akumulatorów jest niezwykle niskie (i zdecydowanie niższe niż w przypadku pojedynczego akumulatora). Z drugiej strony za drugi zasilacz trzeba będzie dopłacić – choć często jego koszt jest niższy niż w przypadku zakupu zapasowego akumulatora osobno.
Platforma akumulatorowa
Nazwa platformy akumulatorowej, obsługiwanej przez urządzenie. Pojedyncza platforma akumulatorowa służy do łączenia różnych elektronarzędzi tej samej marki (wiertarki, szlifierki, piły itp.). Urządzenia, które należą do tej samej platformy korzystają z wymiennych akumulatorów i ładowarek. Dzięki temu, na przykład, nie ma potrzeby dobierania akumulatora do każdego modelu elektronarzędzia osobno, ponieważ zakupiony jako zapasowy akumulator może być używany w różnych elektronarzędziach, w zależności od sytuacji lub w zależności od potrzeb. Akumulatory tej samej platformy różnią się od siebie głównie pojemnością.
Napięcie akumulatora
Napięcie znamionowe akumulatora stosowanego w urządzeniu z odpowiednim typem silnika (patrz wyżej). Teoretycznie wyższe napięcie pozwala na osiągnięcie większej mocy, ale w praktyce nie ma bezpośredniego związku między tymi parametrami. Ponadto producenci wybierają akumulatory, aby zapewnić planowaną moc, prędkość obrotową i inne parametry wydajności. Dlatego podczas wyboru i normalnego użytkowania urządzenia parametr ten ma drugorzędną wartość odniesienia; możesz go potrzebować głównie do niektórych konkretnych zadań, na przykład znalezienia zapasowego akumulatora lub „nienatywnej” ładowarki czy porównania różnych akumulatorów według pojemności (patrz poniżej).
Pojemność
Pojemność nominalna akumulatora, który jest standardowo za instalowany w jednostce o odpowiedniej konstrukcji (patrz „Typ silnika”).
Ogólnie rzecz biorąc, im wyższy wskaźnik ten, tym więcej energii może zmagazynować akumulator i tym dłużej może zasilać silnik elektryczny. Jednocześnie przypominamy, że faktyczna autonomia kosiarki będzie zależeć nie tylko od charakterystyki akumulatora, ale także od poboru mocy przez jednostkę — to z kolei zależy od mocy silnika, typu przystawki, trybu pracy, gęstości trawy itp. Ponadto pojemność jest zwykle podawana w amperogodzinach; przy tym cechy tych jednostek są takie, że na ich podstawie można porównywać tylko akumulatory o tym samym napięciu znamionowym (patrz wyżej).
Tak więc przy wyborze akumulatora pojemność akumulatora jest bardziej parametrem referencyjnym i reklamowym niż praktycznie znaczącym, a porównywać można według niego tylko modele o podobnej charakterystyce. Aby ocenić rzeczywistą autonomię, lepiej zwrócić uwagę na czas pracy podany bezpośrednio w charakterystyce (patrz poniżej).
Ogólnie rzecz biorąc, im wyższy wskaźnik ten, tym więcej energii może zmagazynować akumulator i tym dłużej może zasilać silnik elektryczny. Jednocześnie przypominamy, że faktyczna autonomia kosiarki będzie zależeć nie tylko od charakterystyki akumulatora, ale także od poboru mocy przez jednostkę — to z kolei zależy od mocy silnika, typu przystawki, trybu pracy, gęstości trawy itp. Ponadto pojemność jest zwykle podawana w amperogodzinach; przy tym cechy tych jednostek są takie, że na ich podstawie można porównywać tylko akumulatory o tym samym napięciu znamionowym (patrz wyżej).
Tak więc przy wyborze akumulatora pojemność akumulatora jest bardziej parametrem referencyjnym i reklamowym niż praktycznie znaczącym, a porównywać można według niego tylko modele o podobnej charakterystyce. Aby ocenić rzeczywistą autonomię, lepiej zwrócić uwagę na czas pracy podany bezpośrednio w charakterystyce (patrz poniżej).
Model akumulatora
Model standardowego akumulatora pozwala bardziej szczegółowo poznać jego cechy, a także zrozumieć, do jakich urządzeń on pasuje i jaki należy kupić w przypadku wymiany z powodu awarii lub w razie potrzeby dokupić drugi akumulator.
Kompatybilne akumulatory
Nazwa akumulatora kompatybilnego z urządzeniem. Pomaga kupić zamienny lub znaleźć odpowiedni w przypadku awarii głównego.
Czas pracy
Czas pracy urządzenia zasilanego akumulatorowo (patrz „Typ silnika”) na jednym ładowaniu akumulatora.
Wskaźnik ten pozwala w pewnym stopniu ocenić autonomię jednostki. Co prawda, należy pamiętać, że w charakterystyce zwykle wskazuje się czas pracy w określonych warunkach, zwykle bardzo korzystnych: małe obciążenie przystawki, niska i stała prędkość obrotowa silnika itp. Dlatego w praktyce autonomia może różnić się od deklarowanej — zwykle w dół, ale można też odwrotnie. Niemniej jednak, zgodnie z deklarowanym czasem pracy, całkiem możliwe jest porównanie różnych modeli narzędzia akumulatorowego: różnica w oficjalnych charakterystykach jest zwykle dość zgodna z różnicą rzeczywistej autonomii.
Wskaźnik ten pozwala w pewnym stopniu ocenić autonomię jednostki. Co prawda, należy pamiętać, że w charakterystyce zwykle wskazuje się czas pracy w określonych warunkach, zwykle bardzo korzystnych: małe obciążenie przystawki, niska i stała prędkość obrotowa silnika itp. Dlatego w praktyce autonomia może różnić się od deklarowanej — zwykle w dół, ale można też odwrotnie. Niemniej jednak, zgodnie z deklarowanym czasem pracy, całkiem możliwe jest porównanie różnych modeli narzędzia akumulatorowego: różnica w oficjalnych charakterystykach jest zwykle dość zgodna z różnicą rzeczywistej autonomii.
Czas ładowania
Czas pełnego (od 0 do 100%) naładowania akumulatora w kosiarce odpowiedniego typu (patrz „Rodzaj silnika”).
Ogólnie rzecz biorąc, akumulator o większej pojemności dłużej się ładuje, jednak producenci mogą stosować różne technologie, aby skrócić czas ładowania. Tak więc akumulatory o podobnej pojemności mogą się znacznie różnić w tym wskaźniku; oczywiście opcja „szybsza” będzie kosztować więcej, ale czasami ważniejsza jest oszczędność czasu.
Ogólnie rzecz biorąc, akumulator o większej pojemności dłużej się ładuje, jednak producenci mogą stosować różne technologie, aby skrócić czas ładowania. Tak więc akumulatory o podobnej pojemności mogą się znacznie różnić w tym wskaźniku; oczywiście opcja „szybsza” będzie kosztować więcej, ale czasami ważniejsza jest oszczędność czasu.
Dodatkowe gniazdo na akumulator
Obecność dodatkowego gniazda na akumulator w urządzeniu akumulatorowym. Takie rozwiązanie pozwala na wydłużenie pracy kosiarki, ponieważ gdy wyczerpie się pierwszy akumulator, zasilanie zaczyna płynąć z drugiego. Tej funkcji nie należy mylić z działaniem z dwóch akumulatorów, gdyż w tym przypadku działa tylko jeden, drugi służy jako wsparcie i czeka na swoją kolej.
Materiał obudowy
Materiał, z którego wykonana jest obudowa zakrywająca element tnący kosiarki lub podkaszarki. We współczesnych kosiarkach występują następujące materiały:
— Tworzywo sztuczne. Najtańszy i jednocześnie najmniej wytrzymały materiał.
— Stop aluminium. Najbardziej zaawansowany materiał: takie obudowy są trwałe, lekkie i mało podatne na korozję, ale są dość drogie.
— Stal. Jest trwalsza niż stop aluminium i kosztuje mniej, ale jest cięższa i bardziej podatna na korozję.
— Tworzywo sztuczne. Najtańszy i jednocześnie najmniej wytrzymały materiał.
— Stop aluminium. Najbardziej zaawansowany materiał: takie obudowy są trwałe, lekkie i mało podatne na korozję, ale są dość drogie.
— Stal. Jest trwalsza niż stop aluminium i kosztuje mniej, ale jest cięższa i bardziej podatna na korozję.
Klasa szczelności
Kosiarka posiada zabezpieczenie przed wilgocią i jest zgodna ze standardem IP (ochrona przed wnikaniem). Pierwsza cyfra po skrócie IP odpowiada ochronie przed pyłem (maksymalnie 6), druga oznacza stopień ochrony przed wodą (maksymalnie 8). Wyższa wartość jest uważana za bardziej zaawansowaną. Maksymalny stopień ochrony zgodnie z tą normą to IP68, czyli całkowite uszczelnienie, ale kosiarki nie zapewniają tak poważnej ochrony przed wilgocią. Często sprawa ogranicza się do ochrony przed zachlapaniami i deszczem. Istnieją również oznaczenia IPX4, w których nie jest zapisana pierwsza cyfra – oznacza to, że kosiarka nie posiada oficjalnego certyfikatu odporności na kurz, ale jest zabezpieczona przed wilgocią.
Średnica kół przednich
Średnica przednich kół urządzenia. Więcej informacji na temat tego parametru można znaleźć w punkcie „Średnica kół tylnych” – wszystko, co tam napisane, jest prawdą również w tym przypadku. Zaznaczamy tylko, że przednie koła stosunkowo rzadko są samonapędzane, więc średnica nie jest dla nich tak istotna jak dla tylnych.
Średnica kół tylnych
Średnica tylnych kół urządzenia.
Większe koła, z jednej strony, zwiększają możliwości przejazdu i pozwalają skutecznie pokonywać doły, wyboje i inne przeszkody w trudnym terenie. Z drugiej strony, kosztują więcej, a w modelach samojezdnych wymagają też od silnika większej siły pociągowej.
Wskaźnik ten jest często określany przez rodzaj kosiarki (patrz wyżej). Tak więc z definicji kosiarki i ridery mają duże koła, ponieważ są przeznaczone do trudnego terenu, a w traktorku ogrodowym koła muszą również wytrzymać dość znaczną wagę. Natomiast roboty koszące są używane głównie na płaskich powierzchniach o niskiej trawie i nie potrzebują dużych kół.
Jeśli musisz wybierać wśród klasycznych kosiarek, gdzie parametr ten może być różny, warto kierować się zaplanowanymi warunkami pracy. Jeśli więc chodzi o równy trawnik, wskaźnik ten można zignorować; ale w trudnym terenie z dołami, wybojami, rowami itp. należy wybrać większe koła — od 25 cm lub więcej.
Większe koła, z jednej strony, zwiększają możliwości przejazdu i pozwalają skutecznie pokonywać doły, wyboje i inne przeszkody w trudnym terenie. Z drugiej strony, kosztują więcej, a w modelach samojezdnych wymagają też od silnika większej siły pociągowej.
Wskaźnik ten jest często określany przez rodzaj kosiarki (patrz wyżej). Tak więc z definicji kosiarki i ridery mają duże koła, ponieważ są przeznaczone do trudnego terenu, a w traktorku ogrodowym koła muszą również wytrzymać dość znaczną wagę. Natomiast roboty koszące są używane głównie na płaskich powierzchniach o niskiej trawie i nie potrzebują dużych kół.
Jeśli musisz wybierać wśród klasycznych kosiarek, gdzie parametr ten może być różny, warto kierować się zaplanowanymi warunkami pracy. Jeśli więc chodzi o równy trawnik, wskaźnik ten można zignorować; ale w trudnym terenie z dołami, wybojami, rowami itp. należy wybrać większe koła — od 25 cm lub więcej.
Poziom hałasu
Poziom hałasu wytwarzanego przez urządzenie podczas pracy. Z reguły w charakterystyce wskazywany jest pewien średni wskaźnik — w standardowym trybie działania; jednak rzeczywiste wartości zwykle nie różnią się zbytnio od podanych.
Im niższy poziom hałasu, tym wygodniejsza jest obsługa maszyny i mniejsze zmęczenie operatora. W przypadku kosiarek jest to szczególnie ważne, ponieważ te urządzenia są dość głośne — nawet najcichsze modele (niektóre roboty koszące) dają około 47 — 48 dB, co jest porównywalne z mówieniem ze średnią głośnością. Należy zauważyć, że decybel jest wielkością nieliniową, a najłatwiejszym sposobem oszacowania rzeczywistej głośności jest wykorzystanie tabel porównawczych. Oto prosta tabela dla wartości występujących we współczesnych kosiarkach:
— 60 — 65 dB — rozmowa na podniesionych tonach w odległości około 1 m;
70 dB — głośna rozmowa kilku osób w tej samej odległości;
75 dB — głośny śmiech z odległości 1 m;
80 dB — silnik motocyklowy, odkurzacz o średniej mocy.
90 dB — głośne krzyki, wagon towarowy w odległości 7 — 10 m;
100 dB — pociąg metra lub głośny sygnał samochodowy w odległości 5 — 7 m, warsztat przemysłowy;
110 dB — silnik ciągnika w odległości około 1 m.
Oprócz subiektywnych odczuć istnieją określone normy sanitarne, które ograniczają narażenie na silny hałas. Tak więc, zgodnie z normami europejskimi, hałas o poziomie 85 dB można słuchać bez sprzętu ochronnego przez 8 h, 91 dB — 2...godziny, 97 dB — pół godziny, a 103 dB — tylko 7 minut. Dlatego przy wyborze jednostki warto wziąć pod uwagę czas pracy z nią – przy dużym poziomie hałasu mogą być potrzebne słuchawki ochronne.
Im niższy poziom hałasu, tym wygodniejsza jest obsługa maszyny i mniejsze zmęczenie operatora. W przypadku kosiarek jest to szczególnie ważne, ponieważ te urządzenia są dość głośne — nawet najcichsze modele (niektóre roboty koszące) dają około 47 — 48 dB, co jest porównywalne z mówieniem ze średnią głośnością. Należy zauważyć, że decybel jest wielkością nieliniową, a najłatwiejszym sposobem oszacowania rzeczywistej głośności jest wykorzystanie tabel porównawczych. Oto prosta tabela dla wartości występujących we współczesnych kosiarkach:
— 60 — 65 dB — rozmowa na podniesionych tonach w odległości około 1 m;
70 dB — głośna rozmowa kilku osób w tej samej odległości;
75 dB — głośny śmiech z odległości 1 m;
80 dB — silnik motocyklowy, odkurzacz o średniej mocy.
90 dB — głośne krzyki, wagon towarowy w odległości 7 — 10 m;
100 dB — pociąg metra lub głośny sygnał samochodowy w odległości 5 — 7 m, warsztat przemysłowy;
110 dB — silnik ciągnika w odległości około 1 m.
Oprócz subiektywnych odczuć istnieją określone normy sanitarne, które ograniczają narażenie na silny hałas. Tak więc, zgodnie z normami europejskimi, hałas o poziomie 85 dB można słuchać bez sprzętu ochronnego przez 8 h, 91 dB — 2...godziny, 97 dB — pół godziny, a 103 dB — tylko 7 minut. Dlatego przy wyborze jednostki warto wziąć pod uwagę czas pracy z nią – przy dużym poziomie hałasu mogą być potrzebne słuchawki ochronne.