Polska
Katalog   /   Audio   /  Słuchawki
Słuchawki 

Słuchawki: cechy, typy, rodzaje

Przeznaczenie

Ten parametr jest wskazywany tylko dla modeli specjalistycznych, niezwiązanych ze słuchawkami ogólnego użytku. W dzisiejszych czasach w słuchawkach można znaleźć takie rodzaje specjalistyczne: gamingowe(w tym specjalny typ - rozwiązania do konsoli), biurowe, monitorowe(lub studyjne) oraz dla DJ-ów. Oto bardziej szczegółowy opis tych typów:

- Gamingowe. Słuchawki przeznaczone głównie do użytku w grach - głównie z komputerami PC i laptopami (osobna wersja jest produkowana do konsoli, więcej informacji poniżej). Zewnętrznie wyróżniają się przede wszystkim designem - zwykle dość jasnym i agresywnym. Większość z tych modeli ma konstrukcję nauszną, najczęściej w pełnowymiarowym formacie „Over Ear” (patrz „Konstrukcja”) - zapewnia to maksymalne zanurzenie w grze. Istnieją inne opcje projektowania, ale znacznie rzadziej. Niemal obowiązkową częścią jest mikrofon - do komunikacji głosowej w grach online. Dodatkowo do tej kategorii należy większość modeli wielokanałowych (patrz „Dźwięk”) - taki dźwięk jest najważniejszy w grach.

- Biurowe. Słuchawki biurowe to słuchawki przeznaczone dla konsultantów, pracowników biura obsługi klienta i innych pracowników, którzy stale mają do czynienia z komunikacją głosową przez telefon lub przez Internet. W związku z tym jedną z głównych cech takich modeli jest...obecność mikrofonu. Również wśród słuchawek biurowych dużą popularnością cieszą się modele na jedno ucho (patrz „Dźwięk - mono”), które pozwalają słyszeć jednocześnie rozmówcę na linii i otoczenie. W wielu słuchawkach tego typu stosowano złącze USB (patrz „Połączenie”) - ze względu na to, że niedrogie komputery biurowe mogą w ogóle nie mieć wyspecjalizowanych wyjść audio. Jednocześnie może być przewidziany mały panel sterujący bezpośrednio na wtyczce USB do pracy z telefonią IP, który pozwala w szczególności na przyjmowanie i odrzucanie połączeń. Istnieją również modele bezprzewodowe (najczęściej z łączem radiowym, rzadziej przez Bluetooth), a także specjalistyczne rozwiązania, które podłącza się do aparatów telefonicznych za pomocą określonych złączy.

- Do konsoli. W rzeczywistości - jedna z odmian opisanych powyżej słuchawek gamingowych, specjalnie zaprojektowana do użytku z konsolami takimi jak PlayStation czy Xbox. Słuchawki są również obowiązkowo wyposażone w mikrofony, mogą być o oryginalnym designie, a w większości przypadków mają zamkniętą konstrukcję nauszną - chociaż są inne opcje. Wiele z tych modeli to zestawy słuchawkowe na jedno ucho, przeznaczone głównie do komunikacji w grach wieloosobowych. Ale obsługa dźwięku wielokanałowego jest stosunkowo rzadka, w modelach z dwiema muszlami bardziej popularny jest klasyczny dźwięk stereo. Słuchawki przewodowe tego przeznaczenia zwykle łączą się z gamepadem - to łatwiejsze niż posiadanie długiego kabla do samej konsoli.

- Monitorowe (studyjne). Słuchawki przeznaczone do użytku w profesjonalnym nagrywaniu i konfigurowaniu sprzętu audio. Są wykonane tylko przewodowo. Jednak kluczowa cecha takich modeli jest inna: mają one najbardziej równomierną charakterystykę częstotliwościową, co daje prawie taką samą głośność dźwięku ze wszystkich pasm częstotliwości, oraz szeroki zakres działania, często przekraczający granice częstotliwości słyszalnych dla człowieka. Dzięki temu takie słuchawki są w stanie jednoznacznie zidentyfikować wszystkie wady sygnału audio - w tym niuanse niezauważalne na tradycyjnych słuchawkach; takie właściwości są niezbędne w profesjonalnej pracy z dźwiękiem. Z drugiej strony z tego samego powodu nie ma sensu używać modeli monitorowe do codziennego słuchania muzyki: nie tylko ujawniają one różne niedociągnięcia nagrania, ale także nadają dźwiękowi specyficzne zabarwienie, nietypowe, a nawet nieprzyjemne dla przeciętnego użytkownika.

- Dla DJ-ów. Słuchawki pierwotnie przeznaczone do użytku przez profesjonalnych DJ-ów podczas miksowania utworów. Pod wieloma względami są podobne do opisanych powyżej słuchawek monitorowych - mianowicie mają bardzo równomierną charakterystykę częstotliwościową, zapewniające najbardziej wiarygodny dźwięk i szeroki zakres częstotliwości. Ponadto słuchawki DJ-skie są zwykle wykonane w zamkniętej konstrukcji akustycznej i ogólnie charakteryzują się wysokim stopniem izolacji akustycznej, co pozwala zachowywać dobrą słyszalność nawet w dość hałaśliwym otoczeniu.

Przewodnictwo kostne

Słuchawki działające na zasadzie przewodnictwa kostnego.

W takich modelach przetworniki nie są montowane na uchu (ani w nim), ale na głowie w pobliżu ucha (zwykle z przodu), a dźwięk jest przenoszony do błony bębenkowej nie przez kanał słuchowy, ale przez kości czaszki. Główną zaletą tej zasady działania jest to, że uszy pozostają otwarte. Dzięki temu użytkownik dobrze słyszy zarówno muzykę w słuchawkach, jak i dźwięki otaczającego go świata. W wielu sytuacjach jest to bardzo wygodne (np. w biurze czy na plaży), a w niektórych także krytyczne ze względu na bezpieczeństwo (np. podczas jazdy na rowerze). Jednocześnie słuchawki są kompaktowe, dość wygodne, a dźwięk dość wysokiej jakości i głośny (i prawie niesłyszalny dla innych). Główną wadą takich rozwiązań jest ich dość wysoki koszt.

Innym specyficznym typem słuchawek posiadających tę funkcję są modele dokanałowe i douszne (patrz „Konstrukcja”), w których przetworniki działają w tradycyjnym formacie, a przewodnictwo kostne służy do przenoszenia głosu użytkownika do wbudowanego mikrofonu. Podobną funkcję można znaleźć w niektórych urządzeniach true wireless (patrz „Typ kabla”): mikrofon w takich modelach jest umieszczony z dala od ust i wygodniej jest do niego przekazywać głos przez kości czaszki, a nie w w zwykły sposób, w powietrzu.

Konstrukcja

Ten paragraf określa przede wszystkim sposób mocowania na uszach; według tego parametru, współczesne słuchawki są podzielone na nauszne, dokanałowe i douszne. W przypadku modeli nausznych można tutaj również wyodrębniać konstrukcję akustyczną (zamknięte, półotwarte, otwarte), a także obecność takich funkcji, jak pełnowymiarowa konstrukcja nauszna zamknięta (over-ear) (w przypadku braku tej funkcji takie słuchawki nazywane są „nausznymi (on-ear)” lub po prostu „nausznymi”), obrotowe muszle lub nawet popularny w połowie 2021 roku trend - kocie uszy Cat Ear (słuchawki z uszami, żeby jakoś się wyróżnić, są odpowiednie dla nastolatków). A szczegóły, takie jak sztywny pałąk, zaczep zauszny, uchwyt na szyję i możliwość składania można łączyć się z prawie każdym sposobem zakładania na uszy (z pewnymi wyjątkami - na przykład modele nauszne nie są mocowane na szyję). Osobną kategorię stanowią urządzeniado aparatów słuchowych - najczęściej występują one w postaci adapterów o specjalnej konstrukcji do podłączenia aparatów słuchowych do telewizorów, systemów audio i innych źródeł dźwięku.

Oto bardziej szczegółowy opis różnych sposobów umieszczania na uszach:

- Nauszn...e. Słuchawkami nausznymi nazywane są słuchawki, które znajdują się na zewnątrz małżowiny usznej, zakrywając ucho z boku („zwykłe” modele nauszne) lub całkowicie (pełnowymiarowe słuchawki nauszne (Over-Ear) - szczegóły poniżej). W każdym razie takie modele są dość duże. To z jednej strony upraszcza tworzenie słuchawek o zaawansowanej charakterystyce dźwięku, a także pozwala bez większych trudności korzystać z pewnych specyficznych sztuczek - na przykład kilku przetworników czy obsługi wielokanałowego dźwięku przestrzennego. Z drugiej strony rozmiar słuchawek utrudnia transport i używanie w ruchu. Ponadto należy pamiętać, że większość modeli nausznych ma opaskę, dlatego są słabo kompatybilne ze złożonymi fryzurami i niektórymi nakryciami głowy. Modele ze sztywnymi pałąkami i pałąkami zausznymi są pozbawione tej wady, ale one mają też swoją specyfikę (patrz poniżej).
Słuchawki nauszne mogą mieć różne konstrukcje akustyczne:
  • Zamknięte. Modele o wysokim stopniu izolacji akustycznej, maksymalnie chroniące użytkownika przed obcymi dźwiękami. Taka konstrukcja przyczynia się do uzyskania bogatego dźwięku (szczególnie w zakresie basów), a także zapewnia bardzo potężny efekt zanurzenia, dzięki czemu doskonale nadaje się do użytku domowego (w tym gier komputerowych) oraz w głośnym otoczeniu. Nie zaleca się jednak używania takich "nauszników" na ulicy: całkowita izolacja od dźwięków otoczenia w takich warunkach może być niebezpieczna. Ponadto uważa się, że całkowicie zamknięta konstrukcja nieznacznie pogarsza wierność dźwięku.
  • Otwarte. Słuchawki o minimalnym stopniu izolacji akustycznej, przepuszczające większość dźwięków zewnętrznych. Są gorsze od zamkniętych pod względem mocy akustycznej i bogactwa dźwięku, a także wydajności w hałaśliwym otoczeniu; poza tym dźwięk z takich słuchawek jest dobrze słyszalny przez innych. Z drugiej strony, modele otwarte generalnie zapewniają wierniejszy dźwięk i lepiej sprawdzają się w sytuacjach, w których trzeba kontrolować otoczenie - na przykład do użytku na zewnątrz.
  • Półotwarte. Rodzaj kompromisu pomiędzy opcjami opisanymi powyżej: słuchawki o wyższym stopniu izolacji akustycznej niż w modelach otwartych, ale wciąż nie sięgających do zamkniętych „nauszników” pod tym względem. Dla niektórych użytkowników ta pośrednia opcja może być wygodniejsza. Ponadto słuchawki półotwarte doceniane są również w profesjonalnej pracy z dźwiękiem: zachowują bogactwo basów, a jednocześnie nie tworzą zniekształceń charakterystycznych dla konstrukcji całkowicie zamkniętej.
  • Ze sztywnym pałąkiem. Sztywny pałąk pozwala bezpiecznie zamocować nauszniki na małżowinach usznych. Bliskim odpowiednikiem sztywnego pałąka jest opaska pełnowymiarowych słuchawek, ale w odróżnieniu od niej pałąk nosi się z tyłu głowy, a nie na czubku. Z tego powodu sztywne pałąki są w większości wykonane z gołego plastiku/metalu bez wyściółki. Słuchawki ze sztywnym pałąkiem najczęściej mają sportową orientację, ponieważ umieszczone z tyłu głowy słuchawki nie będą wiercić się na głowie nawet przy intensywnym biegu. Słuchawki nauszne są mocno dociśnięte do małżowin usznych, ale same głośniki znajdują się na zewnątrz przewodów słuchowych.
- Dokanałowe. Miniaturowe słuchawki, które podczas używania wkłada się bezpośrednio do kanałów słuchowych. Dla wygody noszenia dostarczane są gumowe lub silikonowe nakładki, często zestaw zawiera kilka takich nakładek, aby dopasować się do konkretnego rozmiaru ucha. Konstrukcja ta łączy w sobie zwartość i zaawansowane właściwości użytkowe: pod względem głośności i bogactwa basów słuchawki douszne są często porównywalne do nausznych, a stopień izolacji akustycznej jest bardzo wysoki (wiele modeli można nawet używać jako improwizowanych zatyczek do uszu). Z drugiej strony, całkowite odizolowanie od dźwięków zewnętrznych może czasami być wadą - na przykład podczas jazdy na rowerze lub spaceru po ruchliwej ulicy.

- Dokanałowe ze sztywnym pałąkiem. Słuchawki dokanałowe wkłada się wewnątrz kanałów słuchowych, co pozwala na jak najbezpieczniejsze zamocowanie ich w uchu i zapobieganie wypadaniu. Obecność sztywnego pałąka dodatkowo zwiększa niezawodność mocowania słuchawek. Ten typ słuchawek świetnie nadaje się do uprawiania sportu. Sztywny pałąk i konstrukcja dokanałowa emiterów dźwięku pozwala słuchawkom bezpiecznie pozostawać na miejscu, nawet podczas intensywnego biegania.

- Douszne. Nazywane również potocznie „tabletkami”. Podobnie jak dokanałowe, takie słuchawki są małe i umieszczone są w małżowinie usznej - jednak nie głęboko w kanale słuchowym, a na samym jego początku prawie na zewnątrz. To sprawia, że słuchawki douszne są nieco prostsze w konstrukcji i tańsze, ale trudniej jest uzyskać bogaty dźwięk i zaawansowane parametry akustyczne. Takie modele zapewniają raczej niską izolację akustyczną, ale w zależności od sytuacji może to być zarówno wadą, jak i zaletą. A niektóre słuchawki tego typu mają wydłużony kształt, dzięki czemu siedzą głębiej w uszach i swoimi właściwościami mogą zbliżać się do modeli dokanałowych.

Osobno należy zaznaczyć, że w modelach dokanałowych i dousznych nie używa opasek - słuchawki są wykonane albo całkowicie osobno, albo połączone za pomocą urządzenia takiego jak sztywny pałąk lub uchwyt na szyję. Dzięki temu te słuchawki można bez problemu nosić z prawie każdą fryzurą lub nakryciem głowy.

- Słuchawki douszne ze sztywnym pałąkiem. Słuchawki douszne są po prostu wkładane do kanału słuchowego bez głębokiego wnikania. Nie jest to najbardziej niezawodny sposób mocowania słuchawek, ale ze względu na obecność sztywnego pałąka słuchawki douszne są dobrze i bezpiecznie dopasowane. Same słuchawki mają konstrukcję otwartej ścieżki dźwiękowej, dzięki czemu odtwarzają dźwięk z zauważalnymi zniekształceniami oryginalnego sygnału dźwiękowego. Ale jednocześnie otwarty obwód akustyczny pozwala wyraźnie usłyszeć, co dzieje się w otaczającej przestrzeni.

Jeśli chodzi o dodatkowe cechy konstrukcyjne, mogą one wyglądać następująco:

- Pełnowymiarowe słuchawki nauszne Over-Ear. Słuchawki nauszne (patrz wyżej), w których każda muszla całkowicie zakrywa ucho i ściśle przylega do głowy. Same muszle w takich modelach są dość duże i wyposażone są w charakterystyczne miękkie krawędzie na obwodzie wewnętrznej strony - krawędzie te przylegają do głowy, tak że małżowina uszna faktycznie znajduje się wewnątrz muszli. Główną zaletą te konstrukcji jest to, że słuchawki (o odpowiednim rozmiarze) praktycznie nie dotykają uszu użytkownika i nie cisną na nie - jest to szczególnie wygodne podczas długotrwałego użytkowania. Ponadto w modelach Over-Ear łatwiej jest uzyskać dobrą izolację akustyczną (chociaż wśród nich można znaleźć modele o półotwartej, a nawet całkowicie otwartej konstrukcji akustycznej). Główną wadą takich urządzeń jest ich nieporęczność oraz uciążliwość w transporcie i użytkowaniu „w biegu”. Ponadto podczas noszenia okularów muszle Over-Ear zwykle cisną na zauszniki z boków - może to powodować dyskomfort.

- Sztywny pałąk. Sztywny pałąk, który łączy obie słuchawki i jest noszony z tyłu głowy; w niektórych modelach może również pełnić funkcję uchwytu na szyję (patrz poniżej). Zaletą takiego urządzenia nad klasyczną opaską jest to, że pałąk można zakładać do niemal każdej fryzury i nakrycia głowy. Z drugiej strony w modelach dokanałowych i dousznych (patrz powyżej) ta funkcja sprawia, że słuchawki są bardziej nieporęczne, a w modelach nausznych sensowne jest używanie jej tylko z konwencjonalnymi modelami, które nie należą do pełnowymiarowych słuchawek Over Ear. Dlatego, a także z wielu innych powodów, pałak nie jest obecnie zbyt popularny.

- Zaczep zauszny. Zaczep umożliwiający zamocowanie każdej słuchawki bezpośrednio na małżowinie usznej; z reguły wygląda jak charakterystyczny pałąk. Ta cecha występuje we wszystkich typach współczesnych słuchawek, z wyjątkiem Over Ear (patrz wyżej), a jej specyficzne znaczenie zależy przede wszystkim od głównego sposobu umieszczenia słuchawki na uchu. Tak więc w przypadku modeli dokanałowych i dousznych zaczep zauszny zapewnia dodatkową niezawodność trzymania: prawdopodobieństwo, że słuchawka wypadnie z ucha, jest praktycznie zmniejszone do zera dzięki takiemu ustalaczowi. W słuchawkach nausznych ta cecha jest znacznie mniej powszechna, a jej główną ideą jest obejście się bez opaski lub sztywnego pałąka - w niektórych przypadkach te elementy konstrukcyjne są zbędne.

- Uchwyt na szyję. Funkcja, która występuje wyłącznie w modelach bezprzewodowych i kombinowanych (patrz „Typ połączenia”) - i tylko w słuchawkach dokanałowych i dousznych (patrz powyżej). Obydwie słuchawki w takich modelach łączą się ze sobą albo zwykłym kablem, albo specjalną obręczą w kształcie podkowy (każda słuchawka łączy się z każdym końcem takiej obręczy za pomocą kabla). W każdym razie taki kabel lub obręcz podczas noszenia znajduje się z tyłu szyi użytkownika, co zapewnia dodatkową wygodę: słuchawki wyjęte z uszu (lub wypadłe) nie spadają na ziemię, tylko pozostają zawieszone na uchwycie. A w niektórych modelach są też specjalne magnesy, za pomocą których można „przykleić” wyjęte z uszu słuchawki do siebie, zamieniając całą konstrukcję w pierścień - to dodatkowo zmniejsza ryzyko upuszczenia urządzenia.

- Możliwość składania. Słuchawki można złożyć do niewielkich rozmiarów w celu przechowywania i transportu. Warto zaznaczyć, że ta funkcja jest wskazana tylko w modelach nausznych (patrz wyżej) - słuchawki dokanałowe i douszne są dość przenośne, nie ma potrzeby stosowania specjalnej konstrukcji składanej.

- Obrotowe muszle. Cecha konstrukcyjna występująca w słuchawkach nausznych (patrz powyżej). W tym przypadku obrotowe oznaczają muszle, które w trybie roboczym mogą obracać o pewien kąt wokół osi pionowej. Pozwala to na dalsze dopasowanie słuchawek do rozmiaru i kształtu głowy użytkownika - co z kolei poprawia komfort, zwłaszcza podczas noszenia przez dłuższy czas. Z drugiej strony obrotowe mocowanie nieco komplikuje konstrukcję słuchawek, zwiększa ich koszt i nieco zmniejsza niezawodność.

Wodoodporność

Słuchawki posiadają specjalną ochronę przed wilgocią i kurzem; paragraf ten może również określać poziom takiej ochrony zgodnie ze standardem IP.

Nie wszystkie słuchawki wodoodporne można całkowicie zanurzyć w wodzie, ale w tym przypadku zwykle nie jest to wymagane - ochrona przed wodą przeznaczona jest głównie do bezpiecznego użytkowania podczas deszczu (lub podczas zajęć sportowych, kiedy użytkownik dużo się poci). Ale konkretny stopień takiej ochrony w różnych modelach może się znacznie różnić, a tutaj najwygodniej jest ocenić go za pomocą oznaczenia IP. To oznaczenie składa się z liter IP i dwóch cyfr; odporność na wilgoć opisana jest drugą, ostatnią cyfrą, a w nowoczesnych słuchawkach można znaleźć następujące opcje:

- 2. Ochrona przed pionowymi kroplami wody w pozycji roboczej oraz przy przechyleniu urządzenia pod kątem do 15° od tej pozycji. Minimalny wskaźnik, który pozwala mówić o odporności na deszcz (ale bez silnych wiatrów).
- 3. Ochrona przed rozpryskami spadającymi pionowo lub pod kątem do 60° do pionu. Zapewnia odporność na umiarkowane opady deszczu przy silnym wietrze.
- 4. Ochrona przed rozpryskami z dowolnego kierunku. Te słuchawki nie boją się deszczu o średniej intensywności niezależnie od siły wiatru
- 5. Ochrona przed strumieniami wody z dowolnego kierunku. Pozwala wytrzymać połączenie silnych wiatrów z deszczem.
- ..."/list/239/pr-42265/">6. Ochrona przed silnymi strumieniami wody. Uważa się za minimalny poziom pozwalający bezpiecznie pływać (z głową nad powierzchnią wody) ze słuchawkami.
- 7. Możliwość krótkotrwałego (nie więcej niż pół godziny) zanurzenia pod wodą na płytką głębokość (nie więcej niż 1 m); nie oczekuje się ciągłej pracy w zanurzeniu. W takich słuchawkach można już nie tylko pływać, ale także nurkować pod wodą na płytką głębokość (pogrążać się w wodzie), ale nie nadają się do pełnowartościowego nurkowania.
- 8. Najwyższy poziom ochrony przed wilgocią w nowoczesnych słuchawkach. Umożliwia długotrwałe (ponad 30 minut) zanurzenie pod wodą na głębokość 1 m lub więcej, a nawet ciągłe działanie w pozycji zanurzonej. I chociaż to ostatnie nie jest szczególnie istotne w przypadku słuchawek, ten stopień ochrony umożliwia bezpieczne pływanie, a nawet nurkowanie. Należy jednak pamiętać, że określone ograniczenia użytkowania w takich słuchawkach mogą być inne, należy je wyjaśnić zgodnie z instrukcją.

Jeśli chodzi o ochronę przed kurzem (oznacza to pierwsza cyfra w oznaczeniu IP), we współczesnych słuchawkach może ona odpowiadać poziomowi 4 (ochrona przed przedmiotami o grubości 1 mm lub więcej), 5 (dopuszczalna jest pewna ilość kurzu, która nie wpływa na działanie urządzenia) lub 6 (pełna ochrona przed kurzem). Należy również pamiętać, że numer ten można zastąpić literą „X” - na przykład IPX7; oznacza to, że dla tego modelu nie przeprowadzono żadnego oficjalnego testu na odporność na kurz. Jednak w wielu przypadkach odporność tę można ocenić stopniem ochrony przed wilgocią: na przykład urządzenia o odporności na wilgoć 7 lub 8 z definicji nie przepuszczają wody - co oznacza, że kurz również nie może do nich wniknąć.

Mikrofon

Lokalizacja mikrofonu, w który wyposażone są słuchawki (oczywiście jeśli jest dostępny).

- Na kablu. Mikrofon zainstalowany na przewodzie słuchawkowym. Może łączyć się z regulatorem głośności. Ten rodzaj pozwala oddzielić mikrofon od słuchawek, zmniejszając wagę i wymiary samych słuchawek; z drugiej strony mikrofon jest często noszony raczej daleko od twarzy, co może być niewygodne. Dlatego konstrukcja ta jest wykorzystywana głównie w słuchawkach dousznych i dokanałowych, w których rozmiar słuchawek ma duże znaczenie.

- Wbudowany w obudowę. Mikrofon umieszczony w obudowie jednej ze słuchawek. Takie ustawienie jest wygodne, ponieważ na zewnątrz nie ma żadnych dodatkowych wystających części (jak w słuchawkach bez mikrofonu), podczas gdy mikrofon nie jest daleko od twarzy, a w niektórych modelach może odbierać dźwięk zgodnie z zasadą przewodnictwa kostnego. Jednak instalacja w bliskiej odległości od głośnika powoduje dodatkowe zakłócenia i może pogorszyć jakość nadawania mowy. Te niedociągnięcia nie są jednak krytyczne: zakłócenia można skompensować, a idealna dokładność przekazu dźwięku do wbudowanych mikrofonów słuchawek w rzeczywistości nie jest potrzebna. Dlatego ta opcja jest dość popularna w naszych czasach i występuje nie tylko w miniaturowych modelach, dla których ważny jest brak zbędnych detali z zewnątrz, ale także...w dość dużych słuchawkach nausznych.

- Na ramieniu. Mikrofon zamontowany na małym wysięgniku przymocowanym do jednej ze słuchawek. Mikrofon na ramieniu jest najpopularniejszy wśród słuchawek nausznych: dużą muszlę można uzupełnić wysięgnikiem bez utraty wygody, natomiast sam mikrofon znajduje się daleko od słuchawek, co pozytywnie wpływa na wyrazistość dźwięku. Wysięgnik często ma obrotowy lub odpinany uchwyt, co pozwala na odsunięcie mikrofonu od twarzy, dopóki on nie jest potrzebny (podnosząc wysięgnik pionowo wzdłuż pałąka).

- Wysuwany na ramieniu. Mikrofon na ramieniu (patrz powyżej), który ma wysuwaną konstrukcję: w razie potrzeby ramię wyciąga się z muszli, a poza godzinami pracy można je schować z powrotem do środka. Te słuchawki są bardziej kompaktowe i mają schludniejszy wygląd niż modele z ramieniem na obrotowym uchwycie: w pozycji ukrytej mikrofon prawie nie zajmuje miejsca na zewnątrz. Wysuwana konstrukcja mikrofonu jest szczególnie popularna w modelach do gier (patrz „Przeznaczenie”): w grach dla jednego gracza, w których nie ma potrzeby komunikować się z kolegami, mikrofon można złożyć do niewielkich rozmiarów.

- Odpinany na ramieniu. Mikrofon na ramieniu (patrz wyżej), który w razie potrzeby można całkowicie odłączyć od słuchawek. Taka konstrukcja może się przydać na przykład wtedy, gdy słuchawki są używane zarówno do gier, jak i do słuchania muzyki "w terenie”: w grze wieloosobowej mikrofon jest niezbędny, a do słuchania muzyki poza domem można go wyjąć, aby nie nosić zbędnego sprzętu (który poza tym można zgubić).

- W odbiorniku. Opcja używana w słuchawkach bezprzewodowych z oddzielnym odbiornikiem. Pod względem konstrukcji i zastosowania jest podobny do mikrofonu do opisanego powyżej mikrofonu na kablu: z jednej strony same słuchawki mogą być bardzo lekkie i miniaturowe, z drugiej strony mikrofon może nie znajdować się dostatecznie blisko twarzy, a do rozmowy trzeba będzie go przybliżyć.

- Na uchwycie. W tym przypadku najczęściej mamy na myśli mikrofon zamontowany w uchwycie na szyję (patrz poniżej). Ta opcja występuje głównie wśród słuchawek bezprzewodowych, które również posiadają odbiornik sygnału w tym samym uchwycie. Taki mikrofon znajduje się blisko szyi, co pozwala uzyskać dobrą zrozumiałość mowy i jednocześnie odciąć obce dźwięki, nawet bez specjalnych dodatkowych poprawek.

- Na kablu i w obudowie. Słuchawki wyposażone w dwa mikrofony - jeden w obudowie, drugi na kablu. Cechy tych opcji opisano szczegółowo powyżej. Tutaj zauważmy, że ich połączenie jest niezwykle rzadkie, głównie wśród wysokiej jakości słuchawek z połączeniem kombinowanym (patrz „Typ podłączenia”). Te modele wykorzystują mikrofon w obudowie do pracy bezprzewodowej, a przy podłączeniu przewodu - mikrofon na kablu, który jest mniej podatny na zakłócenia.

- Na kablu i odpinany. Inny rodzaj słuchawek z dwoma mikrofonami jest również dość rzadki. W takich modelach jeden mikrofon umieszcza się na kablu, drugi - na odpinanym ramieniu. Szczegóły dotyczące tych rodzajów znajdują się wyżej, a ich połączenie pozwala dopasować słuchawki do konkretnej sytuacji. Na przykład ramię jest bardzo wygodne do komunikacji głosowej na komputerze w domu lub w biurze, ale na ulicy i w transporcie lepiej je zdjąć i użyć mikrofonu na kablu.

- W obudowie i odpinany. Dość rzadką i niestandardową opcją jest połączenie mikrofonu w obudowie i mikrofonu na odpinanym ramieniu. Więcej informacji na temat każdej z tych opcji znajduje się powyżej, a ich połączenia używa się dość rzadko - w niektórych modelach gamingowych o klasie premium z połączeniem kombinowanym. Chodzi przede wszystkim o to, że odpinany mikrofon jest wygodniejszy w użyciu w jednym miejscu, przy połączeniu przewodowym, a w „mobilnym” trybie bezprzewodowym lepiej go zdjąć i skorzystać z wbudowanego mikrofonu. Jednak takie cechy mają fundamentalne znaczenie głównie dla najbardziej wymagających użytkowników, dlatego opcja ta nie zyskała popularności.

Typ połączenia

Ogólny typ połączenia używany przez słuchawki.

- Przewodowe. Słuchawki podłączane do źródła sygnału za pomocą kabla. Takie połączenie jest wysoce niezawodne i odporne na zakłócenia, zapewnia minimalne zniekształcenia; same słuchawki są proste, stosunkowo niedrogie, lekkie, ponadto nie wymagają własnego zasilania i mają nieograniczony czas pracy. Główną wadą tego typu jest obecność kabla, który ogranicza zasięg i może powodować różne niedogodności.

- Bezprzewodowe. Słuchawki korzystające z połączenia Bluetooth, na fale radiowe lub na podczerwień (patrz „Połączenie”). Najbardziej oczywistą zaletą takich modeli jest brak kabla, co czyni je bardzo wygodnymi w użyciu; a zasięg wynosi zwykle co najmniej kilka metrów. Z drugiej strony modele bezprzewodowe są znacznie droższe od odpowiedników przewodowych, mają ograniczony czas działania i wymagają regularnego doładowania, a uzyskanie wysokiej jakości dźwięku w takich urządzeniach jest trudniejsze (istnieją specjalne technologie, takie jak aptX, ale one jeszcze bardziej podnoszą koszt). Ponadto tradycyjne słuchawki bezprzewodowe są również cięższe i nieporęczne niż słuchawki przewodowe; modele True Wireless nie mają tych wad, ale mają swoje własne niuanse (więcej szczegółów w rozdziale „Typ kabla”).

- Kombinowane.... Słuchawki, które akceptują obie powyższe opcje połączeń. Najpopularniejszym typem takich słuchawek są modele bezprzewodowe z odłączanym kablem(patrz odpowiedni paragraf); innym typem są słuchawki przewodowe ze standardową wtyczką, w komplecie z adapterem bezprzewodowym. W każdym razie, posiadając taki model, użytkownik może według własnego uznania wybierać sposób podłączenia: np. z komputera można słuchać muzyki za pomocą kabla, a wychodząc z domu podłączyć słuchawki do smartfona przez Bluetooth. Jednocześnie urządzeniom kombinowanym nie grozi rozładowany akumulator: wystarczy przełączyć słuchawki na kabel i dalej z nich korzystać. Główną wadą tego typu słuchawek jest ich dość wysoki koszt.

Połączenie

Specjalny interfejs połączeniowy w słuchawkach. W niektórych modelach może być dostarczonych kilka opcji naraz - są to albo urządzenia kombinowane (patrz „Typ połączenia”), albo słuchawki przewodowe wyposażone w dodatkowe adaptery lub wymienne kable, albo urządzenia bezprzewodowe z kanałem radiowym lub portem podczerwieni (w tym drugim przypadku w specyfikacji dodatkowo określono sposób podłączenia adaptera z zestawu).

- micro-Jack (2,5 mm). Złącze przewodowe podobne do popularnego mini-Jack 3,5 mm (patrz poniżej), ale mniejsze. Urządzenia z takim połączeniem nie są powszechne - najczęściej są to urządzenia miniaturowe, w których po prostu nie ma miejsca na złącze 3,5 mm. W związku z tym ten interfejs również nie jest powszechny wśród słuchawek: prawie nigdy nie występuje w czystej postaci, modele z taką wtyczką są zwykle uzupełniane przejściówką lub kablem na mini-Jack.

- mini-Jack(3,5 mm). Prawdopodobnie najpopularniejszy współczesnie typ złącza audio; jeśli jakieś urządzenie ma wyjście słuchawkowe, najprawdopodobniej jest to gniazdo 3,5 mm. W związku z tym większość słuchawek z połączeniem przewodowym korzysta z tego konkretnego typu złącza. Warto zwrócić uwagę, że zaprojektowane do takiego połączenia słuchawki z mikrofonem wyposażone są w specjalną wtyczkę do kombinowanego gniazda audio „słuchawki + mikrofon” (takie złącza są popularne w przenośnych gadżetach i laptopach). Ale z gniazdem przeznaczonym tylko do słucha...wek bez mikrofonu taka wtyczka może nie działać poprawnie. Alternatywą byłyby słuchawki wyposażone w dwie oddzielne wtyczki mini-jack; szczegółowe informacje na temat tej opcji znajdują się poniżej.

- mini-Jack (2 x 3,5 mm). Modele z dwoma wtyczkami mini-jack 3,5 mm. Ta opcja gwarantuje, że nie mówimy o klasycznych słuchawkach, ale o zestawie słuchawkowym z mikrofonem: jedna wtyczka służy do słuchawek, druga do mikrofonu. Takie modele są wygodne w połączeniu ze sprzętem, który ma osobne gniazda 3,5 mm na słuchawki i mikrofon - na przykład do komputera.

- Jack (6,35 mm). Największy typ złącza audio typu Jack w nowoczesnych urządzeniach. Wyjścia tego typu znajdują się głównie w stacjonarnych sprzętach audio - jak na urządzenia przenośne są zbyt obszerne, łatwiej jest tam zastosować mini-jack 3,5 mm. Jednocześnie złącze 6,35 mm jest uważane za bardziej odpowiedni interfejs dla sprzętu profesjonalnego i audiofilskiego: zapewnia bardziej niezawodne połączenie, wyższą gęstość styków i odpowiednio mniejsze prawdopodobieństwo zakłóceń. Dlatego choć stosunkowo niewiele słuchawek (w większości rozwiązań klasy premium) wyposażonych jest we własne złącza typu Jack, to wiele modeli z wtyczką mini-Jack 3,5 mm wyposażonych jest w przejściówkę 6,35 mm.

- Bluetooth. Najpopularniejsze połączenie bezprzewodowe we współczesnych słuchawkach. Wynika to z faktu, że wbudowane moduły Bluetooth są dostępne w prawie każdym współczesnym smartfonie, tablecie czy laptopie, a dla urządzeń bez tego modułu (na przykład PC) można wyprodukować odpowiednie adaptery. To prawda, że jakość dźwięku przy tradycyjnym połączeniu Bluetooth jest stosunkowo niska, ale aby poprawić sytuację, coraz częściej stosuje się specjalne technologie, takie jak aptX i aptxHD (patrz „Obsługa kodeków”).
Warto też zaznaczyć, że moduły Bluetooth mogą odpowiadać różnym wersjom; ten moment nie wpływa na jakość dźwięku, determinuje jednak szereg dodatkowych niuansów - zasięg i niezawodność komunikacji, zdolność do pracy przez ściany i inne przeszkody, odporność na zakłócenia itp. We współczesnych słuchawkach można znaleźć następujące wersje Bluetooth:
  • Bluetooth 2.0. Najstarszy ze standardów, które są aktualne w naszych czasach, jest niezwykle rzadki - głównie w szczerze przestarzałych modelach.
  • Bluetooth 2.1. Standard będący podstawą współczesnych wersji Bluetooth: nowsze wersje to Bluetooth 2.1 z różnymi ulepszeniami i dodatkami (szczegóły poniżej). Jednak właśnie ze względu na rozwój i dystrybucję bardziej zaawansowanych standardów wersja 2.1 w czystej postaci jest obecnie niezwykle rzadka.
  • Bluetooth w wersji 3.0. Standard łączący możliwości Bluetooth 2.1 z szybkim kanałem przesyłania danych 24 Mb/s (przypomnijmy, że początkowa prędkość Bluetooth 2.1 to nieco ponad 2 Mb/s). Jednocześnie moduł Bluetooth automatycznie określa ilość przesyłanych informacji i wybiera z jakiego połączenia skorzystać - zwykłego czy szybkiego.
  • Bluetooth v 4.0. Aktualizacja, w której możliwości wersji 3.0 (klasyczny + szybki Bluetooth) uzupełniono o trzeci format - Bluetooth LE (Low Energy). Ten standard komunikacji jest przeznaczony głównie do przesyłania niewielkich ilości informacji - w szczególności pakietów danych usług w celu utrzymania połączenia. Jednocześnie twórcom udało się połączyć ekonomiczne zużycie energii i duży zasięg komunikacji - może sięgać 100 m. Wpływa to pozytywnie na stabilność połączenia.
  • Bluetooth w wersji 4.1. Rozwój i ulepszanie Bluetooth 4.0. Mówiąc konkretnie o słuchawkach, kluczową dla nich innowacją w tej wersji była poprawa odporności na zakłócenia podczas pracy w pobliżu urządzeń mobilnych 4G (LTE) (we wcześniejszych standardach sygnały Bluetooth i LTE mogły się nakładać, co prowadziło do awarii). Dlatego do użytku ze smartfonem 4G zdecydowanie zalecane są słuchawki z Bluetooth v 4.1 lub nowszym.
  • Bluetooth w wersji 4.2.2 Ponadto, po 4.1, opracowano standard Bluetooth, który reprezentował głównie szereg ogólnych ulepszeń w niezawodności i odporności na zakłócenia.
  • Bluetooth w wersji 5.0. Duża aktualizacja Bluetooth wydana w 2016 roku. Jedną z najbardziej znaczących innowacji było wprowadzenie dwóch dodatkowych trybów pracy dla Bluetooth LE: tryb wysokiej prędkości (poprzez zmniejszenie zasięgu) i zwiększony zasięg (przez zmniejszenie prędkości). W przypadku słuchawek główną wartością tych innowacji jest poprawa ogólnej niezawodności połączenia, zwiększenie jego zasięgu oraz zmniejszenie ilości rozłączeń.
  • Bluetooth w wersji 5.1. Aktualizacja wersji v 5.0, w której oprócz ogólnych usprawnień w jakości i niezawodności komunikacji pojawiła się tak ciekawa opcja jak określenie kierunku, z którego dochodzi sygnał Bluetooth. Dzięki temu smartfon lub inny gadżet obsługujący ten standard jest w stanie określić lokalizację podłączonych urządzeń z dokładnością do centymetra; może to być przydatne, na przykład, aby znaleźć zagubione słuchawki, które nadal działają.
  • Bluetooth v5.2. Kolejna, po 5.1, aktualizacja Bluetooth 5 generacji. Główne innowacje w tej wersji to szereg ulepszeń bezpieczeństwa, dodatkowa optymalizacja zużycia energii w trybie LE oraz nowy format sygnału audio do synchronizacji odtwarzania równoległego na wielu urządzeniach. <\ul> - Kanał radiowy. Bezprzewodowe połączenie radiowe, które nie wykorzystuje technologii Bluetooth (patrz wyżej). Takie słuchawki są zwykle wyposażone w adapter, który jest podłączany do źródła sygnału metodą przewodową - na przykład przez USB lub mini-Jack 3.5. Ta metoda połączenia jest bardziej powszechna niż Bluetooth; można jej używać nawet z urządzeniami, które nie mają modułów bezprzewodowych. Ponadto kanał radiowy zapewnia szerszy zasięg (często do kilkudziesięciu metrów), a jakość dźwięku jest dość wysoka nawet bez użycia specjalnych technologii. Wadą tej opcji jest faktyczna obecność adaptera, co nie zawsze jest odpowiednie: na przykład z tabletem lub smartfonem łatwiej jest korzystać ze słuchawek Bluetooth.

    - Kanał poczerwieni (IR). Inna metoda połączenia bezprzewodowego, której osobliwością jest to, że nie wykorzystuje fal radiowych, ale promieniowanie podczerwone. Teoretycznie zaletą takiego połączenia jest jego odporność na zakłócenia elektromagnetyczne, wadą jest to, że działa tylko w polu widzenia. W praktyce sytuacja jest taka, że w większości przypadków do połączenia bezprzewodowego łatwiej jest wykorzystać Bluetooth lub kanał radiowy. Tak więc ta opcja występuje wyłącznie w specjalistycznych urządzeniach do sprzętu wyposażonego we własne wyjścia IR - w szczególności wśród słuchawek do monitorów samochodowych.

    - USB A. Połączenie przewodowe do standardowego (pełnowymiarowego) złącza USB. Ta opcja występuje wyłącznie wśród słuchawek przeznaczonych do komputerów/laptopów lub konsol do gier. Jedną z jego zalet jest to, że dźwięk przez USB jest przesyłany w postaci cyfrowej i jest przetwarzany nie przez kartę dźwiękową komputera, ale przez wbudowany konwerter słuchawek; taki konwerter często zapewnia lepszą jakość dźwięku niż wspomniana karta dźwiękowa. Ponadto przez złącze USB można przesyłać strumieniowo wielokanałowy dźwięk, co szczególnie docenią gracze. Kolejną zaletą jest to, że przy korzystaniu ze słuchawek USB specjalistyczne wyjścia audio pozostają wolne i można do nich podłączyć inny sprzęt, na przykład głośniki komputerowe lub matę masującą na fotel.

    - MicroUSB. Mniejsza forma USB, najczęściej używana jako uniwersalne złącze w przenośnych gadżetach, takich jak smartfony i tablety. Jednak większość z tych gadżetów ma również standardowe wyjście audio 3,5 mm. Dlatego ta opcja połączenia jest niezwykle rzadka i jest dostarczana głównie jako dodatek do innych interfejsów (przewodowych lub bezprzewodowych).

    - USB C Stosunkowo nowy typ złącza USB, stosowane zarówno w komputerach stacjonarnych, jak i urządzeniach przenośnych, jako następca microUSB. Nie różni się zbytnio rozmiarem, ale ma doskonalszą konstrukcję - w szczególności jest wykonane dwustronnie, co ułatwia łączenie. Najczęściej uzupełniają je inne opcje połączeń (mogą być zarówno przewodowe, jak i bezprzewodowe).

    - Lightning. Uniwersalne złącze stosowane w przenośnych urządzeniach Apple - smartfonach iPhone i tabletach iPad - od 2012 roku. Nie używane przez innych producentów. W związku z tym modele z takim interfejsem są zaprojektowane specjalnie dla urządzeń Apple (głównie iPhone i odtwarzacze iPod touch). Ten rodzaj połączenia jest szczególnie istotny, biorąc pod uwagę fakt, że w najnowszych iPhone'ach producent zrezygnował z osobnego wyjścia audio, a jedynym sposobem podłączenia słuchawek jest port Lightning.

    - Złącze markowe. Złącze, które nie należy do ogólnie przyjętych standardów i jest używane w ograniczonym zakresie w urządzeniu jednego lub kilku producentów. Takie złącza spotyka się głównie wśród słuchawek do telefonów komórkowych. Jednak ze względu na ogólną standaryzację opcja ta praktycznie zniknęła ze sceny. Teoretycznie opisane powyżej Lightning jest również złączem markowym, ale jest przydzielone do osobnej kategorii ze względu na popularność gadżetów Apple.

Wtyczka

Konstrukcja wtyczki dostarczonej w słuchawkach. Ten parametr ma znaczenie przede wszystkim dla modeli z interfejsem mini-Jack (patrz „Podłączenie”) - pozostałe wtyczki są w większości przypadków proste, wyjątki są niezwykle rzadkie.

- Prosta. Tradycyjną, najprostszą i bezpretensjonalną opcją są wtyczki, które nie mają żadnych zagięć. Z reguły są bez ograniczeń kompatybilne ze stacjonarnym sprzętem audio, komputerami, laptopami itp. Ale w przypadku smartfonów i innych przenośnych gadżetów ta opcja nie zawsze jest optymalna - wszystko zależy od tego, jak gadżet zostanie umieszczony w kieszeni lub etui. W niektórych przypadkach - na przykład podczas noszenia smartfona w zwykłej kieszeni spodni - taki przewód może się mocno giąć w okolicy wtyczki, na skutek czego szybko staje się bezużyteczny; w takich przypadkach należy zwrócić uwagę na wtyczki w kształcie litery L lub zakrzywione (patrz poniżej).

- w kształcie litery L. Wtyczki wygięte pod kątem 90° w kształcie litery L. Przeznaczone głównie do użytku ze smartfonami i innymi urządzeniami przenośnymi: podczas noszenia takie urządzenia można ustawić w taki sposób, aby wygięta wtyczka była wygodniejsza niż wtyczka prosta. Konstrukcja w kształcie litery L może okazać się najlepszym wyborem również dla sprzętu stacjonarnego, w którym przewód słuchawek zbliża się do złącza pod kątem prostym - na przykład taka sytuacja często występuje w komput...erach i laptopach.

- Pod kątem 45°. Odmiana opisanej powyżej wtyczki w kształcie litery L, wygięta nie pod kątem prostym, ale pod mniejszym (niekoniecznie dokładnie 45°). Przeznaczona jest również głównie do sprzętu kieszonkowego, a przy takim zastosowaniu takie wtyczki są uważane za jeszcze wygodniejsze i bardziej niezawodne niż tradycyjne w kształcie litery L. Ale w przypadku urządzeń stacjonarnych nie ma sensu specjalnie szukać modelu z podobnym złączem (chociaż technicznie takie jej użycie jest całkiem możliwe).

Podłączenie kabla

Sposób podłączenia kabla do słuchawek.

- Jednostronny. W takich modelach kabel jest podłączony tylko do jednej słuchawki. Ta opcja jest wygodniejsza i mniej podatna na zaplątanie, ale słuchawki muszą mieć opaskę, pałąk lub uchwyt na szyję, aby było gdzie schować kabel prowadzący do drugiego ucha.

- Dwustronny. W takich modelach do każdej słuchawki podłącza się osobno kabel (kabel do tego jest zwykle „rozwidlony” bliżej słuchawek, a czasem przy samej wtyczce). To jedyna opcja dostępna technicznie dla słuchawek bezopaski, pałąka lub uchwytu na szyję. Jednocześnie dwustronne mogą być również słuchawki nauszne, z opaską - w szczególności w modelach wysokiej klasy hi-fi i hi-end, gdzie taka konstrukcja jest przewidziana w celu zmniejszenia wpływu kabli na siebie.

Długość kabla

Długość kabla dostarczanego ze słuchawkami z odpowiednią łącznością.

Optymalna długość kabla zależy od planowanego korzystania ze słuchawek. Tak więc w przypadku gadżetów kieszonkowych często wystarcza 1 metr lub mniej, w przypadku komputera pożądane jest już posiadanie przewodu o długości 1-2 m, a najlepiej 2-3 m. A modele z dłuższymi kablami - 3 - 5 m, a nawet więcej - są przeznaczone głównie do określonych zadań, takich jak podłączenie do telewizora lub używanie w studiach nagraniowych.

Przypomnijmy, że w niektórych modelach kabel jest odpinany (patrz poniżej) i w razie potrzeby można go wymienić na dłuższy lub krótszy. Należy również pamiętać, że istnieją przedłużacze, które pozwalają zwiększyć długość głównego przewodu; taki kabel może nawet wchodzić w skład zestawu, ten punkt (i długość dodatkowego kabla) jest zwykle określony w uwagach.

Zasięg

Zasięg słuchawek bezprzewodowych (patrz „Typ połączenia”).

Oceniając zasięg należy pamiętać, że parametr ten jest raczej umowny i faktyczny zasięg może nieznacznie różnić się od zadeklarowanego (najczęściej w dół). Tak więc przy połączeniu przez kanał radiowy wskazany jest zasięg dla idealnych warunków - bez zakłóceń i przeszkód na ścieżce sygnału. W przypadku modeli Bluetooth zasięg zależy również od mocy modułu Bluetooth w urządzeniu, do którego podłączone są słuchawki. A wydajność kanału podczerwieni może spaść w czasie upałów lub w jasnym świetle słonecznym. Więc wybierając ze względu na ten wskaźnik, warto wziąć pewien zapas.

Z drugiej strony warto zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, ogólnie wskazany zasięg dość trafnie opisuje możliwości słuchawek i na jego podstawie całkiem da się ocenić i porównać ze sobą różne modele. Po drugie, nawet w najskromniejszych słuchawkach bezprzewodowych zasięg komunikacji wynosi około 8-10 m, 11-20 m jest uważany za średni wskaźnik, a dość duża liczba urządzeń może działać na odległości kilkudziesięciu, a nawet setek metrów. Dlatego warto zwracać uwagę na zasięg głównie w tych przypadkach, gdy planuje się oddalić się od źródła sygnału na znaczną odległość - od 5 m lub więcej - lub słuchać dźwięku przez ściany.

Rodzaj kabla

Rodzaj kabla przewidzianego w konstrukcji lub w zestawie słuchawek. Należy pamiętać, że ten parametr ma znaczenie zarówno w przypadku modeli przewodowych lub kombinowanych (patrz „Typ połączenia”), jak i niektórych modeli bezprzewodowych - w szczególności słuchawek dousznych i dokanałowych bez mocowania, w których przewód łączy jedną słuchawkę z drugą.

- Okrągły. Klasyczny przewód okrągły - prosty (nieskręcony), bez oplotu i innych akcesoriów. Jest niedrogi i w większości przypadków dość praktyczny, dzięki czemu występuje w większości współczesnych słuchawek. Wadą jest to, że przy małej grubości okrągły przewód ma tendencję do plątania się; dlatego ten rodzaj jest uważany za niezbyt wygodny w przypadku słuchawek kompaktowych, takich jak słuchawki douszne lub dokanałowe (patrz „Konstrukcja”), które często muszą być noszone w kieszeni lub torebce.

- Płaski. Główną zaletą płaskiego kabla jest to, że nie plącze się tak bardzo, jak okrągły, przez co znacznie łatwiej go rozplątać. Jest to szczególnie ważne w przypadku słuchawek dousznych i dokanałowych, które często są zwijane w celu przechowywania lub przenoszenia. Jednak większe modele nauszne mogą być również wyposażone w płaski przewód.

- Bez przewodu (true wireless). Ten rodzaj jest wskazany dla konkretnej kategorii słuchawek bezprzewodowych - modeli wykonany...ch w postaci pary osobnych urządzeń i generalnie niczym nie połączonych. Taki minimalizm zapewnia pewną wygodę: po prostu nic nie gubi się pod dłońmi, nie uciska szyi itp. Takie słuchawki są zwykle dokanałowe lub douszne (patrz „Konstrukcja”), a przy prawidłowym założeniu ściśle przylegają do uszu. Jednocześnie trudno jest wyposażyć takie urządzenia w pojemne baterie, co nieuchronnie wpływa na czas ciągłej pracy; a prawdopodobieństwo utraty jednej lub obu słuchawek na raz jest zauważalnie wyższe niż w przypadku bardziej tradycyjnych modeli.

- Opaska na szyję. Przewód tak czy inaczej przystosowany do noszenia na szyi - na przykład w postaci pętli, z której wychodzą dwie osobne słuchawki. Główną zaletą tej konstrukcji jest wygoda w ciągłym noszeniu: w razie potrzeby słuchawki można zdjąć i zostawić zawieszone na opasce, a następnie szybko założyć z powrotem. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że ten typ występuje głównie w modelach dousznych i donakałowych, dla których wspomniana zaleta jest szczególnie istotna.

- Okrągły, w oplocie. Przewód okrągły, uzupełniony oplotem zewnętrznym - zwykle tekstylnym. Szczegóły dotyczące przewodu okrągłego znajdują się powyżej. A obecność oplotu daje takiemu kablowi szereg zalet w stosunku do klasycznego, w „gołej” izolacji. Tak więc przewód okazuje się trwalszy, niezawodny i odporny na załamania i naciski, mniej plącze się, ma solidny wygląd, a w niektórych modelach oplot zapewnia również ekranowanie przed zakłóceniami zewnętrznymi. Wadą tych zalet jest podwyższona cena.

- Okrągły, skręcony. Okrągły kabel zwijany jako sprężyna. Głównymi zaletami takiego przewodu jest to, że po pierwsze praktycznie się nie plącze, a po drugie może zauważalnie rozciągać się w stosunku do swojej pierwotnej długości. Ta ostatnia fukcja jest bardzo wygodna, jeśli w trakcie korzystania ze słuchawek trzeba zmienić odległość do źródła sygnału. Wadami skręconego kabla są nieporęczność i stosunkowo wysoki koszt. Dlatego jest stosowany głównie w słuchawkach średniego i najwyższego poziomu, m.in. w profesjonalnych modelach.

- Okrągły, pleciony. Kabel składa się z dwóch drutów skręconych w spiralę. Warto odróżniać ten rodzaj od skręconego przewodu - w tym przypadku nie mówimy o sprężynie. Taki kabel wyróżnia się przede wszystkim niezwykłym wyglądem; dla większej oryginalności okablowanie może być wykonane w różnych kolorach. Jest też nieco bardziej odporny na splątanie niż klasyczny okrągły, choć wiele zależy od grubości. Jednocześnie poszczególne druty mogą być zauważalnie cieńsze niż pełny przewód okrągły, co nieznacznie zmniejsza niezawodność.

- Zamek błyskawiczny. Przewód dwustronny (patrz „Podłączenie kabla”), z pojedynczymi drutami ukrytymi w połówkach zamka błyskawicznego. Zapięcie nie obejmuje całej długości kabla, ale zwykle zajmuje połowę lub więcej. Same słuchawki z podobnym przewodem najczęściej należą do miniaturowych odmian - dokanałowych lub dousznych. Takie modele są bardzo wygodne w „pakowaniu” i „rozpakowywaniu” do przechowywania i przenoszenia: po zapięciu na suwak można połączyć dwa przewody w jeden, a gdy słuchawki znów będą potrzebne, odpiąć je rozłączając. Dzięki temu zapięty zamek błyskawiczny jest bardzo odporny na plątanie. I takie akcesorium wygląda dość nietypowo.

- W postaci sznurka. Przewód, który wygląda jak sznurek - jak te używane w butach lub ubraniach. Warto odróżniać taki kabel od opaski na szyję (patrz wyżej) - w tym przypadku nie mamy na myśli sposobu noszenia przewodu, a konkretny rodzaj oplotu. Taki przewód ma porównywalną szerokość do przewodu płaskiego, dzięki czemu jest odporny na plątanie. Jednak główną zaletą tego rodzaju jest wciąż jego oryginalny wygląd: „sznurki” są często wykonane w jasnych kolorach, można je pomalować na kilka kolorów, uzupełnić wzorem itp.

Kabel odpinany

Słuchawki, w których kabel jest odpinany i można go odłączyć. Jako uchwyt zwykle działa standardowe gniazdo mini-Jack 3,5 mm, czasami złącze USB, a sam przewód może nawet nie znajdować się w zestawie.

Ta funkcja jest popularna przede wszystkim wśród modeli kombinowanych, patrz „Typ połączenia”: podczas pracy w trybie bezprzewodowym kabel można odłączyć, aby nie zwisał na próżno. Ale w przypadku słuchawek czysto przewodowych główną wygodą jest to, że w razie potrzeby „rodzimy” przewód można zastąpić innym, który różni się długością, typem (patrz powyżej), złączem itp. Można nawet mieć kilka odpinanych kabli o różnej specyfikacji i zmieniać je w razie potrzeby. Dodatkowo w przypadku uszkodzenia odpinanego kabla nie trzeba kupować nowych słuchawek ani jechać do warsztatu - wystarczy kupić nowy kabel.

Wady tej opcji obejmują ryzyko zgubienia przewodu, a także nieco zwiększone prawdopodobieństwo zniekształceń z powodu obecności dodatkowych złączy.

Dźwięk

Format audio obsługiwany przez słuchawki.

- Stereo. Dźwięk dwukanałowy, pozwalający w pewnym stopniu stworzyć efekt dźwięku przestrzennego (ze względu na różnicę w prawym i lewym przewodzie). Konstrukcja słuchawek (dwa głośniki, po jednym na każde ucho) została początkowo „zaostrzona” specjalnie pod stereo, więc zdecydowana większość modeli obsługuje ten konkretny format dźwięku.

- Mono. Dźwięk jednokanałowy, który nie tworzy efektu dźwięku przestrzennego. To oznaczenie oznacza, że ten model jest wyposażony w jedną słuchawkę ; na rynku istnieją jednak dwa rodzaje takich urządzeń. Pierwszy to zestaw słuchawkowy, który początkowo ma tylko jedną muszlę i jest przeznaczony do sytuacji, w których drugie ucho musi być otwarte (na przykład, aby pracować przez telefon w biurze). Drugi to urządzenia true wireless (patrz „Typ kabla”), sprzedawane pojedynczo, aby zastąpić zgubioną słuchawkę z oryginalnej pary.

- 5.1. Format 5.1 został pierwotnie zaprojektowany do tworzenia dźwięku przestrzennego, który może nadchodzić z dowolnej strony ("surround"). Zakłada obecność 5 głównych kanałów (centralny, przedni lewy/prawy, tylny lewy/prawy) i jednego do basu. W słuchawkach ten efekt dźwiękowy uzyskuje się dzięki zastosowaniu wielu głośników w każdej muszli. Takie modele są uważane za optymalne do oglądania filmów z dźwiękiem wielokanałowym oraz do gier - zapewniają one potężny efekt zanurzenia. Z drugiej zaś strony, takie sł...uchawki nie są tanie, ponadto potrzebują specjalnego sposobu podłączenia (np. za pomocą USB).

- 5.1 (wirtualny). Modele z obsługą dźwięku przestrzennego 5.1 (patrz wyżej), w których efekt przestrzenny uzyskuje się nie dzięki liczbie głośników, ale dzięki specjalnym technologiom przetwarzania dźwięku. Zmniejsza to nieco dokładność w porównaniu do „niewirtualnego” układu wielokanałowego, ale pozwala znacznie obniżyć koszt i wagę słuchawek. Jednak w takich modelach może być również kilka głośników - na przykład do separacji częstotliwości.

- 7.1. Format 7.1 to opisany powyżej wielokanałowy 5.1, uzupełniony o dwa dodatkowe kanały główne. Lokalizacja tych kanałów zależy od konkretnej wersji 7.1, ale w każdym razie wzmacniają one efekt przestrzennosći. Z drugiej strony pełne wsparcie dla tego formatu wyraźnie wpływa na wymiary, wagę i cenę słuchawek, a modeli z dźwiękiem 7.1 produkuje się zauważalnie mniej niż 5.1.

- 7.1 (wirtualny). „Wirtualna” wersja opisanego powyżej formatu 7.1, w której efekt dźwięku przestrzennego jest zapewniany głównie poprzez specjalne przetwarzanie sygnału, a nie przez obecność oddzielnych przetworników dla każdego kanału. Podobnie jak w wirtualnym 5.1, ten format działania nieco obniża dokładność dźwięku, ale ta różnica jest często niezauważalna, a same słuchawki są prostsze i tańsze. Dlatego większość współczesnych modeli 7.1 obsługuje właśnie wirtualny format tego dźwięku.

- 9.1 (wirtualny). Dalszy rozwój pomysłu dźwięku wielokanałowego: 5 kanałów, jak w 5.1 (patrz wyżej), uzupełnionych o 4 dodatkowe kanały dla dokładniejszej lokalizacji słyszalnego dźwięku. Podobnie jak w innych formatach wirtualnych, przestrzenność w tym przypadku jest zapewniana przez specjalne algorytmy przetwarzania.

Warto pamiętać, że rzeczywisty dźwięk będzie zależał nie tylko od słuchawek, ale także od źródła sygnału: np. nagranie monofoniczne nawet w słuchawkach 9.1 nie stanie się przestrzenne.

Impedancja

Impedancja to nominalna rezystancja słuchawek na przepływ prądu przemiennego, takiego jak sygnał audio.

Przy niezmienności wszystkich pozostałych parametrów, wyższa impedancja zmniejsza zniekształcenia, ale wymaga mocniejszego wzmacniacza - inaczej słuchawki po prostu nie będą w stanie wytworzyć wystarczającej głośności. W związku z tym wybór rezystancji zależy przede wszystkim od tego, do którego źródła sygnału planuje się podłączać słuchawki. Tak więc w przypadku przenośnego gadżetu (smartfona, odtwarzacza kieszonkowego) optymalny wskaźnik to 16 omów lub mniej, niezły - 17-32 omy. Wyższe wartości - 33 - 64 omy i 65 - 96 omów - będą wymagały dość mocnych wzmacniaczy, takich jak te stosowane w komputerach i telewizorach. Modele o impedancji 96 - 250 omów i większej są przeznaczone głównie do sprzętów audio o klasie Hi-End i do użytku profesjonalnego; w takich przypadkach szczegółowe zalecenia dotyczące wyboru można znaleźć w specjalnych źródłach.

Pasmo przenoszenia

Zakres częstotliwości dźwięku, które mogą odtwarzać słuchawki.

Im szerszy ten zakres, tym pełniej słuchawki odtwarzają spektrum częstotliwości dźwięku, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo, że zbyt niskie lub zbyt wysokie częstotliwości będą niedostępne. Należy jednak uważać na pewne niuanse. Przede wszystkim przypomnijmy, że zakres słyszenia dla ludzkiego ucha wynosi średnio od 16 Hz do 22 kHz, a dla pełnego obrazu wystarczy, że słuchawki pokryją ten zakres. Jednak nowoczesne modele mogą zauważalnie wykraczać poza te granice: w wielu urządzeniach dolny próg nie przekracza 15 Hz, a nawet 10 Hz, a górny może sięgać 25 kHz, 30 kHz, a nawet więcej. Tak szerokie zasięgi same w sobie nie dają praktycznych zalet, ale zwykle wskazują na wysoką klasę słuchawek, a niekiedy podawane są jedynie w celach promocyjnych.

Drugą ważną kwestią jest to, że szeroki zakres częstotliwości sam w sobie nie jest gwarancją dobrego dźwięku: jakość dźwięku zależy również od szeregu parametrów, przede wszystkim od charakterystyki częstotliwościowej słuchawek.

Czułość

Nominalna czułość słuchawek. Technicznie rzecz biorąc, jest to głośność, z jaką brzmią słuchawki, gdy podawany jest do nich pewien standardowy sygnał ze wzmacniacza. Tak więc czułość jest jednym z parametrów określających ogólną głośność słuchawek: im jest wyższa, tym głośniejszy będzie dźwięk przy tym samym poziomie sygnału wejściowego i pozostałych parametrach niezmienionych. Jednak warto pamiętać, że poziom głośności zależy również od rezystancji (impedancji, patrz wyżej); co więcej, do konkretnego urządzenia warto dobrać słuchawki najpierw ze względu na impedancję, a dopiero potem - ze względu na czułość. W takim przypadku jeden parametr można skompensować innym: na przykład model o dużej rezystancji i wysokiej czułości będzie w stanie działać nawet na stosunkowo słabym wzmacniaczu.

Jeśli chodzi o konkretne liczby, to słuchawki ze wskaźnikami 100 dB lub mniej są przeznaczone głównie do użytku w cichym otoczeniu (w niektórych z tych modeli czułość nie przekracza 90 dB). Do użytku na zewnątrz, w transporcie i innych podobnych warunkach pożądane jest posiadanie bardziej czułych słuchawek - około 101 - 105 dB, a nawet 110 dB. W niektórych modelach wskaźnik ten może osiągać 116-120 dB, a nawet więcej.

Warto też zwrócić uwagę, że parametr ten ma znaczenie tylko dla połączenia przewodowego według st...andardu analogowego - na przykład przez mini-jack 3,5 mm. Podczas korzystania z interfejsów cyfrowych typu USB i kanałów bezprzewodowych, takich jak Bluetooth, dźwięk jest przetwarzany we wbudowanym konwerterze słuchawkowym, a jeśli planuje się użycie go głównie w ten sposób, czułości można nie brać pod uwagę.

Średnica głośnika

Średnica głośnika słuchawkowego; w modelach z kilkoma przetwornikami (patrz „Liczba przetworników”) z reguły brany jest pod uwagę rozmiar największego głośnika, inne rozmiary mogą się określać w uwagach.

Ogólnie parametr ten ma znaczenie przede wszystkim w przypadku słuchawek nausznych (patrz „Konstrukcja”). W nich przetworniki mogą mieć różne rozmiary; im większy, tym bardziej nasycony dźwięk i tym lepiej głośnik odtwarza basy, jednak duże przetworniki mają odpowiedni wpływ na wymiary, wagę i cenę słuchawek. Natomiast słuchawki dokanałowe i douszne z definicji mają bardzo małe głośniki, a bogaty bas osiągany jest dzięki innym cechom konstrukcyjnym.

Rodzaj przetworników

Rodzaj przetworników dźwięku zainstalowanych w słuchawkach. Rodzaj określa zasadę działania przetworników i niektóre cechy ich konstrukcji.

- Dynamiczne. Najprostszy typ przetworników działających na zasadzie elektromagnesu. Ze względu na połączenie niskiego kosztu z całkiem przyzwoitą wydajnością jest również najczęściej spotykany, szczególnie wśród słuchawek klasy podstawowej i średniej. Taki przetwornik składa się z magnesu, cewki umieszczonej w jego polu i membrany przymocowanej do cewki. Kiedy prąd przemienny (sygnał) płynie przez cewkę, ona zaczyna wibrować, przenosząc wibracje do membrany i wytwarzając dźwięk. Z akustycznego punktu widzenia głównymi zaletami dynamicznych przetworników jest szeroki zakres częstotliwości i dobra głośność, wadą jest stosunkowo duże prawdopodobieństwo zniekształceń, zwłaszcza gdy przetwornik jest zużyta.

- Armaturowe. Rodzaj modyfikacji dynamicznych przetworników (patrz odpowiedni paragraf), stosowany głównie w wysokiej jakości słuchawkach dokanałowych. Konstrukcja takiego przetwornika oparta jest na metalowej płytce w kształcie litery U. Jeden koniec jest nieruchomy, drugi, ruchomy, znajduje się między biegunami magnesu trwałego, a wokół niego (bliżej poprzeczki) nawinięta jest cewka, przez którą przepływa prąd sygnałowy. Wibrując pod wpływem tego prądu, ruchoma część płytki przenosi drgania na sztywną membranę, do której jest połączona cienką igłą.... Technologia ta pozwala uzyskać dobrą głośność i niskie zniekształcenia przy bardzo małych rozmiarach samej słuchawki. Wady armaturowych przetworników, oprócz ich wysokich kosztów, to nierównomierna charakterystyka częstotliwościowa i stosunkowo wąski zakres częstotliwości. Jednak w drogich słuchawkach tego typu można dostarczyć jednocześnie kilka przetworników, m.in. na zasadzie hybrydowej (patrz odpowiedni paragraf).

- Hybrydowe. Hybrydowymi nazywano zwykle urządzenia, łączące dynamiczne i armaturowe przetworniki. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat tych odmian, patrz powyżej; ich kombinacja służy do łączenia zalet i kompensowania wad. Z reguły w takich słuchawkach jest tylko jeden przetwornik dynamiczny, odpowiada on za niskie częstotliwości, a armaturowych może być kilka, dzielą one między siebie niską i wysoką częstotliwości. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie bardziej jednolitej odpowiedzi częstotliwościowej niż w modelach czysto armaturowych, jednak znacząco wpływa to na cenę.

- Planarne. Konstrukcja przetworników tego rodzaju obejmuje dwa silne magnesy trwałe, pomiędzy którymi znajduje się cienkowarstwowa przetwornik. Kształt samych słuchawek może być okrągły (przetworniki ortodynamiczne) lub prostokątny (izodynamiczne). Według zasady działania takie układy są podobne do dynamicznych, z tą poprawką, że w konstrukcji nie ma cewki - jej rolę pełni sama przetwornik z zastosowanymi ścieżkami przewodzącymi, do których doprowadzany jest sygnał audio. Z tego powodu praktycznie nie występują zniekształcenia związane z nierównomiernymi wibracjami membrany; ponadto dźwięk jako całość jest czysty i niezawodny, a charakterystyka częstotliwościowa jest równomierna. Główne wady słuchawek magnetyczno-planarnych to ich wysoki koszt, zwiększone wymagania dotyczące jakości sygnału i dość duże wymiary. Ponadto są one nieco gorsze od dynamicznych pod względem głośności i ogólnego zakresu częstotliwości.

- Elektrostatyczne. Podobnie do magnetyczno-planarnych (patrz odpowiedni paragraf), takie przetworniki są zaprojektowane zgodnie z zasadą „kanapki”. Jednak przetwornik w nich znajduje się nie między magnesami, ale między metalowymi siatkami i jest wykonana z bardzo cienkiej metalizowanej folii. Sygnał dźwiękowy jest podłączony do takiego systemu w specjalny sposób, a przetwornik zaczyna wibrować w wyniku przyciągania i odpychania od sieci, tworząc dźwięk. Przetworniki elektrostatyczne zapewniają bardzo wysoką jakość dźwięku, niskie zniekształcenia i wysoką wiarygodność, ale są nieporęczne, skomplikowane i drogie w użyciu. I chodzi nie tylko o wysoki koszt samych słuchawek - do ich działania potrzebne są dodatkowe, dopasowujące się wzmacniacze o wahaniu napięcia o setki, a nawet tysiące woltów, a takie urządzenia kosztują dużo i mają odpowiednie wymiary.

Liczba przetworników

Liczba przetworników zainstalowanych w każdej pojedynczej słuchawce. Jest wskazany tylko dla modeli z więcej niż jednym przetwornikiem.

Znaczenie tej funkcji zależy od typu przewodników (patrz wyżej). Tak więc w modelach hybrydowych z definicji jest ich kilka - zakres częstotliwości jest między nimi rozłożony, co ma pozytywny wpływ na charakterystykę częstotliwościową. W tym samym celu można zastosować kilka przetworników armaturowych. Dzięki tradycyjnej, dynamicznej zasadzie działania za pomocą kilku przewodników, można również zapewnić efekt trójwymiarowego dźwięku (patrz „Dźwięk”).

W każdym razie słuchawki z dużą liczbą przetworników, przy równych wszystkich innych parametrach, będą bardziej zaawansowane, ale także droższe.

Współczynnik zawartości harmonicznych

Współczynnik zawartości harmonicznych wytwarzanych przez ten model słuchawek.

Ten parametr określa wielkość zniekształceń harmonicznych wprowadzanych przez słuchawki do odtwarzanego dźwięku. Im niższy on jest, tym mniej zniekształceń, tym czystszy i bliższy oryginałowi jest dźwięk. Tak więc wskaźnik 1% lub więcej można uznać w najlepszym przypadku za tolerowany, od 0,5% do 1% - dobry, mniej niż 0,5% - doskonały (takie wskaźniki są dopuszczalne nawet w przypadku słuchawek monitorowych) i mniej niż 0,1% - prawie idealny.

Należy pamiętać, że sam niski współczynnik zawartości harmonicznych nie gwarantuje wysokiej jakości dźwięku - wiele zależy od innych cech słuchawek, przede wszystkim od charakterystyki częstotliwościowej.

Pasmo przenoszenia

Zakres częstotliwości dźwięku, które mikrofon słuchawek może normalnie „słyszeć”.

Teoretycznie im szerszy jest ten zakres, tym bardziej zaawansowany i wyższej jakości mikrofon, tym bliższy przekazywany przez niego dźwięk do rzeczywistego. W praktyce jednak szeroki zakres częstotliwości nie zawsze jest wymagany. Tak więc zakres pracy ludzkiego ucha to około 16 - 22 000 Hz, a nawet wtedy nie każdy słyszy jego górną granicę. A mowa ludzka zwykle obejmuje częstotliwości od 500 Hz do 2 kHz, przynajmniej ten zakres jest uważany za wystarczający do jej nadawania. Jeśli więc potrzebny jest mikrofon do prostych zadań, takich jak komunikacja przez Skype lub czat w grze, można zignorować zakres częstotliwości: nawet w najskromniejszych modelach on jest więcej niż wystarczający do normalnego nadawania mowy.

Czułość

Czułość własnego mikrofonu słuchawek.

Im czulszy mikrofon, tym wyższy poziom sygnału z niego, przy tej samej głośności, i tym lepiej ten model nadaje się do wychwytywania cichych dźwięków. I odwrotnie, niska czułość umożliwia filtrowanie szumów tła. Jednocześnie warto zauważyć, że te niuanse są ważne głównie przy profesjonalnej pracy z dźwiękiem. A przy prostych zadaniach, takich jak komunikacja głosowa przez telefon czy internet, czułość nie ma większego znaczenia: w słuchawkach tej specjalizacji dobierana jest tak, aby zapewnić działanie mikrofonu.

Redukcja szumów

System redukcji szumów we własnym mikrofonie słuchawek.

Jak sama nazwa wskazuje, taki system ma na celu wyeliminowanie obcych szumów - przede wszystkim podczas rozmów. Zwykle opiera się na filtrze elektronicznym, który przepuszcza dźwięk ludzkiego głosu, ale wycina dźwięki otoczenia, takie jak hałas miasta, szum wiatru w grillu mikrofonu itp. W rezultacie nawet w hałaśliwym otoczeniu, dzięki redukcji szumów mikrofonu, mowa jest czysta i zrozumiała; jednak system nieuchronnie wprowadza zniekształcenia w końcowym dźwięku, ale w tym przypadku nie są one krytyczne.

Wyłączenie mikrofonu

Możliwość wyciszenia własnego mikrofonu słuchawek za pomocą specjalnego przycisku lub przełącznika.

Funkcja ta jest przydatna głównie do rozmów przez telefon, Skype itp. Przydaje się w sytuacjach, gdy trzeba oderwać się od głównej rozmowy i powiedzieć coś, czego rozmówca nie musi słyszeć. Wyciszenie mikrofonu jest łatwiejsze i bezpieczniejsze niż zakrycie go ręką lub odłączenie całych słuchawek.

Warto zauważyć, że możliwość wyłączenia mikrofonu może być zapewniona w samym programie do komunikacji (na przykład ten sam Skype). Jednak wygodniej może być użycie przełącznika na słuchawkach.

Elastyczna konstrukcja

Ta cecha zwykle oznacza, że mikrofon jest przymocowany do słuchawek za pomocą specjalnego elastycznego ramienie. Elastyczna konstrukcja zapewnia dodatkową elastyczność w ustawianiu mikrofonu względem ust użytkownika i ułatwia wybór optymalnej pozycji w celu uzyskania najlepszej jakości dźwięku.

Regulacja głośności

Obecność własnej regulacji głośności w słuchawkach. Taki regulator może być umieszczony zarówno na przewodzie, jak i na jednej z muszli (ta ostatnia opcja jest typowa dla modeli bezprzewodowych). W każdym razie ta funkcja pozwala w łatwy sposób regulować głośność: w tym celu nie trzeba wchodzić do ustawień komputera, wciskać przycisków na odtwarzaczu czy smartfonie itp., wystarczy skorzystać z dostępnego regulatora. Z drugiej strony dodatkowe wyposażenie komplikuje i zwiększa koszt konstrukcji, a także zwiększa prawdopodobieństwo zniekształceń. Z tego powodu regulacja głośności praktycznie nie występuje w profesjonalnych słuchawkach.

Bass Boost

Funkcja wzmocnienia niskich częstotliwości - dla mocnego i bogatego basu. Często implementuje się jako pojedynczy przycisk, który faktycznie może „włączać i wyłączać bas”. Jest to wygodniejsze niż regulacja niskich częstotliwości za pomocą korektora; ponadto do wzmocnienia basu można zastosować różne specjalne technologie.

Automatyczne wstrzymanie

Funkcja, która pozwala na automatyczne wstrzymanie odtwarzania utworu po zdjęciu słuchawek (lub jednej słuchawki).

Automatyczne wstrzymywanie występuje głównie w modelach bezprzewodowych (patrz „Typ połączenia”) formatu true wireless (patrz „Typ kabla”); istnieją jednak inne typy słuchawek z tą funkcją - na przykład z połączeniem kombinowanym i konstrukcją nauszną. W każdym razie za działanie automatycznego wstrzymania zwykle odpowiada czujnik zbliżeniowy, który uruchamia się, gdy słuchawkę odsuwa się od ucha. Funkcja ta jest szczególnie przydatna w sytuacjach, w których po zdjęciu słuchawek nie ma czasu na ręczne wstrzymanie odtwarzania - np. trzeba pilnie zareagować na to, co dzieje się w pobliżu. Jednocześnie niektóre modele są w stanie automatycznie wznowić odtwarzanie, gdy słuchawka wróci na swoje miejsce, jednak ta funkcja nie jest ściśle wymagana - jej obecność należy wyjaśnić osobno.

Wbudowany wzmacniacz

Obecność wbudowanego wzmacniacza mocy w słuchawkach.

Ta funkcja jest pomyślana w celu usunięcia części obciążenia ze wzmacniacza używanego w źródle sygnału. Pomaga to zredukować zniekształcenia i poprawić jakość dźwięku. Dodatkowo wzmacniacz słuchawkowy może zapewniać dodatkowe narzędzia do regulacji dźwięku - na przykład korektor z zestawem presetów. Z drugiej strony te słuchawki są drogie, a działanie wzmacniacza wymaga zasilacza (choć wiele modeli jest w stanie działać bez zasilania - w formacie zwykłych słuchawek). Ponadto opisane zalety dotyczą głównie sprzętu z wyższej półki i nawet tam nie są tak często wymagane. Dlatego produkuje się stosunkowo niewiele słuchawek z wbudowanym wzmacniaczem, a prawie wszystkie należą do klasy premium.

Wibracja

Obecność systemu wibracji w konstrukcji słuchawek.

Znaczenie i cel tej funkcji zależy od konstrukcji i specjalizacji słuchawek. Jednym z najpopularniejszych typów słuchawek z wibracjami są modele gamingowe (patrz „Przeznaczenie”), wykonane w pełnowymiarowym formacie Over Ear (patrz „Konstrukcja”). Silniki wibracyjne zainstalowane w każdej muszli tych słuchawek zaczynają działać przy określonych zdarzeniach w grze (eksplozjach, strzałach itp.) - dzięki temu poprawia się niezawodność dźwięku i zapewnia się lepszy efekt zanurzenia. Innym typem słuchawek z wibracjami są bezprzewodowe modele z uchwytem na szyję (patrz „Konstrukcja”), zwykle dokanałowe (patrz ibid.). W nich silnik wibracyjny jest zamontowany w uchwycie i służy do dodatkowych powiadomień - na przykład alertów o wchodzącym połączeniu lub SMS-ie.

Zewnętrzna karta dźwiękowa

Obecność zewnętrznej karty dźwiękowej w zestawie słuchawkowym.

Zewnętrzna karta dźwiękowa jest zwykle rodzajem adaptera, który łączy się z portem USB komputera lub laptopa i jest wyposażony w standardowe wyjścia audio (zwykle 3,5 mm mini-Jack). W rzeczywistości jest to zewnętrzny przetwornik cyfrowo-analogowy (DAC), stworzony specjalnie dla konkretnego modelu słuchawek. Ta funkcja występuje głównie w dwóch typach słuchawek - gamingowych i biurowych (patrz „Przeznaczenie”). W pierwszym przypadku znaczenie zewnętrznego przetwornika cyfrowo-analogowego polega przede wszystkim na zapewnieniu wysokiej jakości dźwięku z maksymalnym efektem zanurzenia (nie zawsze własna karta dźwiękowa do komputera/laptopa jest w stanie sprostać temu zadaniu). Ponadto oddzielna karta dźwiękowa może się przydać, jeśli wyjścia audio komputera są zajęte lub nie istnieją. Jeśli chodzi o modele biurowe, to w nich używa się zewnętrznych przetworników głównie w celu ułatwienia pracy ze specjalnym oprogramowaniem lub sprzętem do telefonii. Warto zauważyć, że w obu przypadkach zewnętrzne karty dźwiękowe często pełnią funkcje pilotów - w tym celu są one wyposażone w przyciski lub inne elementy sterujące (czujniki, kółka itp.).

Aktywna redukcja szumów

System ograniczający wpływ szumów otoczenia na słyszalność dźwięku w słuchawkach. Taki system, za pomocą osobnego mikrofonu, „słucha” dźwięków z zewnątrz i dostarcza do słuchawek te same dźwięki, ale w antyfazie. Dzięki temu hałas słyszany przez ludzkie ucho jest wyciszany prawie do zera, a użytkownik może cieszyć się dźwiękiem ze słuchawek bez zakłóceń, nawet w dość „głośnym” otoczeniu. To prawda, że aktywna redukcja szumów wpływa na czystość dźwięku, ale szum otoczenia może jeszcze bardziej zepsuć obraz.

Talk through (tryb przezroczysty)

Funkcja, która pozwala użytkownikowi słyszeć dźwięki otaczającego świata bez zdejmowania słuchawek.

Ta możliwość dotyczy głównie modeli o wysokim stopniu izolacji akustycznej; dlatego Talk-through można znaleźć głównie w modelach dokanałowych, a także w słuchawkach nausznych formatu Over Ear w zamkniętej konstrukcji akustycznej (wszystkie te cechy są opisane w rozdziale „Konstrukcja”). Za działanie tej funkcji odpowiada specjalny mikrofon, który „nasłuchuje” dźwięków otoczenia i przekazuje je do słuchawek. Dzięki temu można np. słuchać rozmówcy czy monitorować otoczenie na ruchliwej ulicy. A niektóre słuchawki z tą funkcją mają również bardziej zaawansowane funkcje, w tym automatyczne dostosowywanie się do sytuacji: na przykład istnieją modele, które mogą samodzielnie włączać się, aby transmitować mowę, „słysząc” głośny głos osoby w pobliżu.

Należy pamiętać, że większość modeli z funkcją Talk through ma również aktywną redukcję szumów (patrz powyżej), a „tryb przezroczysty” w nich jest jednym z trybów redukcji szumów. Są jednak możliwe wyjątki od tej reguły - tryb przezroczysty technicznie nie musi być łączony z redukcją szumów.

Multipoint

Technologia używana w modelach Bluetooth (patrz „Połączenie”), która umożliwia słuchawkom łączenie się z wieloma urządzeniami w tym samym czasie. Dzięki temu można np. posłuchać muzyki z laptopa, a gdy zadzwoni telefon komórkowy przełączyć słuchawki na rozmowę. Ta technologia ma swoje cechy specyficzne u różnych producentów, dlatego jeśli funkcja multipoint jest dla użytkownika krytyczna, warto osobno wyjaśnić szczegóły jej działania w wybranym modelu.

chip NFC

NFC to technologia komunikacji bezprzewodowej krótkiego zasięgu (do 10 cm). Jednym z najpopularniejszych sposobów korzystania z tej funkcji w słuchawkach jest automatyczne parowanie Bluetooth (patrz „Połączenie”). Kiedy te słuchawki Bluetooth zostaną doprowadzone do źródła sygnału zgodnego z NFC (na przykład smartfona), urządzenia automatycznie rozpoznają się nawzajem, konfigurują parametry połączenia, a użytkownik musi jedynie potwierdzić połączenie. Ponadto można przewidzieć inne opcje korzystania z tej technologii - na przykład automatyczne rozpoczęcie odtwarzania po podniesieniu słuchawek do odtwarzacza.

Obsługa kodeków

Kodeki i dodatkowe technologie przetwarzania dźwięku obsługiwane przez słuchawki z połączeniem Bluetooth (patrz „Połączenie”). Początkowo transmisja dźwięku przez Bluetooth zapewnia dość silną kompresję sygnału; nie ma to krytycznego znaczenia przy nadawaniu mowy, ale może bardzo zepsuć wrażenia podczas słuchania muzyki. Aby wyeliminować tę wadę, stosuje się różne technologie, mianowicie aptX, aptX HD, aptX Low Latency, AAC i LDAC. Oczywiście, aby skorzystać z którejkolwiek z technologii, musi ona być obsługiwana nie tylko przez słuchawki, ale także przez urządzenie Bluetooth, z którym są one używane. A oto główne cechy każdej z opcji:

- aptX. Kodek Bluetooth zaprojektowany w celu radykalnej poprawy jakości dźwięku Bluetooth. Zgodnie z deklaracjami twórców pozwala na osiągnięcie jakości porównywalnej z płytą Audio CD (16 bitów/44,1 kHz). Zalety aptX są najbardziej zauważalne podczas słuchania wysokiej jakości treści (takich jak formaty lossless), ale nawet w przypadku zwykłego MP3 może zapewnić zauważalną poprawę dźwięku.

- aptX HD. Ewolucja i ulepszenie oryginalnego aptX, zapewniające czystość dźwięku porównywalną z dźwiękiem Hi-Res (24 bity/48 kHz). Podobnie jak w oryginale, zalety aptX HD są głównie zauważalne podczas słuchania treści o wysokiej jakości dźwięku, chociaż ten kodek n...ie będzie zbyteczny i dla MP3.

- aptX Low Latency. Specyficzna wersja opisanego powyżej aptX, której celem jest nie tyle poprawa jakości dźwięku, co zmniejszenie opóźnień podczas transmisji sygnału. Takie opóźnienia nieuchronnie występują podczas korzystania z Bluetooth; nie mają one krytycznego znaczenia dla słuchania muzyki, jednak podczas oglądania filmów lub grania w gry może wystąpić zauważalny brak synchronizacji między obrazem a dźwiękiem. Kodek aptX LL niweluje to zjawisko, zmniejszając opóźnienie do 32 ms - taka różnica jest niezauważalna dla ludzkiej percepcji (choć przy poważnych zadaniach jak praca studyjna z dźwiękiem jest wciąż za duża). Obsługę AptX LL można znaleźć przede wszystkim w słuchawkach gamingowych.

- aptX Adaptive. Ewolucja aptX; faktycznie łączy możliwości aptX HD i aptX Low Latency, jednak nie ogranicza się do tego. Jedną z głównych cech tego standardu jest tak zwana adaptacyjna szybkość transmisji bitów: kodek automatycznie dostosowuje rzeczywistą szybkość transmisji danych w oparciu o charakterystykę nadawanej treści (muzyka, dźwięk z gry, komunikacja głosowa itp.) i przeciążenie używanych częstotliwości. W szczególności pomaga to zmniejszyć zużycie energii i poprawić niezawodność komunikacji; a specjalne algorytmy pozwalają na nadawanie jakości dźwięku porównywalnej z aptX HD (24 bit/48 kHz), wykorzystując kilkakrotnie mniej przesyłanych danych. A minimalne opóźnienie transmisji danych (na poziomie aptX LL) sprawia, że ten kodek jest idealny również do gier i filmów.

- AAC. Kodek Bluetooth, używany głównie w przenośnych gadżetach Apple. Pod względem możliwości jest zauważalnie gorszy od bardziej zaawansowanych standardów, takich jak aptX lub LDAC: jakość dźwięku przy korzystaniu z AAC jest porównywalna z przeciętnym plikiem MP3. Jednak do słuchania tego samego MP3 to wystarczy, różnica staje się zauważalna tylko w bardziej zaawansowanych formatach. Wymagania sprzętowe AAC są niskie, a obsługa słuchawek jest niedroga.

- LDAC. Markowy kodek Bluetooth firmy Sony. Przewyższa nawet aptX HD pod względem przepustowości i potencjalnej jakości dźwięku, zapewniając dźwięk Hi-Res przy 24-bit/96kHz; istnieje nawet opinia, że to maksymalna jakość, jaką warto zapewniać w słuchawkach bezprzewodowych - dalsza poprawa będzie po prostu niezauważalna dla ludzkiego ucha. Z drugiej strony obsługa tego standardu nie jest tania, a gadżetów z takąobsługą wciąż jest mało - są to w szczególności smartfony Sony, a także urządzenia ze średniej i wyższej półki z systemem Android 8.0 Oreo i nowszym.

Wbudowany odtwarzacz

Własny odtwarzacz pozwala na słuchanie muzyki przez słuchawki bez dodatkowego sprzętu. Do przechowywania plików audio w takich modelach zwykle używa się wbudowanego dysku i/lub czytnika kart (patrz poniżej); również konstrukcja koniecznie zapewnia pilota do sterowania odtwarzaniem.

Ogólna wygoda tej funkcji jest oczywista. Konkretniej warto podkreślić, że takie słuchawki działają na własnym akumulatorze, a używane „w biegu” nie marnują energii ze smartfona czy innego przenośnego gadżetu. Z drugiej strony ze względu na ten sam akumulator i dodatkową elektronikę słuchawki są dość drogie, a funkcjonalność odtwarzacza jest zwykle ograniczona do najbardziej podstawowych funkcji i nie każdemu odpowiada. Więc ta opcja jest stosunkowo rzadka.

Pamięć wbudowana

Pojemność pamięci wbudowanej zainstalowanej w słuchawkach.

Ta funkcja występuje wyłącznie w modelach wyposażonych we wbudowany odtwarzacz (patrz powyżej), które mogą odtwarzać muzykę całkowicie samodzielnie, bez podłączania do urządzeń zewnętrznych. Jednak sprawa może nie ograniczać się do tego, istnieją słuchawki o bardziej rozbudowanych funkcjach - np. z możliwością rejestracji danych z czujników sprawności. W każdym razie im większa pojemność pamięci, tym więcej informacji można w niej przechowywać (dla porównania: utwory MP3 rzadko mają rozmiar większy niż 15 MB, natomiast rozmiar plików bezstratnych jest 4-5 razy większy). Przy tym ten parametr znacząco wpływa na koszt, a same wbudowane dyski są droższe niż karty pamięci w przeliczeniu na gigabajt pojemności. Dlatego takie dyski są mniej powszechne niż opcja alternatywna - czytniki kart (patrz poniżej).

Czytnik kart pamięci

Obecność w słuchawkach czytnika kart - urządzenia do odczytu wymiennych kart pamięci, najczęściej w formacie microSD.

Podobnie jak pamięć wbudowana (patrz wyżej), takie karty służą do przechowywania różnych informacji - najczęściej plików muzycznych (odpowiednio większość modeli z czytnikami kart ma również wbudowany odtwarzacz i może odtwarzać muzykę bez podłączania w ogóle do urządzeń zewnętrznych). W takim przypadku karta pamięci może być dodatkiem do pamięci wbudowanej lub jedynym obsługiwanym typem nośnika. Druga opcja jest znacznie bardziej powszechna: pamięć „wymienna” w przeliczeniu na gigabajt jest znacznie tańsza niż pamięć wbudowana. Dodatkowo, jeśli jedna karta nie wystarcza, muzykę można trzymać na kilku, „doładowując” czytnik kart w razie potrzeby.

Warto dodać, że nawet karty tego samego typu są zwykle produkowane w różnych standardach - na przykład oprócz „zwykłego” microSD popularność zyskały bardziej pojemne i zaawansowane karty microSDHC, a ostatnio także karty microSDXC. Te formaty nie są w 100% kompatybilne, dlatego przed użyciem czytnika kart należy wyjaśnić, jakie typy kart obsługuje.

Odbiornik FM

Wbudowany tuner pozwalający na odbiór audycji radiowych FM przy pomocy słuchawek - to w tym zakresie nadaje większość współczesnych stacji muzycznych (ponieważ umożliwia on nadawanie dźwięku w stereo). Innymi słowy słuchawki z tą funkcją pozwalają na słuchanie radia bez użycia dodatkowego sprzętu - chyba, że trzeba będzie podłączyć przewód, który w tym przypadku pełni rolę anteny.

Sterowanie dotykowe

Ta cecha oznacza, że elementy sterujące w słuchawkach to nie tradycyjne przyciski, które trzeba naciskać, a czujniki, które są wyzwalane dotykiem.

Sterowanie dotykowe jest nieco droższe niż sterowanie za pomocą przycisków, jednak ma kilka zalet. Po pierwsze, nadaje słuchawkom schludny i technologiczny wygląd, z minimalną ilością wystających części. Po drugie, czujniki są bardziej niezawodne i kompaktowe ze względu na brak ruchomych części. Po trzecie, korzystanie z nich jest fizycznie wygodniejsze, zwłaszcza z małymi słuchawkami. Te momenty są szczególnie istotne dla słuchawek formatu true wireless (patrz „Typ kabla”), więc to w nich najczęściej można znaleźć sterowanie dotykowe. Istnieją jednak wyjątki od tej reguły. Warto też wspomnieć, że różnica w cenie między przyciskami i czujnikami jest często prawie niezauważalna na tle kosztu słuchawek jako całości.

Wyświetlacz

Obecność wyświetlacza informacyjnego w etui do ładowania słuchawek TWS. Takie rozwiązanie pozwala na wizualne określenie poziomu naładowania gadżetu – bezpośrednio samych słuchawek lub etui (w zależności od możliwości każdego modelu). Jednak w wielu przypadkach dodatkowy ekran zwiększa rozmiar etui.

Materiał obudowy

Główny materiał użyty do wykonania obudowy słuchawek.

Większość współczesnych słuchawek jest wykonana z tworzywa sztucznego: jest niedrogie, a jednocześnie praktyczne, łatwe w obróbce i dobrze nadaje się nawet do skomplikowanych części. W przypadku takich modeli materiał obudowy nie jest w ogóle wskazany. Istnieją jednak bardziej szczegółowe opcje, mogą to być następujące:

- Metal. Głównymi zaletami obudów metalowych jest wysoka niezawodność i solidny wygląd - który również utrzymuje się przez długi czas dzięki odporności tego materiału na zarysowania. Ponadto metal może być również najlepszą opcją pod względem akustyki. Jednocześnie kosztuje znacznie więcej niż plastik, dlatego znajduje się głównie wśród dość zaawansowanych modeli, m.in. klasy Hi-Fi.

- Drewno. Drewno dzięki charakterystycznej kolorystyce i fakturze nadaje słuchawkom przyjemny i stylowy wygląd. Dodatkowo jest też przyjemne w dotyku, a wielu użytkownikom drewnianą powierzchnię kojarzy się z „ciepłym” i „miękkim” dźwiękiem, co może znacząco wpłynąć na subiektywne postrzeganie brzmienia słuchawek. Jednocześnie w rzeczywistości taka obudowa ma niewielki wpływ na jakość dźwięku, a rzeczywiste parametry akustyczne takich modeli mogą być różne. Co więcej, drewno jest rzadko używane w czystej postaci, zwykle łączy się je z innymi materiałami - w tym przypadku mówimy o plastiku, połączenie drewna i metalu opisano w...osobnym paragrafie (patrz poniżej).

- Drewno / metal. Zwykle w tym przypadku mają się na myśli metalowe obudowy z drewnianymi wstawkami. Szczegółowe informacje na temat cech tych materiałów można znaleźć powyżej. Tutaj zauważmy, że ta opcja jest uważana za bardziej zaawansowaną niż „zwykłe” drzewo (drewno z plastikiem), ale kosztuje odpowiednio.

- Ceramika. W słuchawkach zwykle wykorzystuje się wysokiej jakości ceramikę, która jest trwała, niezawodna i ma zaawansowane parametry akustyczne. Jednocześnie ten materiał jest bardzo drogi. Dlatego występuje w pojedynczych modelach, głównie w słuchawkach dokanałowych najwyższej klasy - do dużych obudów ceramika słabo się nadaje, bo takie urządzenia byłyby zbyt delikatne.

Dla dzieci

Słuchawki pierwotnie zaprojektowane dla dzieci. Od modeli „dorosłych” różnią się przede wszystkim wyglądem - zarówno mniejszymi rozmiarami, jak i (w większości modeli) charakterystycznym jasnym designem. Ponadto słuch dziecka jest bardziej wrażliwy na głośne dźwięki, a zbyt duża głośność dla dziecka jest wysoce niepożądana (w tym ze względów psychologicznych). W związku z tym słuchawki dla dzieci mogą mieć odpowiednie cechy - na przykład nieco obniżoną czułość, która nie pozwala na „kołysanie” dźwięku na wysoki poziom, czy ogranicznik głośności, którym może sterować tylko osoba dorosła.

Podświetlenie

Obecność własnego podświetlenia w konstrukcji słuchawek.

Ta funkcja nie wpływa na podstawową funkcjonalność, ale nadaje słuchawkom niezwykły wygląd. Przyda się tym, którzy kupują słuchawki nie tylko jako urządzenie audio, ale także jako stylowy dodatek - w szczególności dla miłośników gier komputerowych, czy melomanów, którzy chcą podkreślić swoją pasję.

Zasilanie

Źródło niezależnego zasilania używane przez słuchawki. W słuchawkach bezprzewodowych takie zasilanie jest z definicji potrzebne, w słuchawkach przewodowych może być potrzebne do pewnych funkcji - na przykład aktywnej redukcji szumów czy wbudowanego wzmacniacza.

- Akumulator. Własny wbudowany akumulator jest zwykle niewymienny. Takie zasilacze mogą być bardzo kompaktowe i zachowywać dobrą pojemność, dzięki czemu idealnie pasują do słuchawek miniaturowych (również się przydadzą te zalety do słuchawek nausznych). Ponadto akumulator pierwotnie wchodzi w skład zestawu. To prawda, że nie da się jego szybko wymienić, w przeciwieństwie do baterii alkalicznych - trzeba będzie naładować swoje „uszy”, co zajmuje trochę czasu; ale tej wady nie można nazwać krytyczną, a powyższe zalety wyraźnie ją przeważają. Dlatego ta konkretna opcja jest najpopularniejsza w naszych czasach.

- AAA. Wymienne baterie o standardowym rozmiarze, znane jako „małe paluszki” lub „cienkie paluszki”. Mają stosunkowo kompaktowe wymiary, jednak jak na standardy słuchawkowe są dość nieporęczne, dlatego są używane głównie w słuchawkach nausznych (patrz „Konstrukcja”) - jedną lub dwie z tych baterii można włożyć bezpośrednio do komory nausznika. Są jednak też modele bardziej miniaturowe, np. dokanałowe - w nich dodatkowa elektronika i baterie umieszczono w osobnej obudowie. Główną przewagą takiego zasilania nad akumulatorowym jest możliwość szybkiej wymiany wyczerpanych baterii na nowe i dalszego korzy...stania ze słuchawek. Jednocześnie w zestawie zwykle nie ma baterii, które trzeba dokupić osobno (przy czym albo regularnie kupuwać baterie jednorazowe, albo wydać pieniądze na dość drogie akumulatory z „ładowarką”).

- AA. Popularna odmiana wymiennych baterii, potocznie nazywanych „paluszkami”. Różnią się od opisanych powyżej AAA większym rozmiarem, przez co rzadko są używane w słuchawkach; reszta jest analogiczna.

Złącze ładowania

Rodzaj złącza służącego do ładowania wbudowanego akumulatora słuchawek, a dokładniej do podłączenia zewnętrznej ładowarki. Rolę takiego urządzenia może pełnić zasilacz sieciowy lub samochodowy, power bank, a nawet port USB komputera stacjonarnego lub laptopa (o ile jest odpowiedni kabel). Jednocześnie w modelach prawdziwie bezprzewodowych (true wireless) (patrz „Typ kabla”) przewód „ładowarki” jest podłączony do specjalnej stacji dokującej, w której podczas ładowania umieszczane są słuchawki (sama stacja ma zwykle własny akumulator i może również pracować jako autonomiczny power bank). W bardziej tradycyjnych rozwiązaniach bezprzewodowych i kombinowanych wejście ładowania często znajduje się na samej obudowie słuchawek. Jeśli chodzi o złącza, najczęściej stosowane są następujące opcje:

- microUSB. Mniejsza wersja złącza USB przeznaczona do urządzeń przenośnych. Pojawiła się dość dawno temu, ale w naszych czasach nie traci na popularności, jest używana przez absolutną większość producentów.

- USB C. Miniaturowe złącze USB, pozycjonowane między innymi jako potencjalny następca microUSB. W odróżnieniu od swojego poprzednika ma odwracalną konstrukcję, dzięki czemu wtyczkę można wkładać do gniazda z dowolnej strony. Nadal jest to stosunkowo rzadkie, ale sytuacja prawdopodobnie ulegnie zmianie w najbliższych latach.

- Lightning. Złącze markowe Ap...ple. Podobnie jak USB C ma odwracalną konstrukcję, będąc nieco wygodniejszym i bardziej niezawodnym, jednak korzystanie z Lightninga ogranicza się do produktów samego Apple i jego marki Beats.

Etui z ładowaniem indukcyjnym

Obecność ładowania indukcyjnego w etui dostarczanym z zestawie ze słuchawkami prawdziwie bezprzewodowymi (true wireless) (patrz „Typ kabla”).

Przypomnijmy, że etui w takich modelach wyposażone jest we własny akumulator i pełni rolę stacji ładującej dla samych słuchawek (m.in. z możliwością wykorzystania go jako przenośnego power banku). A ładowanie bezprzewodowe w tym przypadku jest wygodne przede wszystkim dlatego, że pozwala obejść się bez majstrowania przy łączeniu przewodów i nie zużywa złączy. Moc takiego ładowania jest zwykle stosunkowo niska, jednak ten moment nie jest krytyczny, biorąc pod uwagę stosunkowo małą pojemność akumulatorów w etui. Jednak zdecydowaną wadą jest dość wysoki koszt ładowarek indukcyjnycha; ponadto nie zawsze są one zawarte w zestawie dostawy.

Pojemność

Pojemność akumulatora zainstalowanego w słuchawkach o odpowiedniej konstrukcji (patrz „Zasilanie”).

Teoretycznie większa pojemność pozwala na większą autonomię, ale w praktyce czas pracy zależy również od zużycia energii przez słuchawki - i może ono być bardzo różne, w zależności od specyfikacji i cech konstrukcyjnych. Tak więc ten parametr ma drugorzędne znaczenie i przy wyborze warto zwrócić uwagę nie tyle na pojemność akumulatora, ile na bezpośrednio deklarowany czas pracy (patrz poniżej).

Czas pracy

Czas pracy słuchawek z własnym zasilaniem (patrz wyżej) na jednym ładowaniu akumulatora lub zestawie akumulatora

Z reguły w parametrach wskazuje się pewien średni czas pracy w warunkach standardowych; w praktyce będzie to zależało od intensywności użytkowania, poziomu głośności i innych parametrów pracy, a w modelach z wymiennymi bateriami - także od jakości konkretnych akumulatora. Niemniej jednak zgodnie z deklarowanym czasem można dość rzetelnie ocenić autonomię wybranych słuchawek i porównać je z innymi modelami. Jeśli chodzi o określone wartości, urządzenia stosunkowo „krótkotrwałe” mają autonomię do 8 h, wskaźnik 8 - 12 h można nazwać dobrym, 12 - 20 h - bardzo dobry, a w najdłużej działających słuchawkach czas pracy może przekroczyć 20 h.

Warto zaznaczyć, że w przypadku modeli z aktywną redukcją szumów (patrz powyżej) w tym paragrafie zwykle wskazuje się autonomię z włączonym tłumikiem szumów; czas pracy bez użycia tej funkcji można wskazywać osobno.

Czas pracy (bez redukcji szumów)

Czas pracy słuchawek z aktywną redukcją szumów (patrz powyżej) na jednym ładowaniu akumulatora (lub zestawie akumulatora), pod warunkiem, że nie jest używana redukcja szumów.

Ta funkcja jest dość „żarłoczna” pod względem poboru mocy - nawet połowa całej energii zużywanej przez słuchawki może zostać wykorzystana do jej pracy. W związku z tym w modelach z redukcją szumów można wskazać zarówno całkowitą autonomię (patrz „Czas pracy”), jak i autonomię z wyłączoną redukcją szumów.

Czas pracy (z etui)

Maksymalny czas pracy słuchawek TWS z uwzględnieniem ładowania z natywnym etui. Ale tym razem nie jest to ciągłe użytkowanie, obejmuje przerwy na doładowanie. W każdym razie ten parametr pozwala zrozumieć, na jak długo możesz opuścić sieć (na przykład, ile nocy spędzić w namiocie przy akompaniamencie ulubionego artysty).

Czas ładowania

Czas potrzebny do pełnego naładowania akumulatora w odpowiednio zasilanych słuchawkach (patrz powyżej).

W tym przypadku chodzi o czas ładowania akumulatora od 0 do 100% przy użyciu standardowej ładowarki (lub innej ładowarki o identycznej specyfikacji). W związku z tym w praktyce wskaźnik ten może różnić się od deklarowanego, w zależności od specyfiki sytuacji. Generalnie jednak jest całkiem możliwe, aby oceniać różne modele za jego pomocą i porównywać je ze sobą: słuchawki z krótszym deklarowanym czasem ładowania będą w rzeczywistości ładować się szybciej (wszystkie inne parametry są identyczne).

Zwracamy również uwagę, że wzrost pojemności akumulatora (i autonomii słuchawek) nieuchronnie oznacza wydłużenie czasu ładowania. Aby zrekompensować ten moment, można zastosować specjalne technologie szybkiego ładowania - jednak wpływają one na koszt i wymagają użycia specjalistycznych ładowarek.

Pojemność etui

Pojemność akumulatora zainstalowanego w etui (pokrowcu) na słuchawki.

Ten parametr ma znaczenie tylko dla modeli prawdziwie bezprzewodowych (true wireless) (patrz „Typ kabla”). Przypomnijmy, że takie słuchawki ładuje się z etui, które jest zwykle wyposażone we własny akumulator i faktycznie działa w trybie autonomicznego powerbanku. Znając pojemność akumulatora w etui oraz w słuchawkach można oszacować, na ile ładunków słuchawek wystarczy jedno ładowanie etui. Należy jednak pamiętać, że w procesie ładowania słuchawek część energii nieuchronnie wydatkowana jest na straty uboczne, a efektywna pojemność etui okazuje się być około 1,6 razy mniejsza niż deklarowana. Warto to uwzględniać w obliczeniach: na przykład etui z baterią o pojemności 300 mAh może faktycznie przenieść 300/1,6 = 187 mAh energii do słuchawek, a słuchawki 30 mAh z takiej akumulatora można w pełni naładować około 6 razy (187 / 30 ≈ 6).

Funkcja Power Bank

Funkcja Power Bank umożliwia ładowanie za pomocą etui ładującego nie tylko kompletnych słuchawek, ale także gadżetów podłączonych dodatkowo przez port USB, pełniąc rolę pełnowartościowego akumulatora Powerbank.

Waga

Waga całkowita słuchawek; w przypadku modeli prawdziwie bezprzewodowych (true wireless) (patrz „Typ kabla”) podana jest waga każdej pojedynczej słuchawki.

Ten parametr jest bezpośrednio związany z konstrukcją (patrz wyżej) i niektórymi cechami funkcjonalności. Na przykład wspomniane powyżej urządzenia true wireless są bardzo lekkie, ich waga nie przekracza 25 g. Bardziej tradycyjne słuchawki dokanałowe i douszne mogą być znacznie cięższe - do 50 g dla słuchawek dousznych i do 100 g dla większości słuchawek dokanałowych. Modele nauszne są przeważnie dość masywne: wśród nich jest wiele modeli o wadze 200 - 250 g, 250 - 300 g, a nawet ponad 300 g. Warto zaznaczyć, że znaczna waga słuchawek nausznych często nie jest wadą, ale zaletą: pozwala pewniej trzymać się głowy, stwarza wrażenie solidności i niezawodności, a najczęściej nie stwarza znacznych niedogodności.

Zestaw

Opcjonalne akcesoria i urządzenia dostarczane w zestawie ze słuchawkami.

- Nakładki silikonowe. Wymienne nakładki silikonowe stosowane w słuchawkach dokanałowych (patrz „Konstrukcja”). Zwykle do zestawu dołączonych jest kilka nakładek o różnych rozmiarach, co pozwala dopasować słuchawki do konkretnego użytkownika. Praktyczne zalety silikonu to miękkość, trwałość, ogólny komfort i jednocześnie niski koszt. To prawda, że pod względem właściwości akustycznych jest on nieco gorszy od poliuretanu (patrz poniżej) - uważa się, że nakładki silikonowe mogą odcinać zakres częstotliwości. Z drugiej strony ta różnica nie zawsze jest zauważalna nawet dla doświadczonych użytkowników.

- Nakładki z pianki poliuretanowej. Wymienne nakładki do słuchawek dokanałowych wykonane z pianki poliuretanowej. Materiał ten jest nieco droższy od silikonu, wymaga regularnego czyszczenia i ma krótszą trwałość - w tym ze względu na odkształcenia przy zużyciu. Z drugiej strony poliuretan jest idealny z akustycznego punktu widzenia, to właśnie te nakładki uważane są za najlepszy wybór dla miłośników słuchawek dokanałowych o wysokiej jakości dźwięku. Co więcej, większość tych słuchawek jest również wyposażona w nakładki silikonowe.

- Klips do noszenia. Klips służy do mocowania przewodu na kieszeni, kołnierzu, klapie ubrania itp. Zapewnia dodatkową wygodę: dzięki klipsowi przewód nie zwisa, zmniejsza prawdopodobieństwo dotknięcia go podczas nieostrożnego ruchu lub zaczepienia...o otaczający obiekt.

- Zaczepy na uszy. Odpinane urządzenia dodatkowo zabezpieczają każdą słuchawkę przy uchu. Warto pamiętać, że takich urządzeń nie należy mylić z mocowaniami zausznymi (patrz powyżej). Główna różnica polega na tym, że zaczepy są używane wyłącznie w niektórych modelach słuchawek dokanałowych i dousznych jako opcja dodatkowa. Innymi słowy, takie słuchawki można nosić bez zaczepu, podczas gdy mocowanie zauszne jest zwykle nieodpinane i zasadniczo nie można bez niego się obejść.

- Etui/pokrowiec. Futerał do przechowywania i przenoszenia słuchawek. Pokrowce to najczęściej miękkie futerały, chroniące słuchawki głównie przed zabrudzeniem i zajmujące minimum miejsca. Etui są wykonane z twardych materiałów, są trochę bardziej masywne, ale dobrze chronią przed wstrząsami, naciskiem i kontaktem z ostrymi przedmiotami. W każdym razie etui/pokrowiec z zestawu jest optymalne dla słuchawek i jest wygodniejsze niż prowizoryczny futerał.

- Etui ładujące. Etui - futerał wykonany z twardego materiału - jednocześnie pełniące rolę ładowarki. Ta funkcja jest bardzo popularna w modelach true wireless (patrz „Typ kabla”). Etui ładujące ma zwykle własny akumulator, a słuchawki są ładowane z tego akumulatora; ta konstrukcja zapewnia dodatkową wygodę pod kilkoma względami na raz. Po pierwsze, w rzeczywistości etui pełni również funkcję power banku - autonomicznego źródła zasilania; pojemność takiego „power banku” może być różna, ale zwykle wystarcza na kilka pełnych naładowań słuchawek (więcej szczegółów w rozdziale „Pojemność etui”). Po drugie, możliwość ładowania słuchawek bezpośrednio w etui zmniejsza ryzyko ich zgubienia. Po trzecie, sama procedura takiego ładowania jest dość wygodna - wystarczy podłączyć kabel do etui.

- Dodatkowy kabel. Dodatkowy kabel, dostarczany oprócz głównego, może mieć różne cechy i specjalizacje. Tak więc kable z zestawu mogą różnić się długością, rodzajem wtyczki, rodzajem przewodu, wyposażeniem dodatkowym (mikrofon, regulator głośności) itp. Te szczegóły w każdym przypadku należy wyjaśniać osobno. Tutaj zauważmy, że prawie wszystkie słuchawki z takim wyposażeniem mają odpinany kabel (sensowne jest uzupełnienie nieodpinanego przewodu tylko przedłużaczem i jest to osobne akcesorium - patrz poniżej).

- Przedłużacz. Rodzaj dodatkowego kabla, którego celem jest wyłącznie zwiększenie całkowitej długości przewodu. Dzięki przedłużaczowi można dostosować słuchawki do sytuacji: na przykład „przedłużyć” kabel, jeśli chce się przełączyć się z laptopa na telewizor lub stacjonarny system audio.

- Adapter samolotowy. Dedykowany adapter do użytku ze słuchawkami w systemach rozrywki nowoczesnych samolotów. W takich systemach stosuje się specjalny sposób podłączania słuchawek - przez dwie wtyczki 3,5 mm (przy czym chodzi o klasyczne słuchawki bez mikrofonu). Modele z tradycyjnym pojedynczym złączem 3,5 mm można podłączyć do tego wyjścia tylko za pomocą adaptera; takie adaptery mogą być początkowo zawarte w zestawie.

Ta lista nie jest wyczerpująca i zestaw może zawierać inne elementy opcjonalne.
Filtry według parametrów
 
Cena
oddo zł
Producenci
Ranking marek 
Wszystkie markiGłówne marki
Podłączenie
Konstrukcja
Kształt słuchawek TWS
Interfejs połączeniowy
Przeznaczenie
Funkcje i możliwości
Dodatkowo
Specyfikacja Bluetooth
Mikrofon
Kolor obudowy
Według roku produkcji
Filtry zaawansowane
Katalog słuchawek 2021 - nowości, hity sprzedaży, kup słuchawki.