Porównanie dysków twardych (HDD)

- Zewnętrzny. Dyski twarde przeznaczone do użytku jako zewnętrzne urządzenia wymienne. Wykonywane są w oddzielnych zabezpieczonych obudowach, często zasilane są z zewnętrznego źródła; przeznaczone do regularnego podłączania i odłączania oraz doskonale nadają się do przesyłania dużych ilości informacji między komputerami. Najpopularniejszym sposobem podłączenia takich dysków jest USB, ale istnieją inne opcje (więcej szczegółów w „Typ podłączenia”).

- Wewnętrzny. Dyski twarde przeznaczone do montażu w obudowie komputera lub laptopa i do stałego funkcjonowania jako element systemu komputerowego. Nie zakładają częstego ponownego podłączenia – technicznie jest ono możliwe, ale o wiele bardziej problematyczne niż w przypadku dysków zewnętrznych. Najczęściej są one podłączane przez interfejs SATA w tej lub innej wersji (patrz „Typ podłączenia”), inne opcje są stosunkowo rzadkie, głównie wśród modeli profesjonalnych.

Typ, do którego należy dysk. W szerokim sensie do dysków twardych zalicza się kilka typów dysków:

- HDD. Dyski twarde w klasycznym znaczeniu tego słowa to dyski, które zapisują informacje na obracających się płytach magnetycznych. Pomimo pojawienia się bardziej zaawansowanych typów dysków, klasyczne dyski twarde nadal nie tracą popularności ze względu na połączenie imponujących pojemności i niskich kosztów. Ich główne wady to znaczna waga i pobór mocy, a także stosunkowo niska prędkość odczytu i zapisu danych.

- SSHD. Dyski hybrydowe, które łączą w jednej obudowie opisany powyżej dysk HDD i dysk półprzewodnikowy SSD; system traktuje dysk SSHD jako jedno urządzenie. Ideą takiego połączenia jest zwiększenie prędkości odczytu i zapisu, przy zachowaniu głównej zalety dysku twardego – dużych pojemności przy niskim koszcie. W tym celu część półprzewodnikowa dysku SSHD działa jak szybki schowek między systemem a dyskiem twardym; pod względem wydajności takie systemy, choć nie osiągają poziomu pełnoprawnych dysków SSD, są zauważalnie lepsze od tradycyjnych dysków twardych.

- Macierz RAID. Macierze RAID wykonane jako oddzielne urządzenia (zwykle zewnętrzne, patrz „Wykonywanie”). Takie urządzenie składa się z kilku dysków twardych zainstalowanych w jednej obudowie i połączonych w macierz, która jest postrzegana przez system jako pojedynczy dysk. Istnieje kilka typów (poziomów) macierzy...RAID, które różnią się sposobem interakcji dysków w macierzy i odpowiednio specyfiką ich zastosowania. Tak więc w RAID 0 informacje są zapisywane naprzemiennie na każdym dysku, co zwiększa prędkość działania; w RAID 1 każdy dysk jest kopią wszystkich pozostałych, co daje maksymalną odporność na awarie itp. Szczegółowe dane dotyczące poziomów RAID można znaleźć w dedykowanych źródłach. W tym miejscu zwracamy uwagę, że zakup macierzy RAID może być wygodniejszy niż składanie jej z oddzielnie zakupionych dysków: gotowa macierz jest początkowo wyposażona we wszystko, co jest potrzebne i wymaga jedynie minimalnej konfiguracji. Najważniejsze jest, aby przed zakupem wyjaśnić, które poziomy RAID obsługuje wybrany model.

Ogólne przeznaczenie dysku twardego to rodzaj urządzenia, do którego był pierwotnie przeznaczony.

- Do PC. Dyski twarde przeznaczone do użytku z konwencjonalnymi komputerami domowymi i laptopami. Możliwość zainstalowania wewnętrznego dysku twardego (patrz „Wykonanie”) zależy bezpośrednio od współczynnika kształtu (patrz odpowiedni punkt), podczas gdy modele zewnętrzne nie podlegają takim ograniczeniom - dla nich wystarczy mieć odpowiednie złącze połączeniowe. Należy również pamiętać, że prawie wszystkie zewnętrzne dyski twarde są zaprojektowane specjalnie dla komputerów osobistych; wykonanie modeli serwerowych w postaci urządzeń zewnętrznych nie jest technicznie uzasadnione.

- Do serwerów. Dyski twarde przeznaczone do serwerów charakteryzują się zwiększoną prędkością i niezawodnością, ponieważ stale muszą odbierać i wysyłać duże ilości informacji. Aby zapewnić szybką pracę, mogą być wyposażone w zwiększoną prędkość obrotową (do 15 000 obr./min). Takie dyski są wykonywane tylko jako urządzenia wewnętrzne (patrz „Wykonanie”) i oprócz SATA mogą używać innych, bardziej specyficznych typów podłączenia - na przykład SAS (patrz „Rodzaj podłączenia”).

- Do konsol do gier. Specjalistyczne dyski twarde przeznaczone do użytku z konsolami do gier. Są one wykonane wyłącznie w postaci urządzeń zewnętrznych (patrz „Wykonanie”...), przeznaczone głównie do przechowywania gier – w tym zapisów i profili ustawień użytkownika. Główną różnicą między takimi urządzeniami a klasycznymi zewnętrznymi dyskami twardymi jest właśnie optymalizacja pracy z konsolami do gier, w tym obecność specjalnych narzędzi programowych do lepszej integracji. Wiele z tych dysków zostało pierwotnie zaprojektowanych do konkretnego modelu lub rodziny konsol.

Pojemność dysku twardego pokazuje, ile danych HDD może przechowywać — od dokumentów i zdjęć po gry, filmy, kopie zapasowe i duże archiwa robocze. To właśnie parametr ten decyduje o tym, czy dysk będzie odpowiedni do prostej systemu domowej, przechowywania plików czy, na przykład, do długoterminowego gromadzenia nagrań z kamer monitoringu. Mniejsze, według współczesnych standardów, modele częściej wybiera się na dokumenty, muzykę i podstawowe pliki, podczas gdy dyski o pojemności 4 – 8 TB i więcej są już interesujące dla dużych bibliotek multimedialnych, kopii zapasowych i systemów NAS. W porównaniu z SSD, dużej pojemności HDD są zwykle opłacalniejsze pod względem ceny za gigabajt, dlatego często są wybierane właśnie wtedy, gdy ważniejsza jest maksymalizacja miejsca, a nie rekordowa szybkość. Na przykład, dysk o pojemności 1 lub 2 TB może wystarczyć do zwykłego PC, a 6 – 10 TB — do kolekcji filmów, rodzinnego archiwum lub ciągłego nagrywania wideo.

Współczynnik kształtu, w którym wykonany jest dysk twardy.

Wskaźnik ten określa przede wszystkim wymiary urządzenia. Ale jego bardziej szczegółowe znaczenie zależy od wykonania (patrz odpowiedni punkt). Tak więc w przypadku dysków zewnętrznych od współczynnika kształtu zależą tylko wymiary obudowy i jest to dość przybliżone. Ale wewnętrzne dyski twarde są instalowane w gniazdach o dobrze określonym rozmiarze i lokalizacji otworów na elementy złączne; te otwory są wykonane specjalnie dla tego lub innego współczynnika kształtu. W przypadku komputerów stacjonarnych standardowy współczynnik kształtu to 3,5", w przypadku laptopów - 2,5"; przy tym w ostatnich latach w komputerach stacjonarnych pojawiła się tendencja do miniaturyzacji i przejścia na dyski 2,5-calowe. Teoretycznie jest jeszcze mniejszy współczynnik kształtu - 1,8", ale w praktyce jest używany głównie wśród ultrakompaktowych zewnętrznych dysków twardych.

— SATA. W dzisiejszych czasach jest najpopularniejszym interfejsem do podłączania wewnętrznych dysków twardych. pierwsza wersja SATA zapewnia prędkość transferu danych około 1,2 Gbit/s, SATA 2 ma praktyczną prędkość transferu danych około 2,4 Gbit/s (300 MB/s), a najbardziej zaawansowana generacja SATA 3 oferuje prędkość 4,8 Gbit/s (600 MB/s).

— eSATA. Modyfikacja interfejsu SATA przeznaczona do podłączania zewnętrznych dysków twardych; niekompatybilna z wewnętrznymi SATA. Praktyczna prędkość transferu danych jest podobna do SATA 2 i wynosi około 2,4 Gbit/s (300 MB/s).

— SAS. Modyfikacja interfejsu SCSI, zapewnia prędkość transferu danych do 6 Gbit/s (750 MB/s). Używana głównie w serwerach, w komputerach stacjonarnych i laptopach praktycznie się nie stosuje.

— USB-A 2.0. Najwcześniejszy ze standardów USB spotykanych w nowoczesnych dyskach twardych — i to wyłącznie zewnętrznych (patrz „Wykonanie”). Przewiduje podłączenie do tradycyjnego pełnowymiarowego portu USB-A, zapewnia prędkość transferu danych do 480 Mbit/s, a także dość niską moc zasilania, przez co dyski z tym typem podłączenia często wymagają dodatkowego zasilania. W świetle tego wszystkiego, a także pojawienia się bardziej zaawansowanego standardu USB 5Gbps / 10 Gbps, USB 2.0 jest obecnie uważany za przestarzały i występuje niezwykle rzadko, głównie w ta...nich i wczesnych modelach dysków. Niemniej jednak, dysk z tym interfejsem można podłączyć do nowego portu USB-A — najważniejsze, aby złącza pasowały.

— USB-A 5Gbps (poprzednie nazwy USB 3.2 gen1 i USB 3.0). Standard podłączenia zewnętrznych HDD, który zastępuje opisany powyżej USB 2.0. Wykorzystuje tradycyjne pełnowymiarowe złącze USB-A, zapewnia prędkość transferu danych do 4,8 Gbit/s (600 MB/s), a także wyższą moc zasilania, dzięki czemu w takich dyskach łatwiej obyć się bez zewnętrznego zasilania. Jednak z tej samej przyczyny trzeba uważać przy podłączaniu dysków USB 5Gbps do starszych złączy USB 2.0 — takie złącze może nie mieć wystarczającej mocy do zasilania nowszego dysku.

— USB-A 10Gbps. Dalszy rozwój standardu USB 5Gbps (wcześniej znany jako USB 3.2 gen2 i USB 3.1). Maksymalna prędkość transferu danych w tej wersji została zwiększona do 10 Gbit/s, a moc zasilania może sięgać 100 W (przy wsparciu technologii USB Power Delivery). W związku z tym dyski z tym typem podłączenia mogą współpracować z wcześniejszymi wersjami pełnowymiarowych złączy USB-A — najważniejsze, żeby moc zasilania była wystarczająca.

— USB-C 5Gbps (poprzednie nazwy USB-C 3.2 gen1 i USB-C 3.0). Podłączenie przez złącze typu USB-C, odpowiadające możliwościom USB 5Gbps. Możliwości te opisane są powyżej, różnica w porównaniu do USB-A 5Gbps polega jedynie na typie złącza: jest to stosunkowo niewielkie (nieco większe niż microUSB) gniazdo, które ma także konstrukcję dwustronną. Dzięki kompaktowym rozmiarom USB-C występuje zarówno w pełnowymiarowych komputerach i laptopach, jak i w kompaktowych gadżetach, takich jak smartfony i tablety; niektóre dyski z takim podłączeniem z założenia umożliwiają użycie „mobilne”.

— USB-C 10Gbps (poprzednie nazwy USB-C 3.2 gen2 i USB-C 3.1). Aktualizacja i ulepszenie opisanego powyżej USB-C 5Gbps — to samo złącze USB-C i zwiększona do 10 Gbit/s prędkość transferu danych (jak w „zwykłym” USB-A 10Gbps).

— Thunderbolt. Wysokoszybki interfejs do podłączania zewnętrznych urządzeń peryferyjnych. Używany głównie w komputerach i laptopach Apple, choć występuje także w sprzęcie innych producentów. Wspomnijmy, że we współczesnych HDD spotyka się głównie dwie wersje Thunderbolt, które różnią się nie tylko szybkością pracy, ale i złączem: Thunderbolt v2 (do 20 Gbit/s) wykorzystuje wtyczkę typu miniDisplayPort, a Thunderbolt v3 (do 40 Gbit/s) — wtyczkę typu USB-C (patrz wyżej). W świetle tego w niektórych dyskach twardych podłączenie USB-C i Thunderbolt jest realizowane przez jedno złącze sprzętowe, które automatycznie rozpoznaje, do jakiego wejścia komputera urządzenie jest podłączone.

Gwarancja producenta na ten model.

W rzeczywistości jest to minimalna żywotność obiecana przez producenta, z zastrzeżeniem zasad działania. Najczęściej rzeczywista żywotność urządzenia jest znacznie dłuższa niż gwarantowana.

W przypadku dysków używanych w komputerach stacjonarnych (patrz „Przeznaczenie”) standardowe prędkości to 5400 obr./min (normalna) i 7200 obr./min (podwyższona). Dostępne są również bardziej specyficzne opcje, w tym modele z możliwością dostosowania prędkości w zależności od obciążenia. Z kolei w dyskach serwerowych mogą się stosować wyższe prędkości – 10 000 obr./min, a nawet 15 000 obr./min.

- Moduł Wi-Fi. Dysk twardy ma własny moduł Wi-Fi. Standard Wi-Fi został pierwotnie stworzony do budowania bezprzewodowych sieci komputerowych, ale można go również wykorzystać do bezpośredniego połączenia z różnymi urządzeniami. Dyski z tą funkcją mogą być używane jako sieciowe urządzenia magazynujące - magazyny danych, do których dostęp może mieć każdy użytkownik w sieci. Przydają się również w przypadku smartfonów i tabletów: pojemność pamięci wbudowanej takich urządzeń rzadko przekracza kilkadziesiąt gigabajtów, a pamięć zewnętrzna może być bardzo przydatna. Wiele dysków Wi-Fi jest początkowo zoptymalizowanych do użytku z przenośną elektroniką (a niektóre są nawet zaprojektowane dla określonych popularnych modeli), ale w każdym razie należy wcześniej upewnić się, że dysk i gadżet są kompatybilne.

- Obudowa odporna na wstrząsy. Obudowa, która chroni „wypełnienie” dysku twardego przed uderzeniami i wstrząsami. Celowe upuszczanie takich nośników jest niepożądane, ale w każdym razie mogą one wytrzymać upadki lepiej niż niezabezpieczone odpowiedniki. Konkretny stopień ochrony przed wstrząsami należy wyjaśniać osobno; za tradycyjny wskaźnik jest uważana odporność na upadki z wysokości 1 - 1,5 m.

- Szyfrowanie danych. Zapewnia bezpieczeństwo przechowywania informacji na dysku: tylko osoby znające hasło mogą uzyskać dostęp do zaszyfrowanych informacji. Moduł szyfrujący jest częścią dysku i nie za...leży od komputera, do którego jest podłączony. Możliwość szyfrowania danych ma kluczowe znaczenie, jeśli planujesz zapisywać poufne informacje na dyskach; funkcja ta jest szczególnie przydatna w przypadku dysków przenośnych i dysków do laptopów, które są bardziej narażone na kradzież niż systemy stacjonarne i ich części składowe.

- Wbudowane złącze USB. Wtyczka USB przewidziana w konstrukcji samego dysku. Tak więc, aby podłączyć taki dysk do portu USB komputera, nie są wymagane żadne dodatkowe kable, przejściówki itp.

- Przycisk kopii zapasowej. Oddzielny przycisk do uruchamiania procedury tworzenia kopii zapasowej pliku znajdujący się na obudowie zewnętrznego dysku twardego. Po naciśnięciu, informacje ważne dla użytkownika na dysku są automatycznie kopiowane do predefiniowanego folderu. Warto wziąć pod uwagę, że parametry kopii zapasowej należy wcześniej skonfigurować ręcznie.

- Tryb oszczędzania energii. Przy pozostałych warunkach równych, dyski z trybem oszczędzania energii zużywają mniej energii niż dyski konwencjonalne, zarówno w trybie pracy, jak i w trybie czuwania. Zwykle mają niską prędkość obrotową (patrz „Prędkość obrotowa (obr./min)”). Niższe zużycie energii jest szczególnie ważne w przypadku dysków do laptopów, ponieważ pozwala dłużej pracować na baterii.