Ciemny motyw
Polska
Katalog   /   Komputery   /   Sprzęt sieciowy   /  Sprzęt Wi-Fi
Sprzęt Wi-Fi 

Artykuły, recenzje, przydatne porady

Wszystkie materiały
Opinie na temat marek z kategorii sprzęt wi-fi
Ranking marek z kategorii adapterów wi-fi został sporządzony na podstawie recenzji i ocen użytkowników serwisu
06.2022
Ranking adapterów wi-fi (czerwiec)
Wskaźnik popularnościadapterów wi-fi oparty jest na kompleksowej statystyce dotyczącej zainteresowań użytkowników
Zasilanie po skrętce: Power over Ethernet Essentials
Kluczowe informacje o Power over Ethernet do punktów końcowych sieci
Wi-Fi 6E: rewolucja w świecie bezprzewodowym?
Niektórzy twierdzą, że Wi-Fi 6E to największa aktualizacja Wi-Fi od 20 lat

Sprzęt Wi-Fi: cechy, typy, rodzaje

Typ urządzenia

Ogólny typ urządzenia. W dzisiejszych czasach oprócz znanych wielu z nas routerów (zarówno zwykłych, jak i gamingowych) można znaleźć w sprzedaży routery ADSL, punkty dostępowe (w tym kierunkowe), systemy MESH, adaptery Wi-Fi i i wzmacniacze Wi-Fi. Oto szczegółowy opis tego typu urządzeń:

- Router. Urządzenia znane wielu jako najpopularniejszy sposób bezprzewodowego dostępu do Internetu. Jednak użytek takiej elektroniki nie ogranicza się do tego - można ją również wykorzystać do tworzenia sieci lokalnych i do jakichś innych, bardziej specyficznych celów. Od strony technicznej router jest punktem dostępowym do sieci bezprzewodowej obsługującej tryb NAT; aby uzyskać więcej informacji na temat tego trybu, zobacz „Funkcje i możliwości”, tutaj zauważamy, że to dzięki NAT możliwy jest dostęp do Internetu z kilku komputerów/gadżetów działających jednocześnie za pośrednictwem jednego konta dostawcy.

- Router gamingowy. Odmiana routerów opisanych powyżej, zoptymalizowana do użytku w grach online. Cechy takich urządzeń to obsługa najnowszych standardów komunikacji, wysoka prędkość połączenia przy minimalnych opóźnieniach, a także obecność specjalnych narzędzi i funkcji (priorytet ruchu w grach, akce...leratory połączeń, integracja z usługami gier, a nawet niektórymi grami online itp.). Specyficzna funkcjonalność routera do gier może być różna, jednak jeśli dążysz do maksymalnej prędkości i wygody w grach sieciowych, warto wybrać urządzenie z tej kategorii.

- Modem/router ADSL. Routery bezprzewodowe (patrz wyżej) zapewniające dostęp do Internetu za pomocą technologii ADSL. Kluczową zaletą tej technologii jest możliwość korzystania z istniejących sieci telefonicznych bez kłopotów z okablowaniem; jednocześnie komunikacja internetowa i telefoniczna działają niezależnie i nie kolidują ze sobą. Z drugiej strony, takie połączenie jest gorsze od przewodowego Ethernetu pod względem prędkości i funkcjonalności (aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Wejście danych (port WAN)”); dlatego w dzisiejszych czasach ADSL stopniowo „schodzi ze sceny”, a na rynku nie ma zbyt wielu urządzeń do tej technologii.

- Punkt dostępu. Urządzenia przeznaczone głównie do wykorzystania jako swego rodzaju „przejściówki” pomiędzy sieciami przewodowymi a urządzeniami bezprzewodowymi, a także do komunikacji pomiędzy poszczególnymi segmentami sieci poprzez kanał bezprzewodowy. Podstawową różnicą między takimi urządzeniami a routerami (patrz wyżej) jest brak funkcji NAT (patrz „Funkcje i możliwości”) - dlatego każde urządzenie bezprzewodowe podłączone do punktu dostępowego przesyła do sieci własny adres IP. Typowym przykładem sieci opartej na takim sprzęcie jest wspólny router do łączenia się z Internetem oraz kilka punktów dostępowych umieszczonych w kluczowych lokalizacjach i połączonych przewodowo z routerem.

- Kierunkowy punkt dostępu. Odmiana punktów dostępu opisanych powyżej, w których obszar zasięgu ma wyraźną kierunkowość. Mówiąc prościej, sygnał z takiego urządzenia nie rozchodzi się równomiernie we wszystkich kierunkach, lecz w pewnym kierunku, w postaci wiązki lub sektora. Taki sprzęt ma dwa główne obszary zastosowania. Pierwszy to sytuacje, w których punkt dostępu należy zainstalować nie pośrodku, a na krawędzi nakładanego obszaru - na przykład w rogu pokoju. W tym przypadku kierunkowa konstrukcja pozwala skoncentrować prawie całą moc nadajnika w obszarze roboczym, nie marnując jej na „niepotrzebne” kierunki. Drugim przypadkiem użycia jest komunikacja bezprzewodowa na duże odległości, na przykład między sieciami w różnych budynkach w trybie pomostowym (patrz „Funkcje i możliwości”); niektóre kierunkowe punkty dostępu mają zasięg do 10 km. Oczywiście do takiego połączenia urządzenie po drugiej stronie kanału bezprzewodowego również musi mieć odpowiedni zasięg, więc najprościej w takich przypadkach wykorzystać dwa punkty dostępu o tych samych parametrach.

- System MESH. Sprzęt do budowy sieci bezprzewodowych w formacie MESH. Ideą tego formatu jest użycie dużej liczby kompaktowych i stosunkowo małej mocy bezprzewodowych nadajników-odbiorników, które mogą komunikować się ze sobą w skoordynowany sposób. Tak więc można pokryć znaczny obszar (nawet do małego miasta), zapewniając niezawodne połączenie w dowolnym miejscu obszaru zasięgu. Dzieje się to w następujący sposób: laptop, smartfon lub inny gadżet Wi-Fi wchodzi w interakcję z najbliższym węzłem sieci MESH, następnie dane są przesyłane do głównego routera lub punktu dostępowego bezprzewodowo, wzdłuż łańcucha między węzłami. W tym przypadku stosuje się tzw. routing dynamiczny: sieć sama wyznacza optymalną ścieżkę transmisji danych i automatycznie ją zmienia, gdy użytkownik przemieszcza się między poszczególnymi węzłami.
W rzeczywistości dynamiczny routing jest kluczową różnicą między urządzeniami MESH a bardziej tradycyjnymi wzmacniaczami Wi-Fi. Przy tym praca odbywa się w formacie „bezproblemowym”: podczas przełączania z jednego węzła na drugi nie dochodzi do utraty komunikacji, a funkcje sieciowe wymagające stabilnego połączenia (pobieranie, oglądanie filmów, gry online, sesje autoryzacji) nie są przerywane. Innymi słowy, użytkownik w ogóle nie zauważa przełączania między poszczególnymi węzłami. Ponadto taki format pracy pozwala na utrzymanie stabilnej prędkości połączenia (podczas gdy użytek tradycyjnych wzmacniaczy, zwłaszcza w postaci łańcuchów, znacznie zmniejsza prędkość). Dzięki temu sieć MESH może być doskonałym rozwiązaniem w sytuacjach, w których potrzebny jest zestaw kilku wzmacniaczy Wi-Fi – od prywatnego domu z 2-3 piętrami po kompleksy biurowe i przemysłowe, a nawet dzielnice miejskie. Ponadto sprzęt do takich sieci może być sprzedawany w zestawach po kilka szt. (do 8); zobacz „W zestawie”, aby uzyskać szczegółowe informacje.

- Adapter Wi-Fi. Adaptery do łączenia się z sieciami Wi-Fi przeznaczone do komputerów stacjonarnych i innych urządzeń, które początkowo nie mają wbudowanych modułów Wi-Fi. Taki sprzęt może być zarówno zewnętrzny, jak i wewnętrzny - więcej szczegółów patrz „Interfejsy (do adapterów)". W tym miejscu zauważamy, że zakup adaptera Wi-Fi może być dobrą alternatywą dla połączenia przewodowego - zwłaszcza jeśli router znajduje się daleko i niewygodne byłoby ciągnięcie przewodu.

- Wzmacniacz Wi-Fi. Urządzenia zaprojektowane do wzmacniania sygnału Wi-Fi z istniejącego routera lub punktu dostępowego. Pozwalają rozszerzyć obszar zasięgu, pozbyć się „martwych stref”, a także poprawić ogólną jakość komunikacji i sprawić, że sygnał będzie stabilniejszy. Ten typ urządzenia różni się od sprzętu MESH (patrz wyżej), który ma podobny cel, brakiem dynamicznego routingu (wzmacniacze Wi-Fi są zaprojektowane do pracy bezpośrednio z routerem, przynajmniej w stałym łańcuchu), a także w niemożności bezproblemowej pracy (wzmacniacz jest postrzegany jako osobna sieć - patrz dokładniej „Funkcje i możliwości - Tryb wzmacniacza"). Ponadto łączenie się za pośrednictwem takiego urządzenia może znacznie spowolnić prędkość. Z drugiej strony, wzmacniacze Wi-Fi są znacznie tańsze niż węzły systemu MESH. Tak więc ten konkretny rodzaj sprzętu może być najlepszą opcją do prostego użytku domowego, kiedy wystarczy tylko nieznacznie rozszerzyć istniejący zasięg i nie ma potrzeby budowania obszernej sieci z wieloma równoważnymi punktami połączeniowymi.

W zestawie

Liczba pojedynczych urządzeń dostarczonych w zestawie.

Ten parametr ma znaczenie przede wszystkim dla sprzętu MESH (patrz „Typ urządzenia”): ta technika została pierwotnie zaprojektowana dla rozgałęzionych sieci bezprzewodowych, w których liczba poszczególnych węzłów może wynosić dziesiątki, podczas gdy węzły MESH tego samego modelu najlepiej ze sobą współdziałają. W związku z tym taki sprzęt jest wygodniejszy (a często nawet bardziej opłacalny) przy zakupie nie jednej sztuki na raz, ale zestawu (2 urządzenia, 3 urządzenia i więcej). Jednak inne rodzaje sprzętu Wi-Fi, głównie routery i punkty dostępowe, mogą również być sprzedawane w zestawie kilku jednostek. Takie zestawy są tak samo przeznaczone do sytuacji, gdy w sieci trzeba zapewnić kilka urządzeń bezprzewodowych - na przykład, aby zainstalować kilka punktów dostępowych w biurowcu połączonych siecią przewodową.

Wejście danych (port WAN)

Sposoby połączenia z Internetem (lub z inną siecią zewnętrzną, np. w trybie pomostu) obsługiwane przez urządzenie.

Klasyczną, najpopularniejszą obecnie wersją takiego połączenia jest LAN (Ethernet), jednak to nie koniec. Połączenie przewodowe może odbywać się również za pośrednictwem ADSL lub światłowodu SFP, a bezprzewodowe – za pośrednictwem sieci komórkowych (za pomocą karty SIM lub modemu zewnętrznego dla 3G lub 4G), a także przez Wi-Fi. Oto bardziej szczegółowy opis każdej opcji:

- Ethernet (RJ45). Klasyczne połączenie przewodowe za pośrednictwem kabla sieciowego za pomocą złącza RJ-45. Znane również jako „LAN”, chociaż to określenie nie jest całkowicie poprawne. W dzisiejszych czasach jest to jeden z najpopularniejszych sposobów przewodowego połączenia z Internetem, jest również szeroko stosowany w sieciach lokalnych. Wynika to z faktu, że prędkość Ethernetu jest w rzeczywistości ograniczona jedynie możliwościami kontrolerów sieciowych; jednocześnie nawet najprostsze moduły obsługują do 100 Mb/s, a w zaawansowanym sprzęcie wartość ta może sięgać nawet 10 Gb/s.

- ADSL. Technologia używana głównie do przewodowych połączeń internetowych za pośrednictwem istniejących stacjonarnych linii telefonicznych. Jest to je...j główna zaleta - można używać gotowych linii bez manipulacji przy układaniu dużej liczby dodatkowych przewodów; natomiast ADSL działa niezależnie od połączeń telefonicznych i nie zakłóca ich działania. Jednocześnie prędkość takiego połączenia jest zauważalnie niższa niż przez Ethernet – nawet w zaawansowanym sprzęcie nie przekracza 24 Mb/s. Ponadto ruch podczas komunikacji ADSL jest rozłożony asymetrycznie: pełną prędkość osiąga się tylko podczas pracy nad odbiorem, prędkość transmisji danych jest znacznie niższa, co stwarza problemy w komunikacji wideo i niektórych innych zadaniach. Tak więc w dzisiejszych czasach ADSL jest stopniowo zastępowany przez bardziej zaawansowane standardy, chociaż ta technologia jest wciąż daleko do całkowitego zniknięcia.

- Wi-Fi. Łączenie się ze źródłem danych zewnętrznych przez Wi-Fi. Z definicji ten format jest używany przez adaptery Wi-Fi (patrz „Typ urządzenia), a także większość urządzeń MESH. (Jeśli jednak zestaw dostawczy systemu MESH obejmuje zarówno węzły, jak i główne urządzenie sterujące dla nich, to wejście WAN może być wskazane dla urządzenia sterującego, a często nie jest to Wi-Fi). Również wprowadzanie tego typu danych może być zapewnione w innych typach urządzeń - w szczególności routerach i punktach dostępowych (np. do pracy w trybie pomostu lub wzmacniacza).

- Modem 3G (USB). Połączenie z Internetem przez sieć komórkową 3G za pomocą oddzielnego modemu zewnętrznego podłączonego do portu USB. Najczęściej chodzi o sieci UMTS (rozwój telefonii komórkowej GSM), najbardziej rozpowszechnione w Europie i przestrzeni poradzieckiej; jednak może być również możliwe użycie modemów do sieci CDMA (technologia EV-DO). Te detale, a także kompatybilność z określonymi modelami modemów, należy wyjaśnić osobno. Jednak w każdym przypadku komunikacja 3G może być dobrym rozwiązaniem w sytuacjach, w których przewodowe połączenie z Internetem jest utrudnione lub niemożliwe – na przykład w sektorze prywatnym. Ponadto niektóre urządzenia Wi-Fi z tą funkcją są wyposażone w autonomiczne zasilacze i mogą być używane nawet „w drodze”. Prędkość przesyłania danych w komunikacji 3G jest zbliżona do szerokopasmowego połączenia przewodowego (od 2 do 70 Mb/s przy normalnym sygnale, w zależności od konkretnej technologii); jest to jednak mniej niż w sieciach 4G (patrz niżej), chociaż zasięg 3G jest większy, a sprzęt dla tego standardu jest tańszy.

- Modem 4G (LTE) (USB). Połączenie z Internetem przez sieć komórkową 4G (LTE) za pomocą oddzielnego modemu zewnętrznego podłączonego do portu USB. Pod względem głównych cech jest podobne do opisanego powyżej połączenia 3G, z tą zmianą, że w tym przypadku wykorzystywane są bardziej zaawansowane sieci – czwartej generacji. Szybkość transmisji danych w takich sieciach sięga około 150 Mb/s; nie są one tak rozpowszechnione jak komunikacja 3G, jednak można się spodziewać, że sytuacja wkrótce się zmieni. Ponadto należy zauważyć, że w Europie i przestrzeni poradzieckiej sieci LTE są zwykle wdrażane w oparciu o sieci 3G UMTS i GSM; więc w przypadku braku pełnego zasięgu 4G modemy dla takich sieci mogą pracować w standardzie 3G, a nawet GSM.

- Karta SIM. Połączenie z Internetem przez sieć komórkową za pomocą karty SIM operatora komórkowego zainstalowanej bezpośrednio w urządzeniu. Konkretny typ obsługiwanych sieci zależy zarówno od możliwości routera, jak i od warunków konkretnego operatora komórkowego; jednak wszystkie takie urządzenia są kompatybilne z co najmniej sieciami 3G, a często 4G. Cechy tych sieci zostały szczegółowo opisane powyżej (można tam również przeczytać o zaletach mobilnego połączenia z Internetem). Ta opcja jest wygodna, ponieważ pozwala obejść się bez osobnego modemu USB - wystarczy kupić kartę SIM, której koszt jest niewielki. Ponadto zastosowanie kart SIM pozytywnie wpływa na kompaktowość i łatwość przenoszenia. Z drugiej strony, wbudowany moduł sieci komórkowej odczuwalnie wpływa na całkowity koszt – a kupując go i tak trzeba będzie za niego zapłacić (podczas gdy modelu z obsługą zewnętrznych modemów nie trzeba kupować od razu z modemem, takie urządzenia zwykle umożliwiają również połączenie przewodowe). Dlatego warto zwrócić uwagę na tę opcję, jeśli początkowo planujesz łączyć się z Internetem za pośrednictwem sieci komórkowych.

- SFP (optyka). Połączenie przez kabel światłowodowy o standardzie SFP. Takie połączenie może być realizowane z dużymi prędkościami (mierzonymi w gigabajtach na sekundę), a światłowód w przeciwieństwie do kabla Ethernet jest prawie niewrażliwy na zakłócenia zewnętrzne. Z drugiej strony, obsługa tego standardu nie jest tania, a jego możliwości są zbędne do użytku domowego. Dlatego SFP znajduje się przede wszystkim w profesjonalnych urządzeniach Wi-Fi.

Prędkość 4G (LTE)

Prędkość komunikacji mobilnej 4G (LTE) obsługiwana przez urządzenie.

Każdemu nowoczesnemu sprzętowi LTE jest przypisana jedna lub inna kategoria (Cat.3, Cat.4, Cat.6, Cat.7, Cat.12, Cat.18, Cat.20), od której zależy bezpośrednio prędkość przesyłania danych. Ten paragraf określa zarówno tę kategorię, jak i konkretne wskaźniki prędkości, przy czym w dwóch parametrach - do odbioru i przesyłania. Prędkość przesyłania jest zawsze znacznie niższa, ale ze względu na specyfikę mobilnego dostępu do Internetu moment ten zazwyczaj nie jest krytyczny.

Pamiętaj, że sprzęt z różnymi kategoriami prędkości będzie ze sobą całkiem kompatybilny, ale przepustowość będzie ograniczona przez możliwości wolniejszego urządzenia. Należy również powiedzieć, że ten paragraf wskazuje teoretyczne maksimum; wskaźniki praktyczne mogą być zauważalnie niższe (w zależności od jakości zasięgu, obciążenia audycji, cech konkretnego urządzenia elektronicznego). Niemniej jednak w praktyce modem o wyższej prędkości będzie działał szybciej.

Standardy Wi-Fi

Standardy Wi-Fi obsługiwane przez sprzęt. W dzisiejszych czasach oprócz nowoczesnych standardów Wi-Fi 4 (802.11n), Wi-Fi 5 (802.11ac), Wi-Fi 6 (802.11ax) i WiGig (802.11ad) można również znaleźć wsparcie dla wcześniejszych wersji - Wi- Fi 3 (802.11g), a nawet Wi-Fi 1 (802.11b). Oto bardziej szczegółowy opis każdej z tych wersji:

- Wi-Fi 3 (802.11g). Przestarzały standard, podobnie jak Wi-Fi 1 (802.11b), który odszedł w niepamięć. Był szeroko stosowany przed pojawieniem się Wi-Fi 4, obecnie jest używany głównie jako dodatek do nowszych wersji - w szczególności w celu zapewnienia kompatybilności z przestarzałym i niedrogim sprzętem. Pracuje na częstotliwości 2,4 GHz, maksymalna prędkość wymiany danych to 54 Mb/s.

- Wi-Fi 4 (802.11n). Pierwszy z rozpowszechnionych standardów obsługujący 5 GHz; może pracować w tym zakresie lub w klasycznym 2,4 GHz. Warto podkreślić, że niektóre modele sprzętu Wi-Fi na ten standard wykorzystują tylko 5 GHz, dlatego są niekompatybilne z wcześniejszymi wersjami Wi-Fi. Maksymalna prędkość dla Wi-Fi 4 to 600 Mb/s; w nowoczesnych urządzeniach bezprzewodowych standard ten jest bardzo popularny, dopiero niedawno zaczął być wypierany na tej pozycji przez Wi-Fi 5.

- Wi-Fi 5 (802.11ac). Następca Wi-Fi 4, który ostatecznie przeniósł się na pasmo 5 GHz, co poz...ytywnie wpłynęło na niezawodność połączenia i prędkość transmisji danych: wynosi do 1,69 Gb/s na antenę i ogólnie do 6,77 Gb/s. Ponadto jest to pierwsza wersja, w której w pełni zaimplementowano technologię Beamforming (więcej informacji można znaleźć w „Funkcje i możliwości”).

- Wi-Fi 6, Wi-Fi 6E (802.11ax). Rozwój Wi-Fi 5, który wprowadził zarówno wzrost prędkości do 10 Gb/s, jak i szereg ważnych usprawnień w formacie pracy. Jedną z najważniejszych innowacji jest zastosowanie szerokiego zakresu częstotliwości – od 1 do 7 GHz; to w szczególności pozwala automatycznie wybierać najmniej obciążone pasmo częstotliwości, co pozytywnie wpływa na prędkość i niezawodność połączenia. Jednocześnie urządzenia Wi-Fi 6 mogą działać na klasycznych częstotliwościach 2,4 GHz i 5 GHz, a modyfikacja standardu Wi-Fi 6E może działać na częstotliwościach od 5,9 do 7 GHz; ogólnie uważa się, że urządzenia z obsługą Wi-Fi 6E pracują z częstotliwością 6 GHz, przy pełnej kompatybilności z wcześniejszymi standardami. Dodatkowo w tej wersji wprowadzono pewne usprawnienia dotyczące jednoczesnej pracy kilku urządzeń na tym samym kanale, w szczególności chodzi o technologię OFDMA. Dzięki temu Wi-Fi 6 daje najmniejszy ze współczesnych standardów spadek prędkości przy obciążonym powietrzu, a modyfikacja Wi-Fi 6E działająca na 6 GHz ma najmniej zakłóceń.

- Wi-Fi 6E (802.11ax). Rozbudowana gałąź standardu Wi-Fi 6 z prędkością transmisji danych do 10 Gb/s. Standard Wi-Fi 6E technicznie nazywa się 802.11ax. Ale w przeciwieństwie do podstawowego Wi-Fi 6 (więcej szczegółów w odpowiednim paragrafie) o tej samej nazwie, zapewnia pracę w nieobciążonym paśmie 6 GHz. W sumie standard wykorzystuje 14 różnych pasm częstotliwości, oferując wysoką przepustowość w najbardziej zatłoczonych miejscach z dużą liczbą aktywnych połączeń.

- WiGig (802.11ad). Standard Wi-Fi wykorzystujący częstotliwość roboczą 60 GHz; prędkość przesyłania danych może wynosić do 10 Gb/s (w zależności od konkretnej wersji WiGig). Kanał 60 GHz jest znacznie mniej obciążony niż popularniejsze kanały 2,4 GHz i 5 GHz, co pozytywnie wpływa na niezawodność transmisji danych i zmniejsza opóźnienia; to ostatnie jest szczególnie ważne w grach i niektórych innych zadaniach specjalnych. Z drugiej strony, zwiększenie częstotliwości znacznie zmniejszyło zasięg połączenia (więcej szczegółów w paragrafie „Zakres częstotliwości”), więc w praktyce ten standard nadaje się tylko do komunikacji w tym samym pomieszczeniu.

Należy pamiętać, że w praktyce prędkość przesyłania danych jest zwykle znacznie niższa od teoretycznego maksimum – zwłaszcza, gdy na tym samym kanale pracuje kilka urządzeń Wi-Fi. Warto również zauważyć, że różne standardy są ze sobą wstecznie kompatybilne (z ograniczeniem prędkości przy wolniejszym), pod warunkiem, że częstotliwości się pokrywają: na przykład 802.11ac może współpracować z 802.11n, ale nie z 802.11g.

Pasmo przenoszenia

Standardowe pasma przenoszenia Wi-Fi obsługiwane przez urządzenie.

Ten parametr jest bezpośrednio powiązany ze standardami Wi-Fi (patrz wyżej), z którymi sprzęt jest zgodny. Jednocześnie istnieją standardy, które obejmują kilka zakresów naraz (takie jak Wi-Fi 4 i Wi-Fi 6) i nie każde urządzenie z nimi kompatybilne obsługuje jednocześnie wszystkie te zakresy; dlatego w takich przypadkach kwestię tę należy wyjaśnić osobno. Ponadto częstotliwości powszechnie używane w naszych czasach mają wspólne cechy, oto one:

- 2,4 GHz. Pasmo uważane za klasyczne: stosowane w najwcześniejszych standardach Wi-Fi i obsługiwane przez wiele nowoczesnych wersji. Dlatego do tej pory całkiem sporo sprzętu Wi-Fi działa tylko z częstotliwością 2,4 GHz (choć wyjątki są coraz częstsze). Główne zalety takiego sprzętu to prostota, niski koszt i kompatybilność nawet z przestarzałymi urządzeniami bezprzewodowymi. Z drugiej strony, pasmo 2,4 GHz jest niezwykle obciążone: oprócz dużej liczby urządzeń Wi-Fi jest wykorzystywane także przez moduły Bluetooth i kilka innych typów elektroniki. Może to pogorszyć jakość i szybkość komunikacji.

- 5 GHz. Pasmo wprowadzone w celu przezwyciężenia niedociągnięć 2,4 GHz - w szczególności w celu odciążenia kanałów komunikacyjnych i oddzielenia Wi-Fi od innych technologii bezprzewodowych. Dodatkowo zwiększenie częstotliwości pozwoliło na szybszą komunikację. 5 GHz jest używane jako jedna z częstotliwości pracy...w standardach Wi-Fi 4 i Wi-Fi 6 (patrz wyżej) oraz jako jedyne w Wi-Fi 5. Tak więc na rynku można znaleźć urządzenia pracujące tylko w 5 GHz, ale bardziej rozpowszechniony jest sprzęt z wieloma pasmami, gdzie ta częstotliwość jest tylko jedną z obsługiwanych.

- 6 GHz. Nieobciążona częstotliwość wprowadzona do użytku od generacji Wi-Fi 6E. Nowe pasmo przenoszenia zapewnia możliwość jednoczesnej obsługi dużej liczby urządzeń klienckich z dużą prędkością przy minimalnej ilości zakłóceń i opóźnień w transmisji sygnału. W tej chwili jest to najwolniejszy, najszerszy i najszybszy zasięg Wi-Fi. Jednak w niektórych regionach pasmo 6 GHz pozostaje niedostępne, ponieważ jest zajmowane przez łączność bezprzewodową wojskową, stacjonarną lub radiową.

- 60 GHz. Pasmo realizowane w standardzie WiGig; na dzień dzisiejszy jest używane tylko w nim i jako jedyne. Znaczący wzrost częstotliwości w porównaniu do bardziej powszechnych opcji 2,4 GHz i 5 GHz ma pozytywny wpływ na jakość połączenia. Tak więc, przy tym samym teoretycznym maksimum, co Wi-Fi 6 (10 Gb/s), standard WiGig zapewnia wyższą rzeczywistą szybkość wymiany danych, a także mniej opóźnień; jest to szczególnie ważne w grach i niektórych konkretnych zadaniach. Wadą tych zalet jest krótki zasięg komunikacji: nawet przy użyciu Beamforming (patrz „Funkcje i możliwości”) nie przekracza 10 m na otwartej przestrzeni, a przeszkoda taka jak ściana może stać się nie do pokonania dla kanału 60 GHz. Dlatego w urządzeniach Wi-Fi taka częstotliwość występuje głównie wśród dość specyficznych urządzeń - punktów dostępowych (w tym kierunkowych), które są przeznaczone do łączenia poszczególnych segmentów sieci w trybie pomostu (patrz ibid.). To właśnie ten sposób użytkowania jest jednym z najbardziej optymalnych, biorąc pod uwagę właściwości tego pasma. Jednak wsparcie dla 60 GHz coraz częściej znajduje się również w gadżetach konsumenckich (smartfony, laptopy), dlatego produkowane są również routery dla tej częstotliwości. - Własna częstotliwość. W rzadkich przypadkach działanie sprzętu Wi-Fi jest możliwe na jego własnych częstotliwościach, które nie mieszczą się w standardowych ogólnie przyjętych wartościach. Takie urządzenia wykorzystywane są głównie do budowy mostów radiowych „punkt-punkt” i „punkt-wielopunkt”. Ich zalety to szum o niskiej częstotliwości ze standardowych sieci Wi-Fi, a co za tym idzie - zwiększony zasięg komunikacji. Należy zauważyć, że nie można połączyć się bezpośrednio z takimi urządzeniami z laptopa lub smartfona. Niezbędne jest również uwzględnienie aspektu legislacyjnego, ponieważ w każdym kraju wykorzystanie częstotliwości jest inaczej regulowane.

Zakresy pracy

Liczba zakresów i kanałów komunikacji bezprzewodowej obsługiwanych przez router. Określa się tylko dla modeli z więcej niż jednym zakresem.

- Dwuzakresowy (2,4 GHz i 5 GHz). Urządzenia obsługujące jednocześnie dwa popularne pasma komunikacyjne - 2,4 GHz i 5 GHz - w formacie „jeden kanał komunikacyjny na pasmo”. Zapewnia to zgodność z większością standardów Wi-Fi (patrz wyżej), a w niektórych przypadkach ma również pozytywny wpływ na jakość połączenia. Na przykład adapter Wi-Fi (patrz „Typ urządzenia”) z tą funkcją może zapewniać możliwość oceny przeciążenia obu pasm i automatycznego wyboru mniej obciążonego.

- Trójkanałowy (2,4 GHz i 5 GHz w 2 kanałach). Ulepszona wersja dwuzakresowego formatu pracy: w zakresie 5 GHz komunikacja odbywa się dwoma kanałami. Pozwala to np. na zapewnienie trzech kanałów bezprzewodowych na jednym routerze jednocześnie (trzy widoczne sieci na liście sieci bezprzewodowych) i osiągnięcie jeszcze większej przepustowości. Zalety tego formatu są szczególnie widoczne, gdy router współpracuje jednocześnie z kilkoma urządzeniami bezprzewodowymi.

- Trójzakresowy (2,4 GHz, 5 GHz, 60 GHz). Najbardziej „wszystkożerny” typ nowoczesnego sprzętu Wi-Fi, kompatybilny ze wszystkimi popularnymi standardami - od przestarzałego 802.11 b/g po stosunkowo nowy 802.11 ad. Ponadto obfitość zasięgów przyczynia się do wzrostu prędkości, zwłasz...cza podczas pracy z urządzeniami wielozakresowymi.

Maks. prędkość przy 2,4 GHz

Maksymalna prędkość, jaką może zapewnić urządzenie podczas komunikacji w paśmie 2,4 GHz.

Zakres ten jest używany w większości nowoczesnych standardów Wi-Fi (patrz wyżej) - jako jedyny lub jako jeden z dostępnych; jedynymi wyjątkami są Wi-Fi 5 i WiGig. Maksymalna prędkość jest określona w specyfikacji, ponieważ możliwości konkretnego sprzętu mogą być znacznie skromniejsze niż ogólne możliwości standardu. Na przykład urządzenie z obsługą Wi-Fi 4 może dostarczać tylko 300 Mb/s, chociaż teoretyczne maksimum dla tego standardu jest dwukrotnie wyższe - 600 Mb/s. Wynika to z faktu, że maksymalna możliwa prędkość komunikacji jest osiągana w określonych warunkach (w szczególności przy zastosowaniu kilku anten), a nie każdy model w pełni spełnia te warunki. Jeśli chodzi o konkretne liczby, zgodnie z jego możliwościami w zakresie 2,4 GHz, nowoczesny sprzęt jest tradycyjnie podzielony na modele o prędkościach do 500 Mb/s włącznie i powyżej 500 Mb/s; drugi wariant z definicji musi obsługiwać co najmniej standard Wi-Fi 4.

Warto również zauważyć, że ten paragraf wskazuje wartość prędkości dla idealnej sytuacji. W praktyce może być jednak zauważalnie mniej (często kilkakrotnie), zwłaszcza przy dużej ilości technologii bezprzewodowych jednocześnie podłączonych do sprzętu.

Maks. prędkość przy 5 GHz

Maksymalna prędkość, jaką może zapewnić urządzenie podczas komunikacji bezprzewodowej w paśmie 5 GHz.

Ten zakres jest używany w Wi-Fi 4 i Wi-Fi 6 jako jeden z dostępnych, w Wi-Fi 5 - jako jedyny (patrz „Standardy Wi-Fi”). A maksymalna prędkość jest określana w specyfikacji, ponieważ możliwości konkretnego sprzętu mogą być znacznie skromniejsze niż ogólne możliwości standardu. Na przykład urządzenie z obsługą Wi-Fi 4 może dostarczać tylko 300 Mb/s, chociaż teoretyczne maksimum dla tego standardu jest dwukrotnie wyższe - 600 Mb/s. Wynika to z faktu, że maksymalna możliwa prędkość komunikacji jest osiągana w określonych warunkach (w szczególności przy zastosowaniu kilku anten), a nie każdy model w pełni spełnia te warunki. Konkretne liczby w tym przypadku są następujące: wartość do 500 Mb/s jest raczej skromna, większość urządzeń obsługuje prędkości w zakresie 500 - 1000 Mb/s, wskaźniki 1 - 2 Gb/s można sklasyfikować jako „powyżej średniej”, a najbardziej zaawansowane modele zapewniają ponad 2 Gb/s.

Warto również zauważyć, że ten paragraf wskazuje wartość prędkości dla idealnej sytuacji. W praktyce może być jednak zauważalnie mniej (często kilkakrotnie), zwłaszcza przy dużej ilości technologii bezprzewodowych jednocześnie podłączonych do sprzętu.

Maks. prędkość przy 6 GHz

Maksymalna prędkość, jaką może zapewnić urządzenie podczas komunikacji bezprzewodowej w paśmie 6 GHz.

Maks. prędkość przy 60 GHz

Maksymalna prędkość, jaką może zapewnić urządzenie podczas komunikacji bezprzewodowej w paśmie 60 GHz.

Ten zakres jest obecnie używany tylko w standardzie WiGig (patrz „Standardy Wi-Fi”). A maksymalna prędkość jest określana w specyfikacji, ponieważ możliwości konkretnego sprzętu mogą być znacznie skromniejsze niż ogólne możliwości standardu. Wynika to z faktu, że maksymalna możliwa prędkość komunikacji jest osiągana w określonych warunkach (w szczególności przy zastosowaniu kilku anten), a nie każdy model w pełni spełnia te warunki. Ponadto WiGig ma kilka wersji o różnych możliwościach.

Warto również zauważyć, że ten paragraf wskazuje wartość prędkości dla idealnej sytuacji. W praktyce może być jednak zauważalnie mniej (często kilkakrotnie), zwłaszcza przy dużej ilości technologii bezprzewodowych jednocześnie podłączonych do sprzętu.

Maks. prędkość (własne pasmo częstotliwości)

Максимальная скорость, обеспечиваемая устройством при беспроводной связи в собственном частотном диапазоне.

Pasmo przenoszenia 160 MHz

Pasmo przenoszenia 160 MHz zwiększa przepustowość transmisji danych i zbliża ją do teoretycznej maksymalnej prędkości.

Interfejsy (do adapterów)

Sposób podłączenia do komputera stacjonarnego (lub innej elektroniki) zapewniony w adapterze (patrz „Typ urządzenia”).

Warto zaznaczyć, że współczesne adaptery można z grubsza podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne. Pierwsza odmiana wykorzystuje klasyczny gniazdo USB - zwykle USB 2.0 lub USB 3.2 Gen1; takie adaptery są wygodne w przypadkach, gdy Wi-Fi jest wymagane tylko sporadycznie lub gdy instalacja adaptera wewnętrznego jest trudna lub niemożliwa (na przykład, jeśli obudowa komputera jest nadal objęta gwarancją i nie chcesz jej demontować). Z kolei modele wewnętrzne są podłączane głównie przez PCI-E, rzadziej przez PCI lub M.2. Jednak we wszystkich przypadkach adapter wewnętrzny jest płytą podłączoną do gniazda rozszerzeń na płycie głównej komputera; ta opcja jest szczególnie przydatna, jeśli chcesz uzupełnić o stałe połączenie Wi-Fi tradycyjny komputer stacjonarny.

A oto bardziej szczegółowy opis każdej konkretnej opcji:

- USB 2.0. Wersja USB, która jest uważana za przestarzałą: w szczególności prędkość przesyłania danych w niej nie przekracza 480 Mb/s, a zasilanie jest niskie. Niemniej jednak to w zupełności wystarcza jak na sprzęt Wi-Fi, takie urządzenia są niedrogie, a także można je podłączyć do portów nowszej wersji - USB 3.2 Gen1 lub Gen2 (chyba że do sprzętowych złączy...typu USB C potrzebne są przejściówki). Dlatego nadal produkowanych jest sporo zewnętrznych adapterów z tą konkretną wersją USB.

- USB 3.2 Gen 1. Następca USB 2.0, wcześniej znany jako USB 3.0 i USB 3.1 Gen1. Zapewnia większe prędkości - do 4,8 Gb/s - i większą moc. Jednak w sprzęcie Wi-Fi takie funkcje często nie są wymagane, dlatego tego typu połączenie jest zapewnione głównie w dość zaawansowanych adapterach, gdzie prostszy USB 2.0 nie pozwala już na wykorzystanie wszystkich możliwości urządzenia.

- PCI-E. Jeden z najpopularniejszych interfejsów do podłączania wewnętrznych urządzeń peryferyjnych. Znajduje szerokie zastosowanie w nowoczesnych płytach głównych (nawet małe płyty główne mają najczęściej kilka takich gniazd), dzięki czemu cieszy się popularnością wśród adapterów Wi-Fi. Jednocześnie adaptery bezprzewodowe najczęściej łączy się przez PCI-E 1x, co pozwala na ich instalację w dowolnym wolnym gnieździe (zarówno PCI-E 1x, jak i 4x, a nawet 16x). Zwróć uwagę, że takie połączenie pozwala na użycie anten zewnętrznych - płytę z antenami lub z wejściami do ich podłączenia można umieścić na tylnym panelu obudowy PC (tak samo jak np. wyjścia karty graficznej). Prędkość połączenia PCI-E zależy od wersji, ale obecnie jest to zwykle co najmniej 1 Gb/s - w większości przypadków jest to wystarczające.

- PCI. Interfejs do podłączenia kart rozszerzeń, który jest poprzednikiem opisanego powyżej PCI-E. W dzisiejszych czasach jest uważany za przestarzały moralnie, ale wciąż znajduje się w płytach głównych - ze względu na instalację podzespołów niewymagających dużych prędkości i mocnego zasilania. Adaptery Wi-Fi są całkiem odpowiednie dla tych kryteriów, więc nadal można znaleźć modele z tego typu połączeniem w sprzedaży. Jedną z zalet tych adapterów jest to, że nie zajmują one gniazd PCI-E, które mogą być potrzebne w przypadku innych, bardziej wymagających płyt.

- M.2. Stosunkowo nowy interfejs używany głównie do miniaturowych komponentów wewnętrznych; adaptery Wi-Fi z takim połączeniem to również w zasadzie miniaturowe moduły z anteną wewnętrzną. Kupując taki adapter warto pamiętać, że standard M.2 opisuje głównie fizyczny typ złącza, a połączenie można zrealizować w technologii PCI-E lub SATA. Jednocześnie moduły Wi-Fi używają PCI-E, ale złącza M.2 na płycie głównej mogą obsługiwać tylko SATA. Dlatego przed zakupem warto wyjaśnić obecność i konkretną lokalizację portów M.2 PCI-E na płycie głównej. Jeśli chodzi o możliwości M.2, to należy zaznaczyć, że pozwala on na osiągnięcie jeszcze wyższych prędkości niż bardziej tradycyjne PCI-E przy niewielkich rozmiarach samego złącza.

WAN

Port WAN charakteryzuje zdolność urządzenia do przewodowego odbioru sygnału. Mogą istnieć modele z jednym portem i dwoma portami WAN, a w rzadkich przypadkach dla większej liczby podłączonych dostawców. Taka rozszerzona liczba złączy WAN wpływa na koszt i odpowiednio znajduje się w większości routerów klasy profesjonalnej.

Pod względem prędkości przy wyborze urządzenia priorytetem jest prędkość wyjściowego portu LAN lub Wi-Fi. Jednak szybsze porty WAN (1 Gb/s, 2,5 Gb/s, 10 Gb/s) umożliwiają rozłożenie obciążenia na kilka wyjść jednocześnie bez poświęcania wydajności, tak jak w przypadku portu WAN 100 Mb/s.

LAN

LAN w tym przypadku oznacza standardowe złącza sieciowe (znane jako RJ-45) przeznaczone do przewodowego połączenia lokalnych urządzeń sieciowych – komputerów, serwerów, dodatkowych punktów dostępowych itp. Liczba portów odpowiada liczbie urządzeń, do których można bezpośrednio podłączyć sprzęt drogą przewodową.

Pod względem prędkości zdecydowanie najpopularniejsze opcje to 100 Mb/s (Fast Ethernet) i 1 Gb/s (Gigabit Ethernet). Jednocześnie dzięki rozwojowi technologii powstaje coraz więcej urządzeń gigabitowych, choć w praktyce prędkość ta ma krytyczne znaczenie tylko przy przesyłaniu dużej ilości informacji. Jednocześnie niektóre modele, oprócz standardowej szybkości głównych portów LAN, mogą posiadać port LAN 2,5 Gb/s, 5 Gb/s, a nawet 10 Gb/s przy zwiększonej przepustowości.

W tym WAN/LAN, które można ponownie przypisać

Dostępność w konstrukcji urządzenia portu WAN/LAN, który można ponownie przypisać i który może współpracować zarówno z siecią zewnętrzną (WAN), jak i lokalną (LAN). Takie rozwiązanie pozwala zmniejszyć całkowitą liczbę portów, a jednocześnie rozszerzyć możliwości urządzenia i dostosować je do swoich potrzeb.

LAN do konsoli

Порт для удалённого управления оборудованием с консольного сервера — специализированного сетевого компьютера с возможностью конфигурирования сетевых устройств через Ethernet-соединение.

Liczba portów USB 2.0

Liczba portów USB 2.0 przewidzianych w konstrukcji urządzenia.

USB pełni w tym przypadku rolę uniwersalnego interfejsu do podłączania urządzeń peryferyjnych do routera. Obsługiwane urządzenia USB i sposób ich używania mogą się różnić. Przykłady obejmują pracę z dyskiem flash pełniącym rolę urządzenia magazynującego do pracy w trybie FTP lub w trybie serwera plików (patrz „Funkcje/Możliwości”), łączenie się z drukarką w trybie serwera wydruku (patrz ibid.), podłączanie modemu 3G (patrz „Wejście danych (port WAN)”) itp.

Mianowicie USB 2.0 umożliwia przesyłanie danych z prędkością do 480 Mb/s. To zauważalnie mniej niż w bardziej zaawansowanych standardach (począwszy od opisanego poniżej USB 3.2 Gen1), a zasilanie takich złączy jest niskie. Jednak nawet takie cechy często wystarczają, biorąc pod uwagę specyfikę korzystania z urządzeń Wi-Fi. Dodatkowo do portu USB 2.0 można podłączyć peryferia do nowszych wersji - najważniejsze, żeby zasilanie było wystarczające. Dlatego chociaż ten standard jest uważany za przestarzały, nadal jest szeroko stosowany w nowoczesnym sprzęcie bezprzewodowym. Istnieją nawet modele, które zapewniają 2 lub nawet więcej portów USB 2.0; pozwala to na jednoczesne korzystanie z kilku urządzeń zewnętrznych - na przykład modemu 3G i pendrive'a.

Liczba USB 3.2 Gen1

Liczba portów USB 3.2 Gen1 przewidzianych w konstrukcji urządzenia.

USB pełni w tym przypadku rolę uniwersalnego interfejsu do podłączania urządzeń peryferyjnych do routera. Obsługiwane urządzenia USB i sposób ich używania mogą się różnić. Przykłady obejmują pracę z dyskiem flash pełniącym rolę urządzenia magazynującego do pracy w trybie FTP lub w trybie serwera plików (patrz „Funkcje/Możliwości”), łączenie się z drukarką w trybie serwera wydruku (patrz ibid.), podłączanie modemu 3G (patrz „Wejście danych (port WAN)”) itp.

Mianowicie wersja USB 3.2 Gen1 (wcześniej znana jako USB 3.0 i USB 3.1 Gen1) jest bezpośrednim następcą USB 2.0, który w szczególności prezentował 10-krotnie zwiększoną (do 4,8 Gb/s) maksymalną prędkość przesyłania danych i zwiększoną moc zasilania. Co prawda, pomimo ogólnej popularności standard ten jest nadal stosunkowo rzadki w urządzeniach Wi-Fi - USB 2.0 wystarcza do wielu zadań. Jednak sytuacja stopniowo się zmienia; a wśród zaawansowanych urządzeń, takich jak routery do gier, istnieją rozwiązania z 2 lub więcej portami USB 3.2 Gen1.

Anten Wi-Fi

We współczesnym sprzęcie Wi-Fi wskaźnik ten może być różny: oprócz najprostszych urządzeń z 1 anteną, istnieją modele, w których liczba ta wynosi 2, 3, 4, a nawet więcej. Sens stosowania kilku anten tkwi w dwóch szczegółach. Po pierwsze, jeśli na antenę przypada kilka urządzeń zewnętrznych, muszą one dzielić między sobą szerokość pasma, a rzeczywista prędkość łączności dla każdego abonenta odpowiednio spada. Po drugie, taka konstrukcja może być również wymagana przy komunikacji z jednym urządzeniem zewnętrznym - do współpracy z technologią MU-MIMO (patrz poniżej), co pozwala w pełni wykorzystać możliwości nowoczesnych standardów Wi-Fi.

W każdym razie więcej anten oznacza zwykle bardziej zaawansowane i funkcjonalne urządzenie. Z drugiej strony, parametr ten znacząco wpływa na koszt; dlatego sensowne jest poszukiwanie sprzętu z dużą liczbą anten, głównie wtedy, gdy krytyczna jest szybkość i stabilność łączności.

Typ anteny

- Zewnętrzna. Anteny umieszczone na zewnątrz obudowy są zwykle większe niż anteny wewnętrzne i są zwykle wyposażone w obrotowe mocowania, które umożliwiają ustawienie pręta w optymalnej pozycji, niezależnie od położenia samego urządzenia. Wszystko to wpływa pozytywnie na siłę sygnału. Ponadto istnieją wyjmowane anteny zewnętrzne - w razie potrzeby można je zastąpić mocniejszymi. Główną wadą tej opcji jest jej nieporęczność.

- Wewnętrzna. Anteny umieszczone wewnątrz obudowy są uważane za mniej zaawansowane niż anteny zewnętrzne. W większości przypadków są mniejsze, a wydajność zależy od położenia urządzenia (choć wielu producentów stosuje technologie kompensujące ten efekt). Jednocześnie sprzęt z antenami wewnętrznymi ma schludny wygląd bez zbędnych wystających części.

- Zewnętrzna/wewnętrzna. Obecność w urządzeniu obu powyższych typów anten jednocześnie (w tym przypadku może być więcej niż jedna z tych i innych). Obecność wielu anten poprawia jakość połączenia, ale jeśli wszystkie są zewnętrzne, urządzenie może być zbyt nieporęczne. Dlatego w niektórych modelach routerów stosuje się kompromis: część anten jest schowana w obudowie, co pozytywnie wpływa na kompaktowość i wygląd.

MU-MIMO

Urządzenie obsługuje technologię MU-MIMO - wielostrumieniowe wejście-wyjście dla wielu użytkowników.

Komunikacja w wielu strumieniach jest realizowana przy użyciu wielu anten zarówno w urządzeniu nadawczym, jak i odbiorczym. Pozwala to zwiększyć przepustowość kanału, a także poprawić ogólną jakość i stabilność połączenia. A termin „dla wielu użytkowników” zwykle oznacza, że sprzęt Wi-Fi może jednocześnie współpracować z kilkoma urządzeniami zewnętrznymi obsługującymi tryb wielostrumieniowy (MIMO). Jedynymi wyjątkami są adaptery Wi-Fi (patrz „Typ urządzenia”) - bardziej dotyczą one możliwości efektywnej interakcji z routerem/punktem dostępowym, który również korzysta z MU-MIMO.

Odłączana antena

Obecność odłączanej anteny (lub kilku anten) w konstrukcji urządzenia.

Odłączane mogą być tylko anteny zewnętrzne (patrz „Typ anteny”). Taka konstrukcja jest szczególnie wygodna w przechowywaniu i transporcie: pozwala na usunięcie zewnętrznego wyposażenia, dzięki czemu urządzenie jest mniej nieporęczne. Ponadto wiele urządzeń z tą funkcją umożliwia wymianę standardowych anten na inne (na przykład mocniejsze lub o bardziej optymalnej charakterystyce promieniowania). Niektóre z tych modeli są nawet początkowo sprzedawane bez anten - z oczekiwaniem, że użytkownik sam je wybierze, według własnego uznania; taki zestaw nie jest potrzebny do użytku domowego, ale może być bardzo wygodny przy wyborze wysokiej jakości profesjonalnego sprzętu. Z drugiej strony, odłączalna konstrukcja zmniejsza niezawodność mocowania anteny, zwiększa prawdopodobieństwo awarii w punkcie połączenia i zwiększa koszt urządzenia. Dlatego większość nowoczesnych urządzeń Wi-Fi jest nadal wyposażona w niewymienne anteny.

Zysk energetyczny

Zysk energetyczny zapewniany przez każde urządzenie antenowe; jeśli w konstrukcji przewidziano anteny o różnych specyfikacjach (typowym przykładem są anteny zewnętrzne i wewnętrzne), wówczas informacja jest z reguły wskazywana zgodnie z najwyższą wartością.

Wzmocnienie sygnału w tym przypadku zapewnia się przez zawężenie wzoru promieniowania - podobnie jak w latarkach z regulowaną szerokością wiązki, zmniejszenie tej szerokości zwiększa zasięg świecenia. Najprostsze anteny dookólne zawężają sygnał głównie w płaszczyźnie pionowej, „spłaszczając” obszar zasięgu, tak że staje się on jak pozioma tarcza. Z kolei anteny kierunkowe (głównie w specjalistycznych punktach dostępowych, patrz „Typ urządzenia”) tworzą wąską wiązkę, która pokrywa bardzo mały obszar, ale daje bardzo solidne wzmocnienie.

W szczególności zysk energetyczny opisuje, jak silny jest sygnał uzyskiwany w głównym kierunku anteny w porównaniu z idealną anteną, która równomiernie rozprowadza sygnał we wszystkich kierunkach. Wraz z mocą nadajnika (patrz poniżej) określa to całkowitą moc sprzętu i odpowiednio wydajność i zasięg komunikacji. Właściwie, aby określić całkowitą moc, wystarczy dodać zysk energetyczny w dBi do mocy nadajnika w dBm; w tym przypadku dBi i dBm można uznać za te same jednostki (decybele).

Generalnie takie dane są rzadko potrzebne zwykłemu użytkownikowi, ale mogą się przydać w niektórych sytuacjach, z którymi muszą sobie radzić specjaliści. Szczegółowe metody oblic...zeń dla takich sytuacji można znaleźć w dedykowanych źródłach; tutaj podkreślamy, że nie zawsze ma sens gonienie za dużym zyskiem energetycznym anteny. Po pierwsze, jak omówiono powyżej, osiąga się to kosztem zawężenia obszaru zasięgu, co może być niewygodne; po drugie, zbyt silny sygnał jest również często niepożądany, więcej informacji można znaleźć w paragrafie „Moc nadajnika”.

Anten 2,4 GHz

Łączna liczba anten w routerze odpowiedzialnych za komunikację w paśmie 2,4 GHz. Aby uzyskać więcej informacji na temat liczby anten, patrz „Łączna liczba anten”, zasięgu - „Zakres częstotliwości”.

Anten 5 GHz

Łączna liczba anten w routerze odpowiedzialnych za komunikację w paśmie 5 GHz. Aby uzyskać więcej informacji na temat liczby anten, patrz „Łączna liczba anten”, o paśmie - „Pasmo częstotliwości”.

Anten na 2,4 / 5 GHz

Całkowita liczba anten w routerze, które mogą działać zarówno na częstotliwościach 5 GHz, jak i 2,4 GHz. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat liczby anten, zobacz „Łącznie anten”, o zasięgu - „Zakres częstotliwości”.

Anten 6 GHz

Łączna liczba anten w routerze odpowiedzialnych za komunikację w paśmie 6 GHz. Aby uzyskać więcej informacji na temat liczby anten, patrz „Łączna liczba anten”, o paśmie - „Pasmo częstotliwości”.

Anten 60 GHz

Łączna liczba anten w routerze odpowiedzialnych za komunikację w zakresie 60 GHz. Aby uzyskać więcej informacji na temat liczby anten, patrz „Łączna liczba anten”, zasięgu - „Zakres częstotliwości”.

HPBW / poz.

Efektywny kąt objęty przez antenę AP w płaszczyźnie poziomej.

Każda antena, która nie jest dookólna, emituje sygnał w postaci „wiązki”, przy czym nierównomiernie: moc jest największa w środku tej wiązki i maleje w miarę jej przesuwania się w kierunku krawędzi. Granice HBPW to dwie przeciwległe linie, na których moc sygnału jest tłumiona do połowy maksimum. Innymi słowy, HBPW to sektor (w tym przypadku poziomy), w którym sygnał z anteny nie będzie stłumiony o więcej niż połowę i zachowa akceptowalną sprawność działania.

Przy pozostałych warunkach równych szersza antena kierunkowa będzie wygodniejsza w nakierowywaniu na cel, a także bardziej efektywna w warunkach złożonej propagacji sygnału (na przykład w gęstej zabudowie, gdzie może on nadejść z różnych kierunków). Z kolei węższa kierunkowość ma pozytywny wpływ na wzmocnienie i odpowiednio na zasięg.

HPBW / pion.

Efektywny kąt pokrycia anteny w płaszczyźnie pionowej, technicznie - kąt, w którym moc sygnału będzie wynosić co najmniej 50% maksimum.

Aby uzyskać więcej informacji na temat znaczenia tego parametru, zobacz „HPBW / poz.” wyżej. Tutaj zauważamy, że jeśli antena nie jest pochylona, to środek zakrytego sektora (czyli linii, w której sygnał jest najsilniejszy) biegnie poziomo. Dlatego też, jeśli inne urządzenie, z którym się kontaktujemy, znajduje się powyżej lub poniżej anteny, antena będzie musiała być nachylona, aby uzyskać maksymalną wydajność komunikacji. Jednak może być wymagane absolutnie dokładne celowanie, chyba że na wąsko skierowanej antenie odbierany jest bardzo słaby sygnał - w innych przypadkach wystarczy trafienie w samo HPBW.

Zasięg w pomieszczeniu

Zasięg modułu Wi-Fi urządzenia podczas używania w pomieszczeniach, w tym przez ściany.

Wskaźnik ten jest z definicji mniejszy niż zasięg w terenie otwartym (patrz poniżej), ale jest bliższy rzeczywistości: sprzęt Wi-Fi jest najczęściej używany w pomieszczeniach, w których sygnał ma do czynienia z różnymi przeszkodami. Należy jednak pamiętać, że liczby podane w specyfikacji są raczej umowne: w praktyce zasięg komunikacji będzie bezpośrednio zależał od liczby i rodzaju przeszkód, obciążenia powietrza sygnałami z obcej elektroniki, a także możliwości modułów Wi-Fi w urządzeniach „po drugiej stronie kanału”. Niemniej jednak różnica w zadeklarowanym zasięgu z reguły odpowiada różnicy w rzeczywistym zasięgu komunikacji, więc dzięki tej charakterystyce możliwe jest porównanie różnych urządzeń.

Ponadto informacje te pozwalają oszacować zasięg w terenie otwartym (jeśli nie jest zadeklarowany w specyfikacji): z reguły promień ten jest co najmniej dwa razy większy zadeklarowanego zasięgu w pomieszczeniu.

Zasięg na zewnątrz

Zasięg komunikacji Wi-Fi, gdy urządzenie pracuje na zewnątrz - w terenie otwartym, gdzie sygnał nie musi pokonywać przeszkód w postaci ścian i innych ciał obcych. Innymi słowy, mówimy o zasięgu komunikacji w zasięgu wzroku. Ten parametr może być przydatny nie tylko w przypadku instalacji zewnętrznych, ale także np. w dużej przestrzeni biurowej. Warto jednak pamiętać, że praktyczny zasięg może być nieco mniejszy, bo zależy również od możliwości podłączonych urządzeń i poziomu zakłóceń.

Zwracamy również uwagę, że na podstawie tych danych można oszacować zasięg działania w pomieszczeniu, jeśli ta informacja z jakiegoś powodu nie jest wskazana w specyfikacji. Średnio ten promień jest od 2 do 4 razy mniejszy niż zasięg na zewnątrz, a dla maksymalnej gwarancji warto wziąć współczynnik 4: na przykład dla niezawodnego połączenia w odległości 10 m pożądane jest posiadanie urządzenia o zasięgu co najmniej 40 m w terenie otwartym.

Moc nadajnika

Nominalna moc nadajnika Wi-Fi zastosowanego w urządzeniu. Gdy obsługiwanych jest wiele zakresów (patrz „Zakresy pracy”), moc dla różnych częstotliwości może być różna, w takich przypadkach maksymalna wartość jest podana w tym miejscu.

Całkowita moc nadawcza zapewniana przez urządzenie zależy bezpośrednio od tego parametru. Moc tę można obliczyć dodając moc nadajnika i zysk energetyczny anteny (patrz wyżej): na przykład nadajnik 20 dBm uzupełniony o antenę 5 dBi daje moc 25 dBm (w głównym obszarze zasięgu anteny). Do prostego użytku domowego (na przykład zakup routera do małego mieszkania) takie szczegóły nie są wymagane, ale w dziedzinie zawodowej często konieczne jest użycie urządzeń bezprzewodowych o ściśle określonej mocy. Szczegółowe zalecenia w tej sprawie dla różnych sytuacji można znaleźć w źródłach specjalnych, ale tutaj zauważamy, że łączna wartość 26 dBm lub więcej pozwala zaklasyfikować urządzenie jako sprzęt z silnym nadajnikiem. Jednocześnie takie możliwości nie zawsze są wymagane w praktyce: nadmierna moc może powodować duże zakłócenia zarówno dla otaczających urządzeń, jak i samego nadajnika (szczególnie w warunkach miejskich i innych podobnych warunkach), a także obniżyć jakość połączenia z elektroniką małej mocy. A dla efektywnej komunikacji na duże odległości zarówno sam sprzęt, jak i urządzenia zewnętrzne powinny mieć odpowiednią moc (która nie zawsze jest osiągalna), dlatego przy wyborze nie należy gonić za maks...ymalną liczbą decybeli, ale wziąć pod uwagę zalecenia dla konkretnego przypadku; ponadto wzmacniacz Wi-Fi lub system MESH jest często dobrą alternatywą dla potężnego nadajnika.

Moc sygnału 2,4 GHz

Moc nadajnika zainstalowanego w urządzeniu podczas pracy w paśmie 2,4 GHz (patrz „Zakres częstotliwości”).

Ten parametr ma bezpośredni wpływ na całkowitą moc i odpowiednio na wydajność komunikacji. Aby uzyskać więcej informacji, patrz „Moc nadajnika” powyżej, ale tutaj osobno podkreślamy, że wysoka moc nie zawsze jest wymagana, a w niektórych przypadkach jest wręcz szkodliwa.

Moc sygnału 5 GHz

Moc nadajnika zainstalowanego w urządzeniu podczas pracy w paśmie 5 GHz (patrz „Zakres częstotliwości”).

Ten parametr ma bezpośredni wpływ na całkowitą moc i odpowiednio na wydajność komunikacji. Aby uzyskać więcej informacji, patrz „Moc nadajnika” powyżej, ale tutaj osobno podkreślamy, że wysoka moc nie zawsze jest wymagana, a w niektórych przypadkach jest wręcz szkodliwa.

Moc sygnału 6 GHz

Moc nadajnika zainstalowanego w urządzeniu podczas pracy w paśmie 6 GHz (patrz „Zakres częstotliwości").

Ten parametr ma bezpośredni wpływ na całkowitą moc i odpowiednio na wydajność komunikacji. Aby uzyskać więcej informacji, patrz „Moc nadajnika” powyżej, tutaj osobno podkreślamy, że wysoka moc nie zawsze jest wymagana, a w niektórych przypadkach jest szczerze szkodliwa.

Moc sygnału 60 GHz

Moc nadajnika zainstalowanego w urządzeniu podczas pracy w paśmie 60 GHz (patrz „Zakres częstotliwości”).

Ten parametr ma bezpośredni wpływ na całkowitą moc i odpowiednio na wydajność komunikacji. Aby uzyskać więcej informacji, patrz „Moc nadajnika” powyżej, ale tutaj osobno podkreślamy, że wysoka moc nie zawsze jest wymagana, a w niektórych przypadkach jest wręcz szkodliwa.

Procesor

Model procesora zainstalowanego w urządzeniu. Znając jego nazwę, można uzyskać bardziej szczegółowe dane na temat prędkości urządzenia i zrozumieć, jak niezbędny jest tak potężny lub, przeciwnie, przeciętny element urządzenia.

Liczba rdzeni

Liczba rdzeni w procesorze, zainstalowanym w urządzeniu. Rdzeń oznacza w tym przypadku część procesora, wykonującą jeden ciąg instrukcji (wątek). Odpowiednio, obecność wielu rdzeni pozwala pracować z wieloma wątkami jednocześnie, co pozytywnie wpływa na wydajność.

Częstotliwość taktowania

Liczba cykli zegara na sekundę, które procesor wytwarza w normalnym trybie pracy. Cykl zegara to pojedynczy impuls elektryczny używany do przetwarzania danych i synchronizacji procesora z resztą systemu komputerowego. Różne operacje mogą wymagać zarówno ułamków cyklu, jak i kilku cykli, jednak w każdym przypadku częstotliwość taktowania jest jednym z głównych parametrów charakteryzujących wydajność i szybkość procesora - przy pozostałych warunkach równych, procesor o wyższej częstotliwości taktowania będzie działać szybciej i lepiej radzić sobie ze znacznymi obciążeniami.

Pamięć RAM

Ilość pamięci o dostępie swobodnym (RAM) w urządzeniu. Pojemność pamięci RAM to jeden ze wskaźników mocy urządzenia: im jest on większy, tym większa prędkość i tym lepiej urządzenie poradzi sobie z „ciężkimi” zadaniami.

Pamięć flash

Pojemność pamięci przydzielonej do działania systemu operacyjnego w routerze. Zawiera system operacyjny i program sterujący. Warto dodać, że pamięć flash nie jest dostępna do użytku przez użytkownika końcowego.

Funkcje i możliwości

Główne funkcje i możliwości zaimplementowane w urządzeniu.

Ta kategoria obejmuje głównie najważniejsze funkcje — mianowicie równoważenie obciążenia (Dual WAN), rezerwację kanału, Link Aggregation, Bluetooth (różne wersje, w tym Bluetooth v 5), asystenta głosowego, NAT, tryby MESH, mostu, wzmacniacza sygnału, funkcja Beamforming, zapory sieciowej (Firewall) i CLI (Telnet). Oto bardziej szczegółowy opis każdego z tych punktów:

- Dual WAN. Możliwość jednoczesnego podłączenia do dwóch sieci zewnętrznych. Najczęściej służy do jednoczesnej pracy z dwoma połączeniami internetowymi (choć możliwe są inne opcje); przy tym istnieją dwa główne tryby pracy z takimi połączeniami — rezerwacja (Failover/Failback) i równoważenie (Load Balance). Tak, w trybie rezerwacji urządzenie stale korzysta z głównego kanału połączenia internetowego, a w przypadku awarii na tym kanale automatycznie przełącza się na rozwiązanie awaryjne. W trybie równoważenia oba kanały są używane jednocześnie, przy czym obciążenie między nimi jest rozdzielane automatycznie (w zależności od zużycia ruc...hu przez jedno lub drugie urządzenie) lub ręcznie (wyraźnie określono w ustawieniach dla poszczególnych urządzeń). Pozwala to, na przykład, oddzielić kanał gier sieciowych od reszty połączenia, minimalizując opóźnienia i zwiększając wydajność.

- Link Aggregation. Funkcja pozwalająca na połączenie kilku równoległych fizycznych kanałów komunikacyjnych w jeden logiczny - w celu zwiększenia prędkości i niezawodności połączenia. Mówiąc prościej, dzięki Link Aggregation urządzenie można połączyć z innym urządzeniem nie jednym kablem, jednak dwoma lub nawet kilkoma kablami jednocześnie. W tym przypadku wzrost prędkości następuje z powodu sumowania przepustowości wszystkich kanałów fizycznych; jednak ogólna prędkość może być mniejsza niż suma prędkości - z drugiej strony, łączenie kilku stosunkowo wolnych złączy jest często tańsze niż używanie sprzętu z bardziej zaawansowanym pojedynczym interfejsem. Wzrost niezawodności odbywa się, po pierwsze, poprzez rozłożenie całkowitego obciążenia na oddzielne kanały fizyczne, a po drugie, dzięki „gorącej” rezerwacji: awaria jednego portu lub kabla może zmniejszyć prędkość, jednak nie prowadzi do całkowitego zerwania połączenia, a po przywróceniu sprawności kanał włącza się automatycznie.

- Bluetooth. Urządzenie obsługuje technologię bezprzewodową Bluetooth. Znaczenie tej funkcji zależy od formatu urządzenia (patrz „Typ urządzenia”). Na przykład adaptery z tą możliwością pozwalają uzupełnić komputer nie tylko o komunikację Wi-Fi, jednak także o obsługę Bluetooth - dzięki temu można sobie poradzić z jednym adapterem zamiast dwóch. W routerach i punktach dostępowych ta funkcja umożliwia zewnętrznym urządzeniom dostęp do Internetu (lub sieci lokalnej) za pośrednictwem połączenia Bluetooth zamiast Wi-Fi. Ten format pracy pozwala rozładować kanał Wi-Fi i zmniejszyć zużycie energii podłączonych urządzeń; jest to szczególnie ważne w przypadku komponentów inteligentnego domu i innych urządzeń „Internetu Rzeczy”, specyfikacja niektórych routerów/punktów dostępowych jednoznacznie wskazuje, że Bluetooth jest przeznaczony głównie dla takiej elektroniki. Mogą być przewidziane również inne sposoby wykorzystania tej technologii, bardziej szczegółowe; jednak jest to rzadkie.

- Asystent głosowy. Wsparcie urządzenia dla jednego lub drugiego asystenta głosowego. Najczęstsze opcje to (pojedynczo lub razem):
  • Amazon Alexa
  • Asystent Google
Specyficzną funkcjonalność tych asystentów można wyjaśnić za pomocą specjalnych źródeł (zwłaszcza, że jest ona stale optymalizowana i rozbudowywana). Tutaj zauważamy, że w przypadku sprzętu Wi-Fi zwykle mówimy nie o asystencie wbudowanym w samo urządzenie, jednak o poprawionej kompatybilności ze smartfonami i innymi gadżetami, na których zainstalowany jest odpowiedni asystent. Taka funkcjonalność jest szczególnie przydatna, biorąc pod uwagę fakt, że współczesne asystenty głosowe służą m.in. do sterowania elementami inteligentnego domu. Komunikacja z takim sterowaniem często odbywa się właśnie za pośrednictwem domowego routera lub innego podobnego sprzętu, a wsparcie dla asystentów głosowych przez taki sprzęt znacznie upraszcza konfigurację i rozszerza możliwości całego systemu.

- NAT (Network Address Translation). Funkcja umożliwiająca sprzętowi Wi-Fi podczas pracy z siecią zewnętrzną (na przykład Internetem) zastąpienie adresów IP wszystkich komputerów i innych urządzeń podłączonych do tego sprzętu jednym wspólnym adresem IP. Innymi słowy, sieć z takim routerem widziana jest „z zewnątrz” jako jedno urządzenie, z jednym wspólnym IP. Najpopularniejszym zastosowaniem NAT jest łączenie wielu abonentów z Internetem (na przykład wszystkich komputerów i gadżetów w domu lub biurze) za pośrednictwem jednego konta dostawcy. Jednocześnie liczba takich abonentów w sieci jest ograniczona jedynie możliwościami routera i może być dowolnie zmieniana, nie wpłynie to na dostęp do World Wide Web (podczas gdy bez użycia NAT koniecznie trzeba byłoby zorganizować osobne konto dla każdego urządzenia). Obsługa NAT jest obowiązkową funkcją routerów (patrz „Typ urządzenia”).

- Tryb pomostowy. Możliwość pracy urządzenia w trybie mostu. Tryb ten pozwala na bezprzewodowe łączenie ze sobą poszczególnych segmentów sieci – np. połączenie dwóch pięter, jeśli trudno jest położyć między nimi kabel. Możliwa jest jednak komunikacja na większe odległości – w osobnych, kierunkowych punktach dostępowych (patrz „Typ urządzenia”), stworzonych głównie do takiego zastosowania, zasięg może przekroczyć 20 km. Właściwie ten tryb obsługuje większość punktów dostępowych (zarówno kierunkowych, jak i konwencjonalnych), jednak jest również popularny w innych typach sprzętu, w szczególności routerach.
Warto dodać, że najlepiej używać urządzeń tego samego typu do pracy w trybie pomostowym - gwarantuje to wysoką jakość komunikacji w obu kierunkach. Należy również wspomnieć, że oprócz dwukierunkowego trybu „punkt-punkt” dostępne są również urządzenia obsługujące mosty wielokierunkowe („punkt-wielopunkt”); dostępność takiej możliwości należy wyjaśnić osobno.

- Tryb wzmacniacza. Tryb działania, w którym sprzęt jedynie powtarza sygnał Wi-Fi z innego urządzenia, pełniąc rolę repeatera. Głównym celem tej funkcji jest rozszerzenie sieci Wi-Fi, aby zapewnić dostęp tam, gdzie główne urządzenie (na przykład router) nie może dotrzeć. Klasycznym przykładem repeaterów są wzmacniacze Wi-Fi (patrz „Typ urządzenia”), które z definicji mają ten tryb; jednak można go również znaleźć w innych typach urządzeń Wi-Fi. Wyjątkiem są systemy MESH, które mają podobną specyfikę, jednak różnią się formatem swojej pracy. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego formatu, patrz poniżej, jednak tutaj zauważamy, że sieci ze wzmacniaczami są znacznie gorsze od MESH pod względem praktycznych możliwości. Po pierwsze, sygnały z głównego sprzętu i z repeatera są postrzegane jako oddzielne sieci Wi-Fi, a podczas przemieszczania się między nimi urządzenia abonenckie muszą zostać ponownie podłączone; może to nastąpić automatycznie, jednak przerywanie komunikacji i zmiana sieci nadal są niewygodne. Po drugie, praca przez wzmacniacz zauważalnie spowalnia prędkość Wi-Fi. Po trzecie, repeater działa według ściśle określonego, z góry ustalonego schematu routingu. Z drugiej strony, punkty dostępowe z funkcją repeatera są znacznie tańsze niż węzły MESH, a wspomniane wady nie zawsze są krytyczne.

- Tryb MESH. Możliwość pracy urządzenia jako węzła w sieci MESH. Z definicji wszystkie systemy MESH mają tę funkcję, jednak można ją również zapewnić dla innych rodzajów sprzętu. Szczegółowy opis sieci tego typu znajduje się w rozdziale „Typ urządzenia – system MESH”. Tutaj krótko opiszemy ich cechy i różnicę między tym trybem a trybem wzmacniacza (patrz wyżej), który ma w dużej mierze podobny cel.
Technologia MESH pozwala na stworzenie jednej sieci bezprzewodowej przy użyciu wielu oddzielnych węzłów (punktów dostępowych) połączonych ze sobą za pomocą Wi-Fi. W tym przypadku realizowany jest tzw. tryb bezproblemowy działania: cała sieć jest postrzegana jako jedna całość, przełączanie między punktami dostępowymi następuje automatycznie, jeśli to konieczne, w takich przypadkach połączenie nie jest zrywane, a użytkownik nie zauważa przejścia do innego węzła sieci. Jest to jedna z kluczowych różnic w stosunku do używania wzmacniaczy. Kolejną różnicą jest routing dynamiczny: węzły sieci MESH automatycznie określają optymalną ścieżkę sygnału. Z tego powodu, jak również ze względu na pozostałe cechy tej technologii, obecność „pośredników” w torze sygnału prawie nie wpływa na szybkość komunikacji (w przeciwieństwie do tych samych wzmacniaczy). Główną wadą sprzętu z tą funkcją jest stosunkowo wysoki koszt.

- Beamforming. Technologia, która umożliwia wzmocnienie sygnału Wi-Fi w kierunku, w którym znajduje się urządzenie odbiorcze (zamiast rozgłaszania tego sygnału we wszystkich kierunkach lub na dużym obszarze, jak to zwykle bywa). Zawężenie charakterystyki promieniowania pozwala skierować większą moc w stronę odbiornika, zwiększając tym samym zasięg i wydajność komunikacji; w tym przypadku pozycja urządzenia odbiorczego jest ustalana automatycznie, użytkownik nie musi zajmować się dodatkowymi ustawieniami. Wiele modeli urządzeń Wi-Fi jest w stanie wzmacniać sygnał w kilku kierunkach jednocześnie (z reguły przewidziano do tego kilka anten). Przy tym urządzenia abonenckie nie muszą obsługiwać Beamformingu – poprawa komunikacji jest zauważalna nawet przy jednokierunkowym wykorzystaniu tej technologii (choć nie tak wyraźnie, jak przy dwukierunkowym).
Należy również zauważyć, że ujednolicone standardy Beamforming zostały oficjalnie zaimplementowane jako część specyfikacji Wi-Fi 5. Co prawda, wcześniejsze wersje Wi-Fi wykorzystywały „kształtowanie wiązki”, jednak różni producenci stosowali różne metody implementacji Beamforming, które były ze sobą niezgodne. Tak więc obecnie ta funkcja prawie nigdy nie występuje poza sprzętem kompatybilnym z Wi-Fi 5.

- Zapora sieciowa (Firewall). Funkcja umożliwiająca urządzeniu Wi-Fi monitorowanie ruchu przez nie przechodzącego. W rzeczywistości zapora sieciowa to zestaw filtrów programowych: filtry te porównują pakiety danych o określonych parametrach i decydują, czy zezwolić na ruch, czy nie. W takim przypadku przetwarzanie może odbywać się według dwóch zasad: „dozwolone jest wszystko, co nie jest wyraźnie zabronione” lub odwrotnie, „wszystko, co nie jest wyraźnie dozwolone, jest zabronione”. Głównym celem „firewalla” jest ochrona sieci (lub poszczególnych segmentów sieci) przed nieautoryzowanym dostępem i różnymi atakami. Ponadto funkcja ta może służyć do kontrolowania aktywności użytkowników - na przykład zakazów dostępu do niektórych witryn internetowych. Zwróć uwagę, że zapora sieciowa może być zaimplementowana na poziomie poszczególnych urządzeń, jednak jej użycie na routerze pozwala na jednoczesne zabezpieczenie całej sieci.

- CLI (Telnet). Możliwość sterowania urządzeniem za pomocą protokołu Telnet. Jest to jeden z protokołów używanych obecnie do zdalnego sterowania urządzeniami sieciowymi; jednak Telnet, w przeciwieństwie do innych popularnych standardów HTTP, nie posiada interfejsu graficznego i używa tylko wiersza poleceń. Dostęp ten jest wykorzystywany głównie w celach biznesowych - do debugowania i zmiany ustawień w innych protokołach tekstowych (HTTP na stronach internetowych, SMTP i POP3 na serwerach pocztowych itp.); do pracy z Telnet wymagana jest specjalistyczna wiedza.

Zaawansowane

Dodatkowe funkcje i możliwości (głównie programowe) obsługiwane przez urządzenie. Należą tu mianowicie serwer DHCP, serwer FTP, serwer internetowy, serwer plików, serwer multimediów (DLNA), serwer wydruku, klient torrent, obsługa VPN, obsługa DDNS oraz obsługa DMZ. Oto bardziej szczegółowy opis tych funkcji:

- DHCP serwer. Funkcja upraszczająca dystrybucję adresów IP do urządzeń abonenckich podłączonych do routera (lub innego sprzętu sieciowego). Nadanie adresu IP jest niezbędne do poprawnego działania w sieciach TCP/IP (a to cały Internet i zdecydowana większość współczesnych sieci LAN). Dzięki DHCP proces ten można w pełni zautomatyzować, znacznie ułatwiając życie zarówno użytkownikom, jak i administratorom. Jednak administrator może również ustawić dodatkowe parametry DHCP - na przykład określić zakres dostępnych adresów IP (aby zapobiec błędom) lub ograniczyć użycie jednego adresu. Jeśli to konieczne, można nawet ręcznie zarejestrować określony adres dla każdego urządzenia w sieci, bez automatycznego dodawania nowych urządzeń - DHCP upraszcza również tę procedurę, ponieważ umożliwia wykonywanie wszystkich operacji na routerze bez zagłębiani...a się w ustawienia każdego urządzenia abonenckiego.

- Serwer FTP. Funkcja umożliwiająca korzystanie z urządzenia Wi-Fi do przechowywania plików i uzyskiwania do nich dostępu przez FTP. Ten protokół jest szeroko stosowany do przesyłania pojedynczych plików zarówno w sieciach lokalnych, jak i przez Internet. Właściwie jedną z głównych różnic między tą funkcją a serwerem plików (patrz poniżej) jest przede wszystkim możliwość bezproblemowej pracy przez Internet. Ponadto FTP jest popularnym protokołem standardowym i jest obsługiwany przez prawie każdy komputer, podczas gdy serwer plików może korzystać ze specjalistycznych standardów. Jeśli więc planujesz zorganizować przechowywanie plików z najprostszym i najwygodniejszym dostępem, powinieneś wybrać urządzenie z tą funkcją. Należy zaznaczyć, że „proste” nie oznacza „niekontrolowane”: FTP umożliwia ustawienie loginu i hasła dostępu do plików, a także szyfrowanie przesyłanych danych. Same pliki mogą być przechowywane zarówno na wbudowanej pamięci urządzenia sieciowego, jak i na podłączonym do niego nośniku, takim jak pendrive lub zewnętrzny dysk twardy.

- Serwer internetowy. Możliwość wykorzystania routera jako serwera internetowego - magazynu, na którym znajduje się (jest „hostowana”) strona internetowa. Należy pamiętać, że może to być zarówno witryna internetowa, jak i zasoby wewnętrzne sieci lokalnej, przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego lub służbowego. Umieszczenie strony na własnym sprzęcie pozwala na obejście się bez usług dostawców hostingu i zachowanie maksymalnej kontroli nad danymi na stronie oraz jej bazą techniczną. Z drugiej strony, funkcja ta znacząco wpływa na koszt sprzętu, a pod względem pamięci i mocy obliczeniowej urządzenia Wi-Fi często ustępują serwerom dedykowanym, nawet opartym na zwykłych komputerach stacjonarnych i laptopach (choć w niektórych modelach pamięć może być rozbudowana o dysk zewnętrzny). Dlatego w tym przypadku tryb serwera internetowego należy traktować głównie jako dodatkową opcję dla stosunkowo prostych zadań, które nie są związane z dużymi obciążeniami.

- Serwer plików. Możliwość wykorzystania urządzenia Wi-Fi jako serwera do przechowywania plików. Ta funkcja różni się od powyższego serwera FTP stosowanymi protokołami przesyłania danych; innymi słowy, „serwer plików” w tym przypadku jest sieciowym magazynem plików opartym na dowolnych protokołach z wyjątkiem FTP. Konkretny zestaw takich protokołów, a co za tym idzie, funkcjonalność urządzenia Wi-Fi należy wyjaśniać osobno; zwracamy tylko uwagę, że najczęściej chodzi o dostęp do plików przez sieć lokalną (do dostępu do Internetu tradycyjnie jest używany FTP), a same pliki mogą być przechowywane zarówno we własnej pamięci routera, jak i na dysku flash USB lub zewnętrznym dysku twardym.

- Serwer multimediów (DLNA). Możliwość tworzenia biblioteki multimediów za pomocą zewnętrznego dysku USB i przesyłania z niego treści do innych urządzeń w sieci domowej za pomocą kabla lub Wi-Fi. Ta funkcja jest najbardziej pożądana w przypadku transmisji wideo, plików audio i obrazów do telewizorów Smart TV i dekoderów. Ogólnie rzecz biorąc, technologia została pomyślana tak, aby możliwe było łączenie różnych urządzeń w jedną sieć i łatwa wymiana treści w tej sieci, niezależnie od modelu i producenta poszczególnych urządzeń. Wiele nowoczesnych smartfonów i tabletów, urządzeń ekosystemu inteligentnego domu itp. obsługuje DLNA.

- Serwer wydruku. Możliwość obsługi urządzenia jako serwera wydruku - komputera sterującego drukarką. Ta funkcja pozwala zamienić zwykłą drukarkę na drukarkę sieciową: wszyscy użytkownicy sieci będą mogli wysyłać zadania drukowania przez serwer wydruku, a taki serwer będzie również zapewniał szereg dodatkowych funkcji. Tak więc wysłane zadania będą na nim przechowywane, dopóki nie zostaną ukończone lub anulowane, niezależnie od tego, czy komputer, z którego zostały wysłane, jest włączony; można przewidzieć zdalne sterowanie kolejką wydruku itp. A użycie routera (lub innego podobnego urządzenia) w tej roli jest wygodne, ponieważ router z reguły jest włączony i dostępny przez cały czas.

- Klient torrent. Urządzenie ma własnego klienta BitTorrent. Ta funkcja jest typowa głównie dla routerów (patrz „Typ urządzenia”). Umożliwia wymianę plików w sieciach BitTorrent za pomocą samego routera, bez użycia komputera (a dokładniej, używając go tylko do zdalnego sterowania klientem torrent); pobrane i dystrybuowane pliki są przechowywane na własnym dysku routera lub na dysku flash USB/zewnętrznym dysku twardym. Przypomnijmy, że protokół BitTorrent nie zapewnia dedykowanych serwerów z plikami - dane są udostępniane przez samych użytkowników. Korzystanie z klienta torrent na routerze jest wygodne z dwóch powodów. Po pierwsze, pozwala na rozładowanie głównych komputerów użytkowników - jest to ważna zaleta, biorąc pod uwagę, że klient torrent może zużywać wiele zasobów, zwłaszcza przy dużej liczbie jednoczesnych operacji pobierania/wysyłania. Po drugie, router z reguły pozostaje włączony przez cały czas, co pozwala na kontynuowanie pobierania i wysyłania nawet wtedy, gdy komputery i laptopy użytkownika są odłączone.

- Obsługa VPN (Virtual Private Network). Początkowo VPN to funkcja, która umożliwia łączenie urządzeń fizycznie znajdujących się w różnych sieciach w jedną sieć wirtualną. Połączenie jest nawiązywane przez Internet, ale dane są szyfrowane, aby zapobiec nieautoryzowanemu dostępowi do nich. Jednak routery, punkty dostępowe i sprzęt MESH (patrz „Typ urządzenia”) często wykorzystują nieco inny format pracy: łączenie się z Internetem przez oddzielny serwer VPN, dzięki czemu cały ruch zewnętrzny z sieci obsługiwanej przez router przechodzi przez ten serwer. To połączenie ma wiele zalet. Po pierwsze, dodatkowe szyfrowanie ruchu zwiększa bezpieczeństwo pracy. Po drugie, „na zewnątrz” w takich przypadkach to nie rzeczywisty adres IP użytkownika jest widoczny, ale adres serwera VPN, a w ustawieniach można ustawić adres odnoszący się do prawie każdego kraju na świecie. Ma to również pozytywny wpływ na bezpieczeństwo, a także umożliwia ominięcie regionalnych ograniczeń dotyczących odwiedzania niektórych witryn i dostępu do usług.
Zwróć uwagę, że VPN można zapewnić również na poszczególnych urządzeniach w sieci (na przykład za pomocą narzędzi w niektórych przeglądarkach internetowych); jednak router VPN umożliwia wszystkim urządzeniom sieciowym pracę w tym formacie, niezależnie od tego, czy obsługują one VPN, czy nie. Jest to szczególnie wygodne w szczególności na telewizorach Smart TV (w celu uzyskania dostępu do niektórych usług wideo, takich jak Netflix) oraz na konsolach PS i Xbox (w celu obejścia regionalnych ograniczeń w niektórych grach). Z drugiej strony, należy mieć na uwadze, że ustanowienie takiego połączenia na routerze może być dość trudne, prędkość połączenia podczas pracy przez VPN może znacznie spaść, a włączenie i wyłączenie tej funkcji na routerze jest zwykle trudniejsze niż na urządzeniach użytkowników.

- DDNS. Urządzenie obsługuje funkcję DDNS - przypisanie stałej nazwy domeny do urządzenia ze zmieniającym się (dynamicznym) adresem IP. Dla elektroniki sieciowej kluczowy jest adres IP, to on pozwala sprzętowi na wysyłanie pakietów danych dokładnie do żądanego urządzenia. Jednak takie adresy są sekwencjami liczb, które są słabo zapamiętywane przez ludzi. W związku z tym pojawiły się nazwy domen - w Internecie są to adresy internetowe (np. ek.ua lub e-katalog.ru), w sieci lokalnej - nazwy poszczególnych urządzeń (np. „Laptop roboczy” czy „Komputer Sergiusza"). Zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych za połączenie między nazwą domeny a adresem IP odpowiada tzw. serwery DNS: dla każdej domeny rejestrowany jest własny adres IP w bazie danych takiego serwera. Jednak ze względów technicznych często zdarzają się sytuacje, gdy router musi używać dynamicznego (zmiennego) adresu IP; w związku z tym, aby informacje były stale dostępne dla tej samej nazwy domeny, konieczna jest aktualizacja danych na serwerze DNS przy każdej zmianie adresu IP. Dokładnie to zapewnia funkcja DDNS.

- DMZ. Początkowo DMZ to funkcja, która pozwala na stworzenie w sieci lokalnej segmentu z wolnym dostępem z zewnątrz. Od reszty sieci ten segment (nazywany DMZ - „strefa zdemilitaryzowana”) jest oddzielony zaporą sieciową, która dopuszcza tylko specjalnie dozwolony ruch zewnętrzny. Zapewnia to dodatkową ochronę przed atakami z zewnątrz: w takich przypadkach cierpi przede wszystkim strefa zdemilitaryzowana, dostęp atakującego do pozostałych zasobów sieciowych jest znacznie utrudniony. Jednym z najpopularniejszych sposobów wykorzystania tej funkcji jest organizacja dostępu do usług internetowych, których serwery fizycznie znajdują się we wspólnej sieci lokalnej firmy. Warto jednak zaznaczyć, że w niektórych niedrogich routerach DMZ może oznaczać tryb DMZ-host, który nie zapewnia żadnej dodatkowej ochrony i jest wykorzystywany do zupełnie innych celów (głównie do rozgłaszania wszystkich portów do innego urządzenia sieciowego). Więc konkretny format DMZ warto wyjaśnić osobno, zwłaszcza jeśli kupujesz urządzeniez niższej półki cenowej.

Standardy bezpieczeństwa

- WPA. Protokół szyfrowania zaprojektowany jako tymczasowe rozwiązanie najbardziej krytycznych luk opisanego poniżej WEP. Wykorzystuje bardziej zaawansowany algorytm szyfrowania, a także szyfrowaną transmisję haseł. Jednak niezawodność tego standardu również okazała się niewystarczająca, dlatego opracowano ulepszoną wersję - WPA2.

- WEP. Historycznie pierwszy protokół szyfrowania używany w sieciach bezprzewodowych. Wykorzystuje szyfrowanie od 64-bitowego do 256-bitowego, ta druga opcja sama w sobie jest uważana za silną, ale własne luki w standardzie pozwalają specjalistom bez większych trudności włamać się do takiego kanału komunikacji. W efekcie WEP jest całkowicie przestarzały, jego obsługa zapewnia się głównie pod kątem kompatybilności z najprostszym sprzętem (zwłaszcza, że technicznie łatwe jest zapewnienie tego wsparcia).

- WPA2. Najpopularniejszy standard bezpieczeństwa we współczesnym sprzęcie Wi-Fi. W pewnym momencie stało się to ważną aktualizacją oryginalnego WPA: w szczególności algorytm AES CCMP został zaimplementowany w WPA2, który jest niezwykle trudny do złamania. Z czasem jednak w tym protokole zidentyfikowano pewne luki, co doprowadziło do opracowania bardziej zaawansowanego WPA3; jednak WPA3 dopiero zaczyna być masowo wdrażany, a w większości urządzeń Wi-Fi WPA2 pozostaje najbardziej zaawansowanym standardem.
Dwa niuanse należy odnotować osobno. Po pierwsze, WPA2 jest dostępny w dwóch wersjach - osobistej i korporacyjnej; w tym pr...zypadku mówimy o wersji osobistej, korporacyjne są opisane w paragrafie „802.1x”. Po drugie, gwarantowana obsługa tego standardu oznacza również kompatybilność z WEP i oryginalnym WPA.

- WPA3. Zasadnicze ulepszenie WPA2 wprowadzone w 2018 r. w celu usunięcia braków zidentyfikowanych w WPA2 w ciągu 14 lat od jego wprowadzenia. Ten standard wprowadził cztery kluczowe innowacje:
  • Większe bezpieczeństwo sieci publicznych. W odróżnieniu od swojego poprzednika, WPA3 szyfruje ruch między gadżetem a routerem/punktem dostępu, nawet jeśli sieć jest publiczna i nie wymaga hasła.
  • Zabezpieczenie przed podatnością KRACK, która umożliwiała włamanie się do kanału komunikacyjnego WPA2 w momencie nawiązywania połączenia. Za tę ochronę odpowiada algorytm SAE - jest on bardziej zaawansowany niż dotychczas stosowany PSK. W szczególności podczas nawiązywania połączenia przez SAE oba urządzenia są traktowane jako równe (w PSK odbiornik i nadajnik były wyraźnie zdefiniowane) – nie pozwala to na „wciśnięcie się” atakującego między urządzeniami za pomocą metod KRACK.
  • Funkcja Easy Connect upraszcza połączenie z sieciami Wi-Fi dla urządzeń bez wyświetlaczy (w szczególności komponentów inteligentnego domu). Każde z tych urządzeń będzie miało na obudowie kod QR, a do połączenia z siecią wystarczy zeskanować ten kod smartfonem/tabletem już podłączonym do tej sieci. Co prawda, ta funkcja nie jest bezpośrednio związana z WPA3, do jej działania wystarcza WPA2; jednak masowe wdrażanie Easy Connect powinno być oczekiwane w tym samym czasie, co WPA3.
  • Zaawansowane algorytmy szyfrowania wrażliwych danych, odpowiednie nawet dla agencji rządowych i przedsiębiorstw obronnych. Jednak ta funkcja dotyczy głównie korporacyjnej wersji WPA3 - a wsparcie dla tej wersji jest oznaczone jako „802.1x” (patrz poniżej, w tym przypadku mówimy głównie o osobistej wersji tego standardu).
W wielu urządzeniach uaktualnienie z WPA2 do WPA3 można wdrożyć programowo, instalując nową wersję oprogramowania układowego. Jeśli jednak obsługa tego protokołu jest dla Ciebie ważna, najlepiej wybrać sprzęt, w którym taka obsługa jest początkowo zapewniana. Należy również pamiętać, że obecność WPA3 jest prawie gwarantowana, co oznacza również kompatybilność z WPA2.

- 802.1x. W tym przypadku oznacza to obsługę dla korporacyjnych standardów bezpieczeństwa – najczęściej odpowiadających im wersji protokołów WPA2, w nowych urządzeniach również WPA3. Na przykład, jeśli specyfikacje zawierają oznaczenie „802.1x” oprócz „WPA3”, to ten model obsługuje zarówno osobiste, jak i korporacyjne wersje WPA3. Jeśli chodzi o różnice między tymi wersjami, jedną z nich jest obsługa oddzielnego serwera uwierzytelniającego w protokołach korporacyjnych. Innymi słowy, podczas korzystania z tej funkcji dane o kontach i prawach dostępu są przechowywane oddzielnie od sprzętu Wi-Fi, na specjalnym bezpiecznym serwerze i to ten serwer każdorazowo sprawdza dane podłączonego sprzętu i decyduje, czy zezwalać lub odmawiać dostępu.

Pamięć wbudowana

Pojemność wbudowanej pamięci zainstalowanej w urządzeniu Wi-Fi.

W tym przypadku ma się na myśli pewną ilość wbudowanej pamięci, która nie jest zajęta przez pliki oprogramowania układowego i jest dostępna dla zwykłego użytkownika. Taka pamięć nie jest potrzebna do korzystania z urządzenia zgodnie z jego głównym przeznaczeniem, ale może być przydatna do niektórych dodatkowych funkcji. Na przykład wbudowana pamięć masowa może przechowywać zawartość FTP lub serwera WWW, pliki odebrane przez klienta torrent (patrz „Funkcje i możliwości”) oraz inne dane; a niektóre adaptery z takim wyposażeniem (patrz „Typ urządzenia”) mogą być używane nawet jako pendrive'y.

Z drugiej strony, obecność takiej pamięci (zwłaszcza pojemnej) znacząco wpływa na koszt urządzenia; jednocześnie w wielu przypadkach dobrą alternatywą dla pamięci wbudowanej jest nośnik zewnętrzny, taki jak pendrive lub dysk twardy ze złączem USB. Dlatego choć pojemność pamięci wbudowanej w nowoczesnych urządzeniach Wi-Fi może sięgać kilku terabajtów, to jednak same modele z pamięcią wbudowaną są niezwykle rzadkie - przeważnie są to urządzenia o specyficznej funkcjonalności należące do poziomu profesjonalnego.

Podświetlenie

Stylowy element modeli gamingowych i designerskich sprzętu Wi-Fi w postaci dekoracyjnego podświetlenia LED. Może być jednokolorowe lub opalizujące z regulacją koloru (RGB).

PoE (wejście)

Sama technologia PoE (Power over Ethernet) umożliwia przesyłanie przez sieć Ethernet nie tylko danych, ale także energii do zasilania urządzeń sieciowych. A obecność wejścia PoE pozwala urządzeniom Wi-Fi odbierać energię w podobny sposób. Z reguły funkcję takiego wejścia pełni wejście Uplink (lub jedno/kilka takich wejść, jeśli jest ich więcej); w związku z tym zasilanie podczas korzystania z PoE jest zwykle sprzętem sieciowym wyższego poziomu. Zwracamy również uwagę, że istnieją specjalne urządzenia – tzw. iniektory PoE – które pozwalają dodać zasilanie do zwykłego sygnału sieciowego (czyli dodać obsługę PoE do sprzętu, który początkowo nie posiada takiej funkcji).

Jeśli chodzi o standardy PoE, to określają one zarówno zasilanie, jak i główne możliwości dopasowania zasilacza do odbiornika – oba muszą obsługiwać ten sam standard, inaczej normalna praca będzie niemożliwa. W takim przypadku formaty oznaczone jako „802.3 *” są nazywane aktywnymi; Ich wspólną cechą jest to, że po podłączeniu obciążenia zasilacz najpierw „odpytuje” je, sprawdzając, czy zasilane urządzenie spełnia wymagania odpowiedniej normy, a jeśli tak, to jaki rodzaj zasilania należy do niego dostarczyć. W standardzie pasywnym takiej funkcji nie ma. A oto bardziej szczegółowy opis poszczególnych opcji:

- 802.3at. Standard pierwotnie wydany w 2009 roku znany jako PoE + lub PoE Type 2. Standardowa moc dostarczana do tego wejścia wynosi 25,5 W, przy napięciach o...d 42,5 do 57 V i prądzie par do 600 mA.

- 802.3af / godz. Ta etykieta wskazuje, że wejście PoE obsługuje zarówno powyższy standard 802.3at, jak i wcześniejszy 802.3af (PoE typ 1). Drugi format jest zauważalnie skromniejszy pod względem możliwości: zapewnia pobór mocy do 13 W, napięcie wejściowe 37 - 57 V, a prąd w parze przewodów zasilających do 350 mA. Pomimo „szanowanego wieku”, wiele urządzeń z wyjściami mocy 802.3af jest nadal w użyciu; więc dla mocy wejściowej zgodność z tym standardem może nie być zbyteczna. Zauważ tylko, że 802.3af obejmuje aż cztery tak zwane klasy mocy (od 0 do 3), różniące się konkretną liczbą watów na wyjściu i wejściu. Dlatego przy podłączaniu zasilania z urządzenia z tym standardem PoE nie zaszkodzi dalsze wyjaśnienie kompatybilności według klasy mocy.

- Bierny. Najprostszy i najtańszy standard, stworzony z myślą o zastosowaniu przede wszystkim w sprzęcie klasy podstawowej (ponieważ wdrożenie aktywnych standardów PoE w ogóle nie jest tanie). Jak wspomniano powyżej, kluczową różnicą w stosunku do formatów opisanych powyżej jest to, że zasilacz dostarcza moc „tak jak jest” – ze ściśle ustalonym napięciem i mocą, bez sprawdzania charakterystyki obciążenia i nie dopasowywania się do niego. To właśnie zapewnia niską cenę i dostępność. Z drugiej strony, korzystając z pasywnego wejścia PoE, należy zachować maksymalną ostrożność, aby dopasować napięcie i moc zasilacza do specyfikacji podłączonego urządzenia; a taka koordynacja może być dość trudna w świetle faktu, że standard pasywny nie ma ściśle określonych standardów nawet dla napięcia, nie mówiąc już o mocy. Jednocześnie rozbieżność prowadzi do tego, że w najlepszym przypadku (jeśli napięcie / moc na wyjściu jest niższe niż wymagane dla obciążenia) moc po prostu nie zadziała, a w najgorszym przypadku (z nadmiarem napięcia / mocy) istnieje duże prawdopodobieństwo przeciążeń, przegrzania, a nawet awarii z pożarami - a takie problemy mogą nie nastąpić natychmiast, ale po dość długim czasie. Warto więc zwrócić uwagę na tę opcję przede wszystkim w przypadkach, w których prostota i przystępność cenowa są ważniejsze niż zaawansowane standardy żywieniowe. Jednocześnie zwracamy uwagę, że niektóre switche, które oprócz wejścia pasywnego posiadają również pasywne wyjście PoE, można połączyć w „kaskadę” – w postaci daisy chain kilku urządzeń zasilanych z jednego zewnętrznego źródło (najważniejsze jest to, że to źródło ma wystarczającą moc).

Osobno podkreślamy, że nie należy próbować podłączać aktywnego źródła zasilania do wejścia pasywnego, a tym bardziej odwrotnie.

PoE (wyjście)

Sama technologia PoE (Power over Ethernet) umożliwia przesyłanie przez sieć kablem Ethernet nie tylko danych, ale także energii do zasilania urządzeń sieciowych. A obecność wyjścia (wyjścia) PoE umożliwia zasilanie takich urządzeń ze złącz sieciowych routera lub punktu dostępowego. Eliminuje to konieczność układania dodatkowych przewodów lub korzystania z niezależnych zasilaczy. A przy wykorzystaniu tzw. splitterów – urządzeń, które rozdzielają sygnał z kabla PoE na czysto sieciowe dane i dostarczają prąd – za pomocą takich wyjść można również zasilać sprzęt, który początkowo nie obsługuje PoE (najważniejsze, że ich charakterystyka mocy odpowiada możliwościom przełącznika).

Jeśli chodzi o standardy PoE, określają one nie tylko całkowite zasilanie, ale także kompatybilność z konkretnymi urządzeniami: konsument musi obsługiwać ten sam standard, inaczej normalna praca będzie niemożliwa. W dzisiejszych czasach, włączając w to wtyki „przełączniki”, można spotkać dwa rodzaje takich standardów – aktywne i pasywne. Główna różnica między tymi typami polega na tym, że aktywne PoE zapewnia dopasowanie zasilania i obciążenia pod względem napięcia i prądu, w pasywnym nie ma takich funkcji, a energia jest dostarczana „tak jak jest”, bez regulacji. A oto bardziej szczegółowy opis poszczególnych standardów:

- 802.3af. Najstarszy obecnie używany format aktywnego zasilania PoE. Zapewnia moc wyjściową do 15 W (na wejściu odbiornika - do 13 W...), napięcie wyjściowe 44 - 57 V (na wejściu - 37 - 57 V) i prąd w parze przewodów zasilających do 350 mA. Mimo swojego „czcigodnego wieku”, nadal jest szeroko stosowany. Należy jednak pamiętać, że norma ta od razu obejmuje 4 tzw. klasy mocy (od 0 do 3), różniące się maksymalną liczbą watów na wyjściu i wejściu. Dlatego podczas korzystania z 802.3af dobrym pomysłem jest upewnienie się, że moc wyjściowa jest wystarczająca dla wybranego obciążenia.

- 802.3af / godz. Połączenie dwóch standardów jednocześnie - 802.3af opisanego powyżej i nowszego 802.3at. Ta ostatnia pozwala na dostarczenie mocy do 30 W na wyjście (do 25,5 W na wejściu zasilanego urządzenia), wykorzystuje napięcie 50 - 57 V (42,5 - 57 V na wejściu), natomiast prąd w para przewodów nie przekracza 600 mA. Ta kombinacja jest stosunkowo niedroga i może zasilać szeroką gamę urządzeń zewnętrznych.

- 802.3af / at, bt. Połączenie 802.3af / at opisane powyżej ze standardem 802.3bt (PoE++, PoE Type 3 lub Type 4). 802.3bt to najnowszy format zasilania PoE; w przeciwieństwie do wcześniejszych, wykorzystuje nie 2, a 4 przewody zasilające, co pozwala na dostarczanie bardzo solidnego zasilania do urządzeń zewnętrznych - do 71 V (przy 90 W na wyjściu). Takie możliwości są niezbędne przy zasilaniu urządzeń o zwiększonym poborze mocy. Z drugiej strony obsługa standardu 802.3bt znacząco wpływa na koszt, a takie połączenie stawia specjalne wymagania co do jakości kabli. Ponadto należy mieć na uwadze, że standard ten obejmuje również format UPoE stworzony przez firmę Cisco i wykorzystywany w jej sprzęcie; a ten standard (to on jest znany jako PoE typ 3) ma skromniejszą moc - do 60 W na wyjściu (do 51 W na wejściu konsumenta). Tak, a ogólny standard 802.3bt obejmuje dwie klasy mocy - klasę 8, w której osiąga się maksymalną wydajność, oraz klasę 7, gdzie na wyjście dostarczane jest 75 W, a do konsumenta około 62 W. Jeśli więc planujesz korzystać ze sprzętu 802.3bt - wybierając urządzenie z tej kategorii, upewnij się, że zasilanie jest wystarczające do normalnej pracy innych podłączonych urządzeń.

- Bierny. Jak już wspomniano, kluczową różnicą między pasywnym PoE a opisanymi powyżej standardami aktywnymi jest to, że w tym przypadku moc wyjściowa zapewnia ściśle ustaloną moc, bez żadnych automatycznych regulacji i regulacji dla konkretnego urządzenia. Główną zaletą tego standardu jest jego niski koszt: jego wdrożenie jest znacznie tańsze niż aktywne PoE, więc takie porty można znaleźć w urządzeniach klasy podstawowej. Z drugiej strony wspomniany brak autotuningu znacznie komplikuje koordynację urządzeń ze sobą - zwłaszcza w świetle faktu, że różne urządzenia mogą się zauważalnie różnić pod względem napięcia wyjściowego/poboru oraz prądu (mocy). Z tego powodu przy korzystaniu z pasywnego PoE należy zwrócić szczególną uwagę na kompatybilność źródła i obciążenia w tych parametrach. Jeśli nie ma zbiegu okoliczności, to w najlepszym przypadku (jeśli napięcie/moc na wyjściu jest niższe od wymaganego) moc po prostu nie zadziała, a w najgorszym przypadku (przy nadmiarze napięcia/mocy) występuje duże prawdopodobieństwo przeciążeń, przegrzania, a nawet awarii z pożarami - a takie problemy mogą nie wystąpić natychmiast, a po dość długim czasie. I zdecydowanie nie da się podłączyć urządzeń z aktywnymi wejściami do pasywnych wyjść PoE – z tych samych powodów.

Pobór mocy

Moc pobierana przez sprzęt sieciowy podczas pracy. Znając wskaźnik zużycia energii, można na przykład obliczyć żywotność baterii sprzętu z zasilacza bezprzerwowego lub wybrać odpowiedni zasilacz bezprzerwowy. Ponadto, jeśli urządzenie obsługuje technologię PoE, warto wziąć pod uwagę pobór mocy przy wyborze switcha PoE lub adaptera PoE.

Instalacja na zewnątrz

Możliwość instalacji na zewnątrz jest wskazywana, jeśli sprzęt Wi-Fi ma wzmocnioną obudowę, która może chronić wrażliwe „wypełnienie” przed kurzem, wilgocią, nagłymi zmianami temperatury itp. Bez takiej obudowy urządzenie szybko sie zepsuje; w związku z tym możliwe jest zainstalowanie na ulicy tylko takiego sprzętu, dla którego taka możliwość jest bezpośrednio wskazana. Należy pamiętać, że nawet modele „uliczne” mają ograniczony zakres temperatur: np. nie wszystkie z nich są w stanie normalnie tolerować mróz.

Temperatura robocza

Temperatura otoczenia, w której gwarantuje się działanie urządzenia.

Wszystkie współczesne urządzenia Wi-Fi z łatwością wytrzymują warunki typowe dla użytkowania w mieszkaniach, biurach itp. Dlatego warto zwrócić uwagę na ten parametr głównie przy wyborze modelu do montażu na zewnątrz (patrz wyżej) lub wewnątrz, gdzie warunki nie różnią się zbyt od zewnętrznych. Jednocześnie górna granica temperatury jest zwykle dość wysoka i nawet w upale z reguły nie ma problemów z działaniem (oczywiście jeśli urządzenie nie jest zamontowane w nasłonecznionym miejscu - co w żadnym wypadku nie jest zalecane). Ale dolny próg temperatury może być różny, nie wszystkie urządzenia zewnętrzne są zaprojektowane na mróz. Jednak wśród modeli mrozoodpornych istnieją rozwiązania, w których minimalna temperatura robocza wynosi -10° C i poniżej, a czasem nawet -40° C i poniżej.
Filtry według parametrów
Cena
oddo zł
Marki
Zasada działania
Połączenie internetowe (WAN)
Podłączenie (adaptery)
Standardy Wi-Fi
Pasmo przenoszenia
Prędkość Wi-Fi (częstotliwość 2,4 GHz)
Prędkość Wi-Fi (częstotliwość 5 GHz)
Prędkość LAN
Szybkość WAN
Prędkość 4G / LTE
Możliwości oprogramowania
Cechy konstrukcyjne
Anteny Wi-Fi
Liczba anten
Anteny do 3G/LTE
Porty LAN (podłączenie urządzeń)
Zestaw systemów MESH
Temperatura robocza
Według roku produkcji
Katalog adapterów Wi-Fi 2022 - nowości, hity sprzedaży, kupić sprzęt Wi-Fi.