Ciemny motyw
Polska
Katalog   /   Sport i rekreacja   /   Streaming i blogi na YouTube   /  Kamery sportowe
Kamery sportowe 

Artykuły, recenzje, przydatne porady

Wszystkie materiały
10.2022
Ranking kamer sportowych (październik)
Wskaźnik popularnościkamer sportowych oparty jest na kompleksowej statystyce dotyczącej zainteresowań użytkowników
Cyfrowe oczy: gdzie stosowane są kamery CCTV IP?
Obecne generacje kamer sieciowych wyróżniają się nie tylko monitoringiem wideo
Co to jest IP67/68 i MIL-STD-810? Standardy ochrony urządzeń elektronicznych
W prostych słowach o powszechnych standardach ochrony gadżetów przed wszelkimi przeciwnościami losu
Jak wybrać kamerę sportową?
Kluczowe kwestie do rozważenia przy wyborze kamery akcji

Kamery sportowe: specyfikacje, typy, rodzaje

Rodzaj

- Kamera sportowa. Kamery sportowe w tradycyjnym znaczeniu tego słowa; innymi słowy - wszystkie modele niezwiązane z kamerami panoramicznymi lub kamerami 360 stopni (patrz niżej). Zwróć uwagę, że w niektórych modelach kąt widzenia może wynosić 180 stopni lub nawet więcej; różnica w stosunku do kamer panoramicznych w takich przypadkach polega na tym, że „zwykłe” kamery sportowe wykonują nie panoramy, ale klasyczne zdjęcia i filmy o prostokątnych proporcjach.

- Kamera panoramiczna. Rodzaj kamer sportowych przeznaczonych do robienia zdjęć i filmów panoramicznych. Charakterystyczną cechą tego typu kamery jest wystający z korpusu obiektyw typu rybie oko. Taki obiektyw całkowicie zasłania przednią półkulę, co daje ciekawe dodatkowe możliwości: np. instalując taką kamerę z soczewką do góry pod przednią szybą samochodu, można jednocześnie uchwycić to, co dzieje się na drodze, i zachowanie pasażerów. Oglądając gotowe panoramy, użytkownik może dowolnie przesuwać obraz, kierując wzrok w dowolnym kierunku w obrębie tej półkuli (dotyczy to zarówno zdjęć, jak i filmów); również takie zdjęcia i filmy doskonale nadają się do oglądania w okularach rzeczywistości wirtualnej.

- Kamera 360 stopni. Dalszy rozwój idei kamer panoramicznych opisanych powyżej: urządzenia, które mają kilka obiektywów i są w stanie całkowicie lub prawie całkowicie pokryć otaczającą przestrzeń, o 3...60 stopni wzdłuż dowolnej osi. Większość kamer 360 stopni jest wyposażona w dwa obiektywy po przeciwnych stronach korpusu, jednak istnieją modele z 4 lub nawet 6 obiektywami (więcej szczegółów w „Obiektywów”). W każdym razie kamery tego typu zapewniają maksymalne pokrycie, ale nie są tanie.

Rodzaj korpusu

- Podłużny. Kamery sportowe o układzie podłużnym mają kształt wydłużonego prostokąta (równoległościennego) lub walca, przy czym obiektyw umieszczony jest na jednym z wąskich końców. Jest to różnica między kamerami podłużnymi a przednimi (zwykłymi) opisanymi poniżej. Taki układ jest wygodny przede wszystkim dlatego, że pozwala bezpiecznie trzymać kamerę w ręku. Panel sterowania i wyświetlacz jednak są często odwrócone od użytkownika podczas nagrywania, co może powodować pewne niedogodności. Można to jednak zrekompensować za pomocą podnoszonych wyświetlaczy i innych podobnych poprawek; a w niektórych sytuacjach boczne ustawienie wyświetlacza i elementów sterujących okazuje się nawet zaletą.

- Pionowy. Wydłużone kamery sportowe, które rozciągają się w górę i mają obiektyw u góry. Takie modele są bardzo podobne do kamer na klatkę piersiową i mogą być używane do takich celów. Jednak ich głównym zastosowaniem jest filmowanie siebie podczas trzymania kamery w ręku. Właśnie w tym celu korpus jest wydłużony, co pozwala wygodnie trzymać go ręką.

- Przedni (zwykły). Korpus kamery ma kształt prostokąta, ale obiektyw jest umieszczony na jego szerokiej przedniej krawędzi. Zewnętrznie takie modele są najbardziej podobne do klasycznych aparatów cyfrowych. Niektóre mogą pochwalić się wystarczająco dużym wyświetlaczem umieszczonym po przeciwnej stronie obiektywu, jak w ty...ch samych aparatach cyfrowych, co pozwala filmowcowi oglądać kręconą scenę w czasie rzeczywistym. Jednak położenie obiektywu z reguły nie wpływa na parametry techniczne samej kamery, dlatego zarówno modele przednie, jak i podłużne są w stanie zapewnić tę samą jakość nagrywania.

- Kostka. Dość specyficzny typ kamer sportowych, których korpus ma kształt kompaktowego sześcianu. Z reguły takie modele są stosunkowo niewielkie, ale zmniejszenie rozmiaru z kolei wpływa na możliwości fotografowania i filmowania oraz na ogólną funkcjonalność. Na przykład takie modele rzadko są wyposażone w wyświetlacze (choć wiele z nich można podłączyć przez Wi-Fi do smartfona lub tabletu, co rekompensuje tę wadę).

- Okulary z kamerą. Urządzenia w postaci okularów sportowych z wbudowaną kamerą. Obiektyw takiej kamery zwykle znajduje się między soczewkami, rzadziej - z boku, oparty na jednym z łuków, podczas normalnego użytkowania stale „patrzy” w przybliżeniu w tym samym kierunku, co sam użytkownik. Do zalet kamer tego typu należy również dokładność i niewidzialność. Z kolei w okularach dodatkowe wypełnienie elektroniczne musi być bardzo miniaturowe, co utrudnia korzystanie z zaawansowanej optyki i mocno ogranicza pojemność akumulatora. I nawet z uwzględnieniem tego takie urządzenia okazują się cięższe i bardziej nieporęczne niż zwykłe okulary sportowe. Kolejną wadą jest to, że kamery i oprawki z soczewkami nie da się zestawić osobno – w efekcie model z odpowiednią kamerą może być bezużyteczny ze względu na rozmiar lub styl okularów i odwrotnie.

- Maska z kamerą. Urządzenie w postaci maski ochronnej z wbudowaną kamerą. Pamiętaj, że takie maski mogą mieć różne specjalizacje - do nurkowania, motocrossu, narciarstwa alpejskiego itp.; te szczegóły należy wyjaśnić przed zakupem. Jednak w każdym przypadku obiektyw w takich urządzeniach znajduje się zwykle pośrodku czoła, dzięki czemu kamera faktycznie robi zdjęcia i filmy z widokiem „z oczu użytkownika”. Główną wadą takich urządzeń jest to, że przy wyborze należy wziąć pod uwagę zarówno parametry techniczne samej kamery, jak i przeznaczenie i komfort noszenia maski. Innymi słowy, dobra kamera może być osadzona w niewłaściwej masce i na odwrót.

- Mocowanie klipsem. Do tej kategorii należą kamery sportowe, dla których mocowanie za pomocą klipsa (zacisku) jest standardem. Wiele z nich można dodatkowo wyposażyć w inne mocowania, ale przede wszystkim są one przeznaczone do tego typu zastosowań i mogą nie być najlepszym zakupem do ekstremalnego fotografowania. Z drugiej strony takie mocowanie jest dość uniwersalne, ponieważ pozwala przymocować kamerę do niemal każdego elementu wyposażenia (pasek do plecaka, pas rozładowczy, pasek itp.).

- Kula. Kształt korpusu, który spotyka się głównie w kamerach panoramicznych i 360° (patrz „Rodzaj”) – to w takich urządzeniach często najwygodniejszy jest korpus sferyczny. W przypadku zwykłych kamer sportowych „kula” ogólnie oznacza cylindryczny korpus z obiektywem na płaskim końcu; takie korpusy są rodzajem przednich (patrz wyżej) i nie mają od nich żadnych zasadniczych różnic.

Gwint 1/4" (do statywu)

Korpus kamery posiada gniazdo 1/4". Jest to standardowy rozmiar dla współczesnych statywów i jest stosowany w większości podobnych urządzeń. Funkcja ta pozwala więc na zamontowanie kamery na statywie bez użycia przejściówek i innego dodatkowego wyposażenia.

Obiektywów

Liczba obiektywów w kamerze.

Ten parametr jest wskazywany w naszym katalogu tylko wtedy, gdy istnieje więcej niż jeden obiektyw. Najpopularniejszym rodzajem takich kamer są modele 360 stopni (patrz „Rodzaj”) z parą obiektywów po obu stronach korpusu. W konwencjonalnych i panoramicznych kamerach mogą również się zapewniać dwa obiektywy - w takich urządzeniach są one umieszczane po jednej stronie korpusu i służą do fotografowania w 3D. Inne, bardziej specyficzne opcje konstrukcyjne są zauważalnie rzadsze - na przykład kamery z 4 lub 6 obiektywami na obwodzie korpusu.

Ochrona kamery przed kurzem i wilgocią

Stopień ochrony przed kurzem i wilgocią zapewniany przez samą obudowę kamery. Większość kamer sportowych jest przeznaczona do fotografowania w ekstremalnych warunkach, ale stopień ochrony każdego modelu może się znacznie różnić – od możliwości filmowania w deszczu, po całkowite uszczelnienie, pozwalające na dłuższe zanurzenie pod wodą.

Do scharakteryzowania poziomu zabezpieczenia kamery stosowana jest międzynarodowa klasyfikacja IP. Każdemu urządzeniu przypisany jest kod typu IPXX, gdzie zamiast pierwszego X - stopień ochrony przed wnikaniem ciał obcych (w tym pyłu), a zamiast drugiego X - stopień ochrony przed wnikaniem wody.

Stopnie ochrony przed kurzem i ciałami obcymi we współczesnych kamerach sportowych nigdy nie są niższe niż 5 - niższe klasy ochrony powodowałyby niedopuszczalnie duże szczeliny w obudowie. W szczególności stopień 5 zapewnia, że kurz może dostać się w niewielkich ilościach, ale nie wpływa na wydajność urządzenia. Wyższy stopień – 6 – zapewnia całkowitą szczelność na kurz.

Do scharakteryzowania poziomu zabezpieczenia przed wodą stosuje się następującą klasyfikację:

0 - brak ochrony;
1 - krople wody spadające pod kątem prostym w stosunku do pozycji roboczej urządzenia nie mogą powodować niebezpiecznych konsekwencji;
2 - ochrona przed kroplami spadającymi na sprzęt pod kątem do 15°;
3 - pod kątem do 60° (ochrona przed zachlapaniem, minimalna ochrona przed deszczem);
4 - ochrona przed deszcze...m z silnym wiatrem;
5 - ochrona przed strumieniami wody spadającymi pod dowolnym kątem (strumienie wody np. z węża lub ulewny deszcz nie mogą uszkodzić urządzenia);
6 - przed czasowym zalaniem;
7 - przed czasowym zanurzeniem pod wodą na głębokość nie większą niż 1 metr;
8 - przed długim nurkowaniem na głębokość (maksymalny czas i głębokość określa producent osobno).

W niektórych przypadkach model może mieć certyfikat IP tylko dla jednego rodzaju ochrony (tylko przed piaskiem lub wodą). W tym przypadku zamiast drugiego parametru po prostu wskazuje się X. Na przykład stopień ochrony IPX6 oznacza, że kamera jest chroniona przed chwilowym zalaniem i ulewnym deszczem, ale stopień ochrony przed kurzem nie jest określony i odpowiednio nie jest certyfikowany.

Warto zwrócić uwagę na fakt, że parametr ten charakteryzuje stabilność samej kamery, ale nie uwzględnia możliwości skrzynek zewnętrznych. Nie myl go z ochroną obudowy zewnętrznej, która czasami jest dostarczana z urządzeniem (patrz „Ochrona etui przed kurzem i wilgocią”).

Ochrona obudowy przed kurzem i wilgocią

Stopień ochrony obudowy dostarczanej w zestawie z kamerą przed kurzem i wilgocią.

Zabezpieczona obudowa ochroni Twoją kamerę przed kurzem, wodą, ekstremalnymi temperaturami, wstrząsami itp. Określony stopień zabezpieczenia jest wskazywany zgodnie z międzynarodowym systemem IP (Ingress Protection Rating), na podstawie którego każdemu urządzeniu przypisywany jest kod w postaci IPXX, gdzie zamiast X są określone cyfry. Pierwsza z nich charakteryzuje ochronę przed wnikaniem ciał obcych (od 0 do 6, gdzie 0 - brak ochrony). Z reguły w obudowach do kamer sportowych ten wskaźnik nigdy nie jest mniejszy niż 5, bo inaczej pudełko miałoby zbyt duże szczeliny, a jego użycie po prostu nie miałoby sensu. Stopień 5 oznacza pyłoszczelność - kurz może dostać się do wnętrza obudowy, ale w niewielkich ilościach, które nie wpływają na wnętrze urządzenia. Stopień 6 oznacza całkowitą pyłoszczelność.

Druga cyfra to ochrona przed wnikaniem cieczy (od 0 do 8, gdzie 0 oznacza brak ochrony). Z reguły minimalny stopień ochrony przed wnikaniem cieczy wynosi 6.

6 - ochrona przed krótkotrwałymi zalaniami (na przykład uderzeniem w falę morską);
7 - ochrona przed czasowym zanurzeniem pod wodą (do 30 minut) na płytkiej głębokości (do 1 metra), bez ciągłej pracy w trybie zanurzonym;
8 - ochrona przed zanurzeniem na głębokość większą niż 1 metr na okres ponad 30 m, z możliwością ciągłej pracy pod wodą. Konkretne właściwości ochrony 8 s...topnia mogą być imponujące – aż do możliwości nurkowania do kilkudziesięciu metrów.

Pamiętaj, że obudowy do kamer sportowych moga się sprzedawać osobno. Dlatego też, jeśli możliwości obudowy z zestawu Ci nie odpowiadają, może być w sprzedaży bardziej zabezpieczona obudowa. Jednak ogólnie rzecz biorąc, wygodniej jest kupić takie akcesorium bezpośrednio z kamerą - aby nie tracić czasu i wysiłku na wybór odpowiedniej obudowy.

Nagrywanie w rozdzielczości WVGA (480p)

Możliwości kamery do nagrywania wideo w standardzie WVGA (480p).

Najpopularniejsze opcje rozdzielczości zapewniane przez ten standard to 640x480 i 848x480; mogą istnieć inne opcje, na przykład 736x480 lub 720x576, ale w każdym razie rozdzielczość takiego wideo jest bardzo niska według współczesnych standardów.

Kolejnym ważnym parametrem określonym w charakterystyce wideo jest liczba klatek na sekundę. Im jest wyższa, tym płynniejszy i gładszy obraz, tym mniej rozmyte poruszające się obiekty w kadrze. W związku z tym im wyższa liczba klatek na sekundę, tym lepiej będą wyglądały dynamiczne sceny w filmie. Wskaźniki 120 kl./s i więcej zwykle wskazują, że kamera może nagrywać wideo w zwolnionym tempie (choć ten punkt warto wyjaśnić osobno). Jednocześnie wiele „szybkich” modeli pozwala ustawić niższą liczbę klatek na sekundę niż podana w specyfikacjach – na przykład kamera przy tych samych 120 kl./s może też obsługiwać 30 i 60 kl./s. Ta funkcja jest przydatna w przypadkach, gdy trzeba oszczędzać pamięć – im wyższa liczba klatek na sekundę, tym więcej miejsca zajmuje wideo (przy tej samej rozdzielczości), a zmniejszając liczbę klatek na sekundę, możesz zmieścić więcej materiału w tej samej objętości pamięci.

Nagrywanie w rozdzielczości HD (720p)

Możliwości kamery do nagrywania wideo w rozdzielczości HD (720p).

Oficjalna specyfikacja HD przewiduje rozdzielczość 1280x720, jednak kamery sportowe mogą mieć rozdzielczości nieco odbiegające od tego wskaźnika - zarówno w niższym (1080x720), jak i wyższym kierunku (1440x960). W każdym razie HD jest najskromniejszym z dzisiejszych standardów wysokiej rozdzielczości, ale nadal zapewnia dość wyraźny i szczegółowy obraz.

Innym ważnym wskaźnikiem podanym w tym paragrafie jest liczba klatek na sekundę. Im wyższa jest, tym płynniejszy i równiejszy będzie ruch w kadrze, tym wyraźniej będą widoczne oddzielne szczegóły w dynamicznych scenach. Technicznie do oglądania przez ludzi wystarczy 30 kl./s lub nawet mniej, ale za wartość idealną uważa się 60 kl./s – przy tej liczbie klatek na sekundę rozmycie w ruchu staje się niemal niewidoczne, a jednocześnie rozmiar nagranych plików pozostaje w rozsądnych granicach. Niemniej jednak w sprzedaży dostępne są kamery z wyższą liczbą klatek na sekundę w rozdzielczościach HD - 100 kl./s, 120 kl./s, 200 kl./s, a nawet 240 kl./s. Ta prędkość jest zwykle używana do filmowania w zwolnionym tempie, ale możliwość takiego filmowania warto wyjaśnić osobno.

Nagrywanie w rozdzielczości Full HD (1080p)

Możliwości kamery do nagrywania wideo w rozdzielczości Full HD (1080p).

Nominalny rozmiar obrazu w tym standardzie to 1920x1080, jednak w przypadku kamer sportowych ta kategoria obejmuje również kilka innych rozdzielczości, które są podobne pod względem jakości obrazu - na przykład 1440x1080. Ogólnie rzecz biorąc, Full HD zapewnia bardzo dobry balans pomiędzy jakością obrazu, objętością nagranych plików i wymaganiami mocy obliczeniowej do ich przetwarzania, dzięki czemu standard ten jest bardzo popularny we współczesnym sprzęcie wideo – zarówno w kamerach, jak i monitorach telewizyjnych.

Innym ważnym wskaźnikiem podanym w tym paragrafie jest liczba klatek na sekundę. Im wyższa jest, tym płynniejszy i równiejszy będzie ruch w kadrze, tym wyraźniej będą widoczne oddzielne szczegóły w dynamicznych scenach. Technicznie do oglądania przez ludzi wystarczy 30 kl./s lub nawet mniej, ale za wartość idealną uważa się 60 kl./s – przy tej liczbie klatek na sekundę rozmycie w ruchu staje się niemal niewidoczne, a jednocześnie rozmiar nagranych plików pozostaje w rozsądnych granicach. Mimo to w sprzedaży dostępne są kamery z wyższą liczbą klatek na sekundę w rozdzielczościach FullHD - 90 kl./s, 100 kl./s, 120 kl./s, a nawet 240 kl./s.... Ta prędkość jest zwykle używana do filmowania w zwolnionym tempie, ale możliwość takiego filmowania warto wyjaśnić osobno.

Nagrywanie w rozdzielczości Quad HD

Możliwości kamery do nagrywania wideo w standardzie QuadHD.

Standard ten obejmuje szeroki zakres rozdzielczości - od 1440 do 3456 pikseli w poziomie i od 1440 do 2160 pikseli w pionie, z prawie dwoma dziesiątkami wariantów pośrednich. Jest to dość specyficzna opcja przejściowa między stosunkowo niedrogą FullHD 1080p a wymagającą UltraHD 4K, umożliwiająca nagrywanie wideo o wyższej rozdzielczości niż 1080p bez znacznego zwiększania kosztów technologii. Należy pamiętać, że czyste rozdzielczości QuadHD rzadko występują w telewizorach i monitorach, ale nowoczesne technologie pozwalają wygodnie oglądać filmy w tym formacie na dowolnych ekranach o wysokiej rozdzielczości.

Innym ważnym wskaźnikiem podanym w tym paragrafie jest liczba klatek na sekundę. Im wyższa, tym płynniejszy i gładszy ruch będzie w kadrze, tym wyraźniej oddzielne szczegóły będą widoczne w dynamicznych scenach. Tak więc prędkość nagrywania 25 kl./s lub 30 kl./s odpowiada w przybliżeniu standardowej liczbie klatek na sekundę w kinie i telewizji; taki obraz jest całkiem odpowiedni do oglądania, ale szybko poruszające się obiekty w kadrze będą wyglądać na rozmyte. Gdy prędkość zostanie zwiększona do 60 kl./s, efekt ten staje się prawie niewidoczny. Najwyższa liczba klatek na sekundę QuadHD we współczesnych kamerach sportowych wynosi 120 kl./s; częstotliwość ta...jest używana podczas nagrywania filmów w zwolnionym tempie (podobnie jak modele o częstotliwości 100 kl./s), ponieważ przy normalnej prędkości odtwarzania wystarcza 60 kl./s.

Nagrywanie w rozdzielczości Ultra HD (4K)

Możliwości kamery do nagrywania wideo w rozdzielczości Ultra HD 4K.

Format ten obejmuje kilka rozdzielczości, w których rozmiar klatki poziomej wynosi około 4 tysięcy pikseli. Najpopularniejsza w kamerach sportowych jest rozdzielczość 3840x2160 (dwukrotnie większa niż FullHD z każdej strony), ale są też inne opcje, na przykład 3840x1920, odpowiadające proporcjom 2:1. Ogólnie rzecz biorąc, 4K jest swego rodzaju następcą Full HD: wśród standardów HD przewyższających Full HD najpopularniejszym jest UltraHD, w szczególności wiele zaawansowanych telewizorów jest produkowanych z ekranami 3840x2160. Format ten jednak jest dość wymagający pod względem mocy obliczeniowej i pamięci, dlatego jest stosunkowo rzadko spotykany w kamerach sportowych, głównie wśród modeli klasy premium.

Innym ważnym wskaźnikiem podanym w tym paragrafie jest liczba klatek na sekundę. Im wyższa jest, tym płynniejszy i równiejszy będzie ruch w kadrze, tym wyraźniej będą widoczne oddzielne szczegóły w dynamicznych scenach. Jednak w trybie UltraHD większość współczesnych kamer sportowych generuje bardzo niską liczbę klatek na sekundę - najczęściej 30 kl./s, a w niektórych modelach 24 kl./s lub nawet 15 kl./s. Takie wideo jest całkiem przydatne do oglądania, ale szybki ruch w kadrze może wyglądać na rozmazany. Są kamery, które potrafią nagrywać UltraHD z solidną prędkością 60 kl./s – efekt rozmycia podczas takiego filmowania jest prawie niewidoczny, jednak podobne modele kosztują odpowiednio.

Nagrywanie w rozdzielczości powyżej 4K

Maksymalna rozdzielczość i liczba klatek na sekundę wideo nagrywanego przez kamerę w standardzie wyższym niż 4K. Ponieważ takie formaty nie są jeszcze rozpowszechnione, liczba urządzeń o odpowiedniej rozdzielczości nie jest tak duża.

Zwolnione tempo (Slow Motion)

Liczba klatek na sekundę obsługiwana przez kamerę w zwolnionym tempie (Slow Motion).

Ogólnie takie nagrywanie nazywa się „szybkim”, ponieważ odbywa się przy zwiększonej liczbie klatek na sekundę (ponad 60 kl./s). W rezultacie podczas odtwarzania z normalną prędkością (60 kl./s i mniej) film wygląda zwolnionym (stąd nazwa „Slow Motion”). To spowolnienie można wykorzystać zarówno do zwykłej rozrywki, jak i jako narzędzie artystyczne, a nawet do celów naukowych - do uchwycenia ruchu zbyt szybkiego dla ludzkiej percepcji. W każdym razie im wyższa liczba klatek na sekundę w zwolnionym tempie, tym bardziej można spowolnić wideo i tym bardziej zaawansowana jest pod tym względem kamera. Z drugiej strony, im wyższa liczba klatek na sekundę, tym wydajniejsza powinna być część graficzna, a to z kolei wpływa na cenę urządzenia, czasem dość zauważalnie.

Należy również pamiętać, że nagrywanie w zwolnionym tempie może być dostępne tylko w określonych rozdzielczościach, nie zawsze maksymalnych; te momenty mogą być bezpośrednio wskazane w charakterystyce kamery sportowej.

Kąt widzenia

Kąt widzenia kamery sportowej; w przypadku modeli z kilkoma obiektywami z reguły ten wskaźnik jest wskazywany dla każdego obiektywu.

Najczęściej (o ile nie wskazano inaczej) w charakterystyce podaje się kąt widzenia wzdłuż przekątnej klatki; w niektórych obiektywach ultraszerokokątnych może przekraczać 180°. Przypadek szczególny stanowią obiektywy, dla których deklarowany jest kąt widzenia 360°: oznacza to, że optyka obejmuje całą półkulę przed nią. Takie obiektywy można znaleźć w kamerach panoramicznych i 360-stopniowych (patrz „Rodzaj”).

Ogólnie kąt widzenia określa przede wszystkim to, jak szerokie jest pole widzenia kamery, który obszar kręconej sceny wpada w kadr. W związku z tym im jest szerszy, im więcej miejsca zafilmuje kamera, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że coś, co się dzieje, będzie znajdować się „za kulisami”. Należy jednak mieć na uwadze, że silny wzrost kątów widzenia prowadzi do zniekształceń obrazu, zwłaszcza na krawędziach, a także do zmniejszenia wielkości widocznych obiektów i zmniejszenia szczegółowości. Szczegółowe zalecenia dotyczące doboru kamery według tego parametru można znaleźć w dedykowanych źródłach.

Cyfrowa stabilizacja

Obecność systemu cyfrowej (elektronicznej) stabilizacji w konstrukcji kamery.

Każda stabilizacja ma za zadanie skompensować niewielkie drgania obrazu wynikające z niestabilności trzymania w rękach, drgań od silnika lub nierówności drogi (podczas użytkowania w transporcie) itp. Cyfrowa stabilizacja realizowana jest w następujący sposób: na krawędziach matrycy alokowana jest „rezerwa”, która w normalnych warunkach nie uczestniczy w tworzeniu ostatecznego obrazu. Jeśli urządzenie się waha, elektronika kamery wybiera z rezerwy pewne fragmenty obrazu i buduje obraz w taki sposób, aby ostatecznie pozostał stabilny.

W porównaniu z inną metodą stabilizacji - optyczną (patrz niżej), systemy cyfrowe są niezwykle proste i niezawodne, ponadto są niedrogie i prawie nie mają wpływu na wagę, wymiary i cenę kamery. Jednocześnie przy tej metodzie stabilizacji zmniejsza się użyteczny obszar matrycy, co może niekorzystnie wpłynąć na jakość obrazu i ilość szumów na nim.

Stabilizacja optyczna

Obecność systemu stabilizacji optycznej w konstrukcji kamery.

Każda stabilizacja ma za zadanie skompensować niewielkie drgania obrazu wynikające z niestabilności trzymania w rękach, wibracji silnika lub nierówności drogi (podczas użytkowania w transporcie) itp. Stabilizacja optyczna realizowana jest przez system ruchomych soczewek i żyroskopów w obiektywie kamery; taki system monitoruje drgania urządzenia i dostosowuje optykę tak, aby obraz padający na matrycę pozostawał nieruchomy.

Metoda optyczna jest uważana za bardziej zaawansowaną niż opisana powyżej elektroniczna: pozwala na wykorzystanie całego obszaru matrycy, co przyczynia się do dobrej jakości obrazu. Jednocześnie mechanizm stabilizacji okazuje się dość skomplikowany i drogi, a często też dość delikatny. Dodatkowo zwiększa wagę i wymiary całego urządzenia – niewiele, ale w niektórych sytuacjach może to mieć znaczenie. Natomiast miniaturyzacja takich systemów dodatkowo wpływa na cenę. W konsekwencji obecność stabilizatora optycznego jest najczęściej oznaką dość zaawansowanej kamery.

Nagrywanie dźwięku

Możliwość nagrywania dźwięku za pomocą kamery sportowej. Z reguły służy do tego wbudowany mikrofon, ale istnieją również modele z możliwością podłączenia zewnętrznego mikrofonu (więcej szczegółów w „Podłączenie”). W każdym razie nagrywanie dźwięku pozwala uzyskać najpełniejszy obraz tego, co się dzieje wokół, jednak ta funkcja nie jest obowiązkowa dla kamer sportowych, dlatego jej obecność jest określana osobno.

Należy również pamiętać, że liczba mikrofonów może się różnić (patrz poniżej); jeśli nie jest określona, to znaczy, że kamera ma tylko jeden mikrofon.

Redukcja szumów

Obecność systemu redukcji szumów w konstrukcji kamery sportowej.

Ta funkcja dotyczy tylko modeli z możliwością nagrywania dźwięku (patrz wyżej). System redukcji szumów, jak sama nazwa wskazuje, monitoruje obce szumy w nagrywanym dźwięku (na przykład szum wiatru w siatce mikrofonowej) i je eliminuje - dzięki temu kamera rejestruje tylko „użyteczny” dźwięk z minimalną ilością obcych dźwięków. Oczywiście nawet najbardziej zaawansowany z tych systemów nie jest idealny, a błędy w działaniu są nieuniknione – kamera może nie zauważyć niektórych szumów lub zmniejszyć głośność „użytecznego” dźwięku. Jednak w większości przypadków redukcja szumów ma pozytywny wpływ na jakość nagrywanego dźwięku w taki czy inny sposób.

Mikrofonów

Liczba wbudowanych mikrofonów przewidzianych w kamerze.

Ten parametr jest wskazywany tylko dla modeli z więcej niż jednym mikrofonem. Taka konstrukcja zapewnia dodatkowe możliwości, ale zestaw tych możliwości zależy od liczby mikrofonów i funkcji konkretnego modelu. Tak więc najczęściej w takich urządzeniach dostarczane są dwa mikrofony; może to być para do nagrywania dźwięku stereo lub jeden mikrofon może służyć do nagrywania dźwięku, a drugi może pełnić funkcję czujnika systemu redukcji szumów (patrz wyżej). Większa liczba – 3 lub 4 mikrofony – spotykana jest głównie w kamerach 360 stopni (patrz „Rodzaj”), gdzie taki sprzęt służy do nagrywania „przestrzennego” dźwięku wielokanałowego.

Liczba megapikseli

Liczba megapikseli w matrycy kamery sportowej, czyli rozdzielczość tej matrycy (1 megapiksel to 1 milion punktów światłoczułych).

Uważa się, że im wyższa rozdzielczość, tym lepsza jakość obrazu. To prawda z punktu widzenia tego, że producenci starają się instalować w zaawansowanych kamerach sensory o wysokiej rozdzielczości. Jednocześnie nie ma tu sztywnych reguł, a z technicznego punktu widzenia liczba megapikseli determinuje jedynie maksymalną rozdzielczość obrazu, jaką można uchwycić tą matrycą. Jakość tego obrazu będzie zależeć zarówno od wielu cech samego czujnika (rozmiar, typ, specjalne rozwiązania konstrukcyjne), jak i od charakterystyki kamery (od optyki po oprogramowanie układowe). Przy wyborze należy więc skupić się nie tyle na rozdzielczości matrycy, co na ogólnej klasie kamery i recenzjach z przykładowymi materiałami filmowymi.

Matryca

Dodatkowe informacje dotyczące matrycy zamontowanej na obiektywie. Ta pozycja może wskazywać zarówno rozmiar przekątnej (w calach), jak i model czujnika, a czasem oba parametry jednocześnie. W każdym razie takie dane są podawane, jeśli urządzenie jest wyposażone w wysokiej jakości matrycę, która wyraźnie wyróżnia się na tle ogólnym. Z modelem wszystko jest dość proste: znając nazwę czujnika, można znaleźć na nim szczegółowe dane. Rozmiar warty rozważenia bardziej szczegółowo.

Przekątna matrycy tradycyjnie jest wskazana w częściach ułamkowych cala – odpowiednio np. czujnik o 1/2,3” będzie większy niż 1/2,6”. Większe czujniki są uważane za bardziej zaawansowane, ponieważ dają lepszą jakość obrazu przy tej samej rozdzielczości. Wynika to z faktu, że ze względu na większą powierzchnię sensora, każdy pojedynczy piksel jest też większy i dostaje się na niego więcej światła, co poprawia czułość i redukuje szumy. Oczywiście rzeczywista jakość obrazu będzie zależeć również od szeregu innych parametrów, ale generalnie większy rozmiar matrycy oznacza zwykle bardziej zaawansowany aparat.

Rozdzielczość zdjęć

Maksymalna rozdzielczość, z jaką kamera sportowa może robić zdjęcia. Określa się w pikselach poziomo i pionowo.

Ten parametr jest bezpośrednio związany z rozdzielczością matrycy (patrz wyżej): całkowita liczba pikseli na zdjęciu z reguły odpowiada liczbie pikseli w matrycy. Na przykład rozdzielczość zdjęcia 4608x3456 odpowiada matrycy 15925248 pikseli, czyli około 16 megapikseli. Jeśli liczba pikseli na zdjęciu jest większa niż deklarowana rozdzielczość matrycy, oznacza to, że producent stosuje „sztuczki” programowe, które pozwalają „rozciągnąć” rozdzielczość zdjęcia do wyższej niż początkowo. Zmniejsza to koszt urządzeń, ale także wpływa na jakość zdjęć.

Teoretycznie wysoka rozdzielczość zdjęć może zapewnić dobrą szczegółowość, ale w praktyce wiele zależy od właściwości matrycy (przede wszystkim wielkości fizycznej) oraz cech przetwarzania obrazu.

Możliwości nagrywania

Zdjęcia podczas wideo. Możliwość robienia zdjęć bezpośrednio podczas nagrywania wideo - zwykle za pomocą osobnego przycisku. W ten sposób wygodnie jest uchwycić najważniejsze momenty tego, co się dzieje. Takie zdjęcia są uzyskiwane w jakości znacznie lepszej niż „stopklatki” z nakręconego wideo.

Zdjęcia seryjne. Funkcja ta pozwala na stworzenie kilku zdjęć jednocześnie w krótkim czasie (zwykle jest to ułamek sekundy). Seria zdjęć zwiększa prawdopodobieństwo uchwycenia dobrego momentu, co może być bardzo istotne ze względu na specyfikę korzystania z kamer sportowych.

Nagrywanie jednym kliknięciem. Możliwość szybkiego włączenia kamery do nagrywania – dosłownie za dotknięciem przycisku, zgodnie z nazwą. Co więcej, z reguły taki przycisk działa nawet wtedy, gdy urządzenie jest wyłączone. Co prawda, nagranie nieuchronnie rozpoczyna się z pewnym opóźnieniem; ale często to opóźnienie wynosi ułamek sekundy.

Transmisja strumieniowa na żywo. Możliwość strumieniowego przesyłania wideo do popularnych serwisów, takich jak YouTube i sieci społecznościowe (Facebook, Instagram, TikTok itp.). Z reguły funkcja strumieniowania online jest realizowana, gdy kamera sportowa jest podłączona do Internetu przez sieć Wi-Fi, rzadziej — przez połączenie przewodowe (tylko przez urządzenie klienckie z zewnątrz). Komunikacja z sieci...ą WWW może odbywać się bezpośrednio lub za pośrednictwem „pośrednika” – smartfona lub komputera. Będzie to wymagało użycia odpowiedniego oprogramowania.

Time Lapse. Specjalny tryb pracy kamery sportowej, w którym nagrywanie wideo odbywa się ze spowolnioną częstotliwością, co w praktyce służy głównie do filmowania wolno postępujących procesów. Tak więc np. długą podróż lub długi zachód słońca można zmieścić w 3-minutowym filmie.

Automatyczne obracanie. Funkcja automatycznego obracania zrobionych zdjęć i filmów do pozycji odpowiadającej pozycji kamery. Bez tej funkcji wszystkie wyniki nagrywania byłyby wyświetlane podczas oglądania wyłącznie w orientacji poziomej, a materiał filmowy nagrany pionowo lub odwróconą pozycją kamery musiałby zostać obrócony w edytorze zdjęć lub wideo. Z reguły na początku nagrywania wideo automatyczne obracanie jest blokowane, aby pozycja kadru w dowolnym momencie odpowiadała obrotowi samej kamery względem pozycji początkowej.

Zdjęcia panoramiczne. Możliwość wykorzystania kamery do robienia zdjęć panoramicznych. W tradycyjnych kamerach sportowych (patrz „Rodzaj”) takie fotografowanie odbywa się w następujący sposób: kamera wykonuje kilka oddzielnych zdjęć, które są następnie sklejane w jednym obrazie przez oprogramowanie. Odnośnie modeli panoramicznych i 360-stopniowych (patrz ibid.), warto zauważyć, że nie wszystkie takie modele obsługują fotografowanie w formacie panoramicznym, dlatego warto osobno sprawdzić obecność tej funkcji.

Oznaczenia kluczowych momentów. Możliwość dodawania do materiału filmowego specjalnych oznaczeń, wskazujących kluczowe momenty. Przeglądając takie materiały możesz, jeśli chcesz, przejść bezpośrednio do oznaczeń - to prostsze niż ręczne szukanie odpowiedniego momentu. Ta funkcja jest szczególnie przydatna podczas nagrywania długich filmów, a także dużej liczby oddzielnych plików. Oznaczenie z reguły umieszcza się bezpośrednio podczas filmowania poprzez naciśnięcie specjalnego przycisku lub poleceniem głosowym.

Tryb nocny. Dedykowany tryb do fotografowania i nagrywania w warunkach słabego oświetlenia. Specyficzna implementacja tej funkcji może być różna: w niektórych modelach czułość czujnika jest zwiększona, w innych wykorzystywane jest fotografowanie w zakresie podczerwieni. W związku z tym konkretne możliwości mogą się różnić: nie każda kamera z tą funkcją jest w stanie fotografować w całkowitej ciemności, te niuanse należy wyjaśnić osobno.

Podłączenie

- Moduł GPS. Wbudowany moduł nawigacji satelitarnej, który pozwala wyjaśniać aktualne współrzędne urządzenia. Opcje wykorzystania danych z GPS mogą być różne: geotagowanie materiału filmowego, rejestrowanie przebytych tras (śladów), określanie prędkości ruchu, a nawet pełnoprawna nawigacja na mapie.

- Moduł Wi-Fi. Moduł bezprzewodowy Wi-Fi w kamerach sportowych może być używany w różnych formatach: w niektórych modelach odpowiada za połączenie z Internetem, w innych - za komunikację ze smartfonem lub innym gadżetem, w innych obie opcje są dostępne jednocześnie. W każdym razie głównym zastosowaniem tego połączenia jest transmisja materiału na urządzenie zewnętrzne lub do Internetu (w tym nadawanie w formacie strumieniowania na żywo, patrz „Możliwości nagrywania”). Dodatkowo mogą być zapewnione bardziej specyficzne funkcje – na przykład wykorzystanie smartfona jako zewnętrznego wizjera i pilota. Konkretne cechy korzystania z Wi-Fi w każdym przypadku należy wyjaśnić osobno.

- Bluetooth. Technologia bezpośredniej komunikacji bezprzewodowej do wymiany informacji między dwoma urządzeniami elektronicznymi. W kamerach sportowych najczęściej wykorzystywana jest do podłączenia pilotów, kijków do selfie oraz smartfonów, które mogą również pełnić funkcję pilota. W przeciwieństwie do modułu Wi-Fi, bardziej oszczędnie zużywa energię baterii, ale jednocześnie zasięg ko...munikacji bezprzewodowej zmniejsza się do 10 metrów.

- Chip NFC. NFC to technologia komunikacji bezprzewodowej krótkiego zasięgu (do 10 cm). W kamerach sportowych ta technologia jest wykorzystywana głównie jako technologia pomocnicza, ułatwiająca połączenie ze smartfonem lub innym gadżetem przez Wi-Fi lub Bluetooth. Jeśli taki gadżet jest również wyposażony w NFC, wystarczy podnieść do niego kamerę i potwierdzić połączenie – to łatwiejsze niż majstrowanie przy ustawieniach.

- USB C. Stosunkowo nowy typ interfejsu USB, wykorzystujący miniaturowe dwustronne złącze, nieco większe od microUSB. Najczęściej wykorzystywany jest do podobnych celów - jako uniwersalne złącze, przez które można naładować akumulator i podłączyć kamerę do komputera (np. do kopiowania zrobionych zdjęć i filmów, aktualizacji oprogramowania itp.). Jednocześnie USB C zapewnia większą prędkość przesyłania danych niż microUSB, obsługuje większą moc zasilania, a także ma wygodniejszą wtyczkę. Czasami zdarzają się bardziej specyficzne zastosowania tego interfejsu - na przykład bezpośrednie połączenie ze smartfonem lub tabletem za pomocą portu USB C.

- Wyjście HDMI. HDMI to cyfrowy interfejs zaprojektowany specjalnie do transmisji wideo w wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku. Dzięki temu wyjściu kamerę można podłączyć do telewizora, monitora lub innego urządzenia jako odtwarzacz zewnętrzny i bezpośrednio odtwarzać materiał. Wygoda HDMI polega na tym, że prawie wszystkie współczesne urządzenia wideo z obsługą standardów HD są wyposażone w takie wejścia.

Zwróć uwagę, że same kamery mogą być wyposażone w mniejszą wersję złącza - miniHDMI lub microHDMI; jednak znalezienie kabla przejściowego zwykle nie stanowi problemu, może nawet znajdować się w zestawie.

- Wyjście AV. Wyjście do transmisji sygnałów wideo i audio w formacie analogowym. W kamerach sportowych najczęściej wygląda jak mini-Jack 3,5 mm. Możliwości wyjścia AV są zauważalnie skromniejsze niż w przypadku HDMI, który ma podobny cel: sygnał analogowy pozwala tylko na wideo w standardowej rozdzielczości (nie HD) oraz dźwięk mono lub stereo (nie wielokanałowy). Nawet takie możliwości jednak są często wystarczające; wejścia AV są szeroko rozpowszechnione i można je znaleźć nie tylko w nowoczesnym, ale także w przestarzałym sprzęcie, takim jak telewizory CRT. Ponadto wiele kamer ma jednocześnie dwa wyjścia wideo – zarówno HDMI, jak i AV.

- Podłączanie mikrofonu. Prawie każda współczesna kamera sportowa ma wbudowany mikrofon, który umożliwia nagrywanie dźwięku. Ale jednocześnie jakość jego pracy jest często dość niska. W związku z tym wiele modeli posiada możliwość podłączenia zewnętrznego mikrofonu – można go umieścić np. na pasku od kasku i nagrywać komentarze sportowca podczas jazdy. Należy pamiętać, że do takiego połączenia można zastosować różne typy złączy. W rezultacie określony typ złącza i obsługiwane akcesoria zależą od modelu kamery sportowej, a niektóre urządzenia są kompatybilne tylko z markowymi mikrofonami.

Wyświetlacz

— Przekątna. Im większy ekran, tym wygodniej jest przegląd (a także sterowanie, jeśli wyświetlacz jest wrażliwy na dotyk). Przy tym przekątna wbudowanego wyświetlacza wpływa bezpośrednio na wielkość obudowy, a kamery sportowe powinny być dość kompaktowe. W związku z tym we współczesnych kamerach sportowych praktycznie nie występują ekrany większe niż 2,5”.

— Rozdzielczość. Teoretycznie im wyższa rozdzielczość, tym wyraźniejszy i wyższej jakości obraz daje ekran. Ekrany w kamerach sportowych jednak są przeznaczone głównie do pracy z menu, ogólnego przycinania i podglądu materiału - i do tych celów nie są potrzebne specjalnie wysokie rozdzielczości. W przypadku modeli z dwoma ekranami za główny jest uważany tylny wyświetlacz.

— Dotykowy. Wyświetlacz wrażliwy na dotyk, taki jak w smartfonach/tabletach. Sterowanie przez taki wyświetlacz może być prostsze i bardziej intuicyjne niż za pomocą przycisków, pokręteł itp. Jednak do mniej lub bardziej wygodnego sterowania ekran dotykowy musi być dość duży, co wpływa na wymiary całej kamery.

— Przedni ekran. Obecność w kamerze ekranu, zainstalowanego na przednim panelu, obok obiektywu. Inne wyświetlacze mogą w ogóle nie być obecne; w takich przypadkach przekątna, rozdzielczość i inne parametry są podawane dla przedniego ekranu.

Należy zauważyć, że najczęściej na panelu przednim są instalowane na...jprostsze czarno-białe wyświetlacze, nadające się tylko do wyświetlania tekstu i elementarnych informacji graficznych. Jednak nawet na takim ekranie można wyświetlić bardzo zróżnicowane dane serwisowe: aktualny tryb pracy (zdjęcie, wideo, czuwanie), stosowaną rozdzielczość, czas fotografowania, ilość wolnego miejsca na dysku itp. Natomiast bardziej zaawansowane wyświetlacze nie są używane jako przednie: pełnokolorowy ekran jest naprawdę potrzebny chyba że do robienia selfie, a do tego można użyć zdalnego wyświetlacza z pilotem (patrz "Sterowanie") lub smartfona podłączonego do kamery.

Głośnik

Własny głośnik (lub głośniki) montowany bezpośrednio w obudowie kamery. Ta funkcja jest przeznaczona głównie do oglądania materiału filmowego z dźwiękiem bez podłączania słuchawek lub głośników. Co prawda, wbudowane głośniki nie wyróżniają się ani głośnością, ani ogólną jakością dźwięku - pozwalają jednak określić, co ogólnie "słyszała" kamera, czy włączono nagrywanie dźwięku, czy w nagraniu znalazły się dźwięki otoczenia itp.

Sterowanie głosem

Możliwość sterowania kamerą sportową za pomocą poleceń głosowych. Konkretne możliwości mogą się różnić (w zależności od modelu), ale nawet najprostsze urządzenia wspierają sterowanie podstawowymi momentami nagrywania – rozpoczęciem i zakończeniem nagrywania. Niektóre kamery są w stanie rozpoznać dość obszerny zestaw poleceń. Tak czy inaczej, główną zaletą sterowania głosem jest to, że nie wymaga ono rąk - ważny punkt, biorąc pod uwagę pierwotne przeznaczenie kamer sportowych. Co prawda, ta funkcja znacząco wpływa na koszty, ponadto ma ograniczenia dotyczące języków - jeśli angielski jest prawie gwarantowany, to z innymi językami mogą pojawić się trudności.

Zawartość zestawu

- Obudowa ochronna. Specjalny pojemnik, który zapewnia dodatkową ochronę przed kurzem, wilgocią, wstrząsami, ekstremalnymi temperaturami i innymi podobnymi „uciążliwościami”. Konkretny stopień ochrony należy w każdym przypadku wyjaśniać osobno. Aby nie przeszkadzać w nagrywaniu, obudowa wykonana jest z przezroczystych materiałów. Ponadto należy pamiętać, że niektóre kamery można montować na uchwytach tylko w obudowie (lub w ramie montażowej - patrz poniżej), ponieważ sama kamera może nie mieć na to miejsca.

- Zakrzywiona wkładka klejąca (kask). Uchwyt przeznaczony do mocowania kamery do kasku lub innej zakrzywionej powierzchni. Konstrukcja takiego mocowania opiera się na zakrzywionej platformie z warstwą klejącą lub rzepem, której kształt w przybliżeniu odpowiada kształtowi powierzchni kasku. Takie urządzenie może zapewnić bezpieczniejszy chwyt niż klasyczna płaska platforma (patrz poniżej).

- Mocowanie płaskie. Jeden z głównych i najprostszych uchwytów służących do mocowania kamery sportowej na niemal każdej jednolitej powierzchni: snowboard, skate, maska samochodu itp. Jest to mała płaska platforma, do której z jednej strony przymocowana jest kamera, a druga mocowana na żądanych powierzchniach (na rzep, specjalny klej itp.). Zwróć uwagę, że płaskie mocowania są często używane do montażu na kasku, jednak istnieje osobny typ mocowań, z zakrzywioną platfo...rmą (patrz wyżej).

- Mocowanie 3-osiowe. Różni się od innych typów mocowań obecnością trzech ruchomych węzłów, które pozwalają obracać kamerę pod kątem do 90 stopni w trzech osiach. W praktyce pozwala to wybrać najciekawszy lub najbardziej udany kąt nagrywania – na przykład z boku kasku. Takie rozwiązania z reguły są kompatybilne z wieloma innymi mocowaniami, dzięki czemu można je stosować w połączeniu z zakrzywionym, na kierownicy itp.

- Na kierownicy roweru/motocykla (rurze). Uchwyt do montażu kamery na małej rurze, takiej jak kierownica roweru lub motocykla. Z reguły działa na zasadzie opaski, a wielkość mocowania można regulować w dość szerokim zakresie, dostosowując je do rur o różnych średnicach.

- Przyssawka (na szybie). Uchwyt kamery, który można zamocować za pomocą przyssawki. Umożliwia montaż urządzenia na płaskich i lekko zakrzywionych powierzchniach. Należy pamiętać, że takie mocowania nie są trzymane tak bezpiecznie jak płaskie lub zakrzywione (patrz odpowiednie paragrafy). Przyssawka jednak jest łatwa do zamocowania i zdejmowania i nie pozostawia śladów. Dlatego ten typ mocowania stosowany jest głównie do montażu na szybie samochodu, gdy kamera pracuje jako rejestrator.

- Zacisk (klips). Przypinane mocowanie jest dość uniwersalne, ponieważ pozwala zawiesić kamerę na prawie każdym odpowiednim elemencie wyposażenia (pasek do plecaka, pas rozładowczy, pasek itp.). Ale jednocześnie nie nadaje się do ekstremalnego filmowania ze względu na stosunkowo niską niezawodność.

- Mocowanie na głowę. Urządzenie do mocowania kamery na głowie – zwykle na czole, podobnie jak latarkę czołową. Oprócz tego, że nie wymaga użycia rąk, to umieszczenie ma również dodatkową zaletę, że obiektyw kamery patrzy w tym samym kierunku, co użytkownik. W tym przypadku samo mocowanie jest zwykle systemem elastycznych pasków i jest przeznaczone do noszenia bezpośrednio na głowie, w przeciwieństwie do zakrzywionej wkładki klejącej do kasku. Jednak w niektórych modelach dozwolone jest noszenie go na kasku.

- Pasek na klatkę piersiową. To mocowanie jest systemem elastycznych pasków, który pozwala zamocować kamerę na klatce piersiowej użytkownika, dzięki czemu nagrywanie jest nieco niższe niż oczy użytkownika. Podobnie jak mocowanie na głowę (patrz wyżej), łatwo dostosowuje się do pożądanego rozmiaru.

- Rama montażowa. Urządzenie przeznaczone do montażu kamery na różnych mocowaniach – na kasku, na kierownicy itp. Sama kamera często nie posiada „siedzisk” na takie mocowania, dlatego konieczne jest użycie dodatkowego wyposażenia. Zauważ, że podobną funkcję często pełni obudowa ochronna (patrz wyżej); w przeciwieństwie do tego rama montażowa nie zapewnia prawie żadnej ochrony, ale w ramie kamera pozostaje tak otwarta, jak to możliwe. Daje to dodatkowe możliwości – w szczególności pozwala na podłączenie różnych kabli i efektywne wykorzystanie wbudowanego mikrofonu, co nie jest możliwe przy stosowaniu wielu obudów.

- Monopod (selfie). Urządzenie potocznie zwane „kijkiem do selfie”. Jest to wysięgnik, zwykle składany, a czasem o regulowanej długości; na jednym końcu znajduje się uchwyt do kamery, a na drugim — uchwyt do trzymania go w dłoni. Zgodnie z nazwą taki monopod przeznaczony jest głównie do filmowania samego siebie - dzięki długości wysięgnika kamerę można trzymać na dogodną do tego odległość. Możliwe są jednak również inne sposoby zastosowania: na przykład za pomocą monopodu można „wyjrzeć” dość daleko poza krawędź urwiska lub za róg. Główną wadą takiego urządzenia jest to, że jedna ręka jest ciągle zajęta.

Oprócz opisanych powyżej w zestawie dostawczym mogą znajdować się inne rodzaje mocowań - na przykład do instrumentów muzycznych (na gryfie gitary, drążku perkusyjnym itp.), na desce surfingowej itp.

Sterowanie

Sposób na sterowanie kamerą sportową. Określa się tylko, jeśli ten model jest wyposażony w opcjonalne zewnętrzne urządzenie sterujące. Oznacza to, że w tym przypadku chodzi raczej o rodzaj pilota.

Sam w sobie pilot jest wygodny przede wszystkim dlatego, że sięganie bezpośrednio do kamery jest niewygodne, a czasem nawet niebezpieczne. Rodzaje urządzeń używanych do tego mogą być następujące:

- Zewnętrzny pilot zdalnego sterowania. Tradycyjne zewnętrzne piloty zdalnego sterowania bez wyświetlaczy. Teoretycznie funkcjonalność takiego pilota może być różna, jednak w praktyce realizowane są na nim zwykle tylko najbardziej podstawowe funkcje - start/stop nagrywania i robienie zdjęć; reszta możliwości może być kontrolowana w klasyczny sposób. Takie piloty często mają pasek na rękę lub mocowanie do takiego paska. Brak ekranu, z jednej strony, czyni je tak prostymi, niezawodnymi i autonomicznymi, jak to tylko możliwe, z drugiej — ogranicza funkcjonalność.

- Zewnętrzny ekran z pilotem. Piloty zdalnego sterowania z własnymi wyświetlaczami. Podobnie jak prostsze urządzenia bez wyświetlacza, zwykle są przeznaczone do mocowania do ręki. Dlatego wbudowane ekrany mają bardzo małą przekątną - inaczej byłyby po prostu niewygodne w noszeniu. Niemniej jednak nawet taki ekran okazuje się całkiem funkcjonalny i przydatny w praktyce. Zwykle pełni rolę zewnętrznego wizjera, który pozwala zobaczyć, co...w danej chwili robi kamera – to ważna okazja, biorąc pod uwagę, że własny ekran kamery sportowej (jeśli jest) najczęściej nie jest widoczny dla użytkownika w momencie nagrywania. Oczywiście na zdalnym wyświetlaczu mogą być wyświetlane różne informacje serwisowe.

Należy zauważyć, że wiele współczesnych kamer sportowych może wykorzystywać smartfon podłączony przez Wi-Fi jako zewnętrzny wyświetlacz. Jednak specjalistyczny przenośny ekran jest często wygodniejszy ze względu na jego kompaktowość, bezpieczeństwo i wygodne mocowanie do ręki.

Maks. pojemność karty pamięci

Największa pojemność karty pamięci obsługiwana przez ten model kamery.

To ograniczenie wynika z dwóch punktów. Po pierwsze, im większy nośnik, tym więcej mocy obliczeniowej potrzeba do jego wykorzystania. Po drugie, każdy rodzaj kart pamięci ma swoją maksymalną pojemność. Przykładowo pojemność karty SD HC nie może przekroczyć 32 GB, większe nośniki należą do standardu SD XC, a jeśli nie jest obsługiwany, maksymalna pojemność karty nie może przekroczyć 32 GB.

Zdecydowanie odradza się przekraczanie maksymalnej dopuszczalnej pojemności: nawet jeśli karta zostanie rozpoznana przez urządzenie, jej normalne działanie nie jest gwarantowane.

Źródło zasilania

Wszystkie kamery sportowe z definicji mają własne zasilanie, ale używane źródła mogą być różne:

Wymienny akumulator. Oryginalny akumulator, który nie należy do standardowych rozmiarów, takich jak AA. Główną zaletą tej opcji jest to, że akumulator jest dostarczany w zestawie z kamerą i nie musisz tracić czasu i pieniędzy na zakup źródła zasilania. Pod względem właściwości oryginalne akumulatory mogą znacznie przewyższać wymienne ogniwa. Co prawda, podczas rozładowania jedyną opcją jest zwykle doładowanie, które zajmuje dość dużo czasu i wymaga zewnętrznego zasilacza. Jednocześnie w tym przypadku zwykle chodzi o wymienne akumulatory, a konstrukcja ta ma szereg przydatnych cech: akumulator można ładować w zewnętrznej ładowarce, a na czas procedury można zainstalować w kamerze drugi akumulator tego samego typu.

— Niewymienny akumulator. Oryginalna akumulator (patrz wyżej), którego nie można wymienić. Takie akumulatory są na ogół mniej wygodne niż wymienne - nie można ich wyjąć do ładowania, wymienić na nowe itp. Jednak niewymienna konstrukcja daje jedną ważną zaletę: obudowa akumulatora może być wykonana niemal jednoczęściową, co pozytywnie wpływa na niezawodność i szczelność.

Baterie (AA/AAA). Zasilanie wymiennymi elementami w standardowym rozmiarze - AA („paluszkami”) lub AAA („małymi paluszkami”). Ta opcja jest wygodna, ponieważ po wyczerpaniu ładunku nie trzeba szukać źród...ła prądu i czekać, aż ładowanie się zakończy - rozładowane baterie można wymienić na nowe w ciągu zaledwie kilku minut. Takie zasilanie jednak jest uważane za mniej odpowiednie do kamer sportowych niż dedykowane akumulatory i jest dość rzadkie, przeważnie w modelach niedrogich. Głównym tego powodem jest to, że baterie są bardziej nieporęczne, a jednocześnie mniej pojemne niż markowe akumulatory, a przy ich użyciu trudno jest osiągnąć połączenie kompaktowości i jednocześnie dobrej autonomii.

Model akumulatora

Nazwa modelu oryginalnego akumulatora (patrz "Typ zasilania") używanego w kamerze. Znając tę nazwę, możesz łatwo znaleźć zapasowy lub wymienny akumulator do urządzenia.

Akumulator

Pojemność dedykowanego akumulatora dostarczanego wraz z kamerą sportową (patrz „Zasilanie”).

Przy pozostałych warunkach równych większa pojemność pozwala na dłuższą pracę urządzenia na jednym ładowaniu. Jednak kamery sportowe mogą się znacznie różnić pod względem konstrukcji, a w konsekwencji - zużycia energii. Dlatego tylko modele o podobnych cechach mogą być ze sobą porównywane pod względem pojemności (i to raczej w przybliżeniu). Aby ocenić autonomię, lepiej wykorzystać dane dotyczące rzeczywistego czasu pracy na ładowaniu (dane te mogą być wskazane przez samego producenta lub podane w recenzjach).
Filtry według parametrów
Cena
oddo zł
Marki
Rodzaj
Korpus
Nagrywanie HD
Nagrywanie Full HD
Nagrywanie Quad HD
Nagrywanie Ultra HD (4K)
Kąt widzenia
Możliwości nagrywania
Funkcje i możliwości
Dodatkowe cechy
Zawartość zestawu
Waga
Kolory
Według roku produkcji
Katalog kamer sportowych 2022 - nowości, hity sprzedaży, kupić kamery sportowe.