Polska
Katalog   /   Turystyka i wędkarstwo   /   Modele zdalnie sterowane   /   Drony

Porównanie Syma W1 vs DJI Tello Boost Combo

Dodaj do porównania
Syma W1
DJI Tello Boost Combo
Syma W1DJI Tello Boost Combo
od 149 zł
Produkt jest niedostępny
Porównaj ceny 4
TOP sprzedawcy
Główne
Czujnik optyczny, barometr, żyroskop i GPS dla dokładniejszego pozycjonowania. Sterowanie gestami, tryb Follow Me, tryb Orbit i przelot obok.
Posiada pięć trybów lotu. Może być używany z okularami 3D. Elektroniczna stabilizacja obrazu. Posiada 14-rdzeniowy procesor Intel. Start i lądowanie z ręki. Możliwość zaprogramowania drona za pomocą Scratcha (języka programowania do nauczania dzieci w wieku szkolnym).
Ukierunkowaniemini dron
Charakterystyka lotu
Maks. czas lotu13 min13 min
Prędkość horyzontalna
30 km/h /8 m/s/
Kamera
Typ aparatuwbudowanawbudowana
Liczba megapikseli5 Mpx5 Mpx
Nagrywanie HD (720p)1280x720 px 30 kl./s
Nagrywanie Full HD (1080p)1920x1080 px 25 kl./s
Kąty widzenia82.6°
Stabilizacja aparatu
Transmisja na żywo
Slot na kartę pamięci
 /microSD/
Tryby lotu i czujniki
Tryby lotu
powrót "do domu"
Follow me (śledzenie)
Orbit mode (krążenie)
plan lotu bez GPS (Waypoints)
przelot przez punkty GPS
 
powrót "do domu"
 
 
 
 
tryb akrobatyczny
Czujniki
Moduł GPS
wysokości
optyczny
żyroskop
 
wysokości
 
żyroskop
Sterowanie i nadajnik
Sterowaniepilot i smartfontylko smartfon
Sterowanie gestami
Zasięg200 m100 m
Częstotliwość kanału radiowego2.4 GHz
Uchwyt do smartfona
Źródło zasilania pilota4xAA
Silnik i podwozie
Rodzaj silnikabezszczotkowyszczotkowy
Liczba śmigieł4 szt.4 szt.
Akumulator
Pojemność akumulatora1.3 Ah1.1 Ah
Napięcie zasilania7.6 V3.8 V
Model akumulatora2S
Liczba akumulatorów w zestawie1 szt.3 szt.
Ładowanie przez USB
Dane ogólne
Ochronna obudowa
Podświetlenie obudowy
Materiał obudowytworzywo sztucznetworzywo sztuczne
Wymiary295x295x60 mm98x93x41 mm
Waga222 g
80 g /z akcesoriami/
Kolor obudowy
Data dodania do E-Katalogmaj 2019luty 2019

Ukierunkowanie

- Quadrocopter. Klasyczny quadkopter to samolot z 4 osiami wirnika; same śruby (patrz poniżej) są zwykle takie same, ponieważ schemat koncentryczny nie jest używany w takich modelach. Taka konstrukcja zapewnia szereg przewag nad tradycyjnymi śmigłowcami – w szczególności dobrą manewrowość, wysoką sprawność śmigieł – co w praktyce oznacza nie tylko dobrą autonomię, ale także dużą ładowność. Ponadto drony są mniej podatne na wibracje; wystarczy powiedzieć, że ta szczególna klasa maszyn jest bardzo popularna jako platforma do fotografii lotniczej (wraz z multikopterami, patrz niżej). Wśród niedociągnięć możemy zauważyć mniejszą stabilność i zwrotność oraz stosunek ciągu do masy niż w przypadku tych samych multikopterów; z drugiej strony maszyny czteroślimakowe są znacznie tańsze.

- Mini dron. Zgodnie z nazwą takie modele są zredukowanymi wersjami opisanych powyżej quadrocopterów (ale są też modele z więcej niż 4 śmigłami): ich waga nie przekracza 100 g, a wymiary w długości i szerokości to 15 cm. możliwe jest użycie mini-dronów nawet w ciasnych przestrzeniach, aż do mieszkań miejskich. Bez względu na to, że nośność takich urządzeń jest naturalnie niewielka, niektóre z nich mają dość zaawansowaną funkcjonalność - w szczególności samochody z kamerami (patrz poniżej) nie są szczególnie rzadkie.

- dron do selfie. Specyficzny typ quadkoptera, pozycjonowany jako urządzenie do robienia selfie. C...echami wspólnymi wszystkich dronów do selfie są ich niewielkie rozmiary oraz brak klasycznego pilota – sterowanie odbywa się albo za pomocą smartfona, albo za pomocą gestów za pomocą specjalnego kompaktowego kontrolera. Eliminuje to potrzebę noszenia przy sobie nieporęcznego pilota, a operator w kadrze może wyglądać dokładnie jak postać selfie, a nie jak osoba zajęta pilotowaniem drona. W niektórych zaawansowanych modelach dostępne są dodatkowe funkcje, które sprawiają, że fotografowanie jest jeszcze wygodniejsze: wykrywanie twarzy z autofokusem i autocentrowaniem, tryb Follow Me (patrz „Tryby lotu”) itp.

- Trikopter. Nieco uproszczony odpowiednik kwadrokoptera, który, jak sama nazwa wskazuje, ma 3 osie wirników. Same śruby mogą mieć 3 lub 6 (więcej szczegółów, patrz „Liczba śrub”). Osie są zwykle umieszczone w formie litery Y - dwie z przodu, na belkach przesuniętych do przodu pod kątem i jedna z tyłu na belce ogonowej. Trikoptery są nieco prostsze i lżejsze niż quadrocoptery, ale ustępują im zwrotnością i nie mają szczególnych zalet, a zatem nie są szczególnie popularne i są produkowane głównie w postaci niedrogich urządzeń rozrywkowych.

- Heksakopter. Jedna z odmian tzw. multikopter - pojazdy z więcej niż czterema osiami; w tym przypadku jest sześć osi (i z reguły również śruby). Zwiększenie liczby śmigieł z jednej strony komplikuje i zwiększa koszt konstrukcji, z drugiej ma pozytywny wpływ na zwrotność, stosunek ciągu do masy i nośność. Dlatego wśród heksakopterów znajdują się zarówno proste i niedrogie urządzenia rozrywkowe, jak i wysokiej klasy modele nadające się do udziału w profesjonalnych wyścigach lub zdolne unieść lustrzankę w powietrze.

- Octokopter. Dalszy rozwój idei multikoptera - samochodu z 8 śmigłami (technicznie - 8 osi, ale zazwyczaj tyle samo śmigieł). Są to najpotężniejsze i najcięższe jednostki wśród multikopterów klasy konsumenckiej, większość z nich ma składane podwozie (patrz poniżej) i są przeznaczone do fotografii lotniczej za pomocą lustrzanek i innego sprzętu o podobnym poziomie.

Prędkość horyzontalna

Najwyższa prędkość, jaką może rozwinąć quadkopter w locie poziomym. Należy pamiętać, że w większości przypadków parametr ten jest wskazany dla optymalnych warunków pracy: pełne naładowanie akumulatora, niska temperatura powietrza, minimalna waga itp. Niemniej jednak całkiem możliwe jest skupienie się na tym zarówno przy wyborze, jak i porównywaniu ze sobą różnych modeli.

Należy zauważyć, że kwadrokoptery jako klasa technologii zostały pierwotnie opracowane jako stabilne i zwrotne platformy powietrzne, a nie jako pojazdy o dużej prędkości. Dlatego też należy szukać szczególnie szybkiego kwadrokoptera tylko wtedy, gdy umiejętność szybkiego przemieszczania się z miejsca na miejsce jest dla Ciebie krytycznie ważna (na przykład, jeśli urządzenie zostało zakupione do nagrywania wideo szybko poruszających się obiektów na dużych obszarach).

Nagrywanie HD (720p)

Maksymalna rozdzielczość i liczba klatek na sekundę obsługiwana przez kamerę samolotu przy nagrywania w jakości HD (720p).

HD 720p to pierwszy standard wideo wysokiej rozdzielczości. Wyraźnie gorszy od formatów Full HD i 4K pod względem wydajności, niemniej jednak zapewnia całkiem dobre szczegóły bez znacznych wymagań dotyczących aparatu i mocy obliczeniowej. Dlatego obsługa HD można znaleźć nawet w stosunkowo niedrogich helikopterach. A w modelach z wyższej półki może być zapewniony jako dodatek do bardziej zaawansowanych standardów.

W dronach kamery HD zwykle używają klasycznej rozdzielczości 1280x720; inne, bardziej szczegółowe opcje prawie nie istnieją. Jeśli chodzi o liczbę klatek na sekundę, im wyższa, tym płynniejsze jest wideo, tym mniej ruchu jest rozmyte w klatce. Ogólnie wartości do 24 kl./s można nazwać minimalnymi, od 24 do 30 kl./s - średnimi, od 30 do 60 kl./s - wysokimi, a prędkości powyżej 60 kl./s są wykorzystywane głównie do filmów HD w zwolnionym tempie.

Nagrywanie Full HD (1080p)

Maksymalna rozdzielczość i liczba klatek na sekundę obsługiwana przez kamerę samolotu przy nagrywania w rozdzielczości Full HD (1080p).

Tradycyjna rozdzielczość takiego filmu to 1920x1080; to jest to, co jest najczęściej używane w dronach, chociaż czasami pojawiają się bardziej szczegółowe opcje - na przykład 1280x1080. Ogólnie rzecz biorąc, jest to dalekie od najbardziej zaawansowanego, ale więcej niż przyzwoitego standardu wideo w wysokiej rozdzielczości, taki obraz zapewnia wystarczającą szczegółowość w większości przypadków i dobrze wygląda nawet na dużym ekranie telewizora - 32" lub więcej. Jednocześnie , osiągnąć wysoką liczbę klatek na sekundę w rozdzielczości Full HD Jest to stosunkowo proste i zajmuje mniej miejsca niż treści o wyższej rozdzielczości, więc nagrywanie w rozdzielczości Full HD można wykonywać nawet samolotami obsługującymi bardziej zaawansowane formaty wideo, takie jak 4K.

Jeśli chodzi o samą liczbę klatek na sekundę, im wyższa, tym płynniejsze jest wideo, tym mniej ruchu jest rozmyty w klatce. Z drugiej strony szybkość strzelania bezpośrednio wpływa na wymagania dotyczące mocy „wypychania” i objętości gotowych plików. Ogólnie wartości do 24 kl./s można nazwać minimalnymi, od 24 do 30 kl./s - średnimi, od 30 do 60 kl./s - wysokimi, a prędkości powyżej 60 kl./s są wykorzystywane głównie w zwolnionym tempie Full HD.

Kąty widzenia

Kąt widzenia zapewniany przez standardową kamerę quadkoptera; dla optyki z regulowanym zoomem z reguły brana jest pod uwagę wartość maksymalna.

Kąt widzenia to kąt między liniami łączącymi środek soczewki z dwoma przeciwległymi skrajnymi punktami widzialnego obrazu. Zwykle mierzone po przekątnej w poprzek ramki, ale mogą być wyjątki. Jeśli chodzi o konkretne wartości tego parametru, we współczesnych śmigłowcach mogą one wynosić od 55 - 60 ° do 180 °, a nawet więcej. Jednocześnie szerszy kąt (przy pozostałych warunkach równych) pozwala jednocześnie zmieścić w ramie więcej miejsca; a węższy zajmuje mniej miejsca, ale przedmioty wpadające w kadr wyglądają na większe, łatwiej na nich dostrzec poszczególne drobne detale. Dlatego wybierając parametr ten warto zastanowić się, co jest dla Ciebie ważniejsze: szerokie pokrycie czy dodatkowy efekt powiększenia.

Stabilizacja aparatu

System stabilizacji wbudowany bezpośrednio w całą kamerę drona.

Każdy system stabilizacji jest zaprojektowany tak, aby kompensować wibracje i wstrząsy, zapewniając w ten sposób stabilny obraz bez wstrząsów i gwałtownych ruchów w aparacie. Funkcja ta nieco zwiększa koszt urządzenia, ale jakość wideo znacznie wzrasta. Z drugiej strony stabilizacja utrudnia wykonywanie skomplikowanych manewrów, ponieważ w przypadku jej użycia sprzężenie zwrotne pogarsza się: zmiana obrazu z kamery nie do końca odpowiada zmianom położenia drona w przestrzeni. W związku z tym w pojazdach z trybem akrobatycznym (patrz „Tryby lotu”) taki system można wyłączyć.

Zwróć uwagę, że stabilizacja w aparacie najczęściej realizowana jest na zasadzie elektronicznej: na krawędziach matrycy alokowana jest rezerwa miejsca, a w przypadku wibracji lub wstrząsów aparat „podciąga” fragment obrazu z tej rezerwy , utrzymując obraz w kadrze nieruchomo. Ten format pracy nieco zmniejsza użyteczną powierzchnię matrycy, ale jest niedrogi, nie wpływa na wagę aparatu i nie komplikuje jego konstrukcji. Inną opcją kompensacji przesunięć ramy jest mechaniczny gimbal, który wykorzystuje inną zasadę działania (patrz poniżej); niektóre drony oferują obie te cechy dla maksymalnej wydajności.

Slot na kartę pamięci

Obecność gniazda na karty pamięci w konstrukcji quadkoptera.

Z reguły funkcja ta jest dostępna w modelach wyposażonych w kamery (patrz „Typ aparatu”), a same karty służą przede wszystkim do rejestrowania zrobionych zdjęć i filmów. Jednak w niektórych modelach na takich nośnikach mogą być przechowywane inne dane - ślady GPS, trasy lotów, programy akrobacyjne itp. W każdym razie karty są wygodne przede wszystkim ze względu na możliwość szybkiego przesyłania danych między urządzeniem a innymi urządzeniami z czytnikiem kart (w szczególności laptopami).

Należy zauważyć, że różne urządzenia mogą być zaprojektowane dla różnych standardów kart pamięci, a same nośniki zwykle nie są dostarczane w zestawie. Dlatego przed wyborem karty warto doprecyzować według oficjalnych danych, jaki typ będzie optymalny dla Twojego modelu.

Tryby lotu

- Funkcja powrotu do domu. Dzięki tej funkcji quadkopter może automatycznie powrócić do punktu startowego. Specyficzne niuanse tej funkcji mogą się różnić. Tak więc niektóre modele wracają „do domu” na polecenie użytkownika, inne są w stanie zrobić to samodzielnie – np. w przypadku utraty sygnału z pilota lub krytycznego obniżenia poziomu naładowania baterii; w wielu urządzeniach obie opcje są dostępne jednocześnie. Należy również pamiętać, że funkcja ta występuje nawet w modelach, które nie mają modułu GPS (patrz „Czujniki”) - śmigłowiec może orientować się w przestrzeni w inny sposób (za pomocą czujników bezwładnościowych, sygnału z pilota itp.) .

- Tryb podążaj za mną. Tryb, który pozwala kwadrokopterowi stale podążać za użytkownikiem z niewielkiej odległości – niczym „osobisty dron”. Sposób wdrożenia takiego trybu i wymagany do niego sprzęt może być inny: niektóre modele śledzą kierunek do nadajnika i siłę sygnału z niego, inne stale odbierają dane z modułu GPS smartfona lub innego gadżetu i śledzą te współrzędne itp. Tak czy inaczej, taki tryb może być przydatny nie tylko do rozrywki, ale także do całkiem praktycznych celów - na przykład do używania kwadrokoptera jako „komory powietrznej”, która jest stale blisko operatora, a jednocześnie nie nie zajmują rąk.

- Dronie (dystans). Początkowo termin „dronie” odnosi się do selfie (zdjęcia lub wideo) w...ykonanego z drona. Ten tryb jest przeznaczony głównie do takich zadań. A jego istota polega na tym, że śmigłowiec płynnie oddala się od pewnego obiektu po danej trajektorii, utrzymując ten obiekt w centrum kadru. Klasyczny wariant latania w trybie Dronie to oddalanie się najpierw poziomo, potem poziomo i w górę; jednak w niektórych modelach trajektorię drona można dodatkowo dostosować. Sterowanie ramką może odbywać się również na różne sposoby – od prostego celowania w określony punkt, a kończąc na zaznaczeniu obiektu na ekranie z dalszym „inteligentnym” śledzeniem tego obiektu. Tak czy inaczej, mimo całej swojej prostoty, ta technika nagrywania pozwala tworzyć całkiem interesujące filmy: na przykład w ten sposób możesz najpierw uchwycić grupę ludzi w jednym filmie, a następnie piękno krajobraz wokół nich.

- Rakieta (powiększenie). Tryb lotu, w którym śmigłowiec płynnie wznosi się na określoną wysokość po ściśle pionowej trajektorii. Podobnie jak w przypadku opisanego powyżej Dronie, używa się go głównie podczas kręcenia wideo: najpierw kręcimy pewną scenę w zbliżeniu, a gdy idziemy w górę, kamera obejmuje coraz większy obszar wokół tej sceny. Z reguły w trybie Rocket można ustawić wysokość, po osiągnięciu której urządzenie się zatrzyma.

- „Tryb orbity” (latanie po okręgu). Tryb pozwalający na wystrzelenie samolotu na orbicie kołowej wokół określonego punktu. Wykorzystywany jest również głównie do filmowania wideo: w takich przypadkach kamera pozostaje stale skierowana na dany obiekt, ale kąt i tło, dzięki ruchowi drona, ulegają ciągłym zmianom. W ustawieniach „orbita” z reguły można ustawić jego promień, wysokość i kierunek ruchu, a także kąt kamery.

- Helix (lot spiralny). Kolejny tryb używany jako technika artystyczna do nagrywania filmów. W tym trybie śmigłowiec trzymając dany obiekt na środku kadru, porusza się wokół niego po spirali, stopniowo oddalając się i zwiększając wysokość. Pozwala to uzyskać maksymalną różnorodność widoków i kątów pokrycia.

Zwróć uwagę, że tryby Dronie, Rocket, Helix i Orbit pierwotnie pojawiły się jako część zastrzeżonego zestawu narzędzi QuickShot w dronach DJI z serii Mavic. Jednak później podobne funkcje wprowadzili inni producenci, więc teraz nazwy te są używane jako rzeczowniki pospolite.

- Plan lotu(Punkty trasy). Możliwość ustawienia kwadrokoptera na konkretną trasę lotu, na podstawie punktów kontrolnych. Funkcja ta jest bardzo podobna do flyby za pomocą punktów GPS (patrz wyżej), jednak jest wykonywana inaczej, bez korzystania z nawigacji GPS. Jedną z najpopularniejszych wariantów jest budowanie trasy w aplikacji na smartfona, za pomocą której sterujemy helikopterem; po uruchomieniu programu smartfon wysyła do urządzenia sekwencję poleceń odpowiadającą trasie. Ogólnie rzecz biorąc, tryb Waypoints nie jest tak dokładny jak Flyby GPS i oferuje mniej wariantów. Dlatego funkcja ta służy głównie do celów rozrywkowych; jeśli w dronie znajduje się kamera, może się przydać do robienia selfie lub prostych klipów wideo.

- Leć nad punktami GPS. Tryb pozwalający na wystrzelenie kwadrokoptera po określonej trasie - wstępne ustawienie auta na oddzielne punkty trasy (według współrzędnych GPS) oraz kolejność ich przejazdu. Dodatkowo mogą być dostarczone dodatkowe ustawienia - na przykład prędkość i wysokość na niektórych odcinkach trasy. Funkcja ta jest pod wieloma względami podobna do trybu Waypoints (patrz poniżej), ale można ją znaleźć głównie w urządzeniach ze średniej i wyższej półki. Jednocześnie zastosowanie GPS zapewnia większą dokładność, co umożliwia wykorzystanie drona do celów zawodowych. Na przykład, jeśli wyznaczysz w ten sposób trasę do zdjęć lotniczych, operator może w pełni skoncentrować się na pracy z kamerą bez rozpraszania się sterowaniem helikopterem.

- Tryb akrobatyczny. Specjalny tryb do wykonywania akrobacji. Pamiętaj, że specyficzne znaczenie tego trybu może się różnić w zależności od poziomu i przeznaczenia drona. Tak więc w najprostszych modelach rozrywkowych zwykle dostarczane są automatyczne programy, które pozwalają wykonywać określone akrobacje dosłownie „za naciśnięciem przycisku”. A w zaawansowanych pojazdach w trybie akrobacyjnym system stabilizacji jest wyłączony, a dron jest bardzo czuły na polecenia operatora; wymaga to dużej precyzji w sterowaniu, ale daje maksymalną kontrolę nad lotem.

Czujniki

Dodatkowe czujniki przewidziane w konstrukcji quadkoptera.

- Wysokości. Czujnik, który określa wysokość lotu pojazdu. Takie czujniki mogą wykorzystywać barometryczną lub ultradźwiękową zasadę działania. W pierwszym przypadku wysokość mierzy się różnicą ciśnienia atmosferycznego między aktualnym punktem a punktem początkowym (czyli czujnik określa wysokość względem poziomu początkowego); w drugim czujnik działa podobnie jak sonar, wysyłając sygnał do ziemi i mierząc czas jego powrotu. Czujniki barometryczne nie są zbyt dokładne, ale dobrze sprawdzają się na dużych wysokościach – dziesiątki i setki metrów; ultradźwiękowe - wręcz przeciwnie, pozwalają na dokładne manewrowanie w locie na niskim poziomie, ale tracą wydajność podczas wznoszenia. Jednak w niektórych zaawansowanych modelach obie opcje mogą być dostępne jednocześnie. Dane z czujnika wysokości mogą być zarówno wykorzystywane przez quadkopter „samodzielnie” (na przykład podczas zawisu lub automatycznego powrotu), jak i przesyłane do operatora na pilocie lub smartfonie.

- Optyczne. Czujnik, który pozwala kwadrokopterowi „widzieć” otoczenie w określonych kierunkach. Jedną z najprostszych wersji takiego czujnika jest kamera skierowana w dół, która pozwala urządzeniu „skopiować” powierzchnię, pod którą leci. Dzięki temu samochód może np. poruszać się w zamkniętych pomieszczeniach, do których nie dociera sygnał z satelitów GPS. Oprócz...takiej kamery, "oczy" mogą być również umieszczone po różnych stronach maszyny. Zwróć uwagę, że czujniki optyczne mają pewne ograniczenia w ich stosowaniu – np. tracą skuteczność na ciemnych, błyszczących lub jednolitych (bez widocznych szczegółów) powierzchniach, a także przy dużych prędkościach.

- moduł GPS. Czujnik odbierający sygnały z satelitów nawigacyjnych (GPS, w niektórych modelach także GLONASS) i określający aktualne współrzędne geograficzne samochodu. Konkretne sposoby wykorzystania danych o pozycji mogą się różnić: powrót do domu, przelot nad punktami (patrz poniżej), zapisywanie trasy lotu i tak dalej.

- żyroskop. Czujnik wykrywający kierunek, kąt i prędkość pojazdu wzdłuż określonej osi. Nowoczesne technologie umożliwiają tworzenie pełnoprawnych żyroskopów trójosiowych o bardzo kompaktowych wymiarach i to właśnie w takie moduły są zwykle wyposażone quadkoptery. W oparciu o żyroskopy zwykle działają systemy automatycznej stabilizacji, które przywracają auto do pozycji poziomej po podmuchu wiatru, zderzeniu z przeszkodą itp. Jednocześnie taki sprzęt wpływa na koszt samolotu, a w niektórych przypadkach (na przykład podczas akrobacji) automatyczna stabilizacja jest bardziej utrudnieniem niż użyteczną funkcją. Dlatego niektóre budżetowe, a także zaawansowane quadkoptery akrobacyjne nie są wyposażone w żyroskopy.
Dynamika cen
Syma W1 często porównują
DJI Tello Boost Combo często porównują