Polska
Katalog   /   Klimatyzacja i zaopatrzenie w wodę   /   Chłodzenie i klimatyzacja   /  Klimatyzacja
Klimatyzacja 

Klimatyzacja: cechy, typy, rodzaje

Typ

Ogólny typ klimatyzatora.

Obecnie na rynku można znaleźć głównie systemy typu split, systemy typu multisplit, urządzenia mobilne, a także jednostki o określonym formacie pracy - chłodnice. Rzadsze warianty to modele okienne i monolityczne. Oto bardziej szczegółowy opis każdego wariantu:

- System typu split. Najpopularniejszy typ nowoczesnych klimatyzatorów. Takie modele składają się z dwóch jednostek - wewnętrznej i zewnętrznej. Jednostka zewnętrzna montowana jest na zewnętrznej ścianie budynku i odpowiada za wymianę ciepła z otoczeniem - to przez nią odprowadzany jest nadmiar ciepła (lub odwrotnie, ciepło zewnętrzne jest pobierane do pomieszczenia podczas pracy w trybie ogrzewania). Jednostka wewnętrzna znajduje się pomieszczeniu, z której dostarczane jest klimatyzowane powietrze. Obie jednostki są połączone wężami, przez które krąży chłodziwo. Klimatyzatory tego typu są szczególnie wygodne, ponieważ jednostkę wewnętrzną można zamontować niemal w każdym miejscu w pomieszczeniu; a w niektórych modelach jednostki wewnętrzne mają nietypową konstrukcję (patrz poniżej), która pozwala na organiczne dopasowanie takich urządzeń nawet do niestandardowych wnętrz. Zwracamy również uwagę, że systemy dzielone mogą mieć prawie dowolną wydajność, wśród nich są modele zarówno na poziomie domowym, jak i przem...ysłowym, a instalacja takich klimatyzatorów jest stosunkowo prosta. Wszystko to przyczyniło się do ich popularności.

- System Multisplit. Rodzaj podzielonych systemów (patrz wyżej), w których na jednostkę zewnętrzną przypada kilka jednostek wewnętrznych. Taki układ pozwala na wykorzystanie jednego klimatyzatora do sterowania klimatem w kilku pomieszczeniach jednocześnie, przy czym instalacja takiego systemu jest łatwiejsza, a koszt tańszy niż przy zastosowaniu oddzielnych systemów typu split.

- Mobilny. Klimatyzatory w formie pojedynczej jednostki, zaprojektowane z myślą o możliwości częstego przemieszczania się z miejsca na miejsce; niektóre modele mają nawet do tego kółka. Do wymiany ciepła z otoczeniem zewnętrznym w takich urządzeniach stosuje się węże wentylacyjne, które wyprowadza się przez okno, drzwi, szyb wentylacyjny itp. Klimatyzator mobilny może być prawdziwym zbawieniem tam, gdzie nie ma możliwości zamontowania urządzenia stacjonarnego: nie wymaga skomplikowanych prac instalacyjnych, wystarczy wymyślić, gdzie doprowadzić rurę kanałową. Dodatkowo taka jednostka może być przydatna w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba schłodzenia kilku pomieszczeń jedno po drugim, a zainstalowanie do tego celu stacjonarnego klimatyzatora (klimatyzatorów) jest utrudnione lub niemożliwe.

- Chłodnice. Rodzaj uproszczonych analogów konwencjonalnych klimatyzatorów: urządzenia, które chłodzą powietrze, przepuszczając je przez filtr zwilżony zimną wodą. Dzięki temu nie tylko obniża się temperatura powietrza, lecz również wzrasta jego wilgotność, a także zapewniane jest czyszczenie z kurzu i innych zanieczyszczeń. W celu zwiększenia wydajności chłodnicę można wyposażyć w możliwość załadunku lodu lub dodatkowych jednostek chłodzących (akumulatory zimna); a niektóre urządzenia oferują inne funkcje klimatyczne - ogrzewanie z wbudowanym termoelementem, jonizacją, aromatyzacją itp. Chłodnice są znacznie prostsze w konstrukcji i tańsze niż klimatyzatory, a specjalna instalacja takiego sprzętu nie jest wymagana: większość modeli jest instalowana bezpośrednio na podłodze (zwykle na kółkach ułatwiających transport). Z drugiej strony takie jednostki nie są tak wydajne, poza tym jakość pracy silnie zależy od wilgotności powietrza (jeśli jest wysoka, efekt chłodzenia będzie prawie niezauważalny) oraz od temperatury użytej wody/lodu. Ponadto wzrost wilgotności spowodowany działaniem chłodnicy nie zawsze jest pożądany.

- Okienny. Klimatyzatory w formie pojedynczej jednostki, instalowane bezpośrednio w otworze okiennym - tak, aby jedna strona urządzenia znajdowała się w pomieszczeniu, a druga - na ulicy. Jest to jeden z pierwszych typów klimatyzatorów, który obecnie uważany jest za przestarzały i występuje niezwykle rzadko - głównie ze względu na złożoność montażu i bardzo ograniczony wybór jego miejsca. Ponadto taki montaż nieuchronnie zasłania część okna, co w niektórych przypadkach jest również poważną wadą.

- Monolityczny. Klimatyzatory stacjonarne w postaci pojedynczego urządzenia do montażu naściennego. Taka jednostka znajduje się wewnątrz pomieszczenia, na ścianie wychodzącej na zewnątrz, a wymianę ciepła zapewniają kanały powietrzne przechodzące przez ścianę, przez które powietrze z zewnątrz wpływa i wypływa z wymiennika. Taka konstrukcja pozwala na obejście się bez jednostek zewnętrznych, co jest bardzo wygodne w niektórych sytuacjach - np. gdy potrzebny jest klimatyzator do budynku zabytkowego lub do domu o ściśle określonej konstrukcji, która nie dopuszcza niepotrzebnych „zdobień” na fasadzie. Z drugiej strony jednostki monolityczne są drogie i mają ograniczone możliwości instalacji.

Tryby pracy

Ogólne tryby pracy dostępne w klimatyzatorze.

Tryby chłodzenia i wentylacji są z definicji dostępne w każdym modelu. Przy tym w przypadku chłodnic (patrz „Typ”) tryb nawilżania jest również obowiązkowy, lecz zwykłe klimatyzatory z tą funkcją są stosunkowo rzadkie - dla nich obowiązkowy jest odwrotny format, czyli osuszanie. Tryb grzania można spotkać głównie w klimatyzatorach, chociaż może być on przewidziany również w chłodnicach:

- Chłodzenie. Tryb obniżania temperatury w pomieszczeniu jest główną funkcją każdego klimatyzatora. Należy pamiętać, że konwencjonalne klimatyzatory również usuwają wilgoć z powietrza podczas chłodzenia, jednak ze względu na spadek temperatury wilgotność względna w tym trybie zmienia się nieznacznie (lub w ogóle się nie zmienia). Lecz chłodnice (patrz „Typ”) - wręcz przeciwnie, nasycają schłodzone powietrze wilgocią.

- Wentylacja. Tryb, w którym klimatyzator zapewnia jedynie cyrkulację powietrza w całym pomieszczeniu, bez zmiany jego temperatury i wilgotności. Ta funkcja może być przydatna na przykład do mieszania powietrza i wyrównywania temperatury; dodatkowo podczas przechodzenia przez klimatyzator powietrze jest filtrowane, co jest przydatne np. do odkurzania z kurzu i dymu, czy do zapewnienia higieny w pomieszczeniu, w którym przebywa chory. Podkreślamy, że wentylację należy odróżniać od domieszki świeżego powietrza(patrz „Funkcje”): możliwość dodania powietrza z zewnątrz jest bardzo rzadka i jest ona dostępna wyłączenie w drogich modelach.

- Osuszanie. Tryb usuwania nadmiaru wilgoci z powietrza. Ta funkcja działa na zasadzie skraplania pary wodnej na zimnym wymienniku ciepła klimatyzatora; Zebrana wilgoć jest zwykle odprowadzana na zewnątrz rurą drenażową lub gromadzona w specjalnym zbiorniku. Zwróć uwagę, że kondensacja występuje również w trybie chłodzenia (patrz powyżej); tryb osuszania różni się od niego tym, że temperatura powietrza przechodzącego przez klimatyzator zmienia się bardzo nieznacznie - zwykle o nie więcej niż 1 °C - lecz wilgotność spada bardzo zauważalnie.

- Ogrzewanie. Tryb podwyższenia temperatury w pomieszczeniu. Należy mieć na uwadze, że większość klimatyzatorów z tą funkcją nie jest przeznaczona do użytku jako pełnowartościowe systemy grzewcze - ich zadaniem jest „pomoc” takim układom, a także ogrzewanie poza sezonem, kiedy główne ogrzewanie nie jest włączone. Ponadto dopuszczalna temperatura zewnętrzna (patrz „Minimalna t dla trybu ogrzewania”) może się różnić, na przykład nie każda jednostka z trybem ogrzewania może pracować w mrozie. Z drugiej strony są wyjątki - wydajne modele odporne na zimno, specyfikacje których są zbliżone do pomp ciepła. Są one w stanie wytrzymać temperatury -25 °C, a nawet niższe.

- Nawilżanie. Tryb zwiększania wilgotności powietrza. Taka potrzeba często pojawia się zimą: gdy powietrze jest podgrzewane przez urządzenia grzewcze, jego wilgotność względna spada (a ogólny komfort w pomieszczeniu jest ściśle powiązany z wilgotnością względną). Ponadto w pomieszczeniach, w których przebywają małe dzieci, zaleca się specjalne nawilżanie powietrza. Ten tryb jest dostępny we wszystkich chłodnicach, lecz wśród konwencjonalnych klimatyzatorów jest niezwykle rzadki i dostępny wyłączenie w modelach klasy premium. W obu przypadkach nawilżacz do działania wymaga dopływu wody, która musi być monitorowana i okresowo uzupełniana.

Typ montażu

Typ montażu jest określany dla jednostki wewnętrznej klimatyzatora.

Klasycznym najpopularniejszym obecnie wariantem montażu jest montaż ścienny . To właśnie te klimatyzatory są najczęściej używane do pokojów mieszkalnych i małych pomieszczeń biurowych, chociaż wśród nich znajdują się również ciężkie, wydajne urządzenia, które mogą obsłużyć dużą powierzchnię. Jednostki z możliwością montażu na podłodze lub podsuficie mają podobną specyfikę, lecz nie są tak powszechne. A klimatyzatory czysto wolnostojące są jeszcze rzadsze, a ich wydajność jest generalnie niska; ciężkie i mocne jednostki podłogowe są zaliczane do osobnej kategorii - kolumnowej .

jednostki sufitowe (kasetowe) doskonale nadają się do obsługi pomieszczeń z przegrodami, w tym dość obszernych. Należy zwrócić uwagę na modele kanałowe , jeśli jest potrzeba obsłużyć kilka pomieszczeń za pomocą wspólnego systemu kanałów powietrznych. Typ montażu Przenośny wyraźnie oznacza, że ​​mamy klimatyzator mobilny (patrz „Typ”). Jednak jednostki z instalacją w ramie okiennej , niegdyś były dość popularne, a obecnie są uważane za przestarzałe i rzadko używane (choć mogą one być przydatne w określonych sytuacjach).

Oto bardziej szczeg...ółowy opis każdego typu instalacji:

- Naścienny. Montaż ścienny - zwykle u góry, pod sufitem. W większości pomieszczeń to właśnie taki sposób rozmieszczenia powoduje najmniej niedogodności i daje największą swobodę w wyborze miejsca montażu. Tak więc przestrzeń na ścianach pod sufitem zwykle nie jest zajęta, a prace instalacyjne ograniczają się do przygotowania mocowań do zawieszenia oraz otworów na węże łączące jednostkę wewnętrzną z zewnętrzną. To jest główny powód popularności współczesnych klimatyzatorów ściennych.

- Podłogowy. Klimatyzatory o stosunkowo małej mocy przeznaczone do montażu na podłodze, zwykle montowane do ściany (ciężkie jednostki podłogowe są zaliczane do osobnej kategorii - kolumnowe, patrz poniżej). Sama w sobie taka instalacja jest nieco prostsza niż instalacja naścienna, ponadto przepływ powietrza z urządzenia podłogowego jest zwykle skierowany do góry, co minimalizuje prawdopodobieństwo przeciągów. Z drugiej strony, nie każde pomieszczenie ma wystarczająco dużo miejsca na podłodze przy ścianie - zwłaszcza, że ​​przed klimatyzatorem musi być trochę miejsca na efektywny dopływ powietrza. Ponadto takie umieszczenie zwiększa prawdopodobieństwo przypadkowego uderzenia w jednostkę. Dlatego modele czysto podłogowe są stosunkowo rzadkie, a klimatyzatory kombinowane podsufitowo-podłogowe są bardziej popularne w naszych czasach (patrz poniżej).

- Podłogowy/podsufitowy. W rzeczywistości są to modele ścienne, uzupełnione o możliwość montażu na podłodze przy ścianie. Jedna i druga metoda instalacji zostały opisane bardziej szczegółowo powyżej; należy zwrócić uwagę, że technicznie nie jest trudno zapewnić dwie metody na raz w jednym klimatyzatorze, a taka wszechstronność uatrakcyjnia urządzenia w oczach nabywców. Dlatego takie połączone jednostki w naszych czasach, chociaż mają mniejszą popularność niż te montowane na ścianie, są zauważalnie lepsze od jednostek montowanych wyłącznie na podłodze.

- Kasetonowy (sufitowy). Montaż sufitowy, zwykle pomiędzy sufitem stałym a sufitem podwieszanym. Większość klimatyzatorów tego typu jest przeznaczona do obsługi dość dużych pomieszczeń, także tych z przegrodami. Takie jednostki mają kwadratowy kształt i kierują strumień powietrza jednocześnie w 4 kierunkach; w związku z tym optymalne miejsce do zainstalowania takiego klimatyzatora znajduje się na środku pomieszczenia. Istnieją jednak również modele sufitowe o małej mocy, przeznaczone do małych pomieszczeń; w takich jednostkach przepływ powietrza jest skierowany w jednym kierunku i są one montowane blisko ściany. W każdym razie strumień powietrza z klimatyzatora kasetonowego skierowany jest prawie poziomo. Pozwala to uniknąć przeciągów i zapewnia równomierne chłodzenie pomieszczenia dzięki temu, że cięższe zimne powietrze z klimatyzatora osiada, mieszając się z ciepłym powietrzem.

- Kanałowy. Nazwa takich klimatyzatorów wynika z faktu, że powietrze z nich dostaje się do pomieszczenia (pomieszczeń) nie bezpośrednio z jednostki wewnętrznej, tylko przez kanały wentylacyjne. Sama jednostka z reguły jest całkowicie ukryta w ścianie lub za podwieszanym sufitem. Ten format pracy jest bardzo wygodny w przypadkach, gdy zimne powietrze musi być skierowane do kilku miejsc jednocześnie, znacznie od siebie oddalonych - np. do kilku pomieszczeń biurowych jednocześnie. Alternatywnym wariantem dla takich przypadków są systemy typu multisplit (patrz „Typ”); jednak klimatyzator kanałowy może być tańszy i łatwiejszy w instalacji - zwłaszcza jeśli punkty wylotu powietrza są już połączone systemem kanałów lub jeśli potrzebujesz obsłużyć dużą przestrzeń, taką jak cały budynek z kilkoma piętrami i dużą liczbą oddzielnych pomieszczeń. Wadą tego wariantu jest to, że intensywność chłodzenia/ogrzewania będzie taka sama dla wszystkich obsługiwanych pomieszczeń (podczas gdy multisplit pozwala dostosować ją indywidualnie dla każdej jednostki wewnętrznej). Ponadto w przypadku braku kanałów powietrznych ich uporządkowanie może być dość czasochłonne i kosztowne.

- Kolumnowy. Ciężkie i wydajne klimatyzatory podłogowe. Oprócz dużej mocy różnią się od klasycznych modeli podłogowych (patrz wyżej) układem – w tym przypadku pionowym, jak kolumna (stąd nazwa). Ponadto takie jednostki zwykle nie wymagają montażu na ścianie (choć w wielu modelach istnieje taka opcja). Kluczową cechą klimatyzatorów kolumnowych jest możliwość wytworzenia silnego przepływu powietrza, który może szybko schłodzić lub ogrzać dużą powierzchnię pomieszczenia. Z drugiej strony taki przepływ powietrza może powodować poważny dyskomfort dla osoby znajdującej się w pobliżu. Dlatego za optymalny sposób wykorzystania jednostek kolumnowych uważa się obsługiwanie dużych pomieszczeń, w których z jakiegoś powodu nie jest możliwe zastosowanie innych typów klimatyzatorów (np. kasetonowych). Klimatyzator z tego typu instalacją może być najlepszym wyborem do hali produkcyjnej, lokalu użytkowego, lobby dużego hotelu, a nawet dużego pokoju w prywatnym domu lub mieszkaniu.

- Przenośny. Metoda instalacji, która występuje wyłącznie w modelach mobilnych i chłodnicach (w rzeczywistości inne warianty instalacji prawie nigdy nie są używane w takich jednostkach). Więcej informacji na temat tego i innych typów klimatyzatorów można znaleźć w rozdziale „Typ”; należy zauważyć, że mobilność chłodnic jest ograniczona tylko przez podłączenie do gniazdka, natomiast klimatyzator mobilny musi mieć wyjście na zewnątrz dla węża kanałowego,

- W ramie okna. Klimatyzatory montowane w otworze w ramie okna lub ścianie. Takie urządzenia są zaliczane do osobnej kategorii, która nazywa się - okienne; więcej szczegółów patrz "Typ". Należy zauważyć, że instalacja takich jednostek jest dość skomplikowana i kłopotliwa, a wybór lokalizacji dla nich jest bardzo ograniczony. Pod wieloma względami właśnie dlatego klimatyzatory okienne nie są obecnie popularne.

Niezwykły design

Niestandardowe wzornictwo jednostki wewnętrznej klimatyzatora.

Za nietypowy design w tym przypadku uważa się każdy design, który wyraźnie różni się od tradycyjnej wersji „białej prostokątnej obudowy”. Klimatyzatory takie mogą mieć zaokrąglone kontury lub niestandardowe proporcje obudowy, być wykonane w różnych kolorach (szczególnie popularne są w szczególności czerwony, czarny i ciemnoszary), a także być wyposażone w dodatkowe elementy dekoracyjne - np. ramki, w którą można wstawić obraz według własnego uznania. Tak więc urządzenia z tą funkcją to nie tylko sprzęt AGD, lecz także element dekoracyjny; niecodzienny klimatyzator potrafi odczuwalnie ożywić nawet całkowicie standardowe pomieszczenie i nawet dla oryginalnie zaprojektowanych wnętrz urządzenia te mogą być po prostu niezastąpione.

Wyposażenie

Komplet elementów dostarczanych wraz z klimatyzatorem.

Ten parametr jest wskazywany tylko dla systemów typu split i multisplit (patrz „Typ”) - inne typy klimatyzatorów wykonywane są jako pojedyncze jednostki i po prostu nie ma potrzeby określania dla nich wyposażenia. "Splity" mogą być dostarczane jako komplet lub jako oddzielne jednostki (zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne). Wśród tradycyjnych systemów dzielonych najpopularniejszy jest pierwszy wariant: najwygodniej jest kupić takie rozwiązanie w postaci gotowego zestawu a zakup osobnej jednostki jest wymagany głównie w przypadku zepsucia jednej z oryginalnych jednostek. Natomiast, komponenty klimatyzatorów typu multi-split są najczęściej sprzedawane osobno - ułatwia to montaż takiego systemu pod konkretną sytuację, po osobnym zakupie jednostki zewnętrznej i wymaganej liczby jednostek wewnętrznych.

Liczba jednostek wewnętrznych

Liczba jednostek wewnętrznych dostarczonych z klimatyzatorem.

Podział na jednostkę zewnętrzną i wewnętrzną obejmuje systemy typu split i multisplit (patrz „Typ”). A liczba modułów wewnętrznych w zestawie decyduje o tym, ile pomieszczeń klimatyzator będzie w stanie obsłużyć „po wyjęciu z pudełka”. Jednak w praktyce ten parametr w rzeczywistości jest raczej odniesieniem niż praktycznie istotnym. Zatem w kompletnym zestawie (patrz „Zestaw”) systemy typu split są z definicji dostarczane z jedną jednostką wewnętrzną. W multisplitach kompletny zestaw jest rzadki i zwykle zawiera dwie takie jednostki; zakłada się, że do zorganizowania bardziej rozbudowanego systemu wygodniej jest kupić jednostkę zewnętrzną i osobno zakupić dla niej wymaganą liczbę jednostek wewnętrznych. Poszczególne jednostki wewnętrzne systemów multisplit są również sprzedawane pojedynczo.

Możliwość podłączenia jednostek wewnętrznych

Liczba jednostek wewnętrznych, które można jednocześnie podłączyć do jednej jednostki zewnętrznej.

Podział na jednostkę zewnętrzną i wewnętrzną obejmuje systemy typu split i multisplit (patrz „Typ”). Ten parametr jest wskazywany tylko dla modeli dostarczanych jako oddzielny moduł zewnętrzny (patrz „Wyposażenie”). Jednak systemy typu split z definicji działają tylko z jedną jednostką wewnętrzną, dlatego te informacje mogą nie być dla nich w ogóle podane. Jednak w przypadku systemów multi-split ma to kluczowe znaczenie - liczba elementów wewnętrznych odpowiada liczbie obsługiwanych pomieszczeń. "Najskromniejsze" klimatyzatory potrafią obsługiwać tylko 2-3 jednostki wewnętrzne ; jednak i to często wystarcza, dlatego takie modele są bardzo popularne. Dość często można znaleźć również rozwiązania obsługujące4-5 jednostek, a w najpotężniejszych i najbardziej wydajnych rozwiązaniach ta liczba może wynosić 6-10, a nawet więcej.

Zalecana powierzchnia pomieszczenia

Powierzchnia pomieszczenia zalecana do używania klimatyzatora w trybie głównym - w trybie chłodzenia.

Najczęściej ten parametr jest podawany według uproszczonego wzoru: na 1 m2 powierzchni pomieszczenia potrzeba około 100 W efektywnej mocy klimatyzatora. Na przykład, dla modelu o mocy chłodniczej 2200 W zalecana powierzchnia wynosiłaby 2200/100 = 22 m2. Jednak wyniki te mają znaczenie tylko dla standardowych warunków w pomieszczeniach mieszkalnych i biurowych: wysokość sufitu wynosi około 2,5 - 3 m, brak silnego przepływu ciepła itp. W przypadku bardziej specyficznych sytuacji istnieją bardziej szczegółowe wzory obliczeniowe, można je znaleźć w specjalnych źródłach. Cóż, w każdym razie, wybierając klimatyzator zgodnie z zalecaną powierzchnią, nie zaszkodzi uwzględnić zapas co najmniej 15-20%: da to dodatkową gwarancję w sytuacjach awaryjnych.

Zalecana powierzchnia do 15m2 dla współczesnego klimatyzatora uważana jest za bardzo małą, jednostki takie przeznaczone są do obsługi pojedynczych pomieszczeń o niewielkiej powierzchni. W przypadku przeciętnego pomieszczenia mieszkalnego, takiego jak sypialnia lub pokój dzienny, lepiej sprawdzi się model dla 20 m2 lub nawet 25 m2. Modele obsługujące powierzchnię większą niż30 m2 przeznaczone są co najmniej do mieszkań typu studio, a częściej do pomieszczeń biurowych i przemysłowych. A w...najpotężniejszych nowoczesnych jednostkach zalecana powierzchnia może wynosić od 150 do 175 m2, a nawet więcej.

Należy zauważyć, że w przypadku trybu ogrzewania stosowany jest ten sam ogólny wzór - „100 W na 1 m2”. Przy tym efektywna moc większości klimatyzatorów w tym trybie jest zauważalnie wyższa niż w trybie chłodzenia. Zatem ten rozdział może być również użyty do wyboru urządzenia z funkcją ogrzewania: klimatyzator zdolny do chłodzenia pomieszczenia o określonej powierzchni prawie na pewno będzie w stanie je ogrzać (z zastrzeżeniem odpowiednich ograniczeń użytkowania - patrz „Tryby pracy ”).

Pobór mocy (chłodzenie/ogrzewanie)

Pobór mocy przez klimatyzator w trybie chłodzenia i ogrzewania; dla modeli bez funkcji ogrzewania, jest podawany tylko jeden numer. Tego parametru nie należy mylić z efektywną wydajnością klimatyzatora. Efektywna moc to ilość ciepła, jaką urządzenie jest w stanie „przepompować” do otoczenia lub do pomieszczenia (więcej informacji można znaleźć w rozdziale „Moc w trybie chłodzenia”, „Moc w trybie ogrzewania”). W tym rozdziale wskazywana jest ilość energii elektrycznej zużywanej przez urządzenie z sieci.

We wszystkich klimatyzatorach pobór mocy jest kilkakrotnie niższy niż mocy efektywny - wynika to ze specyfiki działania takich jednostek. Przy tym urządzenia o tej samej wydajności mogą różnić się zużyciem energii. W takich przypadkach bardziej ekonomiczne modele zwykle kosztują więcej, lecz przy ciągłym użytkowaniu różnica może szybko się zwrócić ze względu na mniejsze zużycie energii elektrycznej.

Również od tego niuansu zależą dwa punkty związane z elektrotechniką. Po pierwsze, pobór mocy wpływa na zapotrzebowanie na moc: modele do 3 - 3,5 kW można podłączać do zwykłego gniazdka, a przy wyższym zużyciu energii wymagane jest albo zasilanie bezpośrednio z panelu, albo połączenie trójfazowe (patrz poniżej). Po drugie, pobór mocy jest potrzebny do obliczenia obciążenia sieci i niezbędnych parametrów wyposażenia dodatkowego: stabilizatorów, generatorów awaryjnych, zasilaczy awaryjnych itp.

Moc chłodnicza

Moc cieplna klimatyzatora podczas pracy w trybie chłodzenia, czyli ilość energii cieplnej, którą urządzenie jest w stanie przekazać z pomieszczenia na zewnątrz podczas pracy w tym trybie.

Ogólnie wydajność chłodnicza do 2 kW dla nowoczesnych klimatyzatorów jest uważana za bardzo skromną, 2 - 3 kW - niską, 3 - 4 kW - średnią, 4 - 6 kW - powyżej średniej, a w najcięższych i najbardziej wydajnych modelach liczba ta może wynosić 6 - 8 kW , a nawet więcej . Co więcej, konwencjonalna jednostka BTU, pochodząca z Wielkiej Brytanii, może być używana do oznaczania mocy; w naszym katalogu 1 BTU odpowiada około 293 W, jednak dla wygody wyboru dopuszcza się pewne odstępstwa - np. kategoria 7 BTU obejmuje jednostki o mocy od 1,8 do 2,3 kW. Również sprzedawane są klimatyzatory 9 , 12 , 18 , 24 BTU i więcej .

Jeśli chodzi o wybór według tego wskaźnika, najprostsza formuła jest następująca: co najmniej 100 W lub 1/3 BTU mocy cieplnej powinno przypadać na 1 m2 powierzchni pomieszczenia. Tak więc, aby oszacować maksymalną powierzchnię użytkową, m...oc w watach należy podzielić przez 100, a pojemność BTU należy pomnożyć przez trzy. Jednak wszystkie te obliczenia dotyczą tylko standardowych pomieszczeń mieszkalnych/biurowych o wysokości sufitu około 2,5 - 3 m. W przypadku innych warunków należy użyć bardziej złożonego wzoru, który jest sumą trzech parametrów: 1) Q1 - zysk ciepła samego pomieszczenia, obliczony przez pomnożenie powierzchni pomieszczenia przez wysokość sufitów i współczynnik przenikania ciepła (w zależności od warunków waha się od 30 do 40 W); 2) Q2 - zysk ciepła z pracujących urządzeń (średnio jedna trzecia całkowitej mocy wszystkich urządzeń elektrycznych); 3) Q3 - przyrost ciepła od każdej osoby (od 100 W podczas pracy siedzącej do 300 W podczas dużego wysiłku fizycznego). Bardziej szczegółowe zalecenia dotyczące takich obliczeń można znaleźć w specjalnych źródłach.

Szczególnym przypadkiem są sprzedawane oddzielnie jednostki zewnętrzne klimatyzatorów (patrz „Wyposażenie”). W tym przypadku moc w trybie chłodzenia to maksymalna moc cieplna jednostki wewnętrznej (oczywiście w tym samym trybie), którą można podłączyć do tej jednostki zewnętrznej. W przypadku systemów typu multisplit brany jest pod uwagę całkowity wskaźnik wszystkich jednostek wewnętrznych.

Moc grzewcza

Moc dostarczana przez klimatyzator w trybie grzania. Jest wskazywana wedle ilości energii cieplnej, jaką klimatyzator jest w stanie „przepompować” ze środowiska zewnętrznego do pomieszczenia podczas pracy w tym trybie. Najskromniejsze nowoczesne jednostki mają moc grzewczą 2 - 3 kW a nawet mniej , w najbardziej wydajnych osiąga ona 6 - 8 kW i więcej .

Przy ocenie tej mocy stosuje się te same wzory, które są używane do obliczania mocy ogrzewania tradycyjnego. Tak więc do pełnego ogrzewania zwykłego pomieszczenia mieszkalnego lub biurowego (z sufitami o długości 2,5 - 3 m i normalnej izolacji termicznej) wymagana jest moc cieplna co najmniej 100 W. Istnieją również bardziej szczegółowe zasady obliczeń, które pozwalają wyliczyć niezbędne cechy dla innych warunków. A jeśli chodzi o sprzedawanej osobno jednostce zewnętrznej (patrz „Wyposażenie”), to znaczenie tego parametru jest nieco inne - oznacza się nim maksymalną moc jednostki wewnętrznej, którą można podłączyć do tej jednostki zewnętrznej do pracy w trybie ogrzewania. W przypadku systemów typu multisplit brana jest pod uwagę całkowita moc wszystkich jednostek wewnętrznych.

Przypomnijmy, że większość klimatyzatorów nie jest przeznaczona do użytku jako pełnowartościowe systemy grzewcze. Jednak taka jednostka może być dobrym dodatkiem do głównego systemu grzew...czego; może się również przydać poza sezonem, kiedy ogrzewanie już nie działa, lecz na zewnątrz jeszcze jest dość chłodno. Jednocześnie klimatyzatory są tańsze od grzejników elektrycznych: efektywna moc grzejnika jest równa zużyciu energii, a klimatyzator zużywa znacznie mniej energii niż „dostarcza” do ogrzewanego pomieszczenia.

Należy również pamiętać, że jednostka BTU (dokładniej BTU/godzina) może być również używana do oznaczania mocy skutecznej (w tym w trybie ogrzewania). To oznaczenie pochodzi z Wielkiej Brytanii, 1 BTU (BTU/h) początkowo odpowiada 0,293 W, a liczby w charakterystyce klimatyzatorów odpowiadają tysiącom BTU/h. Na przykład klimatyzator 7 BTU zapewni efektywną wydajność 7000 BTU/h., czyli około 2 kW. W praktyce takie oznaczenie jest wygodne, ponieważ za pomocą BTU można łatwo określić zalecaną powierzchnię standardowego pomieszczenia (w m2): wystarczy pomnożyć liczbę wskazaną w charakterystyce przez 3. Tak więc w naszym przykładzie mocy 7 BTU będzie odpowiadała powierzchnia 7 * 3 = 21 m2.

Cyrkulacja powietrza

Ilość powietrza, które klimatyzator może przejść przez siebie w ciągu godziny.

Wskaźnik ten zależy od mocy i ogólnego poziomu urządzenia, lecz nie ma tutaj ścisłej zależności: modele o tej samej mocy skutecznej mogą różnić się prędkością cyrkulacji powietrza. W takich przypadkach należy przyjąć, że większa prędkość przyczynia się do równomiernego chłodzenia/ogrzewania powietrza i skraca czas potrzebny do wytworzenia danego mikroklimatu; z drugiej strony bardziej wydajne klimatyzatory zużywają więcej energii, są większe i/lub droższe.

Usuwanie wilgoci

Szybkość usuwania wilgoci z powietrza, gdy klimatyzator pracuje w trybie osuszania.

Ilość nadmiaru wilgoci gromadzącej się w powietrzu zależy od wielu parametrów; istnieją specjalne formuły, a nawet programy obliczeniowe, które pozwalają obliczyć tę ilość dla danej sytuacji. Te metody obliczeń można znaleźć w specjalnych źródłach. Należy powiedzieć, że klimatyzatory nie są pełnowartościowymi osuszaczami , więc ich wydajność w tym trybie jest generalnie niska.

Poziom hałasu (max/min)

Maksymalny i minimalny poziom hałasu wytwarzanego przez klimatyzator podczas pracy; w przypadku systemów typu split i multisplit (patrz „Typ”), domyślnie jest wskazywany dla jednostki wewnętrznej, a dane dotyczące jednostki zewnętrznej mogą być wskazywane w uwagach.

Poziom hałasu podawany jest w decybelach; jest to jednostka nieliniowa, więc najłatwiejszym sposobem oceny tego parametru są tabele porównawcze – można je znaleźć w specjalnych źródłach. Należy zauważyć, że zgodnie z normami sanitarnymi maksymalny stały poziom hałasu w pomieszczeniach mieszkalnych wynosi 40 dB w dzień i 30 dB w nocy; w przypadku biur wartość ta wynosi 50 dB, a w pomieszczeniach przemysłowych wyższe poziomy hałasu mogą być akceptowalne. Warto więc wybrać klimatyzator, biorąc pod uwagę to, gdzie i jak planujesz z niego korzystać.

Jeśli chodzi o konkretne wskaźniki, wśród najcichszych nowoczesnych klimatyzatorów spotykane są modele o minimalnych wskaźnikach 23 – 24 dB , 22 - 21 dB , a czasem nawet 20 dB lub mniej . Jednakże, również nie są rzadkie jednostki 31-31 dB i 33-34 dB < /a>; taka głośność z reguły nie powoduje dyskomfortu w ciągu dnia, lecz w nocy nie jest już pożądana. Niemniej jednak w niektórych przypadkach „głośniejszy” klimatyzator może być najlepszym wyborem: redukcja hałasu wpływa na cenę, czas...ami jest to dość zauważalne, a jeśli urządzenie nie planuje się włączać w nocy, można nie przepłacać za dodatkową redukcję szumów.

Współczynnik chłodzenia EER

Współczynnik chłodzenia EER zapewniany przez klimatyzator. Obliczany jest jako stosunek użytecznej mocy roboczej klimatyzatora w trybie chłodzenia do zużycia energii elektrycznej. Na przykład urządzenie, które wytwarza 6 kW mocy roboczej w trybie chłodzenia i zużywa 2 kW w tym samym czasie, będzie miało EER 6/2 = 3.

Im wyższy ten wskaźnik, tym bardziej ekonomiczny jest klimatyzator i tym wyższą klasę efektywności energetycznej chłodzenia on posiada (patrz poniżej). Właściwie każda klasa ma swoje własne szczegółowe wymagania EER.

Należy zauważyć, że wskaźnik ten uznano za mało wiarygodny, a Unia Europejska wprowadziła inny, bliższy praktyce, współczynnik - SEER. Aby uzyskać szczegółowe informacje, patrz "Sezonowy współczynnik chłodzenia SEER".

Współczynnik ogrzewania COP

Współczynnik grzania COP zapewniany przez klimatyzator. Obliczany jest jako stosunek mocy cieplnej klimatyzatora w trybie ogrzewania do zużycia energii elektrycznej. Na przykład, jeśli urządzenie zużywa 2 kW i wytwarza 5 kW mocy cieplnej, wówczas współczynnik COP wyniesie 5/2 = 2,5.

Im wyższy ten wskaźnik, tym bardziej ekonomiczny jest klimatyzator i tym wyższą klasę efektywności energetycznej ogrzewania on posiada (patrz poniżej). Właściwie każda klasa ma swoje własne wymagania dotyczące COP.

Należy zauważyć, że wskaźniki COP są zwykle wyższe niż wskaźniki innego ważnego współczynnika - EER (patrz powyżej). Wynika to z właściwości technicznych klimatyzatorów.

Warto również wspomnieć, że od 2013 roku w Europie został wprowadzony do użytku doskonalszy i bardziej odpowiadający rzeczywistości współczynnik SCOP. Aby uzyskać więcej informacji, patrz „Sezonowy współczynnik ogrzewania SCOP”

Sezonowy współczynnik chłodzenia SEER

Sezonowy współczynnik chłodzenia SEER zapewniany przez klimatyzator.

Znaczenie tego parametru jest zbliżone do „zwykłego” współczynnika chłodzenia - EER (patrz wyżej): chodzi o stosunek mocy użytecznej do mocy pobieranej, a im wyższy współczynnik tym wydajniejsze jest urządzenie. Różnica między tymi parametrami polega na metodzie pomiaru: EER mierzy się dla ściśle standardowych warunków (temperatura zewnętrzna + 35 °С, obciążenie 100%), natomiast SEER jest bardziej zbliżone do rzeczywistości - uwzględnia sezonowe wahania temperatury (dla Europy) i kilka innych specyficznych punktów, takich jak zwiększona wydajność sprężarek inwerterowych. Dlatego od 2013 roku SEER jest stosowane jako główny parametr w Unii Europejskiej; cechę tę przyjęto również dla klimatyzatorów dostarczanych do innych krajów o podobnym klimacie.

Sezonowy współczynnik ogrzewania SCOP

Sezonowy współczynnik ogrzewania SCOP zapewniany przez klimatyzator.

Podobnie jak „zwykły” współczynnik COP (patrz powyżej), parametr ten opisuje ogólną sprawność klimatyzatora w trybie ogrzewania i jest obliczany według wzoru: moc cieplna (netto) podzielona przez zużycie energii elektrycznej. Im wyższy jest współczynnik, tym bardziej wydajne jest urządzenie. Różnica między COP i SCOP polega na tym, że COP jest mierzone w ściśle standardowych warunkach (temperatura zewnętrzna +7 °C, pełne obciążenie robocze), a SCOP uwzględnia sezonowe wahania temperatury (dla Europy), zmiany trybów pracy klimatyzatora, obecność falownika i kilka innych parametrów. Dzięki temu SCOP jest bliższy realnym wskaźnikom i to właśnie ten współczynnik przyjęto jako główny w Unii Europejskiej od 2013 roku. Jednak ta cecha jest również wykorzystywana w klimatyzatorach dostarczanych do innych krajów o podobnym klimacie.

Efektywność energetyczna EER (chłodzenie)

Ogólna klasa efektywności energetycznej, jaką spełnia klimatyzator podczas pracy w trybie chłodzenia.

Wskaźnik ten oznaczono literami łacińskimi od A (najwyższa skuteczność) i dalej. Jest on bezpośrednio związany z wartością EER (patrz współczynnik chłodzenia EER): każda poszczególna klasa efektywności energetycznej odpowiada określonemu zakresowi współczynników (na przykład B - od 3,0 do 3,2). Konkretne wartości współczynników dla każdej klasy można znaleźć w specjalnych tabelach; tutaj zauważamy, że bardziej wydajne klimatyzatory są droższe, lecz ta różnica może się opłacić dzięki oszczędności energii elektrycznej.

Efektywność energetyczna COP (ogrzewanie)

Ogólna klasa efektywności energetycznej, której odpowiada klimatyzator podczas pracy w trybie ogrzewania.

Wskaźnik ten oznaczono literami łacińskimi od A (najwyższa skuteczność) i dalej. Jest on bezpośrednio związany z wartością COP (patrz współczynnik ogrzewania COP): każda poszczególna klasa efektywności energetycznej odpowiada określonemu zakresowi współczynników (na przykład C - od 3,2 do 3,4). Konkretne wartości współczynników dla każdej klasy można znaleźć w specjalnych tabelach; tutaj zauważamy, że bardziej wydajne klimatyzatory są droższe, lecz ta różnica może się opłacić dzięki oszczędności energii elektrycznej.

Efektywność energetyczna SEER (chłodzenie)

Klasa sezonowej efektywności energetycznej, którą spełnia klimatyzator podczas pracy w trybie chłodzenia. Początkowo parametr ten oznaczono łacińskimi literami od A(najbardziej ekonomiczny wskaźnik) do G (najdroższy); jednak bardziej wydajne klasy pojawiły się później niż A - A +, A ++ i A +++(im więcej plusów, tym wyższa efektywność energetyczna).

Wskaźnik ten jest bezpośrednio powiązany z wartością współczynnika SEER. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego współczynnika i tego, jak różni się on od „zwykłego” EER, sprawdź SEER dla sezonowego chłodzenia. Należy podkreślić, że każda klasa ma swój własny zakres SEER; szczegółowe tabele zgodności można znaleźć w specjalnych źródłach.

Przy pozostałych warunkach równych, bardziej energooszczędne klimatyzatory kosztują więcej, ale z czasem różnica może się zwrócić dzięki zmniejszeniu zużycia energii.

Efektywność energetyczna SCOP (ogrzewanie)

Klasa sezonowej efektywności energetycznej, której odpowiada klimatyzator działający w trybie ogrzewania. Początkowo parametr ten oznaczono łacińskimi literami od A(najbardziej ekonomiczny wskaźnik) do G (najdroższy); jednak bardziej wydajne klasy pojawiły się później niż A - A +, A ++ i A +++(im więcej plusów, tym wyższa efektywność energetyczna).

Wskaźnik ten jest bezpośrednio związany z wartością współczynnika SCOP. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego współczynnika i tego, jak różni się on od „zwykłego” współczynnika COP, sprawdź "Sezonowy współczynnik ogrzewania SCOP". Należy podkreślić, że każda klasa ma swój własny zakres wartości SCOP; szczegółowe tabele można znaleźć w specjalnych źródłach.

Przy pozostałych warunkach równych, bardziej energooszczędne klimatyzatory są droższe, lecz różnica może się z czasem opłacić dzięki zmniejszonemu zużyciu energii.

Funkcje

Dodatkowe funkcje dostępne w urządzeniu.

Oprócz możliwości bezpośrednio związanych z głównym przeznaczeniem (np. inwerter, tryb nocny czy ogrzewanie w trybie czuwania), nowoczesne klimatyzatory mogą również przewidywać bardzo specyficzne funkcje, takie jak jonizator, domieszka świeżego powietrza, czujnik zanieczyszczenia powietrza, czujnik obecności, napęd żaluzji pionowych itd. Dla komfortowego sterowania może być przewidzianepołączenie ze smartfonem i / lub zaawansowanym pilotem I Feel z czujnikiem temperatury a dla ułatwienia obsługi- ja samooczyszczenie i/lub samodiagnoza. Oto szczegółowy opis tych funkcji:

- Sterowanie inwerterowe. Obecność w klimatyzatorze sprężarki z inwerterową regulacją mocy. Modele bez inwertera mają tylko dwa tryby pracy - pełna moc i „wyłączony”; a ustawiona intensywność ogrzewania/chłodzenia jest zapewniana przez włączanie i wyłączanie sprężarki na określone okresy czasu. Z kolei zasada sterowania inwerterowego polega na płynnej zmianie mocy sprężarki, co pozwala uniknąć ciągłego załączania i wyłączania. Taki format pracy daje szereg korzyśc...i: minimalne zużycie, brak przepięć i niepotrzebnego obciążenia sieci, a także komfortowy (niski i stabilny) poziom hałasu. Główną wadą modeli inwerterowych jest dość wysoki koszt.

- Automatyczny wybór trybu pracy. Funkcja zwalniająca użytkownika z konieczności ręcznego sterowania parametrami klimatyzatora. W rzeczywistości wystarczy ustawić żądany mikroklimat w pomieszczeniu - po tym urządzenie będzie samodzielnie monitorować aktualne warunki i wybierać żądany tryb pracy. Najczęściej funkcja ta przewiduje monitorowanie temperatury i automatyczne przełączanie między chłodzeniem i ogrzewaniem, lecz w zaawansowanych modelach mogą być dostępne bardziej rozbudowane opcje - na przykład monitorowanie wilgotności z automatyczną aktywacją osuszania lub nawet nawilżania.

- Timer. Funkcja, która pozwala ustawić czas automatycznego wyłączenia klimatyzatora. Dzięki timerowi możesz np. uruchomić klimatyzator przed pójściem spać i spokojnie zasnąć nie martwiąc się o wyłączenie urządzenia - wyłączy się ono po określonym przez użytkownika czasie. W niektórych modelach timer jest częścią trybu nocnego (patrz poniżej).

- Tryb nocny. Funkcja, która pozwala maksymalnie komfortowo korzystać z klimatyzatora w nocy. Ten tryb ma dwie główne funkcje. Po pierwsze, prędkość wentylatora jest ustawiana na minimum, aby zmniejszyć poziom hałasu i uniknąć dużych prądów powietrza, które mogą zakłócać sen. Po drugie, zmiana temperatury zachodzi bardzo powoli i płynnie - o kilka stopni w ciągu dwóch-trzech godzin; jest to uważane za optymalne do komfortowego snu. Dodatkowo w trybie nocnym można zastosować timer, który wyłącza klimatyzator po 7-8 godzinach.

- Autorestart. Automatyczne przywracanie ustawień klimatyzatora po awarii zasilania. Mówiąc najprościej, po przywróceniu zasilania, urządzenie z tą funkcją będzie nadal działać w tym samym trybie, co przed zanikiem zasilania.

- Jonizator. Moduł, który nasyca powietrze przechodzące przez klimatyzator jonami - cząstkami naładowanymi. Jony naładowane ujemnie nadają powietrzu uczucie świeżości, działają bakteriobójczo, a także są uważane za korzystne dla ogólnego stanu zdrowia.

- Domieszka powietrza. Możliwość mieszania świeżego powietrza z zewnątrz z powietrzem przepuszczanym przez klimatyzator. Dzięki temu modele z tą funkcją nie tylko zmieniają temperaturę i wilgotność powietrza, lecz także dodatkowo je odświeżają. Z drugiej strony mieszanie znacznie komplikuje zarówno konstrukcję samego klimatyzatora, jak i jego instalację. Dlatego ta funkcja jest dość rzadka, występuje głównie w modelach ze średniej półki i wyżej.

- Czujnik zanieczyszczenia powietrza. Czujnik monitorujący obecność dymu, kurzu i innych zanieczyszczeń w powietrzu przechodzącym przez klimatyzator. Zastosowanie takiego czujnika może być różne: niektóre modele są w stanie samodzielnie uruchomić tryb wentylacji (filtracji powietrza) po wykryciu zanieczyszczenia, w innych czujnik odpowiada tylko za automatyczne wyłączenie, a wentylację należy włączyć ręcznie. Jednak w każdym przypadku ta funkcja znacznie ułatwia monitorowanie jakości powietrza.

- Czujnik obecności. Czujnik monitorujący obecność ludzi w pomieszczeniu. Korzystając z danych o położeniu osób w pomieszczeniu, klimatyzator może zmieniać kierunek przepływu z dala od ludzi, chroniąc w ten sposób przed przeciągami. Jeśli obecność ludzi nie zostanie wykryta, klimatyzator może przejść w tryb zmniejszonego zużycia energii i nie pracować z pełną wydajnością, utrzymując komfortową temperaturę, a w zależności od realizacji tej funkcjonalności może całkowicie się wyłączyć, jeśli jest brak aktywności w pomieszczeniu przez długi czas. Przyczynia się to do oszczędności energii i zapewnia dodatkową gwarancję w przypadku, gdy użytkownik zapomni ręcznie wyłączyć klimatyzator.

- Napęd żaluzji pionowych. Dostępność własnego napędu żaluzji pionowych w klimatyzatorze. Przypomnijmy, że w większości modeli wylot powietrza wygląda jak szczelina wyposażona w dwa rodzaje klap - poziomą (zazwyczaj jedną) na długość i pionową na wysokość. Standardowo tylko klapa pozioma posiada napęd silnikowy: pozwala to na zmianę kierunku nawiewu powietrza w pionie, a także zamknięcie kanału w godzinach wolnych od pracy. Jednak niektóre nowoczesne klimatyzatory (głównie naścienne, patrz „Typ”) przewidują również napęd klap pionowych - pozwala to na obracanie ich na boki, zmieniając kierunek przepływu powietrza w poziomie. To znacznie rozszerza możliwości dostosowania jednostki do specyfiki sytuacji.

- Ogrzewanie w trybie czuwania. Funkcja występująca w klimatyzatorach z ogrzewaniem (patrz „Tryby pracy”); przeznaczona głównie dla domów prywatnych, domków letniskowych i innych podobnych miejsc, które w zimnych porach roku można pozostawić na długi czas bez opieki. Podczas korzystania z ogrzewania w trybie czuwania klimatyzator utrzymuje niską dodatnią temperaturę w pomieszczeniu (około + 8,10 °С). To wystarczy, aby uniknąć zamarzania ścian, przy tym zużycie energii jest dość niskie.

- Samooczyszczanie. Tryb automatycznego oczyszczania wewnętrznych części klimatyzatora - zwykle wskutek intensywnego „przedmuchiwania” powietrzem. Pozwala to na usunięcie kurzu nagromadzonego w środku i wysuszenie nadmiaru wilgoci, a także zapobiega rozwojowi szkodliwych mikroorganizmów. Jednocześnie samooczyszczanie nie eliminuje konieczności pełnego ręcznego oczyszczania lub wymiany elementów roboczych w filtrach klimatyzatora.

- Samodiagnoza. Możliwość automatycznego wykrywania usterek i błędów w działaniu klimatyzatora. Konkretne cechy działania tej funkcji mogą się różnić: w niektórych modelach stan urządzenia jest monitorowany w sposób ciągły lub automatycznie sprawdzany w regularnych odstępach czasu, w innych podobna procedura jest uruchamiana tylko ręcznie. Z reguły systemy autodiagnostyki są w stanie automatycznie eliminować drobne problemy, które nie wymagają interwencji z zewnątrz; urządzenie informuje użytkownika o poważniejszych problemach - np. kodem błędu na wyświetlaczu.

- Sterowanie ze smartfona. Możliwość zdalnego sterowania klimatyzatorem ze smartfona lub innego podobnego urządzenia - np. tabletu. Z reguły w tym celu należy zainstalować specjalną aplikację na urządzeniu. Takie sterowanie może być wygodniejsze i bardziej naoczne niż przy użyciu pilota - aplikacja może udostępniać różne specyficzne parametry i funkcje, które nie są dostępne dla pilota (np. harmonogram pracy na dni tygodnia). Dodatkowo za pośrednictwem aplikacji można w czasie rzeczywistym monitorować parametry pracy klimatyzatora – ustawioną temperaturę, prędkość, program itp. – oraz otrzymywać powiadomienia o problemach. Niektóre modele z tą funkcją można nawet podłączyć do Internetu - i uzyskać dostęp do sterowania klimatyzatorem z dowolnego miejsca na świecie, gdzie jest dostęp do sieci WWW. Połączenie z gadżetem sterującym można przeprowadzić przez Bluetooth lub Wi-Fi, w zależności od modelu; w niektórych urządzeniach ta funkcja może wymagać użycia zewnętrznego modułu Wi-Fi (patrz poniżej).

- I Feel (pilot z czujnikiem temperatury). Obecność czujnika temperatury w pilocie. Z reguły taki pilot również ma osobny przycisk, po naciśnięciu którego klimatyzator mierzy temperaturę w miejscu lokalizacji pilota, czyli w bezpośrednim sąsiedztwie użytkownika. Pozwala to na dokładniejsze kontrolowanie mikroklimatu niż w przypadku zastosowania czujnika na jednostce wewnętrznej - urządzenie szacuje temperaturę w lokalizacji użytkownika, a nie w miejscu, w którym zainstalowana jest jednostka wewnętrzna.

Podłączenie modułu Wi-Fi

Możliwość podłączenia osobnego modułu Wi-Fi do klimatyzatora. Takie wyposażenie znacznie rozszerza funkcjonalność: połączenie Wi-Fi można wykorzystać do sterowania z poziomu smartfona (patrz „Funkcje”) lub nawet przez Internet, do przesyłania statystyk i innych danych serwisowych na urządzenia zewnętrzne (smartfon, laptop itp.) , do zdalnej diagnostyki i rozwiązywania problemów itp. Konkretny zestaw możliwości związanych z modułem bezprzewodowym należy ustalić osobno; jednak w każdym razie ta cecha szczególna jest typowa głównie dla dość zaawansowanych modeli.

Należy pamiętać, że nowoczesne klimatyzatory mogą być wyposażone we wbudowane moduły Wi-Fi. Kupując taki model przychodzi jednak od razu dopłacić za dodatkowe opcje komunikacji , natomiast z osobnym adapterem Wi-Fi jest wybór - można go kupić zarówno razem z klimatyzatorem, jak i osobno, później (a nawet w ogóle nie kupować, jeśli ta funkcja okaże się niepotrzebna).

Wyświetlacz jednostki wewnętrznej

Mały ekran zainstalowany na jednostce wewnętrznej klimatyzatora. Taki wyświetlacz ma zwykle najprostszą funkcjonalność i wyświetla ograniczony zestaw symboli - cyfry, niektóre litery, czasem także pojedyncze ikony graficzne. Niemniej jednak nawet taki ekran może wyświetlać całkiem różnorodne informacje: ustawioną temperaturę, tryb pracy, ustawienia timera, stan filtrów, kody błędów itp. Dzięki temu sterowanie jest wygodniejsze i bardziej intuicyjne niż w przypadku braku tej funkcji.

Rodzaj czynnika chłodniczego

Rodzaj czynnika chłodniczego zastosowanego w klimatyzatorze.

Czynnik chłodniczy jest wysoce lotną cieczą, która przenosi ciepło między jednostką(ami) zewnętrzną i wewnętrzną(ami). W mowie potocznej takie związki są również nazywane freonami, chociaż nie jest to do końca poprawne technicznie. W praktyce rodzaj czynnika chłodniczego jest ważny przede wszystkim przy zakupie jednostek klimatyzacyjnych oddzielnie - na przykład przy montażu systemu multi-split (patrz „Typ”): wszystkie jednostki muszą używać freonu tej samej marki, w przeciwnym razie będą one ze sobą niekompatybilne. Jednak między różnymi składami występują dość zauważalne różnice fizyczne, czasem dość istotne.

Najbardziej rozpowszechnione w naszych czasach czynniki chłodnicze to R22 , R32 , R407C , R410A , R134A i R290, oto bardziej szczegółowy ich opis:

- R22. Obecnie najstarszy z rodzajów czynników chłodniczych. Wyróżnia się niskim kosztem, niskim ciśnieniem roboczym (co pozytywnie wpływa na niezawodność i cenę samych obiegów chłodzących) oraz jednorodnością kompozycji, co sprawia, że ​​w przypadku wycieku czynnika chłodniczego nie trzeba wymieniać go całkowicie, lecz po prostu do uzupełnić system wymaganą ilością płynu. R22 jest jednak niebezpieczny dla środowiska (głównie dla warstwy ozonowej), dlatego obecnie jest stopniowo zastępowany przez bar...dziej zaawansowane odpowiedniki.

- R32. Dość zaawansowany czynnik chłodniczy, który łączy w sobie trzy kluczowe zalety: wydajność, bezpieczeństwo środowiskowe i jednorodność. Tak więc klimatyzatory dla R32 mogą być dość kompaktowe, a jednocześnie wydajne; substancja ta nie zuboża warstwy ozonowej i nie wpływa znacząco na globalne ocieplenie; a jednorodna kompozycja pozwala na bezproblemowe napełnienie klimatyzatora w przypadku wycieku. Główną wadą modeli z tym rodzajem czynnika chłodniczego jest wysoka cena związana nie tyle z kosztem samego R32, ile ze specyficznymi wymaganiami dotyczącymi konstrukcji obwodu chłodniczego.

- R407C. Czynnik chłodniczy zaprojektowany jako bezpieczna alternatywa dla R22; nie ma wpływu na warstwę ozonową. Jednocześnie taka kompozycja jest znacznie droższy; jego ciśnienie robocze jest nieco wyższe, dlatego wymagana jest większa wytrzymałość układu chłodzenia (choć nie tak wysoka jak dla R410A); a olej poliestrowy stosowany z R407C ma tendencję do wchłaniania wilgoci i utraty swoich właściwości. Ponadto wypełniacz ten jest zeotropowy (niejednorodny w składzie): jego składniki mają różne temperatury wrzenia i szybkości parowania. W rezultacie nawet przy niewielkim wycieku czynnik chłodniczy traci swoje właściwości, a sytuację można naprawić jedynie poprzez całkowite napełnienie klimatyzatora.

- R410A. Kolejna „zielona” alternatywa dla R22. W przeciwieństwie do R407C jest azeotropowy - składa się ze składników o tych samych właściwościach parowania; aby w przypadku wycieku stosunek tych składników nie uległ zmianie, w takim przypadku można napełnić obwód zamiast całkowicie wymienić zawartość. Z drugiej strony, R410A ma wysokie ciśnienie robocze, co stawia poważne wymagania co do wytrzymałości i niezawodności obwodu chłodzącego i zwiększa jego koszt; a sam czynnik chłodniczy jest dość drogi.

- R134A. Jeden z nowoczesnych czynników chłodniczych o zaawansowanych właściwościach. Jest całkowicie jednorodny, podobnie jak R22, lecz jednocześnie jest całkowicie bezpieczny dla warstwy ozonowej i charakteryzuje się niskim współczynnikiem wpływu na globalne ocieplenie. Wadą tej kompozycji jest tradycyjna - wysoki koszt; dodatkowo wykorzystywany jest olej poliestrowy, który ma tendencję do pochłaniania wilgoci.

- R290. Propan skroplony stosowany jako czynnik chłodniczy. Ma szereg zalet: nietoksyczny, przyjazny dla środowiska (zerowy wpływ na warstwę ozonową, minimalny wpływ na globalne ocieplenie), jednorodny (czyli nie wymaga całkowitej wymiany w przypadku wycieku, wystarczy uzupełnić brakującą ilość), stosuje się go z olejem mineralnym, który jest niewrażliwy na wilgoć. Ponadto propan charakteryzuje się niskim ciśnieniem roboczym, co upraszcza konstrukcję obwodu i obniża koszt, a także niskimi temperaturami na wylocie sprężarki w celu zwiększenia wydajności. Ten czynnik chłodniczy ma dwie wady: łatwopalność i wysokie wymagania dotyczące mocy sprężarki, dlatego takie jednostki są dość ciężkie i nieporęczne. Dlatego pomimo wszystkich zalet R290 jest rzadko używany.

Należy pamiętać, że ten parametr nie dotyczy chłodnic, ponieważ działają one bez użycia czynników chłodniczych; zobacz „Typ”, aby uzyskać szczegółowe informacje.

Maksymalna różnica wysokości między jednostkami

Maksymalna różnica wysokości dozwolona dla jednostek z systemem typu split. Dla systemów typu multisplit (patrz „Typ”) w danym przypadku chodzi o różnicę wysokości między najwyższą a najniższą jednostką.

W przypadku montażu jednostek na różnych wysokościach w systemie powstaje różnica ciśnień - im większa różnica wysokości, tym większa jest różnica ciśnień, jeśli będzie ona zbyt duża, system nie będzie mógł normalnie pracować. To jest powód tego ograniczenia.

Maksymalna długość rur

Maksymalna dopuszczalna długość rur czynnika chłodniczego łączących jednostki zewnętrzne i wewnętrzne systemu typu split lub multisplit (patrz „Typ”). Odnosi się to do długości rur w jednym kierunku, od jednostki wewnętrznej do jednostki zewnętrznej (lub odwrotnie).

W większości nowoczesnych klimatyzatorów parametr ten wynosi około 15 - 20 m, a nawet więcej, więc problemy z maksymalną długością mogą pojawić się tylko wtedy, gdy jednostki są daleko od siebie (na przykład, jeśli jednostka wewnętrzna jest umieszczona zbyt daleko względem jednostki zewnętrznej). Technicznie możliwe jest użycie rur dłuższych niż maksymalne dopuszczalne, lecz wpłynie to na wydajność klimatyzatora i może wymagać uzupełnienia freonu.

Min. t dla trybu chłodzenia

Najniższa temperatura zewnętrzna, przy której klimatyzator może normalnie pracować w trybie chłodzenia.

Potrzeba chłodzenia powietrzem pojawia się nie tylko w czasie mrozów - na przykład efektywne odprowadzanie ciepła jest stale wymagane w zamkniętych pomieszczeniach z dużą ilością urządzeń wytwarzających ciepło (takich jak serwerownie). Ograniczenie minimalnej temperatury zewnętrznej wynika z faktu, że duża różnica temperatur między skraplaczem (grzałką) jednostki zewnętrznej a otoczeniem może spowodować uszkodzenie obwodów.

Należy pamiętać, że w klimatyzatorach domowych próg ten może być dość wysoki - +20 °С, a nawet wyższy (do +25 °С); Jednak w życiu codziennym zwykle wymagane jest dodatkowe chłodzenie w przypadku cieplejszej pogody, a takie temperatury powietrza nie są wystarczająco wysokie, aby powodować znaczny dyskomfort. Lecz w profesjonalnych urządzeniach minimalna temperatura dla trybu chłodzenia może być znacznie poniżej zera - do -40 °C, a nawet niższa.

Należy również powiedzieć, że w przypadku trybu ogrzewania dopuszczalna temperatura dla niego jest zauważalnie niższa niż dla trybu chłodzenia. Wynika to z różnicy między formatami pracy klimatyzatora w tych trybach.

Maks. t dla trybu chłodzenia

Maksymalna temperatura powietrza zewnętrznego, przy której możliwa jest normalna praca klimatyzatora w standardowym trybie chłodzenia.

Należy pamiętać, że w przypadku podstawowych modeli urządzeń HVAC do użytku domowego górna granica temperatury powietrza zewnętrznego do chłodzenia wynosi zwykle +43 °С. Zaawansowane klimatyzatory działają w temperaturze +50 °C, a nawet +55 °C (co prawie osiąga absolutną maksymalną temperaturę powietrza na naszej planecie).

Min. t w trybie ogrzewania

Najniższa temperatura zewnętrzna, przy której klimatyzator może normalnie pracować w trybie ogrzewania.

Nowoczesne klimatyzatory z trybem ogrzewania są dość odpornymi na zimno urządzeniami. Tak więc modele, w których ten próg temperatury przekracza 0 °C, są niezwykle rzadkie. Wiele jednostek, nawet dość niedrogich, ma minimalną dopuszczalną temperaturę ogrzewania w zakresie -5... -10 °С lub -11... -15 °С. Modeli o wskaźnikach -16... -20 °С i -21... -25 °С, jest znacznie mniej, chociaż nadal są one dostępne w sprzedaży, a klimatyzatory zdolne do ogrzewania przy temperaturze -25 °С i poniżej są bardzo zbliżone do możliwości pomp ciepła.

Sprężarka

Marka sprężarki zainstalowanej w klimatyzatorze. Marka w tym przypadku oznacza markę ogólną, a nie konkretny model.

Sprężarka jest „sercem” urządzenia, od jej specyfikacji zależą przede wszystkim możliwości klimatyzatora i specyfika jego działania.. Marka tej części jest określana głównie w przypadkach, w których w konstrukcji zastosowano zaawansowaną sprężarkę, która jest zauważalnie lepsza od konwencjonalnych wariantów pod względem właściwości i ogólnej jakości. Więc ta cecha ma raczej znaczenie reklamowe niż praktyczne. Jednak w razie potrzeby można znaleźć dane dotyczące ogólnych cech i „reputacji” określonej marki i wykorzystać te informacje przy ostatecznym wyborze.

Należy pamiętać, że nawet w klimatyzatorach tej samej marki mogą być instalowane sprężarki różnych marek. Wynika to z faktu, że wielu producentów takich części nie produkuje gotowych klimatyzatorów, a jedynie sprzedaje komponenty firmom zewnętrznym. Są jednak wyjątki - zwykle są to duże korporacje, takie jak Panasonic czy Mitsubishi Heavy, albo czołowi producenci, jak Daikin.

Pompa drenażowa

Pompa do wypompowywania kondensatu powstałego podczas pracy klimatyzatora.

Kondensacja (wilgoć) nieuchronnie tworzy się w jednostce wewnętrznej, gdy klimatyzator pracuje w trybie chłodzenia - są to fizyczne cechy procesu; taka wilgoć powinna zostać usunięta, najlepiej na zewnątrz pomieszczenia. Często wystarczy do tego prosta nachylona rura, przez którą woda przepływa sama; jednak nie zawsze da się ułożyć taką rurę - czasami konieczne jest zastosowanie odwadniaczy o skomplikowanym kształcie. Dla takich przypadków przeznaczona jest pompa odwadniająca : wytwarza ona ciśnienie, które pozwala odprowadzanej wilgoci pokonać zagięcia i wzniesienia odpływu wilgoci.

Należy pamiętać, że większość modeli z tą funkcją należy do klimatyzatorów kanałowych lub kasetonowych (patrz „Rodzaj instalacji”) - to przy takiej instalacji powstają największe trudności z organizacją usuwania wilgoci.

Filtry

Rodzaje dodatkowych filtrów, w które klimatyzator jest standardowo wyposażony (oprócz najprostszych filtrów czyszczenia mechanicznego, które są dostępne we wszystkich modelach).

Podkreślamy, że chodzi konkretnie o filtry dostarczane w zestawie; niektóre modele pozwalają na osobny zakup dodatkowych elementów do oczyszczania powietrza, jednak ta możliwość nie jest w danym przypadku brana pod uwagę. Jeśli chodzi o konkretne odmiany, to w nowoczesnych klimatyzatorach największą popularnością cieszą się różnego rodzaju filtry antybakteryjne(m.in. elementy katechinowe i lampy UV), urządzenia do dokładnego czyszczenia (m.in. filtry HEPA), filtry przeciwgrzybicze, antyalergiczne, dezodoryzujące i formaldehydowe, a także elementy, które łączą w sobie kilka funkcji jednocześnie - plazmowe (elektrostatyczne) i katalityczne. Oto szczegółowy opis każdego z nich:

- Plazmowy (elektrostatyczny). Działanie tego typu filtrów opiera się na nasyceniu powietrza ujemnie naładowanymi jonami. Tak więc, taki element działa również jako jonizator (patrz „Funkcje”), nawet jeśli w konstrukcji nie ma pełnowartościowego jonizatora.... Jeśli chodzi o oczyszczanie powietrza, filtry plazmowe są w stanie dość skutecznie niszczyć szkodliwe mikroorganizmy, niszczyć niektóre szkodliwe substancje, a także zatrzymywać cząstki kurzu, dymu, sadzy itp. - cząstki te pod wpływem zjonizowanego powietrza ładują się i są przyciągane do płytek filtracyjnych.

- Dokładnego czyszczenia. Termin ten zwykle odnosi się do zaawansowanych filtrów mechanicznych, które filtrują powietrze na poziomie mikroskopowym. Konkretna skuteczność takich urządzeń może się różnić; należy to określić osobno. Należy również zauważyć, że opisane poniżej filtry HEPA są w rzeczywistości filtrami dokładnego czyszczenia; jednak wykorzystują specyficzną zasadę działania i początkowo są bardzo wydajne. Dlatego obecność filtrów HEPA wskazuje się osobno.

- Filtr HEPA. Specjalny rodzaj mechanicznych filtrów dokładnego czyszczenia. Dzięki specjalnej konstrukcji mikrokanalików, przez które przechodzi powietrze w takim filtrze, takie urządzenia mogą zatrzymywać cząstki znacznie mniejsze niż średnica mikrokanalików. Dla porównania: skuteczność filtra HEPA ocenia się na podstawie jego zdolności do wychwytywania zanieczyszczeń o wielkości 0,1 - 0,3 mikrona (przy takich cząsteczkach taki filtr jest najmniej skuteczny), podczas gdy wielkość większości bakterii zaczyna się od 0,5 mikrona. Takie filtry są podzielone na klasy według wydajności; obecnie aktualne są klasy HEPA od 10 (zachowuje co najmniej 85% wspomnianych cząstek) do 14 (skuteczność filtracji sięga 99,995%).

- Katechin. W rzeczywistości - rodzaj opisanych poniżej filtrów antybakteryjnych, stworzonych na bazie katechin - naturalnych substancji organicznych o silnym działaniu antyoksydacyjnym. Takie filtry są bardzo skuteczne przeciwko bakteriom i wirusom, jednak nie są tanie; w świetle tych cech wyodrębnia się je do odrębnej kategorii.

- Katalityczny. Najczęściej pod tym pojęciem rozumie się filtry fotokatalityczne, czyli „zeolitowe” - urządzenia, które działają dzięki specjalnej substancji (fotokatalizatorowi) i promieniowaniu UV. Pod wpływem takiego promieniowania katalizator rozkłada trafiającą na niego materię organiczną na prostsze substancje - najczęściej wodę i dwutlenek węgla. Technologia ta pozwala nie tylko usunąć szkodliwe zanieczyszczenia z powietrza (również na poziomie pojedynczych cząsteczek), jednak również zapewnia dobre działanie bakteriobójcze i przeciwwirusowe. Jednocześnie taki filtr prawie nie wymaga konserwacji: fotokatalizator nie jest zużywany podczas pracy, a produkty reakcji swobodnie ulatniają się na zewnątrz. Z drugiej strony cena takich elementów jest dość wysoka.

- Antybakteryjny. Różne filtry przeznaczone do niszczenia bakterii i innych szkodliwych organizmów - wirusów, grzybów itp. Konkretna zasada działania, poziom wydajności i zasady konserwacji takich filtrów mogą być różne, szczegóły te należy określić w dokumentacji klimatyzatora. Jeśli jednak dezynfekcja powietrza ma dla Ciebie fundamentalne znaczenie, taki filtr na pewno nie będzie zbędny. W związku z tym, należy wyróżnić tylko dwa niuanse. Po pierwsze, elementy katecholowe zwykle nie są zaliczane do tej kategorii, chociaż mają takie same przeznaczenie (patrz wyżej); po drugie, nie każdy filtr antybakteryjny jest w stanie skutecznie zwalczać wirusy - ten kwestię nie zaszkodzi doprecyzować osobno.
Należy również pamiętać, że bez względu na to, jak skuteczne są filtry klimatyzatora, dokładna dezynfekcja powietrza nie jest jego głównym zadaniem, do tych celów warto zastosować specjalistyczne urządzenia.

- Przeciwgrzybicze. Specjalistyczny filtr do usuwania z powietrza szkodliwych grzybów - np. pleśni. Opisane powyżej urządzenia antybakteryjne również pełnią tę funkcję w takim czy innym stopniu; jednak ten rodzaj filtra jest pod tym względem znacznie bardziej skuteczny. Z drugiej strony potrzeba intensywnej walki z grzybami nie występuje się tak często, a w innych przypadkach te same filtry antybakteryjne zwykle w zupełności wystarczą. Dlatego elementy przeciwgrzybicze są rzadko stosowane w nowoczesnych klimatyzatorach.

- Antyalergiczny. Filtry przeznaczone przede wszystkim do usuwania z powietrza zanieczyszczeń powodujących alergie: pyłków (w tym z roślin domowych), roztoczy, cząstek sierści zwierząt itp. Konkretna zasada działania takich filtrów może być inna, należy to doprecyzować osobno. Tak więc w stosunkowo niedrogich klimatyzatorach zwykle stosuje się najprostsze czyszczenie mechaniczne, a określenie „antyalergiczny” jest bardziej chwytem marketingowym niż rzeczywistym opisem specjalizacji filtra. W bardziej zaawansowanych modelach często dostarczane są bardziej zaawansowane technologie - na przykład filtr enzymatyczny, który rozkłada alergeny na najprostsze nieszkodliwe substancje, takie jak woda i dwutlenek węgla.

- Lampa ultrafioletowa. Lampa, która naświetla powietrze przechodzące przez klimatyzator promieniowaniem UV. Zapewnia to działanie bakteriobójcze: światło ultrafioletowe neutralizuje większość bakterii, wirusów i grzybów. Co prawda ogólna sprawność takich lamp nie jest szczególnie wysoka; są one jednak doskonałym dodatkiem do filtra antybakteryjnego. I nawet bez takiego filtra jakość oczyszczania powietrza klimatyzatora z lampą UV będzie wyższa niż w podobnego modelu bez takiej lampy.
Należy podkreślić, że tej funkcji nie należy mylić z opisanym powyżej filtrem katalitycznym (fotokatalitycznym) – lampy UV mają znacznie prostszą konstrukcję i zasadę działania.

- Dezodoryzujący (węglowy). Specjalistyczny filtr przeznaczony m.in. do zwalczania nieprzyjemnych zapachów. Działa na poziomie molekularnym, przepuszczając zwykłe powietrze i pochłaniając cząsteczki substancji, które wytwarzają nieprzyjemne zapachy; oczywiście jest również w stanie zatrzymywać większe cząstki, takie jak dym. Jako element filtrujący najczęściej stosowany jest węgiel aktywny – stąd jeden z wariantów nazwy; istnieją filtry na bazie innych substancji, jednak mają one podobne właściwości. Należy pamiętać, że w każdym filtrze dezodoryzującym element roboczy musi być okresowo wymieniany – gdy zasób się wyczerpie, staje się bezużyteczny, a nawet sam może emitować szkodliwe substancje.

- Formaldehyd. Specjalistyczny filtr do usuwania z powietrza formaldehydu i niektórych innych szkodliwych związków organicznych (np. amoniaku, benzenu i/lub siarkowodoru). Źródłem takich substancji mogą być zarówno zanieczyszczenia zewnętrzne (na przykład emisje przemysłowe), jak i niektóre przedmioty znajdujące się w samym pomieszczeniu: nowe meble lub zasłony, niektóre rodzaje wykładzin podłogowych i ściennych (bezpośrednio po nałożeniu), zepsute jedzenie, dym papierosowy, itp. Konkretna zasada działania tego typu filtrów może być inna. Najczęściej stosuje się tzw. element kriokatalityczny, w którym katalizator rozkłada materię organiczną na prostsze, nieszkodliwe składniki, a następnie przywraca swoje właściwości pod wpływem zimna, gdy klimatyzator pracuje w trybie chłodzenia. Ponadto wiele filtrów katalitycznych (fotokatalitycznych) (patrz wyżej) ma podobne możliwości, więc jeden taki element może być deklarowany w charakterystyce jako dwa rodzaje filtrów jednocześnie – zarówno katalityczny, jak i formaldehydowy.

Oprócz odmian opisanych powyżej, w nowoczesnych klimatyzatorach mogą występować inne rodzaje filtrów, a w szczególności:

- Oczyszczający powietrze. Ogólna nazwa używana dla różnych typów filtrów. Termin ten często oznacza najprostsze elementy zgrubnego czyszczenia (w celach reklamowych - tak, aby lista filtrów w charakterystyce była większa). Jest jednak inny wariant - urządzenia stworzone w oparciu o konkretne autorskie technologie i nie pasujące do żadnej z opisanych powyżej odmian; takie urządzenia mogą łączyć kilka funkcji jednocześnie (na przykład dokładna filtracja i działanie antybakteryjne).

- Łapiący kurz. Najczęściej chodzi o najprostszy filtr mechaniczny, który zatrzymuje kurz i inne stosunkowo duże cząstki. Prawie wszystkie nowoczesne klimatyzatory są wyposażone w takie przyrządy, jednak w niektórych modelach obecność filtrów „kurzu” jest określana osobno - głównie w celach reklamowych.

- Z witaminą C. Filtr nasycający powietrze witaminą C. Uważa się, że ten suplement korzystnie wpływa na układ odpornościowy i stan skóry; Nie ma na to jednoznacznych dowodów, jednak w warunkach niedoboru witamin taki przyrząd na pewno nie będzie zbyteczny.

- Wstępny. Mechaniczny filtr zgrubny, montowany przed głównym zestawem filtrów. Zatrzymuje stosunkowo duże zanieczyszczenia, uniemożliwiając im dotarcie do innych elementów filtrujących i usuwając z nich część „obciążenia”. Jednocześnie konstrukcja filtra wstępnego z reguły jest możliwie najprostsza, a jego konserwacja ogranicza się do okresowego wytrząsania lub mycia.

- „Jonowy” (na przykład Smart Ion itp.). Z reguły jest to wspomniany filtr elektrostatyczny (patrz wyżej), przedstawiony pod taką lub inną marką.

Podłączenie trójfazowe (380 V)

Ta cecha oznacza, że ​​klimatyzator jest przeznaczony do podłączenia do sieci trójfazowej 380 V.

Takie modele to głównie wydajne jednostki przeznaczone do obsługi powierzchni od 40 m2 , a w większości przypadków - od 70 m2 i więcej. Warto zauważyć, że nawet takie klimatyzatory mają stosunkowo niski pobór mocy, a wiele z nich teoretycznie mogłoby równie dobrze działać ze zwykłego domowego (jednofazowego) 220 V. Jednak podłączenie trójfazowe ma wiele innych zalet w porównaniu z jednofazowym, oprócz wyższej wydajności zasilania. Po pierwsze, sieci 380 V (i urządzenia do nich) lepiej tolerują spadki napięcia i inne nienormalne sytuacje. Po drugie, takie sieci umożliwiają dokładniejsze śledzenie faktycznie zużywanej energii elektrycznej (co jest ważne przy ciągłym korzystaniu z mocnych jednostek). I wreszcie, w niektórych przypadkach technicznie łatwiej jest wprowadzić trzy fazy niż ciągnąć przewód do gniazdka; takie sytuacje są szczególnie typowe dla jednostek o formacie kanałowym i kasetowym (patrz „Rodzaj instalacji”). W rzeczywistości to właśnie do tych odmian należy większość klimatyzatorów trójfazowych, chociaż istnieją inne warianty ich instalacji.

Z drugiej strony należy pamiętać, że możliwość podłączenia trójfazowego jest znacznie mniej powszechna niż w przypadku konwencjonalnych sieci 220 V. Dlatego przed zakupem klimatyzatora 380 V ni...e zaszkodzi upewnić się, że nie będzie żadnych problemów z jego podłączeniem.

Objętość tacy na wodę

Objętość tacy na wodę zainstalowanej w klimatyzatorze.

Tace na wodę są instalowane wyłącznie w modelach mobilnych i chłodnicach (patrz "Typ"). Jednocześnie znaczenie takiego wyposażenia jest różne w obu przypadkach, odpowiednio objętości również są różne. Tak więc w klimatyzatorach mobilnych taca na wodę służy do zbierania kondensatu, który pojawia się podczas pracy w trybie chłodzenia. Przypomnijmy, że w modelach stacjonarnych wilgoć ta jest odprowadzana na zewnątrz lub do osobnego pojemnika przez specjalną rurkę, lecz w urządzeniach przenośnych wykonanie takiego odpływu nie jest łatwe, jeśli nie niemożliwe. Podczas pracy nie dochodzi do dużej kondensacji, dlatego pojemność tac w klimatyzatorach mobilnych jest niewielka - rzadko przekracza 3 litry, a w niektórych modelach nie osiąga nawet 0,5 litra.

Z kolei w chłodnicach woda jest materiałem eksploatacyjnym podczas pracy w trybie głównym. Przypomnijmy, że to z powodu parowania wilgoci element roboczy chłodnicy ochładza się i chłodzi powietrze przechodzące przez urządzenie. W związku z tym tace w takich urządzeniach są dość obszerne: w niedrogich modelach domowych pojemność może osiągnąć 6-8 litrów, a w potężnych profesjonalnych rozwiązaniach jest już mierzona w dziesiątkach litrów.

W obu przypadkach przy wyborze należy mieć na uwadze, że pojemniejsza taca pozwala na dłuższą pracę urządzenia bez konserwacji, lecz ma to wpływ na wymiary, a w przypadku chłodnic również odczuwalnie wpływa na wagę.

Koła do jazdy

Obecność kół w konstrukcji jednostki.

Ta funkcja występuje wyłącznie w modelach mobilnych i chłodnicach (patrz „Typ”) - inne typy klimatyzatorów są zaprojektowane tak, by znajdować się w jednym miejscu. Wygoda kół jest oczywista: toczenie urządzenia jest znacznie łatwiejsze niż przenoszenie. Jest to szczególnie prawdziwe w świetle faktu, że waga mobilnych klimatyzatorów i chłodnic może przekraczać 20 kg, co znacznie utrudnia ich ręczne przenoszenie.

Wymiary jednostki wewnętrznej (SxWxG)

Wymiary jednostki wewnętrznej klimatyzatora w wysokości, szerokości i głębokości.

Ten rozmiar pozwala ocenić, ile miejsca będzie potrzebne, aby zmieścić urządzenie. Przy tym szerokość jednostki wewnętrznej ma szczególne znaczenie - głównie w przypadku systemów typu split i multisplit z montażem naściennym. Faktem jest, że pod względem wysokości i głębokości jednostek wewnętrznych większość takich systemów jest do siebie bardzo podobna, lecz różnice w szerokości są znacznie bardziej zauważalne. Tak więc najwęższe modele mają szerokość 76 - 80 cm lub mniej, a największe 91 - 95 cm, a często więcej. Co więcej, im mocniejszy klimatyzator, tym z reguły jest szerszy, ale tutaj nie ma ścisłej zależności.
Filtry według parametrów
 
Cena
oddo zł
Marki
Kolory jednostki wewnętrznej
Rodzaj
Montaż
Wyposażenie
Powierzchnia pomieszczenia
Wskaźnik mocy (BTU)
Tryby pracy
Funkcje i możliwości
Min. t dla trybu ogrzewania
Według roku produkcji
Filtry zaawansowane
Katalog klimatyzacji 2022 - nowości, hity sprzedaży, kupić klimatyzacja.