Przełączniki z routingiem dynamicznym

Routing dynamiczny (RIP)

— switch obsługuje routing dynamiczny RIP.

Routing to definicja ścieżki, wzdłuż której określony pakiet danych jest wysyłany do miejsca przeznaczenia. W tym celu wykorzystywane są specjalne tablice routingu, które są przechowywane w pamięci sieciowego urządzenia sterującego (urządzeń). Istota routingu dynamicznego polega na tym, że tabela ścieżek jest stale edytowana programowo, w trybie automatycznym. W tym celu urządzenia sieciowe (a dokładniej działające na nich programy routingu) wymieniają między sobą informacje o usługach, na podstawie których do tablicy zapisywane są optymalne adresy. Jednym z podstawowych pojęć routingu dynamicznego jest metryka — złożony wskaźnik, który określa warunkową odległość do określonego adresu (innymi słowy, jak blisko jest dana ścieżka do optymalnej).

Do tego typu routingu można używać różnych protokołów; różnią się one zarówno specyfiką definicji metryki, jak i formatem wymiany danych. RIP jest jednym z bardziej popularnych protokołów; ma stosunkowo skromne możliwości, ale jest niewymagający sprzętowo i łatwy do wdrożenia. Metryki w protokole RIP są określane wyłącznie na podstawie liczby przeskoków — odcinków między węzłami pośrednimi zlokalizowanymi między przełącznikiem a miejscem docelowym pakietu; jednocześnie maksymalna liczba przeskoków jest ograniczona do 15. Kolejnym ograniczeniem stosowania w złożonych sieciach jest to, że komplikacja topologii prowadzi do znacznego wzrostu ruchu usług i obciążenia części obliczeniowej sprzętu — w efekcie rzeczywista wydajność sieci spada. Niemniej jednak nawet takie możliwości są często wystarczające, a bardziej zaawansowane protokoły są trudniejsze i droższe w implementacji. Dlatego, jeśli switch w ogóle obsługuje routing dynamiczny, z reguły prawie gwarantuje obsługę protokołu RIP, ale zestaw innych protokołów należy wyjaśniać osobno.