Polska
Katalog   /   Komputery   /  Monitory
Monitory 

Monitory: cechy, typy, rodzaje

Typ

- Monitor. W tym przypadku mają się na myśli monitory przeznaczone głównie do klasycznego zastosowania - jako ekran do komputera osobistego. Ich funkcjonalność może być dość zróżnicowana - od ekranów dla początkujących z 1-2 wejściami do podłączenia, po modele wielofunkcyjne z wbudowanymi głośnikami, tunerami TV, pilotami itp. To samo dotyczy przekątnej. Większość tradycyjnych monitorów należy do przedziału 22-30” (te rozmiary są dziś uważane za optymalne dla ekranów, których odległość określa szerokość pulpitu), jednak są też urządzenia wielkoformatowe, których przekątna może przekraczać 32”.

- Przenośny monitor. Oddzielna kasta monitorów przeznaczonych do podłączenia do laptopów. Wyróżniają się niewielką przekątną, nieprzekraczającą 18 cali, cienkim formatem i brakiem podstawy, dzięki czemu wyglądają jak tablety.

- Monitor gamingowy. Monitory uważane za optymalne do gier. Niekoniecznie są to urządzenia specjalnie zaprojektowane do takiego stosowania (chociaż są też takie); jednak wszystkie monitory gamingowe mają szereg funkcji, które z pewnością docenią gracze. Po pierwsze, rozdzielczość (patrz poniżej) w takich modelach nie jest niższa niż Full HD. Po drugie, matryce charakteryzują się niskim czasem reakcji - nie większym niż 5 ms, co pozwala na wysokiej jakości wyświetlanie dynamicznych scen; a częstotliwość odświeżania często sięga 120 Hz lub nawet więcej (chociaż są dość skromne...wartości). Po trzecie, urządzenia tego typu często mają specjalne funkcje do gier (patrz poniżej) i podobne funkcje - w szczególności większość monitorów gamingowych jest kompatybilna z technologiami FreeSync i/lub G-Sync (patrz „Funkcje i możliwości”).

- Panel LCD. Jedną z kluczowych cech odróżniających panele LCD od konwencjonalnych monitorów jest szeroka gama złączy: oprócz wyjść wideo zawiera dodatkowe porty, takie jak LAN lub RS-232 (patrz „Złącza (opcjonalne)”). Uważa się również, że panel LCD należy zawiesić na ścianie, ale ma to swoją specyfikę. Wiele urządzeń tego typu jest tak naprawdę przeznaczonych tylko do montażu na ścianie, a niektóre modele można łączyć w ścianę wideo, emitując jeden obraz na kilka ekranów. Ale poza tym istnieją rozwiązania wyposażone w podstawy, które mogą być używane na biurku (a czasem - ogólnie oryginalnie do niego zaprojektowane). Jednocześnie pierwsza wersja, „czysto naścienna”, może mieć niemal dowolną przekątną - w tym skromną 21-22", podczas gdy wymiary paneli „desktopowych" zaczynają się od 32", ponadto często mają one zaawansowane matryce jak IPS. W każdym razie takie ekrany są używane głównie w raczej określonych obszarach. Na przykład instalacja naścienna jest wygodna do organizowania tablic informacyjnych na dworcach, lotniskach, w centrach handlowych, do wykorzystania na stoiskach wystawienniczych, w salach konferencyjnych itp. Modele typu desktop są przydatne dla tych, dla których kluczowa jest duża wielkość i wysoka jakość obrazu. Wśród nich jest również wiele urządzeń z ekranami dotykowymi, co dodatkowo poszerza doznania użytkownika.

- Panel plazmowy. Urządzenia tego typu są bardzo podobne do opisanych powyżej paneli LCD, ale mają też pewne kluczowe różnice. Główną jest technologia zastosowana w ekranie: zamiast matrycy ciekłokrystalicznej panele plazmowe wykorzystują komórki wypełnione specjalnym gazem i pokryte świecącą substancją - luminoforem. Technologia ta zapewnia bardzo wysoką jakość obrazu z głębokim odwzorowaniem barw i kontrastem. Jednocześnie nie jest łatwo stworzyć małą komórkę plazmową, dlatego piksele na tego typu ekranach mają bardziej rygorystyczne ograniczenia minimalnego rozmiaru. W efekcie panele plazmowe w zasadzie nie są małe - 42" jak na taki ekran uważany jest za niemal minimalny rozmiar. Dodatkowo minusem opisywanych zalet jest też nieco krótsza żywotność i wyższy koszt niż w matryc LCD. W efekcie "plazma„ nie doczekała się zbyt dużego rozpowszechnienia, takie urządzenia kupowane są głównie nie do użytku „publicznego”, ale do osobistego - np. jako ekran kina domowego czy sprzęt dla zaawansowanego gracza.

- Ściana wideo. Modele do budowy ścian wideo. Taka ściana składa się z dużej liczby blisko rozmieszczonych ekranów, które mogą współpracować i generować duży ogólny obraz; każdy ekran odpowiada za swój własny fragment obrazu. Takie projekty wykorzystywane są w szczególności na koncertach i innych imprezach publicznych, gdzie pojedyncze ekrany przestają wystarczać. Główną cechą monitorów do ścian wideo jest bardzo wąska ramka - dzięki temu granice między segmentami są prawie niewidoczne, a obraz odbierany jest jako całość.

Przekątna

Przekątna matrycy monitora, w calach.

Ten parametr jest jednym z najważniejszych dla każdego ekranu - określa całkowity rozmiar jego obszaru roboczego. Ogólnie rzecz biorąc, większe monitory są uważane za wygodniejsze: duży ekran pozwala zobaczyć duży fragment tekstu, obrazów itp. bez konieczności przewijania „obrazu”. Z drugiej strony, przekątna wpływa bezpośrednio na wymiary, wagę i koszt monitora. Dodatkowo warto pamiętać, że ekrany o tej samej przekątnej mogą mieć różne proporcje i różne specjalizacje: np. modele wielkoformatowe są wygodne do gier i oglądania filmów, a do pracy z dokumentami preferowane są klasyczne rozwiązania 4:3 lub 5:4. Obecnie na rynku dostępne są monitory o różnych przekątnych, wśród nich najpopularniejsze to: 19-20", 22", 23 - 24", 25 - 26", 27 - 28", 29 - 30", 32", 34" i więcej.

Ekran dotykowy

Ekran dotykowy może służyć jako dodatkowe urządzenie wejściowe - użytkownik może więc aktywować ikony na ekranie za dotknięciem palca. Należy pamiętać, że do pełnego wykorzystania ekranu dotykowego odpowiednie funkcje muszą być obsługiwane przez system operacyjny komputera.

Zakrzywiony ekran

Obecność zakrzywionego ekranu w konstrukcji monitora.

Na takim ekranie lewa i prawa krawędź są wygięte do przodu - uważa się, że taki kształt znacznie poprawia percepcję w porównaniu do płaskiej powierzchni. Jednocześnie sensowne jest zapewnienie tej funkcji tylko na dość dużych przekątnych - co najmniej 30", dlatego jest to typowe głównie dla modeli z wyższej półki. Warto też zwrócić uwagę, że aby wykorzystać wszystkie zalety zakrzywionego ekranu, trzeba na niego patrzeć z pewnego punktu - z optymalnej odległości, ściśle wyśrodkowanie; jednak zwykle nie stanowi to problemu w przypadku monitorów komputerowych.

Promień krzywizny

Promień krzywizny ekranu w zakrzywionym monitorze (patrz wyżej). Ten parametr jest wskazywany w milimetrach wzdłuż promienia okręgu, którego zgięcie odpowiada zgięciu monitora: na przykład oznaczenie 1800R wskazuje promień 1,8 m.

Im niższa liczba w tym oznaczeniu, tym bardziej zakrzywiony ekran (przy pozostałych warunkach równych). Jednocześnie niektórzy producenci twierdzą, że 1000R jest uważane za idealną wartość krzywizny: podobno przy takiej krzywiźnie ekranu obraz na nim jest jak najbliżej naturalnego pola widzenia osoby, a im bliżej krzywizna monitora do 1000R, tym lepsze wrażenia wizualne. W praktyce jednak wiele zależy od osobistych preferencji; a patrząc z dużej odległości (przekraczającej promień krzywizny o półtora raza lub więcej), tracą się wszystkie zalety zakrzywionego ekranu.

Rodzaj matrycy

Technologia, w której wykonana jest matryca monitora.

- TN+film. Najstarsza i najbardziej rozpowszechniona technologia produkowania matryc. Oryginalne monitory TN (Twisted Nematic) mają szybki czas reakcji i niski koszt, ale jakość obrazu jest przeciętna. Na przykład jakość odwzorowania barw jest niska, a idealna czerń jest generalnie niemożliwa do odtworzenia. Ponadto oryginalna technologia TN zapewnia stosunkowo małe kąty widzenia. Aby poprawić tę sytuację, na powierzchnię matrycy nakłada się specjalną folię. Te matryce nazwano „TN+film”. Monitory z taką matrycą są rozpowszechnione i niedrogie. Idealnie nadają się do wykorzystania przez niewymagających użytkowników zarówno w domu, jak i w biurze, a gracze docenią szybki czas reakcji.

- *VA (Vertical Aligment, opcje: MVA, PVA, Super MVA, Super PVA). Swego rodzaju przejściowa opcja między drogą i wysokiej jakości IPS a budżetową TN. Zapewniają dość wysokiej jakości odwzorowanie barw, w tym czerni, kąty widzenia sięgają 178°. Główną wadą matryc VA jest znaczny czas reakcji (szczególnie w przypadku monitorów MVA), przez co takie monitory stosunkowo słabo nadają się do oglądania filmów i szybkich gier. Ta wada jest stopniowo eliminowana, a najnowsze monitory VA zbliżają się do TN+film pod względem czasu reakcji.

- IPS. Początkowo techn...ologia IPS została stworzona z myślą o monitorach wysokiej klasy (w szczególności „designerskich”), dla których kluczowymi parametrami była jakość odwzorowania barw oraz szeroka przestrzeń barw. Przy tych wszystkich zaletach oryginalne matryce IPS miały szereg poważnych wad - przede wszystkim niską szybkość reakcji i imponujący koszt. W związku z tym opracowano wiele modyfikacji technologii IPS, mających w pewnym stopniu skompensować te wady.

- OLED. Monitory z ekranami wykorzystującymi organiczne diody elektroluminescencyjne - OLED. Takie diody LED można wykorzystywać zarówno do podświetlenia tradycyjnej matrycy, jak i jako elementy, z których zbudowany jest ekran. W pierwszym przypadku przewagami OLED nad tradycyjnym podświetleniem LED są kompaktowość, wyjątkowo niski pobór mocy, równomierność podświetlenia, a także doskonała jasność i kontrast. A w matrycach w całości składających się z OLED te zalety są jeszcze wyraźniejsze. Główną wadą monitorów OLED jest wysoka cena.

- QLED. Monitory zbudowane w technologii kropek kwantowych (QLED). Ta technologia może być stosowana w różnych rodzajach matryc. Polega ona na zastąpieniu zestawu kilku filtrów barwnych stosowanych w klasycznych matrycach specjalną cienkowarstwową powłoką opartą na nanocząsteczkach, a tradycyjnych białych diod LED na niebieskie. Pozwala to na uzyskanie wyższej jasności, nasycenia kolorów i jakości odwzorowania barw przy jednoczesnym zmniejszeniu grubości i zużycia energii. Ponadto QLED dobrze nadaje się do zakrzywionych ekranów. Minusem tych zalet jest wysoki koszt.

- AHVA. Rodzaj matrycy stworzony przez AU Optronics (joint venture pomiędzy Acer i BenQ) jako rozwiązanie podobne do współczesnego IPS. Wśród kluczowych zalet tej opcji w porównaniu z analogami jest prawie całkowity brak zniekształceń kolorów pod każdym kątem widzenia.

- PLS (Plane to Line Switching). Ten rodzaj matrycy został opracowany przez inżynierów Samsunga. Opiera się na znanej technologii IPS. Pod pewnymi względami, a mianowicie: jasność i kontrast PLS przekracza IPS o 10%. Głównym celem stworzenia nowego typu ekranów było obniżenie kosztu matrycy, zdaniem dewelopera koszt produkcji został obniżony o 15%, co wpłynie pozytywnie na ostateczną cenę monitorów w porównaniu z odpowiednikami IPS.

- IGZO. Technologia wprowadzona przez firmę Sharp w 2012 roku. Kluczową różnicą pomiędzy matrycami IGZO a klasycznymi matrycami LCD jest to, że w warstwie aktywnej (odpowiedzialnej za tworzenie obrazu) zastosowano nie krzem amorficzny, a materiał półprzewodnikowy na bazie tlenku indu, galu i cynku. Umożliwia to tworzenie ekranów o niezwykle krótkim czasie reakcji i dużej gęstości pikseli, a ta technologia jest uważana za dobrze dopasowaną do ekranów o ultrawysokiej rozdzielczości. Przy tym wszystkim cechy odwzorowania barw pozwalają na stosowanie monitorów IGZO nawet w profesjonalnym polu, a pobór mocy jest bardzo niski. Główną wadą tej opcji jest jej wysoki koszt.

- UV2A. Technologia LCD opracowana przez firmę Sharp i wprowadzona w 2009 roku. Jedną z kluczowych cech matryc UV2A jest to, że są zbudowane na ciekłych kryształach wrażliwych na światło ultrafioletowe. I to właśnie promieniowanie UV jest wykorzystywane jako sygnał sterujący – zapewnia to, że kryształy obracają się we właściwym kierunku, tworząc obraz. Techniczne cechy takich układów są takie, że położenie poszczególnych kryształów można regulować z niezwykle dużą dokładnością – nawet do kilku pikometrów (przy wielkości samych kryształów około 2 nm). Według producenta zapewnia to dwie kluczowe korzyści: brak „wycieku” podświetlenia oraz lepszą transmisję światła przy „otwartych” kryształach. Pierwsza pozwala osiągnąć bardzo głęboką i bogatą czerń, druga zapewnia doskonałą jasność przy niskim zużyciu energii, a w połączeniu te dwie cechy umożliwiają tworzenie ekranów o bardzo wysokim współczynniku kontrastu statycznego - aż 5000:1. Jednocześnie zwracamy uwagę, że rzeczywiste cechy kontrastu w monitorach UV2A mogą być zauważalnie skromniejsze – wszystko zależy od specyfikacji konkretnej matrycy oraz cech, które producent był w stanie lub uznał za konieczne zapewnić.

Powłoka ekranu

We współczesnych monitorach mogą być stosowane wyświetlacze z błyszczącą i matową powierzchnią ekranu. W niektórych przypadkach preferowana jest matowa powierzchnia ze względu na fakt, że na błyszczącym ekranie po wystawieniu na działanie jasnego światła pojawia się zauważalny odblask, czasami zakłócający oglądanie. Z drugiej strony, błyszczące ekrany oferują lepszą jakość obrazu, wyższą jasność i bardziej nasycone kolory.
Na skutek rozwoju technologii na rynku pojawiły się monitory ze specjalną powłoką antyrefleksyjną, która, zachowując wszystkie zalety błyszczącego ekranu, wytwarza znacznie mniej widoczne odblaski w jasnym świetle otoczenia.

Rozdzielczość

Natywna rozdzielczość monitora. W sytuacji idealniej rozdzielczość sygnału wideo powinna być taka sama, wtedy jakość obrazu na ekranie będzie maksymalna.

Ogólnie rzecz biorąc, im wyższa rozdzielczość, tym wyższa szczegółowość i bardziej zaawansowany ekran, jednak tym drożej będzie kosztować (przy pozostałych warunkach równych) i tym większa moc karty graficznej będzie wymagana do poprawnej pracy z tą rozdzielczością. Jeśli chodzi o konkretne wartości, we współczesnych monitorach są one dość zróżnicowane, jednak wszystkie rozdzielczości można podzielić na kilka ogólnych kategorii:

- HD (720). Ekrany odpowiednie dla wideo HD 1280x720. Warto zauważyć, że w tej kategorii znajdują się również modele o rozdzielczości 1024x768 - ten wskaźnik jest nieco mniejszy niż jest to konieczne do wyświetlenia HD w oryginalnym rozmiarze, ale jakość obrazu HD na takim ekranie jest wciąż dość wysoka. Najpopularniejszą opcją wśród monitorów HD jest 1366x768, są też modele 1280x768, 1280x800 i nie szerokoekranowe (5:3) 1280x1024.

- Full HD (1080). Monitory do wyświetlania obrazu w formacie Full HD. Klasyczna, najpopularniejsza wersja takiej rozdzielczości to 1920x1080 (format 16:9), jednak wśród monitorów są inne opcje, w tym tak specyficzne, jak ultraszeroki format (32:9) 3840x1080, a także 1600x1200 (nie mieści się w nim klatka...1920x1080 w szerokości, ale ta rozdzielczość jest nadal uważana za Full HD). Obecnie Full HD stanowi dobry kompromis między jakością obrazu, kosztem ekranu i wymaganiami karty graficznej. W rezultacie właśnie ten format jest najpopularniejszy wśród współczesnych monitorów.

- Quad HD. Rodzaj pośredniej opcji między popularnym Full HD a zaawansowanym, wymagającym Ultra HD 4K. Obejmuje rozdzielczości od 1920x1440 do 3200x2400, chociaż większość współczesnych monitorów Quad HD mieści się w węższym zakresie - od 2560x1440 do 3840x1600. Taki ekran może być dobrą opcją dla tych, dla których „Full HD to za mało, ale 4K to dużo”.

- Ultra HD (4K). Ten standard zakłada poziomy rozmiar klatki wynoszący około 4000 pikseli, ale określone rozdzielczości mogą się różnić. Popularne opcje dostępne w monitorach to 3840x2160, 4096x2160 i 4096x2304. Ogólnie rzecz biorąc, UHD 4K wytwarza na ekranie 4 razy więcej pikseli niż Full HD; takie rozdzielczości są typowe dla monitorów wysokiej klasy i najczęściej łączy się je z dużą przekątną - od 27” (choć są wyjątki).

- Ultra HD (5K). Jeszcze bardziej zaawansowany standard niż UHD 4K, przy założeniu poziomego rozmiaru klatki około 5000 pikseli - na przykład 5120x2160. Jest używany niezwykle rzadko, głównie w profesjonalnych ekranach z najwyższej półki.

- 8K. Dalszy, po 5K, rozwój standardów HD, zapewniający klatkę o rozmiarze poziomym około 8000 - na przykład jedna z opcji rozdzielczości 8K w monitorach to 7680x4320. Pozwala uzyskać niezwykle wyraźne i szczegółowe obrazy, ale takie monitory o wysokiej rozdzielczości są bardzo drogie, a źródło sygnału w takiej rozdzielczości nie jest tak łatwe do znalezienia. Dlatego do tej pory na rynku jest tylko kilka monitorów 8K.

Rozmiar piksela

Rozmiar jednego punktu (piksela) na ekranie monitora. Parametr ten związany jest z maksymalną rozdzielczością monitora i jego przekątną - im wyższa rozdzielczość, tym mniejszy rozmiar piksela (przy tej samej przekątnej) i odwrotnie, im większa przekątna, tym większy rozmiar jednego piksela (przy tej samej rozdzielczości). Im mniejszy rozmiar jednego piksela, tym wyraźniejszy obraz będzie wyświetlany na monitorze, tym mniej zauważalna będzie jego ziarnistość, co jest szczególnie ważne na dużych monitorach. Z drugiej strony, mały rozmiar piksela stwarza dyskomfort podczas pracy z drobnymi szczegółami i tekstem - dotyczy to głównie monitorów o małej przekątnej.

Czas reakcji

Czas, w jakim poszczególne punkty monitora przechodzą z jednego stanu do drugiego. Im krótszy czas reakcji, tym szybciej matryca reaguje na sygnał sterujący, tym mniejsze opóźnienie i lepsza jakość obrazu w dynamicznych scenach.

Warto zauważyć, że początkowo czas reakcji mierzony był czasem przejścia od czerni do pełnej jasności i z powrotem do czerni, ale od niedawna zaczęto stosować metodę gray-to-gray (czas włączenia od 10% szarości do 90%) - pozwala to na podanie mniejszych liczb, bardziej atrakcyjnych dla kupującego. Tak czy inaczej, warto zwrócić uwagę na ten parametr, jeśli monitor jest specjalnie zakupiony do dynamicznych gier, oglądania filmów i innego zastosowania związanego z szybkim ruchem na ekranie. I nawet w takich przypadkach wystarczająca jest szybkość reakcji wynosząca 8 ms; dalsze skrócenie czasu reakcji nie wpływa na postrzeganą jakość obrazu.

Częstotliwość odświeżania

Maksymalna częstotliwość odświeżania obsługiwana przez monitor przy zalecanej (maksymalnej) rozdzielczości.

Im wyższa liczba klatek na sekundę, tym płynniejszy ruch będzie się pojawiał na ekranie, tym mniej zauważalne będzie szarpanie i rozmycie. Oczywiście rzeczywista jakość obrazu zależy również bezpośrednio od sygnału wideo, ale do normalnego oglądania wideo o dużej częstotliwości odświeżania monitor musi ją również obsługiwać.

Dokonując wyboru według tego parametru należy mieć na uwadze, że przy rozdzielczościach niższych niż maksymalna obsługiwana częstotliwość odświeżania może być wyższa. Na przykład model z matrycą 1920x1080 i deklarowaną częstotliwością odświeżania 60 Hz przy zmniejszonej rozdzielczości może dać 75 Hz; ale częstotliwość odświeżania 75 Hz jest wskazywana w specyfikacjach tylko wtedy, gdy jest obsługiwana przez monitor o własnej (maksymalnej) rozdzielczości.

Zwróć również uwagę, że wysoka częstotliwość odświeżania jest szczególnie ważna w przypadku modeli do gier (patrz „Typ”). W większości z nich ten wskaźnik wynosi 120 Hz i więcej; wielu uważa monitory o częstotliwości 144 Hz za najlepszą opcję pod względem stosunku ceny do jakości, ale są też wyższe wartości - 165 Hz i 240 Hz. A monitory o częstotliwości 100 Hz...mogą być zarówno niedrogimi modelami do gier, jak i zaawansowanymi modelami domowymi.

Można oszacować wszystkie częstotliwości odświeżania, z którymi ten monitor może pracować, na podstawie częstotliwości skanowania pionowego zadeklarowanej w specyfikacjach (patrz poniżej).

Częstotliwość skanowania pionowego

Częstotliwość skanowania pionowego - lub też częstotliwość odświeżania - obsługiwana przez monitor.

Termin „częstotliwość odświeżania” był pierwotnie używany w specyfikacjach monitorów CRT pracujących z sygnałem analogowym. Tradycyjnie nadal jest używany w stosunku do matryc LCD, ale w przypadku takich ekranów częstotliwość odświeżania jest w rzeczywistości liczbą klatek na sekundę. Szczegóły dotyczące liczby klatek na sekundę podano powyżej; tutaj zauważamy, że w tym przypadku wskazywana jest nie maksymalna częstotliwość, ale zakres częstotliwości obsługiwanych przez monitor - od minimum do maksimum. Pozwala to ocenić zgodność z niektórymi kartami graficznymi i trybami pracy: liczba klatek na sekundę sygnału wideo musi odpowiadać prędkości klatek monitora (lub przynajmniej być jej wielokrotnością), w przeciwnym razie możliwe są drgania i inne nieprzyjemne zjawiska.

Warto zauważyć, że monitor zwykle obsługuje nie wszystkie częstotliwości z podanego w specyfikacjach zakresu, a tylko niektóre standardowe wartości - na przykład 50 Hz, 60 Hz i 75 Hz dla modelu 50 - 75 Hz.

Częstotliwość odświeżania (pozioma)

Częstotliwość odświeżania poziomego obrazu na ekranie monitora.

Ten parametr był istotny dla monitorów CRT, w których obraz był tworzony przez wiązkę elektronów, która „biegła” każdą oddzielną linią na ekranie i podświetlała piksele. Częstotliwość odświeżania poziomego określa liczbę linii rysowanych na sekundę. Jednak współczesne matryce LCD nie wykorzystują skanu, a pełnoklatkowy obraz. Dlatego dzisiaj ten parametr jest rzadko podawany w monitorach i opisuje maksymalną częstotliwość odświeżania poziomego w analogowym sygnale wideo (na przykład przez interfejs VGA), z którą ekran może normalnie pracować.

Kąt widzenia w pionie

Ten parametr określa, w którym sektorze wzdłuż płaszczyzny pionowej w stosunku do ekranu monitora powinny znajdować się oczy użytkownika, aby widzieć na ekranie czyste, niezniekształcone kolory. Na przykład kąt widzenia 170° oznacza, że szerokość takiego sektora wynosi 170°; środkiem sektora widzenia jest z reguły linia prostopadła do ekranu. Im szerszy kąt widzenia w pionie, tym wyżej lub niżej w stosunku do poziomu oczu można ustawić monitor bez przechylania.

Kąt widzenia w poziomie

Ten parametr określa, w którym sektorze wzdłuż płaszczyzny poziomej w stosunku do ekranu monitora powinny znajdować się oczy użytkownika, aby widzieć na ekranie czyste, niezniekształcone kolory. Na przykład kąt widzenia 170° oznacza, że szerokość takiego sektora wynosi 170°; środkiem sektora widzenia jest z reguły linia prostopadła do ekranu. Im większy kąt widzenia w poziomie, tym bardziej z boku może usiąść obserwator; duże kąty widzenia są szczególnie przydatne, gdy kilka osób jednocześnie znajduje się przy monitorze, na przykład podczas oglądania filmu.

Jasność

Maksymalna jasność zapewniana przez ekran monitora.

Monitor o dużej jasności warto wybierać przede wszystkim wtedy, gdy urządzenie ma być używane w jasnym otoczeniu - na przykład gdy światło słoneczne wpada do miejsca pracy. Takie oświetlenie może „zagłuszyć” przyciemniony obraz, przez co praca jest niewygodna. W innych warunkach wysoka jasność ekranu bardzo męczy oczy.

Większość współczesnych monitorów produkuje około 200 - 400 cd/m2 - to zwykle wystarcza nawet w słońcu. Jednak są też wyższe wartości: na przykład w panelach LCD (patrz „Typ”) jasność może osiągnąć kilka tysięcy cd/m2. Jest to konieczne biorąc pod uwagę specyfikę takich urządzeń - obraz musi być wyraźnie rozpoznawalny z dużej odległości.

Kontrast statyczny

Kontrast statyczny zapewniany przez ekran monitora.

Ten parametr opisuje różnicę między najjaśniejszą bielą a najciemniejszą czernią, jaką może wyświetlić ekran. Jednocześnie, w przeciwieństwie do kontrastu dynamicznego (patrz poniżej), różnica jest wskazywana pod warunkiem, że jasność podświetlenia ekranu pozostaje niezmieniona. Innymi słowy, jest to kontrast, który można osiągnąć w ramach jednej klatki. Kontrast statyczny jest nieuchronnie niższy niż dynamiczny. Jednak to on opisuje podstawowe możliwości ekranu.

Minimalny statyczny współczynnik kontrastu dla akceptowalnej jakości obrazu wynosi 250:1, ale nawet najskromniejsze współczesne monitory dają około 400:1, a w modelach z wyższej półki ten wskaźnik może osiągnąć 2000:1, a nawet więcej.

Kontrast dynamiczny

Dynamiczny kontrast zapewniany przez ekran monitora.

Dynamiczny kontrast to różnica między najjaśniejszą bielą przy maksymalnej jasności podświetlenia a najgłębszą czernią przy minimalnej. W ten sposób ten wskaźnik różni się od statycznego kontrastu, który jest wskazywany przy stałym poziomie podświetlenia (patrz powyżej). Dynamiczny kontrast można wyrazić bardzo imponującymi liczbami (w niektórych modelach ponad 100000000:1). Jednak w praktyce liczby te są słabo skorelowane z tym, co widzi widz: prawie niemożliwe jest osiągnięcie takiej różnicy w ramach jednej klatki. Dlatego kontrast dynamiczny jest częściej reklamą niż praktycznie istotnym wskaźnikiem, często jest wskazany właśnie w nadziei, że zrobi wrażenie na niedoświadczonym nabywcy. Jednocześnie zauważamy, że istnieją technologie inteligentnego podświetlenia, które pozwalają zmienić jego jasność w określonych obszarach ekranu i uzyskać wyższy kontrast w jednej klatce niż deklarowany statyczny; technologie te można znaleźć głównie w monitorach klasy premium.

Głębia koloru

Głębia koloru obsługiwana przez monitor.

Ten parametr charakteryzuje liczbę odcieni, które może wyświetlić ekran. I tu warto przypomnieć, że obraz we współczesnych monitorach budowany jest w oparciu o 3 podstawowe kolory - czerwony, zielony, niebieski (schemat RGB). Liczba bitów jest wskazana nie dla całego ekranu, ale dla każdego koloru podstawowego. Na przykład 6 bitów (minimalna głębia kolorów dla współczesnych monitorów) oznacza, że ekran jest w stanie wyprodukować 2^6, czyli 64 odcienie czerwieni, zieleni i koloru niebieskiego; całkowita liczba odcieni wyniesie 64*64*64 = 262 144 (0,26 miliona). 8-bitowa głębia kolorów (256 odcieni dla każdego koloru podstawowego) daje już łącznie 16,7 miliona kolorów; a dzisiejsze najbardziej zaawansowane monitory obsługują 10-bitowe kolory, umożliwiając pracę z ponad miliardem odcieni.

Osobna wzmianka dotyczy ekranów z obsługą technologii FRC; obecnie można znaleźć modele oznaczone „6 bit + FRC” i „8 bit + FRC”. Technologia ta została opracowana w celu poprawy jakości obrazu w sytuacjach, gdy przychodzący sygnał wideo ma większą głębię kolorów niż ekran - na przykład gdy 10-bitowe wideo jest podawane na 8-bitową matrycę. Jeśli taki ekran obsługuje FRC, obraz na nim będzie zauważalnie lepszy niż na zwykłym 8-bitowym monitorze (choć nieco gorszy niż na pełnoprawnym 10-bitowym, ale e...krany „8-bit + FRC” są dużo tańsze).

Wysoka głębia kolorów jest ważna przede wszystkim w przypadku profesjonalnej pracy z grafiką i innych zadań wymagających dużej dokładności odwzorowania barw. Z drugiej strony, takie cechy znacząco wpływają na koszt monitora. Ponadto warto pamiętać, że jakość odwzorowania barw zależy nie tylko od głębi kolorów, ale także od innych parametrów - w szczególności od przestrzeni barw (patrz poniżej).

Przestrzeń barw

Przestrzeń barw monitora charakteryzuje zakres kolorów, które może odtworzyć ekran.

Ten parametr jest podawany w procentach, ale nie w odniesieniu do całej gamy widocznych kolorów, ale w odniesieniu do warunkowej przestrzeni barw (modelu barw). Wynika to z faktu, że żaden współczesny ekran nie jest w stanie wyświetlić wszystkich kolorów widocznych dla ludzi. Specyfikacje monitora mogą określać, dla którego modelu koloru wskazana jest przestrzeń (patrz poniżej). Jeśli nie ma takiego wyjaśnienia, to z reguły chodzi o model sRGB - jest on akceptowany jako ogólny standard dla sprzętu komputerowego. W tym przypadku im bardziej przestrzeń barw monitora jest zbliżona do 100%, tym dokładniej barwy na ekranie będą odpowiadały barwom, które zostały pierwotnie wymyślone. Zbyt mała przestrzeń barw daje matowy, wyblakły obraz, a zbyt duża - nienaturalny i przesycony. Jednak w praktyce wskaźniki od 90% do 110% są uważane za całkiem akceptowalne w większości przypadków i nie prowadzą do zauważalnego pogorszenia obrazu. Ogólnie uważa się, że „lepiej więcej niż mniej”, a w przypadku monitorów wysokiej klasy (zwłaszcza profesjonalnych) pokrycie sRGB powinno wynosić 100% lub więcej.

Przestrzeń barw (NTSC)

Przestrzeń barw monitora według modelu kolorów NTSC.

Dowolna przestrzeń barw jest wskazywana w procentach, ale nie w odniesieniu do całej gamy widocznych kolorów, ale w odniesieniu do warunkowej przestrzeni barw (modelu kolorów). Wynika to z faktu, że żaden współczesny ekran nie jest w stanie wyświetlić wszystkich kolorów widocznych dla ludzi. Niemniej jednak im większa przestrzeń barw, tym szersze możliwości monitora, tym lepsze odwzorowanie barw.

W szczególności NTSC jest jednym z pierwszych modeli kolorów stworzonych w 1953 r. wraz z pojawieniem się telewizji kolorowej. Nie jest używany do produkcji nowoczesnych monitorów, ale często jest używany do ich opisu i porównania. NTSC obejmuje szerszą przestrzeń barw niż standard sRGB w sprzęcie komputerowym: na przykład pokrycie tylko 85% w NTSC daje około 110% w sRGB. A więc przestrzeń barw dla tego modelu podawana jest najczęściej w celach reklamowych - jako potwierdzenie wysokiej klasy monitora; bardzo dobry wskaźnik w takich przypadkach to 75% lub więcej.

Przestrzeń barw (Rec. 709 / sRGB)

Przestrzeń barw monitora według modelu kolorów Rec. 709 lub sRGB.

Dowolna przestrzeń barw jest wskazywana w procentach, ale nie w odniesieniu do całej gamy widocznych kolorów, ale w odniesieniu do warunkowej przestrzeni barw (modelu kolorów). Wynika to z faktu, że żaden współczesny ekran nie jest w stanie wyświetlić wszystkich kolorów widocznych dla ludzi. Niemniej jednak im większa przestrzeń barw, tym szersze możliwości monitora, tym lepsze odwzorowanie barw.

Obecnie sRGB jest de facto standardowym modelem kolorów dla sprzętu komputerowego; jest używany przy projektowaniu i produkcji większości kart graficznych. Rec. 709 odgrywa podobną rolę w telewizji wysokiej rozdzielczości. Jednocześnie modele te są identyczne w gamie kolorystycznej, a procent pokrycia według nich okazuje się taki sam. W najbardziej zaawansowanych monitorach może osiągnąć, a nawet przekroczyć 100%; to właśnie te wartości są uważane za niezbędne w przypadku ekranów z najwyższej półki, m.in. profesjonalnych.

Przestrzeń barw (Adobe RGB)

Przestrzeń barw monitora według modelu kolorów Adobe RGB.

Dowolna przestrzeń barw jest wskazywana w procentach, ale nie w odniesieniu do całej gamy widocznych kolorów, ale w odniesieniu do warunkowej przestrzeni barw (modelu kolorów). Wynika to z faktu, że żaden współczesny ekran nie jest w stanie wyświetlić wszystkich kolorów widocznych dla ludzi. Niemniej jednak im większa przestrzeń barw, tym szersze możliwości monitora, tym lepsze odwzorowanie barw.

W szczególności model kolorów Adobe RGB został pierwotnie opracowany do użytku w druku; zakres kolorów, które obejmuje, odpowiada możliwościom profesjonalnego sprzętu poligraficznego. W związku z tym wsparcie dla tego modelu i szeroka przestrzeń barw zgodnie z nim są ważne przede wszystkim, jeśli monitor jest używany do projektowania i układu wysokiej jakości produktów drukowanych. W najbardziej zaawansowanych ekranach ten wskaźnik może wynosić 99% lub więcej. Jednocześnie zauważamy, że Adobe RGB jest szerszy niż popularny sRGB, a wartości procentowe dla tego modelu są mniejsze: na przykład 99% dla RGB często daje tylko około 87% dla Adobe RGB.

Przestrzeń barw (DCI P3)

Przestrzeń barw monitora zgodnie z modelem kolorów DCI P3.

Dowolna przestrzeń barw jest wskazywana w procentach, ale nie w odniesieniu do całej gamy widocznych kolorów, ale w odniesieniu do warunkowej przestrzeni barw (modelu kolorów). Wynika to z faktu, że żaden współczesny ekran nie jest w stanie wyświetlić wszystkich kolorów widocznych dla ludzi. Niemniej jednak im większa przestrzeń barw, tym szersze możliwości monitora, tym lepsze odwzorowanie barw.

DCI P3 to profesjonalny model kolorystyczny używany głównie w kinach cyfrowych. Jest zauważalnie bardziej rozbudowany niż standardowe sRGB, co daje wyższą jakość i dokładniejsze kolory. W związku z tym wartości procentowe są mniejsze - na przykład 115% pokrycia w sRGB odpowiada około 90% pokrycia w DCI P3; w najbardziej zaawansowanych współczesnych monitorach pokrycie według tego standardu wynosi 98 - 100%. Jednocześnie obsługa DCI-P3 nie jest tania, dlatego znajduje się głównie w wysokiej klasy monitorach profesjonalnych i gamingowych.

Obsługa HDR

Monitor obsługuje technologię High Dynamic Range - HDR.

Ta technologia ma na celu rozszerzenie zakresu jasności odtwarzanej przez monitor; mówiąc prościej, model HDR będzie wyświetlać jaśniejszą biel i ciemniejszą czerń niż „zwykły” wyświetlacz. W praktyce oznacza to znaczną poprawę jakości odwzorowania barw. Z jednej strony, HDR zapewnia bardzo „żywy” obraz, zbliżony do tego, co widzi ludzkie oko, z dużą ilością odcieni i tonów, których konwencjonalny ekran nie jest w stanie przekazać; z drugiej strony, technologia ta pozwala uzyskać bardzo jasne i bogate kolory.

We współczesnych monitorach HDR mogą się używać oznaczenia według standardu DisplayHDR. Ten standard bierze pod uwagę szereg parametrów, które określają ogólną jakość wydajności HDR: jasność, przestrzeń barw, głębię kolorów itp. Zgodnie z wynikami pomiarów, monitorowi przypisano jedno z oznaczeń: DisplayHDR 400 to stosunkowo skromne możliwości HDR, DisplayHDR 600 - poziom średni, DisplayHDR 1000 - powyżej średniego, DisplayHDR 1400 - zaawansowany. Jednocześnie sam brak oznaczenia DisplayHDR nic nie znaczy: po prostu nie każdy monitor HDR jest testowany zgodnie z tym standardem.

Należy pamiętać, że do pełnego wykorzystania HDR potrzebny jest nie tylko odpowiedni monitor, ale także treści (filmy, programy telewizyjne itp.), pierwotnie stworzone w HDR. Ponadto istnieje kilka różnych technologii HDR, które nie są ze sobą kompatybilne. Dlatego kupując...monitor z tą funkcją, bardzo pożądane jest wyjaśnienie, którą wersję obsługuje.

Podłączenie

- VGA. Złącze przeznaczone do przesyłania analogowych sygnałów wideo już w czasach monitorów CRT (specjalnie do nich). Dziś jest uważane za przestarzałe i stopniowo wycofuje się z użytkowania - w szczególności ze względu na małą przepustowość, która nie pozwala w pełni współpracować z treściami HD, a także podwójną konwersję sygnału przy zastosowaniu VGA w monitorach LCD (co może stać się potencjalnym źródłem zakłóceń).

- DVI. Złącze do przesyłania sygnału wideo zaprojektowane specjalnie dla urządzeń LCD, w tym monitorów. Chociaż skrót DVI pierwotnie oznacza „cyfrowy interfejs wideo”, interfejs ten umożliwia również analogową transmisję danych. W rzeczywistości istnieją trzy główne typy DVI: analogowe, kombinowane i cyfrowe. Pierwsza odmiana w nowoczesnym sprzęcie komputerowym jest prawie nieużywana (funkcję tę pełni tak naprawdę złącze VGA), a złącze czysto cyfrowe - DVI-D - jest wskazane osobno w naszym katalogu (patrz poniżej). Dlatego jeśli specyfikacja monitora wskazuje „tylko DVI” - najprawdopodobniej chodzi o kombinowane złącze DVI-I. Pod względem specyfikacji analogowego sygnału wideo jest ono zbliżone do opisanego powyżej VGA (a nawet kompatybilne z nim poprzez najprostszy adapter), pod względem możliwości cyfrowych - do DVI-D (jednokanałowego, a nie Dual Link). Jednak ze względu na rozprzestrzenianie się czysto cyfrowych standardów, DVI-I jest coraz rzadziej...spotykane.

- DVI-D. Odmiana interfejsu DVI opisanego powyżej, obsługująca wyłącznie cyfrowy format sygnału wideo. Standardowy (Single Link) interfejs DVI-D umożliwia transmisję wideo w rozdzielczościach do 1920x1080 przy częstotliwości odświeżania 75 Hz lub 1920x1200 przy częstotliwości odświeżania 60 Hz, co już wystarcza do pracy ze współczesnymi rozdzielczościami aż do Full HD. Dodatkowo istnieje dwukanałowa (Dual Link) wersja tego złącza, która ma zwiększoną przepustowość i pozwala na pracę z rozdzielczościami do 2560x1600 (przy 60 Hz; lub 2048x1536 przy 75 Hz). Odpowiednio konkretny typ DVI-D zależy od rozdzielczości monitora. W takim przypadku jednokanałowy ekran można podłączyć do dwukanałowej karty graficznej, ale nie odwrotnie. Zauważamy również, że sytuacja jest podobna w przypadku złączy: porty Single Link i Dual Link różnią się nieco konstrukcją, a jednokanałowy kabel jest kompatybilny z dwukanałowym wejściem/wyjściem, ale znowu nie odwrotnie.

- DisplayPort. Interfejs wideo pierwotnie stworzony dla monitorów cyfrowych (jednak może być również używany do sygnału audio, pod tym względem DisplayPort jest podobny do HDMI). Znany jest jako standardowy interfejs do podłączania monitorów do komputerów Apple, ale jest też używany przez innych producentów (jednak znacznie rzadziej). Należy pamiętać, że monitory z wejściami DisplayPort są również kompatybilne z wyjściami Thunderbolt (za pośrednictwem adaptera).
Specyficzne możliwości danego złącza zależą od jego wersji; we współczesnych monitorach są takie opcje:
  • v.1.2. Najwcześniejsza z rozpowszechnionych w naszych czasach wersji, wydana w 2010 roku. To właśnie w niej po raz pierwszy wprowadzono takie funkcje, jak obsługa 3D i możliwość łączenia szeregowego wielu ekranów. Wersja 1.2 umożliwia przesyłanie wideo 5K z prędkością 30 klatek na sekundę, możliwa jest również praca z wyższymi rozdzielczościami (do 8K), ale z pewnymi ograniczeniami.
  • v.1.3. Wersja DisplayPort wydana w 2014 roku. Ma półtora raza większą przepustowość niż v.1.2 i pozwala na transmisję wideo 8K przy 30 kl./s, 5K - przy 60 kl./s i 4K - przy 120 kl./s. Dodatkowo ta wersja posiada funkcję Dual-mode, która umożliwia podłączenie do wyjść HDMI i DVI za pomocą najprostszych adapterów pasywnych.
  • v.1.4. Najnowsza szeroko rozpowszechniona wersja. W porównaniu do wersji 1.2, przepustowość wzrosła prawie dwukrotnie, co pozwala (choć z ograniczeniami) na obsługę wideo 4K i 5K przy 240 kl./s i 8K przy 120 kl./s. Inne cechy obejmują kompatybilność z HDR10 i możliwość jednoczesnej transmisji do 32 kanałów audio.


- Mini DisplayPort. Zmniejszona wersja złącza DisplayPort opisanego powyżej, używana głównie w laptopach; szczególnie popularna w laptopach Apple. Ostatnio pojawił się trend zastępowania Mini Display Port uniwersalnym interfejsem Thunderbolt; jednak ten interfejs działa przez to samo złącze i zapewnia te same możliwości. Innymi słowy, monitory można podłączyć do Thunderbolt (wersji 1 i 2) za pomocą standardowego kabla miniDisplayPort, bez użycia adapterów (w przypadku v3 adapter jest nadal potrzebny).

- USB A (dla sygnału wideo). Ogólnie rzecz biorąc, USB to uniwersalny interfejs do podłączania różnych urządzeń peryferyjnych do komputera - od urządzeń pamięci masowej po drukarki i urządzenia specjalistyczne. Występuje w prawie wszystkich współczesnych komputerach stacjonarnych i laptopach. Obecność wejścia USB (dowolnego typu - A, B, C) w monitorze pozwala na podłączenie go do komputera staccjonarnego bez wykorzystywania wyjść wideo. Może to być przydatne przede wszystkim dla tych, którzy potrzebują dodatkowego monitora, a na karcie graficznej nie ma już wolnych wyjść; lub jeśli z przyczyn technicznych (np. niedopasowanie interfejsu) nie można podłączyć monitora w zwykły sposób. Ponadto niektóre ekrany z tego typu interfejsem również otrzymują zasilanie wymagane do działania przez USB i nie wymagają połączenia sieciowego, co jest szczególnie wygodne w przypadku używania laptopa. Właściwie taka możliwość występuje głównie w małych modelach o przekątnej 15 - 17", przeznaczonych do roli dodatkowego ekranu do laptopa. Jeśli chodzi o USB A, to jest to klasyczne, znane wielu użytkownikom pełnowymiarowe złącze USB, te same porty są standardowo stosowane w komputerach stacjonarnych i laptopach. Wygoda USB A w monitorach polega na tym, że pozwala ono na użycie prawie każdego kabla ze standardowymi wtyczkami USB na obu końcach.

- USB B (dla sygnału wideo). Rodzaj interfejsu USB służącego do transmisji sygnału wideo. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat ogólnych cech takiego połączenia, zobacz „USB A” powyżej; USB B różni się od A jedynie konstrukcją złącza. Nie wchodząc w szczegóły techniczne, możemy powiedzieć, że pod tym terminem łączone są wszystkie rodzaje wejść USB, które nie należą do Type A lub Type C. Mogą to być na przykład gniazda kwadratowe, podobne do tych stosowanych w drukarkach, lub małe wąskie i długie złącza, tylko trochę większe niż microUSB. Właściwie kluczowymi zaletami USB B są właśnie różnorodność opcji i możliwość dostarczenia w każdym przypadku złącza optymalnego dla danego modelu - np. wspomniane wąskie złącze dobrze pasuje do obudów przenośnych ekranów o niewielkiej grubości. Z drugiej strony, takie modele są mniej wszechstronne pod względem opcji połączeń niż analogi z USB A: do podłączenia do komputera wymagany jest specjalny kabel-adapter. Ten kabel jest zwykle dołączony w zestawie, ale znalezienie zamiennika może być trudne, jeśli zostanie uszkodzony lub zgubiony.

- USB C (DisplayPort AltMode). Inna odmiana interfejsu USB używanego do pracy z sygnałem wideo. Pod względem możliwości i specyfiki zastosowania jest zupełnie podobna do opisanego powyżej USB A, różni się od niego jedynie konstrukcją złącza. To ostatnie ma niewielki rozmiar (niewiele większy od microUSB) i dwustronną konstrukcję, która pozwala na podłączenie wtyczki z dowolnej strony - to sprawia, że Type C jest wygodniejszy niż poprzednie standardy. Jednocześnie zauważamy, że taki monitor można początkowo zaprojektować do podłączenia do wyjścia USB C (przynajmniej taki kabel adaptera może być dostarczony w zestawie), ten punkt warto wyjaśnić osobno.

- Interfejs Thunderbolt. Thunderbolt to protokół przesyłania danych (stosowany w urządzeniach Apple), którego przepustowość sięga 40 Gb/s. Sama wtyczka, podobnie jak prędkość, zależy od wersji: Thunderbolt v1 i v2 używają miniDisplayPort (patrz wyżej), monitory z wejściami Thunderbolt niekoniecznie są kompatybilne z oryginalnymi wyjściami miniDisplayPort - warto wyjaśnić tę kompatybilność osobno. Thunderbolt v3 jest oparty na złączu USB C (patrz wyżej).

Power Delivery

Fakt, że port USB C obsługuje Power Delivery oznacza, że takie złącze jest w stanie dostarczać/odbierać zwiększone zasilanie - do 100 watów. Ale czysto teoretycznie. Póki co w praktyce takie porty w monitorach nie mają tak dużych mocy, a jednoczesne przesyłanie obrazu i zasilania przez USB C w większości przypadków jest albo niemożliwe, albo ograniczone znacznie mniejszą mocą. Ale w każdym razie obecność Power Delivery pozwala ładować gadżety z monitora, a w niektórych przypadkach używać go jako źródła zasilania.

Moc ładowania

Moc, która może przejść przez złącze USB C z technologią szybkiego ładowania Power Delivery. W związku z tym od tej wartości zależy zdolność zasilania podłączonych urządzeń, w szczególności laptopów, które potrzebują co najmniej 60 W. Dlatego, aby używać USB C nie tylko do transmisji wideo, ale także do zasilania podłączonego gadżetu, upewnij się, że możesz dostarczyć niezbędne zasilanie. Ważną kwestią jest to, że nie wszystkie monitory mogą jednocześnie przesyłać obraz i zasilanie o maksymalnej mocy, dlatego ten paragraf wskazuje maksymalną wartość mocy tylko w trybie zasilania.

HDMI

Liczba wejść HDMI w konstrukcji monitora.

Interfejs HDMI został pierwotnie zaprojektowany do przesyłania obrazu w wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku cyfrowego za pomocą jednego kabla. Jest to najpopularniejszy ze współczesnych interfejsów do tego celu, wyjścia HDMI są prawie obowiązkowe zarówno dla komputerowych kart graficznych, jak i centrów multimedialnych, odtwarzaczy DVD/Blu-Ray i innych podobnych urządzeń.

Dostępność kilku wyjść tego typu w monitorze pozwala na jednoczesne podłączenie go do kilku źródeł sygnału - na przykład komputera i tunera telewizji satelitarnej. W ten sposób możesz przełączać się między źródłami za pomocą ustawień oprogramowania bez majstrowania przy ponownym podłączaniu kabli, a także korzystać z funkcji PBP (patrz poniżej).

Wersja HDMI

Maksymalna wersja złącza HDMI zapewnionego w monitorze. Aby uzyskać więcej informacji na temat samego złącza, zobacz powyżej, a najpopularniejsze obecnie wersje to:

- v.1.4. Najwcześniejsza wersja aktywnie używana w naszych czasach; pojawiła się w 2009 roku. Obsługuje rozdzielczości do 4096x2160 przy 24 kl./s, a w standardzie Full HD (1920x1080) szybkość klatek może osiągnąć 120 kl./s; możliwa jest również transmisja wideo 3D.

- v.2.0. Wersja wprowadzona w 2013 roku jako główna aktualizacja standardu HDMI. Obsługuje wideo 4K przy szybkości klatek do 60 kl./s (dzięki czemu znana również jako HDMI UHD), a także do 32 kanałów audio i do 4 strumieni audio jednocześnie. Również w tej wersji jest wsparcie dla ultraszerokiego formatu 21:9.

- v.2.1. Dość znacząca aktualizacja w porównaniu do wersji 2.0, zaprezentowana pod koniec 2017 roku. Dalszy wzrost przepustowości umożliwił obsługę rozdzielczości do 8K przy 120 kl./s włącznie. Ulepszenia zostały również wprowadzone w zakresie obsługi HDR. Należy pamiętać, że do pełnego wykorzystania zalet HDMI v 2.1 wymagane są kable HDMI Ultra High Speed, chociaż podstawowe funkcje są dostępne ze zwykłymi kablami.

UWB (bezprzewodowe)

Ultra-wide band to technologia bezprzewodowej komunikacji między różnymi urządzeniami na niewielkich odległościach (do 10 m). W monitorach służy do bezprzewodowego połączenia ze źródłem sygnału, najczęściej laptopem. Przepustowość wynosi do 480 Mb/s (w odległości do 3 m), co jest wystarczające do przesyłania obrazu i dźwięku, w tym o wysokiej rozdzielczości.

Obsługa MHL

Monitor obsługuje technologię MHL.

Ta technologia została pierwotnie opracowana do użytku w urządzeniach mobilnych, głównie smartfonach. Umożliwia przesyłanie cyfrowego sygnału audio-video zgodnego ze standardem HDMI przez zwykły port microUSB (aby obejść się bez dodatkowych złączy w gadżecie mobilnym). W samych monitorach do podłączenia takiego sygnału służą porty HDMI. Jednak taki port musi być początkowo kompatybilny z MHL, w przeciwnym razie do współpracy z urządzeniem mobilnym będzie potrzebny adapter, a dodatkowe funkcje (np. ładowanie gadżetu z portu HDMI) nie będą dostępne. W związku z tym warto poszukać specjalnie monitora zgodnego z MHL, jeśli planuje się używać go z urządzeniem przenośnym.

Złącza (opcjonalnie)

- Wejście mini-Jack (3,5 mm). Wejście audio ze standardowym złączem mini-Jack 3,5 mm. Z reguły wygląda jak gniazdo, do którego podłączona jest wtyczka mini-Jack ze źródła sygnału. Sam sygnał z takiego wejścia może być doprowadzony albo do wbudowanych głośników monitora, albo do wyjścia audio (patrz poniżej).

- Wyjście mini-Jack (3,5 mm). Analogowe wyjście audio za pomocą standardowego gniazda mini-Jack 3,5 mm. Zwykle jest uniwersalne, można je wykorzystać zarówno do podłączenia słuchawek, jak i jako wyjście liniowe dla głośników komputerowych lub innej aktywnego sprzętu audio. Obecność gniazda audio na monitorze jest wygodna, ponieważ taki port jest zwykle bliżej użytkownika niż wyjścia karty dźwiękowej i łatwiej jest podłączyć słuchawki lub głośniki bezpośrednio do monitora niż przeciągać przewód do jednostki systemowej.

- LAN. Standardowe złącze do przewodowego połączenia z sieciami komputerowymi. Obecność takiego wejścia w większości przypadków zmienia monitor w urządzenie sieciowe: każdy użytkownik sieci z odpowiednimi prawami dostępu może wyświetlać na nim obraz. Innym zastosowaniem LAN jest bezpośrednie połączenie z innym urządzeniem. Przykładowo w ten sposób można podłączyć laptopa z wyjściem LAN bez odłączania monitora od komputera stacjonarnego (do którego można go podłączyć np. poprzez interfejs DVI). Niektór...e szczególnie zaawansowane modele mają wbudowane narzędzia programowe, które umożliwiają korzystanie z sieci lokalnej do przeglądania zawartości urządzeń podłączonych do tej sieci, a nawet korzystanie z niektórych usług internetowych bezpośrednio z monitora, bez korzystania z komputera jako takiego.

- Komponentowe. Interfejs analogowy, który przenosi komponenty sygnału wideo przez trzy oddzielne przewody (stąd nazwa). Jest to najbardziej zaawansowany z rozpowszechnionych standardów analogowych, umożliwia przesyłanie obrazów HD i zapewnia lepszą jakość niż S-Video, a tym bardziej złącze kompozytowe. Praktycznie nie występuje w komputerowych kartach graficznych, ale nadal jest dość popularny w różnych urządzeniach wideo; może się przydać do podłączenia monitora do centrum multimedialnego, odtwarzacza DVD lub innego podobnego urządzenia. Co prawda, dźwięk będzie musiał być podłączony przez osobne złącze - interfejs komponentowy nie obsługuje transmisji dźwięku.

- Kompozytowe. Jedno z najprostszych i najpopularniejszych analogowych wejść audio/wideo. Podobnie jak komponentowe, wykorzystuje trzy przewody i w standardowej postaci składa się z trzech złączy RCA; w niektórych monitorach oba interfejsy mogą być nawet realizowane za pomocą jednego zestawu złączy, przełączanych w ustawieniach w tryb „komponentowy” lub „kompozytowy”. Osobliwością tego standardu jest to, że pozwala na przesyłanie zarówno obrazu, jak i dźwięku: jeden z przewodów służy do analogowego sygnału wideo, a dwa pozostałe odpowiadają za lewy i prawy kanał stereo. Co prawda, interfejs kompozytowy jest uważany za przestarzały: ze względu na transmisję wideo jednym kablem jakość i odporność na zakłócenia obrazu są niskie i w ogóle nie ma mowy o rozdzielczościach HD. Z drugiej strony, takie wyjścia są nadal dość popularne w sprzęcie wideo - zarówno nowoczesnym, jak i przestarzałym (jak magnetowidy VHS). Możliwość jednoczesnego podłączenia obrazu i dźwięku jest bardzo wygodna. Jeśli jednak monitor nie ma ani wyjść audio, ani wbudowanych głośników, zwykle dostarcza okrojoną wersję tego złącza - „composite video”, z jednym gniazdem RCA.

- Koncentryczne (S/P-DIF). Wersja elektryczna interfejsu S/P-DIF: przez jedno złącze koncentryczne RCA (tulipan) w postaci cyfrowej jest przesyłany dźwięk, w tym wielokanałowy. Złącze to występuje głównie w wielkoformatowych panelach plazmowych i LCD (patrz „Typ”), gdzie pełni rolę wyjścia do podłączenia zewnętrznych systemów audio - głównie kina domowego i innych zaawansowanych zestawów urządzeń wielokanałowych.

- Liniowe. Interfejs liniowy to standardowy interfejs audio do przesyłania sygnałów audio w formacie analogowym. Ogólnie rzecz biorąc, najpopularniejszym zastosowaniem tego złącza jest przesyłanie dźwięku do aktywnych głośników i/lub zewnętrznego wzmacniacza. Jednak monitory mogą zawierać zarówno wyjścia, jak i wejścia tego typu. W tym sensie interfejs liniowy jest podobny do opisanego powyżej złącza 3,5 mm; ponadto w niektórych modelach właśnie mini-Jack pełni rolę złącza liniowego.

- Optyczne. Inny rodzaj złącza S/P-DIF, oprócz opisanego powyżej wyjścia koncentrycznego. Służy do tego samego celu - do wyprowadzania wielokanałowego dźwięku na zewnętrzny sprzęt audio - jednak wykorzystuje nie kabel elektryczny, ale optyczny (światłowodowy), dzięki czemu takie połączenie absolutnie nie podlega zakłóceniom elektrycznym. Z drugiej strony, z włóknem światłowodowym należy obchodzić się ostrożnie, ponieważ może pękać w wyniku załamań lub silnego nacisku. Warto również zauważyć, że w przeciwieństwie do koncentrycznego, wyjście optyczne znajduje się zarówno w dużych, jak i stosunkowo małych monitorach.

- Port COM (RS-232). Uniwersalny interfejs cyfrowy do przesyłania różnych danych. W monitorach pełni zwykle rolę pomocniczą: pozwala na sterowanie ustawieniami ekranu z podłączonego komputera lub innego urządzenia, a w modelach z ekranami dotykowymi może służyć również do przesyłania danych z czujnika do komputera. Jest znacznie mniej rozpowszechniony niż USB, praktycznie nie jest używany w laptopach, ale ma przewagę w maksymalnej długości kabla - 15 m wobec 5 m.

- S-Video. Jeden z najpopularniejszych analogowych interfejsów wideo, obok opisanych powyżej interfejsów kompozytowych i komponentowych. Sygnał wideo jest przesyłany dwoma oddzielnymi przewodami, dzięki czemu można uzyskać lepszą jakość niż w wideo kompozytowym; i wypada korzystnie w porównaniu z komponentowym interfejsem S-Video w swojej zwartości (oba przewody są podłączane jednym złączem). Transmisja dźwięku przez to połączenie nie jest przewidziana. Ten standard jest uważany za przestarzały moralnie i prawie nie jest używany w komputerach, ale nadal jest stosowany w różnych urządzeniach wideo i może być przydatny w niestandardowych zastosowaniach monitorów.

Tuner TV

Typ tunera TV - urządzenia do odbioru transmisji telewizyjnej - zainstalowanego w monitorze. Obecność tunera telewizyjnego pozwala używać monitora do oglądania telewizji, to znaczy faktycznie zamienia go w telewizor. Jednak do korzystania z tej funkcji tuner musi być zgodny z formatem transmisji.

- Tuner telewizji analogowej. Jakiś czas temu naziemna telewizja analogowa była najpopularniejszym standardem w WNP. Jednak wraz z rozwojem i wdrażaniem technologii cyfrowych, opcja ta stopniowo traci na znaczeniu - do tego stopnia, że wiele krajów, które nadal zachowują nadawanie analogowe, planuje całkowicie zrezygnować z niego w nadchodzących latach.

- DVB-T (telewizja naziemna). Jeden z głównych standardów stosowanych w naziemnej telewizji cyfrowej. Sama transmisja cyfrowa ma szereg zalet w stosunku do analogowej - w szczególności umożliwia pracę z treścią HD, jest odporna na zakłócenia, a jakość „obrazu” i dźwięku nie zależy od siły sygnału (on albo jest, albo go nie ma). W szczególności standard DVB-T jest aktywnie promowany od jakiegoś czasu, ale dziś jest zastępowany przez bardziej zaawansowany DVB-T2 (patrz poniżej), z którym nie jest kompatybilny.

- DVB-T2 (telewizja naziemna). Druga wersja standardu naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T (patrz wyżej). Jest technicznie bardziej odporny na zakłócenia i ma wyższą przepustowość, co poprawia jakość sygnału. Nie jest kompatybilny z...poprzednią wersją; dlatego przed zakupem monitora z takim tunerem należy upewnić się nie tylko, że dostępna jest transmisja cyfrowa, ale także, że odbywa się ona w formacie DVB-T2.

- DVB-C (telewizja kablowa). Główny format używany do nadawania cyfrowego we współczesnych sieciach telewizji kablowej. W przyszłości DVB-C2 może zostać zastąpiony przez DVB-C2, ale jak dotąd ta perspektywa jest raczej niejasna.

Funkcje i możliwości

- Czujnik oświetlenia. Czujnik monitorujący jasność światła otoczenia. Służy głównie do automatycznego dostosowywania jasności samego monitora do otoczenia: na przykład, jeśli w pomieszczeniu zrobi się ciemno, obraz na ekranie można również przyciemnić, a w świetle słonecznym dla normalnej widoczności jasność powinna być wysoka. Zapewnia to dodatkowy komfort dla użytkownika, a także przyczynia się do oszczędności energii.

- Czujnik obecności. Czujnik wykrywający obecność osoby przed ekranem. Najczęściej służy do automatycznego sterowania trybem uśpienia: jeśli przez określony czas nie ma nikogo przed monitorem, podświetlenie ekranu wyłącza się, a po powrocie użytkownika włącza się z powrotem. Oszczędza to energię i wydłuża żywotność matrycy. Dodatkowo czujnik może być przydatny do bardziej specyficznych zadań - np. do monitorowania obecności pracownika na stanowisku pracy.

- PBP (Picture by Picture). Możliwość wyświetlania na monitorze jednocześnie dwóch „obrazów” - z dwóch różnych źródeł, z których każde jest podłączone do własnego wejścia wideo. Ta funkcja może być bardzo przydatna w przypadkach, gdy trzeba pracować z dwoma urządzeniami jednocześnie - na przykład z laptopem i główną jednostką systemową. Obrazy z obu urządzeń są zwykle wyświetlane obok siebie. Zwróć uwagę, że aby PBP działało efektywnie, ekran musi być dość duży, więc ta funkcja występu...je głównie wśród monitorów o odpowiedniej przekątnej - od 27 cali wzwyż.

- Flicker Free. Technologia kontroli jasności, która eliminuje niepotrzebne migotanie ekranu. Ideą tej technologii jest bezpośrednie przyciemnienie obrazu poprzez zmniejszenie jasności podświetlenie (podczas gdy w monitorach bez Flicker Free jasność jest kontrolowana poprzez włączanie i wyłączanie podświetlenie z dużą częstotliwością). Dzięki brakowi migotania zmniejsza się obciążenie oczu i układu nerwowego, a praca z monitorem (szczególnie przez długi czas) staje się wygodniejsza.

- AMD FreeSync. Kompatybilność monitora z technologią AMD FreeSync. Jak sama nazwa wskazuje, technologia ta jest wykorzystywana w kartach graficznych AMD - warto więc poszukać monitora o takiej kompatybilności, jeśli komputer posiada odpowiednią kartę graficzną. Ogólną ideą FreeSync jest dopasowanie liczby klatek na sekundę monitora i sygnału wideo z karty graficznej. Taka potrzeba wynika z faktu, że w niektórych przypadkach częstotliwość odświeżania sygnału wideo może „pływać” (jest to szczególnie typowe dla nowoczesnych gier i innych zadań wymagających dużej ilości zasobów); a rozbieżność z częstotliwością odświeżania monitora może prowadzić do nierówności, szarpnięć i innych artefaktów. FreeSync pozwala tego uniknąć.
Zwróć uwagę, że w tym przypadku chodzi o oryginalną wersję tej technologii - obsługa FreeSync Premium i Premium Pro jest wskazywana osobno, patrz poniżej dla tych wersji. Podobne rozwiązanie firmy NVIDIA nosi nazwę G-Sync; jest ono również opisane poniżej.

- AMD FreeSync Premium Pro. Najbardziej zaawansowana (na początek roku 2020) wersja opisanej powyżej technologii FreeSync, wcześniej znana jako AMD FreeSync 2 HDR. Jak sama nazwa wskazuje, jedną z funkcji tej wersji jest obsługa HDR. Ponadto w przypadku FreeSync Premium Pro deklarowana jest liczba klatek na sekundę co najmniej 120 kl./s przy rozdzielczości Full HD, a także funkcja kompensacji niskiej szybkości klatek (LFC). Istotą tej funkcji jest to, że gdy liczba klatek oryginalnego sygnału wideo spadnie poniżej minimalnej częstotliwości obsługiwanej przez monitor, ta sama klatka jest wyświetlana na ekranie kilka razy, co pozwala zachować maksymalną płynność „obrazu”. Według twórców FreeSync Premium Pro szczególnie dobrze sprawdza się w grach; i wiele współczesnych gier zostało oryginalnie stworzonych z myślą o tej technologii.

- AMD FreeSync Premium. Opcja pośrednia między podstawową technologią AMD FreeSync a zaawansowaną technologią FreeSync Premium Pro. Obie te wersje technologii opisano bardziej szczegółowo powyżej; a FreeSync Premium nie obsługuje HDR (w przeciwieństwie do wersji Pro), ale działa z tą samą liczbą klatek na sekundę (co najmniej 120 kl./s przy rozdzielczości 1920x1080), a także wykorzystuje technologię kompensacji niskiej liczby klatek LFC.

- NVIDIA G-Sync. Technologia dopasowywania liczby klatek na sekundę monitora do liczby klatek na sekundę sygnału wideo, używana w kartach graficznych NVIDIA. Potrzeba takiego dopasowywania wynika z faktu, że w niektórych przypadkach liczba klatek na sekundę sygnału wideo może „pływać” (jest to szczególnie typowe dla współczesnych gier i innych zadań wymagających dużej ilości zasobów); a rozbieżność z liczbą klatek na sekundę monitora może prowadzić do nierówności, szarpnięć i innych artefaktów. Podobna technologia AMD nazywa się Freesync (patrz wyżej).
Warto zauważyć, w tym przypadku oznacza to wsparcie dla oryginalnej technologii G-Sync, która została pierwotnie zastosowana w produkcji. Wsparcie dla bardziej zaawansowanych G-Sync Ultimate, a także G-Sync Compatible są wskazywane osobno (patrz poniżej).

- NVIDIA G-Sync Ultimate. Odmiana opisanej powyżej technologii G-Sync, która zapewnia nie tylko dopasowanie liczby klatek na sekundę do karty graficznej, ale także szereg ulepszonych charakterystyk samego monitora. Tak więc modele z tym oznaczeniem koniecznie obsługują HDR (i zgodnie z bardzo wysokim standardem - nie niższym niż DisplayHDR1000), a także mają szeroką przestrzeń barw, często mierzoną zgodnie z DCI P3 (patrz wyżej dla obu). Większość z tych monitorów to monitory gamingowe (patrz „Typ”).

- NVIDIA G-Sync Compatible. Ta funkcja jest wskazywana w przypadku monitorów, które nie zostały pierwotnie zaprojektowane do użytku z technologią G-Sync (patrz powyżej), ale zostały przetestowane pod kątem kompatybilności z nią. Wszystkie tego typu urządzenia to modele z funkcją AMD FreeSync (również opisana powyżej), które zostały przetestowane przez nVIDIA i wykazały możliwość pełnej współpracy także z G-Sync (jednak podkreślamy, że samo wsparcie dla FreeSync nie gwarantuje kompatybilności z G-Sync). Tak czy inaczej, z punktu widzenia użytkownika różnica polega na tym, że monitory G-Sync Compatible są znacznie tańsze niż ich odpowiedniki z G-Sync, ale mogą mieć gorszą jakość obrazu. Wynika to z faktu, że takie monitory nie są dodatkowo testowane pod kątem jakości obrazu, co jest wymagane w przypadku urządzeń z natywną obsługą G-Sync. Ponadto w modelach G-Sync Compatible poprawna synchronizacja klatek podczas pracy z kartami graficznymi NVIDIA jest gwarantowana tylko wtedy, gdy karta graficzna jest oparta na GPU GeForce GTX z serii 10 i GeForce RTX z serii 20 - są to adaptery używane do testów kompatybilności.

- Certyfikat CalMAN. Monitor posiada certyfikat „СalMAN Verified”. Certyfikat ten przyznawany jest wysokiej jakości ekranom po weryfikacji i kalibracji przy użyciu CalMAN, profesjonalnego zestawu narzędzi oprogramowania do manipulacji kolorami i regulacji odwzorowania barw matrycy. Precyzja tych narzędzi jest taka, że używają ich nawet filmowcy z Hollywood; a dla monitorów certyfikacja CalMAN to dodatkowy znak wysokiej jakości - oznacza to, że kolory na takim ekranie będą wyświetlane jak najwierniej. Takie modele są przeznaczone głównie dla profesjonalistów pracujących z kolorem, a także dla koneserów wysokiej jakości treści wideo.

- Certyfikat Pantone. Monitor posiada certyfikat „Pantone Validated”, czyli certyfikat zgodności z paletą kolorów Pantone (PMS). To profesjonalny system kolorów stworzony przez firmę o tej samej nazwie i szeroko stosowany w projektowaniu i druku. Jedną z podstawowych idei Pantone jest to, że każdy kolor pozostaje niezmieniony na wszystkich etapach pracy - od uzgodnienia ogólnego pomysłu po wydruk/wydanie gotowego produktu; w tym celu wszystkim odcieniom objętym systemem przypisane są nazwy kodowe, które są używane w pracy. W przypadku monitorów certyfikacja Pantone oznacza, że podczas pracy z materiałami i narzędziami programowymi, które używają danego schematu kolorów, kolory na ekranie będą ściśle odpowiadały faktycznym odcieniom Pantone. Podkreślamy, że nie ma mowy o idealnym dopasowaniu (matryce LCD fizycznie nie są w stanie odpowiednio wyświetlić niektórych odcieni); dodatkowo monitory z takim certyfikatem mogą mieć różną przestrzeń barw - zarówno w procentach, jak i pod względem systemów używanych do oznaczenia (sRGB, Adobe RGB, DCI P3 - patrz wyżej). Jednak nawet jeśli kolor wykracza poza możliwości ekranu, zostanie wyświetlony tak dokładnie, jak to możliwe. Dlatego do profesjonalnych zadań związanych z intensywnym użytkowaniem Pantone warto wybrać monitory z oficjalnym certyfikatem; jako przykład takich zadań możemy nazwać drukowanie poligrafii wizerunkowej.

Tryb portretowy

Ekran można obracać o 90° na stojaku, z orientacji poziomej do pionowej. Pionowa orientacja ekranu (tryb portretowy) może być przydatna na przykład podczas pracy z dużymi dokumentami, wykonanymi w orientacji pionowej.

Obrót ekranu

Obecność obrotowej podstawy w konstrukcji monitora pozwala na zmianę nie tylko kąta nachylenia ekranu (na pewno każdy go posiada), ale także jego obrót w prawo i lewo. Kąt obrotu zależy od modelu, ale w każdym przypadku nawet niewielkie odchylenie pozwala na szybkie dostosowanie położenia monitora do swoich potrzeb.

Regulacja wysokości

Możliwość przesuwania ekranu monitora w górę i w dół względem podstawy. Ta funkcja jest bardzo wygodna przy regulacji wysokości ekranu - o wiele łatwiej jest go przesuwać na uchwycie niż szukać podstawki czy korzystać z innych sztuczek.

Wbudowane głośniki

Monitor ma własne wbudowane głośniki. Takie modele w rzeczywistości łączą ekran i głośniki, co może uchronić użytkownika przed koniecznością zakupu oddzielnego sprzętu audio. W przypadku modeli z tunerem telewizyjnym (patrz wyżej) ta funkcja jest prawie obowiązkowa. Co prawda, należy mieć na uwadze, że moc takich głośników i jakość ich dźwięku są stosunkowo niskie, więc taki system raczej nie nadaje się dla wymagających słuchaczy. Niemniej jednak wbudowane głośniki zwykle brzmią co najmniej tak dobrze, jak niedrogie głośniki zewnętrzne i zajmuje znacznie mniej miejsca.

Moc dźwięku

Moc znamionowa głośników zainstalowanych w monitorze (patrz „Wbudowane głośniki”). Im wyższa moc, tym głośniej mogą brzmieć głośniki, tym łatwiej jest pokryć dużą przestrzeń. Jednak w większości przypadków użytkownik znajduje się bezpośrednio przed monitorem i do normalnej słyszalności nie jest wymagana duża głośność. Zatem ten parametr jest krytyczny głównie dla paneli plazmowych i LCD (patrz „Typ”).

Subwoofer

Obecność subwoofera w konstrukcji monitora z wbudowanymi głośnikami (patrz wyżej).

Subwoofer to dodatkowy głośnik odpowiedzialny za niskie częstotliwości. Głośniki ogólnego zakresu przy tych częstotliwościach wyraźnie się „uginają”, więc ci, którzy cenią sobie mocny bas, nie mogą obejść się bez subwoofera. Innymi słowy, taki sprzęt zdecydowanie poprawia ogólny dźwięk wbudowanych głośników. Jednocześnie produkowanych jest bardzo niewiele monitorów z wbudowanymi głośnikami niskotonowymi z wielu powodów. Wśród tych powodów w szczególności to, że wbudowane subwoofery są odczuwalnie gorsze od zewnętrznych pod względem jakości i mocy dźwięku i nie da się takiego subwoofera dopasować do własnych upodobań - trzeba polegać na wyborze producenta. Z drugiej strony, wbudowane subwoofery są zauważalnie bardziej kompaktowe niż zewnętrzne.

Hub USB 2.0

Hub USB 2.0 to zestaw dodatkowych portów USB w obudowie monitora, do których można podłączać różne urządzenia peryferyjne (pod warunkiem, że monitor jest podłączony do portu USB komputera za pomocą specjalnego kabla). Ten sprzęt służy dwóm przydatnym celom. Po pierwsze, hub zwiększa liczbę portów dostępnych do połączenia. Po drugie, te złącza znajdują się blisko użytkownika, dosłownie na wyciągnięcie ręki. Należy jednak mieć na uwadze, że rozgałęźniki słabo nadają się do podłączania urządzeń wymagających dużej mocy przez USB (np. zewnętrzne dyski twarde bez osobnego zasilacza). Wynika to z tego, że zasilanie z portu komputera jest „dzielone” przez rozgałęźnik po równo na wszystkie podłączone urządzenia, a przy „obciążonym” hubie moc w jednej chwili może nie wystarczyć.

Należy również zauważyć, że standard 2.0 charakteryzuje się przepustowością 480 Mb/s i od dawna jest uważany za przestarzały, ale monitory z tym interfejsem są nadal produkowane.

Hub USB 3.x

Monitor zawiera w zestawie hub USB ze złączami USB 3.2.

Hub USB to zestaw dodatkowych portów USB w obudowie monitora, do których można podłączyć różne urządzenia peryferyjne (pod warunkiem, że monitor jest podłączony do portu USB komputera za pomocą specjalnego kabla). Ten sprzęt służy dwóm przydatnym celom. Po pierwsze, hub zwiększa liczbę dostępnych portów do podłączenia: kabel USB z monitora zajmuje tylko jeden port w komputerze, a w zamian użytkownik otrzymuje kilka złączy w monitorze. Po drugie, te złącza znajdują się blisko użytkownika, dosłownie na wyciągnięcie ręki. Jest to szczególnie przydatne podczas pracy z klasycznymi pecetami, gdzie jednostka systemowa może znajdować się pod stołem lub w innym trudno dostępnym miejscu, a sięganie po nią za każdym razem w poszukiwaniu portów USB byłoby niewygodne.

Jeśli chodzi o wersję 3.2, łączy ona wszystkie wersje trzeciej generacji. W rzeczywistości ten standard obejmuje trzy specyfikacje: USB 3.2 Gen 1 (dawniej USB 3.0) z prędkością do 5 Gb/s, USB 3.2 Gen 2 (dawniej USB 3.1) z prędkością do 10 Gb/s oraz USB 3.2 Gen 2x2 z prędkością do 20 Gb/s. Hub USB 3.x w monitorze może być zgodny z którąkolwiek z tych specyfikacji, szczegóły te należy wyjaśnić osobno.

Czytnik kart pamięci

Urządzenie do odczytu kart pamięci, które są coraz częściej wykorzystywane jako nośniki danych w urządzeniach przenośnych, takich jak laptopy, aparaty fotograficzne, kamery itp. Ta funkcja umożliwia bezpośrednie wyświetlanie zawartości takich kart na monitorze bez podłączania komputera. Ponadto istnieje możliwość pracy jako zewnętrzny czytnik kart dla komputera stacjonarnego.

Zwykle współczesne monitory obsługują co najmniej popularny standard SD, ale mogą być dostępne inne opcje. Sam standard SD obejmuje kilka typów kart, które są ze sobą bardzo warunkowo kompatybilne. Dlatego przed zakupem monitora z tą funkcją warto wyjaśnić konkretne formaty obsługiwanych nośników.

Kamera internetowa

Obecność własnej kamery internetowej w monitorze - zwykle w ramce nad ekranem. Początkowo taka kamera była przeznaczona do komunikacji wideo i wideokonferencji - na przykład w Skype. Jednak technicznie możliwe są inne zastosowania tej funkcji: nagrywanie filmów, transmisje na żywo w Internecie itp.

Należy pamiętać, że kamerę internetową można kupić osobno. Jednak wbudowane „okienko”, po pierwsze, jest bardziej kompaktowe, a po drugie, jest zamontowane w optymalnym miejscu i nie stwarza problemów z montażem (podczas gdy zakupiona osobno kamera może po prostu nie pasować do rodzaju mocowania). Z drugiej strony, rozdzielczość (i odpowiednio ogólna jakość obrazu) wbudowanych kamer internetowych jest często niska.

Szybkie ładowanie

Obecność w monitorze portu USB z funkcją szybkiego ładowania. Takie złącze służy do ładowania baterii w różnych gadżetach (smartfonach, tabletach itp.). Różni się od konwencjonalnych portów USB zwiększonym zasilaniem; ponadto złącze to może w ogóle nie obsługiwać żadnych innych funkcji, z wyjątkiem ładowania.

Należy pamiętać, że w nowoczesnym sprzęcie można zastosować różne specjalne technologie w celu przyspieszenia procesu ładowania. Dlatego przed zakupem monitora z tą funkcją warto wyjaśnić, czy obsługuje on którąś z tych technologii i czy będą one kompatybilne z urządzeniami, które planuje się ładować.

Ładowanie bezprzewodowe Qi

Obecność w monitorze wbudowanego urządzenia do bezprzewodowego ładowania z wykorzystaniem technologii Qi. Zazwyczaj to urządzenie jest wbudowane w podstawkę. Zatem, aby naładować gadżet kompatybilny z Qi, wystarczy umieścić go na platformie znajdującej się na podstawce.

Ładowanie bezprzewodowe trwa dłużej niż tradycyjne ładowanie przewodowe, ale eliminuje kłopoty z przewodami i nie zużywa wtyczek i kabli.

Funkcje gamingowe

- Celownik. Możliwość wyświetlania celownika na ekranie (najczęściej na środku) - przy czym ze względu na pracę samego monitora, niezależnie od ustawień gry. Funkcja ta może przydać się w niektórych „strzelankach” - np. jeśli w samej grze nie ma tradycyjnego celownika, a celne strzelanie jest możliwe tylko przy użyciu celowników na broni lub gdy niektóre rodzaje broni w ogóle nie zapewniają celownika. Na wielu monitorach kształt i/lub kolor celownika można wybrać z kilku opcji.

- Timer. Możliwość wyświetlania licznika czasu na ekranie. Ta funkcja jest przeznaczona głównie do strategii czasu rzeczywistego, chociaż może być przydatna również w innych przypadkach - na przykład jeśli gracz może dać się ponieść emocjom i zapomnieć o przerwaniu gry na czas. Z reguły skala timera jest półprzezroczysta - zapewnia to dobrą widoczność i jednocześnie nie zakłóca procesu.

- Wyświetlanie FPS. Możliwość wyświetlania aktualnej liczby klatek na sekundę na monitorze bezpośrednio podczas gry. Funkcja ta pozwala kontrolować obciążenie karty graficznej oraz ułatwia dobór optymalnych ustawień detali - tak, aby gra nie zamieniła się w „pokaz slajdów”, a jednocześnie obraz pozostał mniej więcej wysokiej jakości. Warto zauważyć, że możliwość wyświetlania FPS jest dostępna w niektórych grach, ale dla pełnej gwarancji lepiej mieć takie narzędzie w samym monitorze.

-...Podświetlenie ciemnych obszarów. Funkcja pozwalająca na zwiększenie jasności poszczególnych ciemnych obszarów ekranu, bez „prześwietlania” reszty obrazu. Jednym z najpopularniejszych zastosowań tej funkcji jest wykrywanie przeciwników ukrywających się w ciemnych miejscach.

- Tryb dynamicznej synchronizacji ruchu. Specjalny tryb, który zdaniem twórców pozwala na „natychmiastowe zaatakowanie wroga”. Ideą tej funkcji jest zminimalizowanie lagów wejściowych i zwiększenie szybkości reakcji gry na działania gracza. Ta funkcja może być szczególnie przydatna dla profesjonalnych graczy e-sportowych.

Wąska ramka

Ta funkcja jest wskazywana w przypadku monitorów z bardzo małą ramką ekranu (w stosunku do rozmiaru samego ekranu). Nie ma ścisłych kryteriów określania, która rama jest wąska; jednak w większości przypadków szerokość takich ramek nie przekracza 5 mm. A w każdym razie takie monitory wyglądają zgrabniej i atrakcyjniej niż modele bez wąskiej ramki (jednak ta elegancja wpływa też zauważalnie na cenę).

Uchwyt na słuchawki

Obecność specjalnego urządzenia do zawieszania słuchawek w konstrukcji monitora. Takie urządzenie zwykle znajduje się z tyłu i ma postać małego haczyka lub występu, na którym można zawiesić uchwyt na słuchawki. Dzięki tej funkcji słuchawki mogą być zawsze blisko siebie, nie zajmując miejsca na stole, gdy nie są używane.

Ukryte okablowanie

Możliwość ukrytego okablowania wewnątrz podstawy pod monitor, aby kable nie plątały się „pod ręką” i nie psuły wyglądu konstrukcji. Zwróć uwagę, że wielu producentów zapewnia haczyki na przewody, dzięki czemu kabel, choć nie splątany, przechodzi przez podstawę. W naszym przypadku modele są uważane za ukryte, jeśli kabel jest prawie niewidoczny.

Podświetlenie RGB

Obecność zewnętrznego podświetlenie RGB w monitorze.

Podświetlenie to ma postać diod LED lub pasków LED osadzonych w ramie i/lub panelu tylnym. Pełni głównie funkcję dekoracyjną - nadaje monitorowi ciekawy wygląd, co szczególnie doceniają gracze i miłośnicy moddingu. Skrót RGB oznacza, że podświetlenie może zmieniać kolor; co więcej, sprawa zwykle nie ogranicza się do trzech podstawowych kolorów (red-green-blue - czerwony-zielony-niebieski), oświetlenie może przybierać niemal każdy odcień. W niektórych modelach jest nawet w stanie automatycznie dopasować się do obrazu na ekranie, dzięki czemu podświetlenie widoczne dla użytkownika poprawia ogólne wrażenie obrazu. Istnieją również systemy podświetlenie, które można zsynchronizować z innymi komponentami systemu (więcej szczegółów poniżej).

Synchronizacja podświetlenia RGB

Technologia synchronizacji zapewniana w monitorze z podświetleniem RGB (patrz wyżej).

Synchronizacja pozwala na „dopasowanie” podświetlenia monitora do podświetlenia innych elementów systemu - obudowy, jego „wypełnienia” (płyty głównej, procesora, karty graficznej), klawiatury, myszy itp. Dzięki takiemu dopasowaniu wszystkie elementy mogą zmieniać kolor synchronicznie, jednocześnie się włączając/wyłączając itp. Konkretne cechy takiego działania podświetlenia zależą od zastosowanej technologii synchronizacji i z reguły każdy producent ma swoją własną (Aura Sync dla Asusa, RGB Fusion dla Gigabyte itp.). Od tego zależy również kompatybilność komponentów: wszystkie muszą obsługiwać tę samą technologię. Dlatego najłatwiejszym sposobem osiągnięcia kompatybilności podświetlenia jest montaż komponentów jednego producenta.

Uchwyt ścienny

Rozmiar uchwytu VESA zapewnionego w monitorze.

VESA to standardowy format uchwytu ściennego do współczesnych telewizorów i monitorów. Podstawą montażową jest prostokątna płyta z czterema otworami na śruby w rogach. Pionowa i pozioma odległość między tymi otworami w milimetrach jest główną cechą mocowania - na przykład jednym z najbardziej rozpowszechnionych jest rozmiar 100x100. Dla małych ekranów dostępne są uchwyty 75x75, dla dużych i ciężkich monitorów - 200x200 i więcej (do 800x400).

Pobór mocy

Nominalny pobór mocy monitora. Z reguły ta pozycja wskazuje maksymalną moc, jaką urządzenie może zużywać podczas normalnej pracy - czyli zużycie energii przy maksymalnej jasności, najwyższej głośności wbudowanych głośników itp. Rzeczywiste zużycie energii może być zauważalnie niższe, ale przy wyborze wszystko jedno lepiej jest skupić się na wartości podanej w specyfikacji.

Ogólnie rzecz biorąc, im niższy pobór mocy, tym bardziej oszczędne jest urządzenie pod względem zużycia energii elektrycznej (przy pozostałych warunkach równych). Ponadto ta cecha może być przydatna przy wyborze zasilacza awaryjnego dla komputera stacjonarnego oraz w innych szczególnych sytuacjach, gdy wymagane jest dokładne określenie poboru mocy przez sprzęt.

Klasa efektywności energetycznej

Klasa efektywności energetycznej charakteryzuje ekonomiczność zużycia energii elektrycznej przez monitor. Początkowo klasy oznaczano prostymi łacińskimi literami - A (najbardziej ekonomiczna), B, C. Jednak później pojawiły się ulepszone klasy „A+”, „A++” itp. (im więcej „plusów”, tym bardziej ekonomiczne urządzenie).

Klasa efektywności energetycznej zwykle wpływa odpowiednio na cenę, ale ta różnica ostatecznie opłaca się ze względu na niższy rachunek za energię elektryczną.

Klasa efektywności energetycznej (new)

Ten parametr charakteryzuje ekonomię zużycia energii elektrycznej. Klasy są oznaczane literami łacińskimi literami od A do G, w porządku rosnącym zużycia energii. Właściwie tak pierwotnie i było pomyślane, dopóki do klasy A nie zostały zaliczone bardziej energooszczędne modele, które ostatecznie otrzymały oznaczenia A+, A++, A+++. Dalszy rozwój technologii pozwolił pójść jeszcze dalej i aby nie mnożyć plusów w znakowaniu efektywności energetycznej, w marcu 2021 roku producenci powrócili do poprzednich wskaźników od G do A, gdzie A jest najbardziej energooszczędnym monitorem. W związku z tym modele 2021 roku będą miały nowoczesne oznaczenia, a starsze modele będą oznaczone w ten sam sposób.

Zewnętrzny zasilacz

Umieszczenie zasilacza poza monitorem - tak jak jest to realizowane w ładowarkach do laptopów. Modele bez zintegrowanego zasilacza są zwykle cieńsze i bardziej eleganckie niż ich odpowiedniki ze zintegrowanym zasilaczem w obudowie.

Pilot zdalnego sterowania

Obecność pilota do zdalnego sterowania funkcjami urządzenia - jasnością, kontrastem, głośnością dźwięku (jeśli jest system audio), przełączaniem kanałów (jeśli jest tuner telewizyjny) itp. Zwróć uwagę, że w przypadku klasycznych monitorów komputerowych zdalne sterowanie jest rzadko wymagane: zarówno sam ekran, jak i komputer, do którego jest podłączony, znajdują się zwykle w bezpośrednim sąsiedztwie użytkownika. Ale w przypadku paneli plazmowych i LCD (patrz „Typ”) ta funkcja może być niezastąpiona: takie ekrany są początkowo duże i przeznaczone do oglądania z dużej odległości.
Filtry według parametrów
 
Cena
oddo zł
Producenci
Typ
Przekątna
Proporcje ekranu
Rozdzielczość ekranu
Rodzaj matrycy
Powłoka ekranu
Czas reakcji
Częstotliwość odświeżania
Głębia koloru
Podłączenie
Funkcje i możliwości
Funkcje gamingowe
Dodatkowo
Kolor obudowy
Według roku produkcji
Filtry zaawansowane
Katalog monitorów 2021 - nowości, hity sprzedaży, kupić monitory.