Porównanie Sierra W802 vs Huawei E5220

Największa liczba urządzeń, które można na raz podłączyć do modemu przez Wi-Fi (patrz „Podłączenie”).

Ograniczenie to wynika z faktu, że przetwarzanie zapytań sieciowych z kilku urządzeń na raz wymaga dość dużej ilości zasobów obliczeniowych, a nie jest ich tak dużo w miniaturowej elektronice, takiej jak modemy bezprzewodowe. Jednak nawet niedrogie modele potrafią obsługiwać około 5 – 6 urządzeń, co w większości przypadków jest więcej niż wystarczające; a w bardziej zaawansowanych modemach liczba ta może sięgać 10.

Najdłuższa odległość, przy której wbudowany modem router jest w stanie zapewnić komunikację przez interfejs Wi-Fi (patrz „Połączenie”).

Należy pamiętać, że w praktyce zasięg silnie zależy od wielu czynników niezwiązanych z głównymi cechami modemu: obecności zakłóceń i przeszkód na ścieżce sygnału, charakterystyki modułu Wi-Fi podłączonego urządzenia, stan naładowania baterii w tym urządzeniu lub samego modemu itp. ... Dlatego rzeczywiste wskaźniki zasięgu mogą być zauważalnie niższe niż deklarowane: na przykład podczas pracy przez ścianę zauważalnie się zmniejszają. Jednak ta cecha dość wyraźnie opisuje ogólny „zasięg” urządzenia, a porównania różnych modeli na nim są całkiem do przyjęcia.

Zwracamy również uwagę, że nie zawsze ma sens kupowanie urządzenia o maksymalnym zasięgu działania – choć duży zasięg zapewnia dodatkową wygodę, wymaga dużej mocy nadajnika, co znacznie zwiększa gabaryty i cenę modemu. Dlatego przy wyborze warto kierować się przede wszystkim zamierzonym formatem użytkowania. Na przykład, jeśli potrzebujesz połączenia 3G, aby uzyskać dostęp do Internetu w drodze z tabletu, wystarczy zasięg kilku metrów (co więcej, zmniejszy to prawdopodobieństwo podłączenia się osób postronnych do przenośnego punktu dostępowego). Ale w przypadku instalacji w dużym prywatnym domu warto poszukać modelu „rzeźni”.

Należy zauważyć, że parametr ten jest raczej umowny i uogólniony, ponieważ jedna generacja zwykle obejmuje kilka technologii transmisji danych (patrz niżej), a zestaw tych technologii w różnych sieciach komórkowych i różnych modemach może się różnić. Dlatego za pomocą tego parametru można jedynie w przybliżeniu ocenić kompatybilność urządzenia z konkretną siecią komórkową. Jednak dane dotyczące generacji (2G, 3G, 4G (LTE), 5G) mogą się przydać na etapie wstępnego doboru: pozwalają przynajmniej wyróżnić interesującą Cię generację, a następnie wyszukać wśród modeli z nią kompatybilnych.

Jeśli chodzi o konkretne generacje, to przedstawiają się one następująco:

— 2G. Standardy łączności drugiej generacji realizowane za pośrednictwem sieci komórkowych GSM. Obsługują technologie transmisji GPRS i EDGE. Ze względu na małą przepustowość są one dziś uważane za przestarzałe i stopniowo zastępowane przez nowsze generacje. Proces ten jest jednak nierównomierny i w niektórych krajach nadal podstawowym standardem mobilnym pozostaje 2G (choć wszystko zmierza w stronę zmiany tej sytuacji). Zaznaczamy też, że nawet wprowadzenie nowszych standardów nie oznacza wyparcia GSM – wielu operatorów zachowuje tę technologię jako zapasową i przeznaczoną dla najprostszych modeli telefonów komórkowych. Właściwie drugiej generacji w czystej postaci praktycz...nie nie spotyka się w modemach komórkowych – stanowi ona uzupełnienie bardziej zaawansowanych standardów.

— 3G. Technologie łączności trzeciej generacji. Obejmuje technologie W-CDMA, HSUPA, HSDPA i HSPA+, a w sieciach CDMA — EV-DO Rev.A i Rev.B. Znacząco przewyższa standardy drugiej generacji zarówno pod względem czystej przepustowości, jak i dodatkowych możliwości. A sama prędkość transmisji danych może być porównywalna do prędkości stacjonarnego, przewodowego połączenia internetowego, co pozwala nie tylko wygodnie przeglądać strony internetowe, ale także korzystać z rozmów wideo, słuchać strumieniowe audio itp. Jednak w praktyce jakość łączności zależy zarówno od konkretnych zastosowanych technologii, jak i od poziomu sygnału, obciążenia stacji bazowych itp.

— 4G. Czwarta generacja łączności, obecnie najbardziej zaawansowana. Obejmuje technologie WiMAX i LTE, które znacznie przewyższają prędkością transmisji danych nie tylko standardy 3G, ale także zwykłe, przewodowe połączenie z Internetem przez Ethernet. Co prawda ​​takie połączenie nie jest tanie.

— 5G. Dalsze, po 4G, rozwinięcie standardów sieci komórkowej. W oficjalnej specyfikacji tej generacji podaje się prędkość szczytową 20 Gb/s dla odbioru i 10 Gb/s dla przesyłu, gwarantowaną prędkość (przy dużym obciążeniu sieci), wynoszącą odpowiednio 100 i 50 Mb/s, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę niezawodności i ogólnej jakości łączności. Zestaw takich rozwiązań obejmuje w szczególności wieloelementowe szyki antenowe (Massive MIMO) oraz technologie kształtowania kierunkowej wiązki (beamforming) na stacjach bazowych, a także możliwość bezpośredniej komunikacji pomiędzy urządzeniami abonenckimi. Dzięki temu standard ten pozwala na zmniejszenie zużycia energii w porównaniu z jego poprzednikami.
Osobno warto poruszyć pogłoski o zagrożeniach dla zdrowia, jakie niesie 5G. Według współczesnych danych naukowych taka sieć nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego ciała, a wspomniane plotki to teorie spiskowe, które nie są poparte żadnymi argumentami.

Technologie przesyłu danych obsługiwane przez modem.

— GPRS. Najstarsza z obecnie stosowanych technologii komunikacyjnych. Opracowana jako standard dla sieci komórkowych GSM, umożliwiający przesyłanie danych równolegle z rozmowami głosowymi i wiadomościami tekstowymi, a także rozliczanie dostępu do sieci na podstawie ilości przesłanych danych, a nie czasu połączenia (jak w poprzednim standardzie CSD). W momencie powstania była bardzo nowoczesna, jednak obecnie uznawana jest za całkowicie przestarzałą i stosowana tylko wtedy, gdy bardziej zaawansowane standardy są niemożliwe do wykorzystania.

— EDGE. Technologia, stworzona jako modyfikacja GPRS, pozwalająca zwiększyć przepustowość i poprawić niezawodność połączenia. W pozostałych kwestiach ten standard jest w pełni analogiczny do GPRS pod względem głównych cech praktycznych.

— W-CDMA. Jeden z wczesnych standardów komunikacji trzeciej generacji (3G). Stosowany w sieciach UMTS. Jedną z głównych zalet takich sieci jest możliwość budowania ich w oparciu o istniejącą infrastrukturę GSM. Dlatego UMTS i konkretnie W-CDMA używane są przez wielu operatorów komórkowych na początkowym etapie przejścia z 2G na 3G.

— HSUPA. Technologia komunikacyjna trzeciej generacji (3G), rozwinięcie opisanej wyżej W-CDMA. Nazwa oznacza „High-Speed...Uplink Packet Access” — szybki pakietowy przesył danych w kierunku „od abonenta”. Określenie to opisuje funkcję tej technologii: zwiększa ona szybkość przesyłu danych z modemu do stacji bazowej, co może być przydatne w niektórych specyficznych zadaniach — na przykład wideorozmowie.

— HSDPA. Kolejne, po HSUPA, udoskonalenie standardu W-CDMA (patrz wyżej). Należy do sieci trzeciej generacji (3G), jednak uznawany jest za standard „rozszerzony”, z tego powodu sieci obsługujące HSUPA mogą być oznaczane jako 3.5G, 3G+ itd. Sama nazwa — „High-Speed Downlink Packet Access” — oznacza „szybki pakietowy przesył danych ze stacji bazowej do urządzenia”.

— HSPA+. Najbardziej zaawansowany obecnie standard komunikacji trzeciej generacji oparty na sieciach UMTS (W-CDMA). Dzięki szeregowi ulepszeń pozwala osiągnąć wyższe prędkości niż opisane powyżej warianty, zbliżając się możliwościami do sieci czwartej generacji; dlatego czasami jest oznaczany jako 3.75G.

— WiMAX. WiMAX początkowo powstał w dwóch wersjach — „mobilnej” i „stacjonarnej”; w większości współczesnych modemów komórkowych stosowana jest druga opcja. Należy do standardów czwartej generacji — 4G (podczas gdy „mobilny” był konkurentem technologii 3G, choć czasem w celach marketingowych jest oznaczany jako komunikacja 4. generacji). Jakiś czas temu WiMAX był aktywnie promowany jako alternatywa dla przewodowego szerokopasmowego dostępu do Internetu (szczególnie jako optymalna opcja dla gospodarstw domowych, gdzie trudno doprowadzić kabel). Jednak obecnie standard ten traci na popularności — szczególnie w związku z rozwojem i promocją bardziej zaawansowanego LTE (który nie dzieli się na „mobilną” i „stacjonarną” odmianę).

— LTE (do 173 Mb/s). Standard komunikacji komórkowej czwartej generacji, najpopularniejsza technologia 4G obecnie — szczególnie dzięki temu, że jest dalszym rozwinięciem W-CDMA/UMTS i może być wdrożony poprzez ulepszanie istniejących sieci (zarówno UMTS, jak i CDMA2000). Kolejnym powodem popularności jest równa wygoda zarówno dla sprzętu stacjonarnego, jak i mobilnego. Z drugiej strony, wybierając modem tego standardu, warto wziąć pod uwagę, że w różnych krajach pasma i kanały LTE mogą się różnić, dlatego sama w sobie obsługa tej technologii jeszcze nie gwarantuje kompatybilności z konkretną siecią. Należy również pamiętać, że w niektórych krajach sieci LTE są dopiero w fazie wdrażania, a w niektórych w ogóle ich nie ma.

Oceniąc możliwości modemu, warto mieć na uwadze, że podane dla każdej technologii wartości prędkości są maksymalne, osiągalne w praktyce wyłącznie w idealnych warunkach. Rzeczywiste wartości prędkości są zazwyczaj niższe od potencjalnie możliwych; mogą one zależeć zarówno od cech sieci, mocy sygnału i innych kwestii technicznych, jak i od polityki operatora oraz warunków konkretnej taryfy.

Obecność złącza do podłączenia zewnętrznej wymiennej anteny w konstrukcji modemu. Znaczenie wszystkich anten zewnętrznych opisano powyżej; tutaj zauważamy, że złącze umożliwia korzystanie z dość dużych urządzeń z modemem, które znacznie przewyższają swoimi możliwościami "natywne" anteny (zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, niezdejmowane). Ponadto użytkownik może dobrać antenę pod złącze według własnego uznania.

Obecność gniazda na karty pamięci w konstrukcji modemu. Karty pamięci są bardzo popularne w nowoczesnej elektronice jako wymienne nośniki pamięci; Istnieją dwie główne opcje pracy z modemami bezprzewodowymi. Pierwszy przewiduje wykorzystanie jako zewnętrzny czytnik kart, do wymiany informacji między kartą a urządzeniem, do którego modem jest podłączony przez USB (patrz niżej); Mówiąc najprościej, zainstalowanie karty zamienia modem w „dysk flash” z pamięcią wymienną. A w modelach z Wi-Fi (patrz „Rodzaj”) może być również możliwa praca jako serwer, zapewniając dostęp do zawartości karty wszystkim urządzeniom bezprzewodowym podłączonym do modemu. Jeśli chodzi o rodzaje kart, to najczęstsza obsługa standardu microSD – są na tyle malutkie, że bez problemu można je łączyć z kompaktowymi obudowami modemów bezprzewodowych. Należy pamiętać, że nawet w ramach tego samego standardu kart pamięci istnieje kilka odmian, a przed zakupem nie zaszkodzi wyjaśnić, z którym z nich urządzenie jest kompatybilne.

Obecność modułu GPS w konstrukcji modemu. Funkcja ta umożliwia śledzenie aktualnych współrzędnych geograficznych urządzenia; lecz warianty pracy z danymi o współrzędnych mogą być inne. Najpopularniejszym sposobem wykorzystania takich modeli jest stosowanie ich jako zewnętrznego modułu GPS do laptopa lub innego urządzenia.

Wyświetlacz w konstrukcji modemu. Nawet najprostsze ekrany stosowane w nowoczesnych modemach są bardzo wszechstronne i mogą wyświetlać niemal dowolne informacje serwisowe dotyczące pracy urządzenia (a czasem nie tylko informacje czysto serwisowe). Dzięki temu funkcja ta daje znacznie więcej możliwości informowania użytkownika niż różne wskaźniki. Jednocześnie zauważamy, że funkcja ta występuje tylko w modemach Wi-Fi (patrz wyżej), przeznaczonych do użytku samodzielnego. Wynika to z faktu, że w modelach podłączanych do innego urządzenia przez USB za informowanie odpowiada ekran urządzenia zewnętrznego, a wyposażanie modemu we własny wyświetlacz po prostu nie ma sensu.

Pojemność baterii zainstalowanej w modemie z odpowiednim rodzajem zasilania (patrz niżej).

Przy ceteris paribus, im wyższa pojemność, tym dłużej bateria może pracować bez doładowania. Należy jednak pamiętać, że sytuacja ceteris paribus praktycznie nie występuje we współczesnych modemach bezprzewodowych. Po pierwsze, różne technologie transmisji danych (patrz powyżej) charakteryzują się różnymi wskaźnikami zużycia energii; po drugie, nawet modele obsługujące te same standardy mogą różnić się pod względem zużyciem energii (i czasem pracy) ze względu na różnice konstrukcyjne. Dlatego w większości przypadków dany wskaźnik pełni rolę czysto informacyjną, a nawet bardzo podobne modele można za jego pomocą porównać tylko w przybliżeniu. Przy wyborze należy skupić się przede wszystkim na bezpośrednio deklarowanej specyfikacji dotyczącej żywotności (patrz niżej).