Ciemny motyw
Polska
Katalog   /   Klimatyzacja i zaopatrzenie w wodę   /   Ogrzewanie i zaopatrzenie w wodę   /  Kotły grzewcze
Kotły grzewcze 

Artykuły, recenzje, przydatne porady

Wszystkie materiały
06.2022
Ranking kotłów grzewczych (czerwiec)
Wskaźnik popularnościkotłów grzewczych oparty jest na kompleksowej statystyce dotyczącej zainteresowań użytkowników
Kody typowych błędów w gazowych kotłach grzewczych
System kodyfikacji błędów pozwala zidentyfikować istotę problemu i określić sposoby jego szybkiego rozwiązania

Kotły grzewcze: cechy, typy, rodzaje

Źródło energii

Rodzaj paliwa lub grzałki używanej przez kocioł.

- Gaz. Kotły gazowe są popularne ze względu na niski koszt paliwa i szereg praktycznych zalet. Na przykład ogrzewanie włącza się i wyłącza prawie natychmiast, moc palnika można łatwo wyregulować, konstrukcja może zapewniać różne dodatkowe opcje (takie jak podłączenie termostatu pokojowego) itp. Wadami tego typu kotłów jest zależność od przewodów gazowych (można też stosować gaz w butlach, lecz jest to raczej niewygodne i rzadko stosowane), a także złożoność instalacji i uzależnienie od zasilania.

- Prąd elektryczny. Kotły z grzałkami elektrycznymi są proste w instalacji - w szczególności ze względu na brak kominów - i mogą mieć zaawansowane możliwości sterowania. Z drugiej strony wysokie zużycie energii elektrycznej wpływa na koszty eksploatacyjne, a do zwykłego gniazdka można podłączyć tylko modele o najniższej mocy - dla mniej lub bardziej solidnych jednostek wymagane jest osobne podłączenie. Kotły elektryczne są szczególnie wygodne tam, gdzie nie ma możliwości zasilania kotła gazem lub paliwem stałym/ciekłym.

- Prąd elektryczny(elektrodowy). Odmiana kotłów elektrycznych (patrz wyżej), znane również jako „jonowe” („wymiana jonowa”). Kluczowa różnica między takimi urządzeniami polega na tym, że nie mają one elementów grzejnych: ogrzewanie następuje z powodu tego, że prąd elektryczny przepływa...bezpośrednio przez płyn niezamarzający. Oprócz ogólnych zalet wszystkich kotłów elektrycznych (niewielkie wymiary, łatwość montażu i sterowania, możliwość zastosowania zaawansowanej automatyki itp.), takie modele mają również takie zalety jak bardzo wysoka sprawność i dobry współczynnik grzania. Należy zauważyć, że nawet przy wycieku płynu chłodzącego prawie nie ma niebezpieczeństwa porażenia prądem. Z drugiej strony kotły elektrodowe są bardzo wymagające pod względem jakości nośnika ciepła: musi to być woda o ściśle określonym stężeniu soli, a podczas użytkowania powstałe gazy elektrolizy muszą być regularnie usuwane z systemu grzewczego, dodatkowo należy okresowo dolewać do niego świeży roztwór. Ponadto ze względów technicznych jednostki tego typu nie są kompatybilne z zabezpieczeniami opartymi na wyłącznikach RCD.

- Paliwo stałe. Kotły na paliwo stałe najczęściej wykorzystują węgiel jako paliwo, koks lub specjalne brykiety paliwowe. Główną zaletą takich kotłów jest ich niska cena. Wady wynikają z rodzaju stosowanego paliwa: najczęściej wymagane jest jego ręczne ładowanie, a także usuwanie stałych produktów spalania (popiół, sadza). Ponadto proces spalania jest trudny do regulacji i nie można go zatrzymać do całkowitego wypalenia się paliwa, co prowadzi do problemów z ustawieniem kotła na wymaganą moc i może wymagać specjalnej automatyzacji. Dlatego takie kotły są najczęściej używane tam, gdzie z jakiegoś powodu niemożliwe jest zainstalowanie kotłów gazowych lub elektrycznych.

- Drewno opałowe. Kotły opalane drewnem to rodzaj kotłów na paliwo stałe ze wszystkimi ich charakterystycznymi zaletami i wadami (więcej szczegółów powyżej). Główną cechą takich kotłów jest to, że można w nich zastosować pirolizowy schemat spalania, co znacznie zwiększa sprawność (patrz Pirolizowy).

- Paliwo płynne. Kotły, które jak sama nazwa wskazuje, wykorzystują paliwa płynne. Najczęściej chodzi o olej napędowy, lecz niektóre modele mogą również współpracować z wariantami niższej jakości - takimi jak olej opałowy lub nawet zużyty olej. Takie kotły są pod wieloma względami podobne do gazowych - w szczególności pozwalają na łatwą regulację trybu pracy i natychmiastowe zatrzymanie ogrzewania. Jednocześnie nie wymagają połączenia z magistralą, dzięki czemu są całkowicie autonomiczne; a ich moc jest z reguły wyższa. Z drugiej strony w przypadku takich jednostek wymagane są dość pojemne zbiorniki paliwa, w przeciwnym razie w sezonie przyjdzie stale uzupełniać zbiornik, a samo paliwo jest znacznie droższe niż gaz. Ponadto kotły tego typu mają zwiększone wymagania dotyczące jakości okapu, ponieważ podczas pracy powstaje wiele produktów spalania. Kolejną wadą jest ich wysoki koszt. Dlatego modele na paliwo płynne nie są szeroko powszechne; najczęściej są one stosowane jako opcja w tych pomieszczeniach, do których nie można dostarczyć gazu.

Oprócz kotłów jednopaliwowych istnieją również kotły kombinowane, które mogą pracować z więcej niż jednym źródłem energii. We współczesnych modelach można znaleźć prawie każdą kombinację - na przykład gaz i paliwo płynne, paliwo stałe i prąd elektryczny itp. Jedynym wyjątkiem jest odmiana „prąd plus paliwo płynne”, takie jednostki prawie nie są produkowane. Tak czy inaczej, kompatybilność z kilkoma źródłami energii sprawia, że kocioł jest bardziej wszechstronny i mniej zależny od problemów (na przykład awarii rurociągu gazowego), lecz wpływa na jego koszt. Należy również pamiętać, że przejście na inne źródło energii może wymagać dodatkowych czynności - na przykład wymiany palnika gazowego na wtryskiwacz paliwa.

Instalacja

Jeżeli chodzi o metodę instalacji, kotły dzielą się na dwa główne rodzaje: naścienne i stojące.

- Kotły naścienne, jak sama nazwa wskazuje, przeznaczone są do montażu naściennego. Mają zwykle niewielką moc, co pozwala obejść się bez osobnego pomieszczenia do ich montażu; oraz stosunkowo niewielkie gabaryty, pozwalające dopasować kocioł do wnętrza kuchni czy łazienki.

- Kotły stojące mają zwykle większą moc w porównaniu do naściennych, co odpowiednio wpływa na ich wagę, wymiary i w rzeczywistości sposób instalacji. Waga wynika również z obecności żeliwnego wymiennika ciepła, który jest uważany za bardziej niezawodny i trwały niż miedziany, stalowy lub siluminowy. Kotły stojące obejmują większość kotłów o mocy 50 kW i prawie wszystkie kotły o mocy 100 kW lub więcej.

- Parapetowe. Kotły tego typu również można nazwać „przyściennymi” - przeznaczone są one do montażu blisko ściany; jednocześnie sama instalacja może być zarówno naścienna, jak i stojąca, w zależności od wymiarów i wagi urządzenia. Wszystkie kotły parapetowe są opalane gazem (patrz "Źródło energii") i mają zamkniętą komorę spalania (patrz poniżej); w tym przypadku komin wyprowadza się bezpośrednio przez ścianę, w pobliżu której znajduje się kocioł. Jedną z kluczowych zalet takich urządzeń jest ich mały rozmiar; kocioł parapetowy jest uważany za dobrą opcję dla małego mieszkania w mieście lub prywatnego domu z małymi...pokojami. Do zalet takich urządzeń należy również to, że nie spalają one powietrza z pomieszczenia i natychmiast usuwają produkty spalania na zewnątrz. Dodatkowo wiele kotłów tego typu posiada otwory konwekcyjne i podczas pracy pełni również rolę grzejników.

Typ

W zależności od zestawu funkcji kotły są podzielone na jednoprzewodowe i dwuprzewodowe.

- Jednoprzewodowy kotły które są wyposażone w wymiennik ciepła, w którym ciepło ze spalania paliwa jest przekazywane do nośnika ciepła w instalacji grzewczej. Jedyną funkcją takich kotłów jest ogrzewanie pomieszczeń. Technicznie możliwe jest zastosowanie kotłów jednoprzewodowych do dostarczania ciepłej wody, lecz wymaga to dodatkowego bojlera (tzw. bojlera pośredniego ogrzewania).

- W kotłachdwuprzewodowych, pierwotny wymiennik ciepła jest uzupełniony wtórnym wymiennikiem, w związku z tym, kocioł o takiej konstrukcji, oprócz ogrzewania pomieszczeń dostarcza również gorącą wodę. Przy tym, można wykorzystać zarówno bieżącą wodę, jak i wodę zgromadzoną w specjalnym pojemniku (patrz. Wbudowany bojler).

Powierzchnia grzewcza

Maksymalna powierzchnia pomieszczenia, którą kocioł może wydajnie ogrzać. Warto jednak wziąć pod uwagę, że różne budynki mają różne właściwości termoizolacyjne, a nowoczesne budynki są znacznie „cieplejsze” niż domy 30-letnie, a tym bardziej 50-letnie. W związku z tym, punkt ten ma raczej charakter referencyjny i nie pozwala na pełną ocenę rzeczywistego ogrzewanego obszaru. Istnieje wzór, za pomocą którego można wywnioskować maksymalną powierzchnię grzewczą, znając moc użyteczną kotła i warunki klimatyczne, w których będzie on używany; zobacz "Moc użyteczna", aby uzyskać szczegółowe informacje. W naszym przypadku powierzchnia grzewcza liczona jest według wzoru „moc kotła pomnożona przez 8”, co w przybliżeniu jest równoznaczne wykorzystaniu w kilkunastoletnich domach.

Kondensacyjny

Kotły wytwarzające dodatkowe ciepło poprzez skraplanie pary wodnej z produktów spalania. W takich jednostkach produkty spalania przed wejściem do komina przechodzą przez dodatkowy wymiennik ciepła, w którym są schładzane, a para wodna jest skraplana i przekazuje energię cieplną do chłodziwa. Pozwala to na zwiększenie sprawności o 10 - 15% w porównaniu z kotłami o klasycznej konstrukcji - do tego stopnia, że w wielu podobnych modelach sprawność przekracza 100% (więcej szczegółów w rozdziale „Sprawność”).

Kondensacyjna zasada działania jest najczęściej spotykana w modelach gazowych (patrz „Źródło zasilania”); jednak produkowane są również kotły na paliwo stałe i płynne z tą cechą.

Pirolizowy

Kotły działające na zasadzie pirolizy; czasami nazywa się je również generatorami gazu. Takie modele potrafią pracować wyłącznie z paliwem stałym (m.in na drewno - patrz „Źródła energii”). Bez wchodzenia w niepotrzebne szczegóły schemat ich działania można opisać w następujący sposób: podczas pracy kotła pali się nie tylko samo paliwo, lecz także palny gaz uwalniany z niego w wysokich temperaturach. Pozwala to znacznie zwiększyć sprawność i daje dodatkowe możliwości regulacji mocy. Ponadto w takich kotłach prawie nie tworzy się sadza, a ilość popiołu jest minimalna. Wśród wad modeli pirolizy można wymienić wysoki koszt, konieczność podłączenia do zasilania, a także specyficzne wymagania dla niektórych rodzajów paliwa: na przykład drewno do takiej jednostki musi być bardzo suche (nie więcej niż 15%), w przeciwnym razie wszystkie zalety schematu pirolizowego zostaną zniweczone.

O długim czasie spalania

Kotły o długim czasie spalania obejmują specyficzny rodzaj modeli na paliwo stałe (patrz „Źródło energii”). Takie kotły mają dość dużą wysokość przy małej szerokości, a także specjalny system cyrkulacji powietrza. Dzięki temu w procesie spalania bierze udział nie cała masa paliwa, a jedynie stosunkowo cienka warstwa (zwykle około 10-15 cm). Oznacza to, że do kotła można załadować dużo paliwa, lecz będzie się ono stopniowo wypalało, nie generując nadmiernej mocy i pozwalając pracować przez długi czas na jednym „ładowaniu” (stąd nazwa).

Wbudowany bojler

Obecność wbudowanego bojlera w kotle - zbiornika magazynowego na wodę wykorzystywanego w systemie zaopatrzenia w ciepłą wodę. Z oczywistych powodów ta funkcja występuje wyłącznie w kotłach dwuprzewodowych (patrz „Typ”). Daje to szereg korzyści w porównaniu z konstrukcją przepływową (gdy kocioł ogrzewa wodę bezpośrednio, podczas przechodzenia przez wymiennik ciepła). Po pierwsze, w bojlerze można stale utrzymywać zapas ciepłej wody i korzystać z niej nawet w przypadku przerw w dostawie wody. Po drugie, temperatura dostarczanej wody jest stała, natomiast w urządzeniach przepływowych możliwe są jej wahania przy zmianie natężenia przepływu wody. Po trzecie, wydajność pracy nie zależy od ciśnienia w systemie zaopatrzenia w wodę (ogrzewacze przepływowe mogą „nie widzieć” przepływu wody przy niskim ciśnieniu i nie włączać się). Z drugiej strony cecha ta odczuwalnie wpływa na wymiary, wagę i cenę kotła.

Pojemność bojlera (zbiornika)

Pojemność bojlera przewidziana w kotle.

W danym przypadku chodzi zarówno o wbudowany kocioł (patrz wyżej), jak i osobne urządzenie dostarczane w zestawie. Pierwszy wariant występuje w kotłach dwufunkcyjnych, drugi - w jednofunkcyjnych (patrz „Typ”). W każdym razie im większy jest zbiornik, tym więcej wody można w nim zmagazynować, jednak tym większy i cięższy okazuje się cały kocioł lub pojedynczy bojler. Istnieją specjalne metody, które pozwalają obliczyć optymalną pojemność zbiornika, w zależności od liczby i rodzaju punktów poboru, liczby użytkowników itp. Takie metody są szczegółowo opisane w specjalnych źródłach, tutaj zauważamy, że pod uwagę brana jest wartość średnia około 80 - 100 litrów, tego wystarczy do regularnego użytkowania przez 3-4 osobową rodzinę.

Objętość zbiornika buforowego

Objętość zbiornika buforowego dostarczanego z kotłem.

Zbiornik buforowy to rodzaj akumulatora ciepła: jest to duży (kilkadziesiąt litrów) zbiornik o dobrej izolacji termicznej, podłączony do instalacji grzewczej. Z górnej części zbiornika podgrzana woda dostaje się do układu grzewczego, a schłodzony czynnik grzewczy wraca do dolnej części zbiornika. Zbiornik buforowy znacznie zwiększa całkowitą ilość chłodziwa w instalacji i pełni rolę swego rodzaju akumulatora ciepła: po całkowitym wyłączeniu kotła instalacja grzewcza stygnie kilkakrotnie wolniej niż bez takiego zbiornika. Będzie to szczególnie przydatne podczas przerw w dostawie paliwa/prądu. Dodatkowo prawidłowo zamontowany pojemnik zapobiega przegrzaniu instalacji w przypadku awarii pompy cyrkulacyjnej.

Jeśli chodzi o objętość zbiornika buforowego, jest ona dobierana przez producenta w zależności od całkowitej pojemności kotła i powierzchni, na której ma on być użytkowany. Istnieją formuły, które pozwalają obliczyć optymalną pojemność dla określonej sytuacji; takie obliczenia są opisane bardziej szczegółowo w specjalnych źródłach.

Podajnik na surowce (paliwo)

Tylko kotły na paliwo stałe mogą być wyposażone w podajnik (patrz „Źródło energii”). Jest to konstrukcja składająca się z pojemnika na paliwo i automatycznego podajnika. Taka konstrukcja eliminuje konieczność ręcznego ładowania kotła (choć taka opcja może być dostępna w niektórych modelach) i znacznie ułatwia sterowanie kotłem. Tak więc z panelu sterowania można ustawić szereg różnych parametrów, począwszy od wymaganej temperatury, a skończywszy na całodobowym cyklu pracy - a automatyka podajnika sama dostarczy wymaganą ilość paliwa, bez ciągłego monitorowania ze strony operatora. Do normalnej pracy podajnika wymagane jest paliwo w peletach (granulkach).

Pojemność podajnika

Pojemność podajnika zainstalowanego w kotle.

Więcej informacji na temat podajnika można znaleźć powyżej. Ilość paliwa, jaką za jednym razem można załadować do kotła, zależy od jego pojemności. Należy zwrócić uwagę, że pojemność podajnika jest dobierana przez producenta w zależności od mocy i "obżarstwa" kotła - tak, aby paliwo nie musiało być ładowane zbyt często, a jednocześnie podajnik nie był zbyt masywny.

Powierzchnia do gotowania

Ta funkcja umożliwia używanie kotła jako kuchenki. Występuje wyłącznie w modelach na paliwo stałe (patrz „Źródło zasilania”). Rolę płyty w takich kotłach odgrywa górna część obudowy: znajduje się na niej pokrywa, która otwiera się bezpośrednio do paleniska. Aby kocioł mógł pełnić funkcję płyty, należy otworzyć pokrywę i postawić na otworze, garnek, patelnię lub inne naczynie - w ten sposób dno naczynie będzie ogrzewane bezpośrednio od ciepła paleniska. Zazwyczaj taki „palnik” może być regulowany pod względem wielkości; ponieważ jest on tylko jeden, jednak najczęściej to wystarcza.

Pompa ciepła

Obecność pompy ciepła w zestawie z kotłem.

Pompa ciepła to swego rodzaju „klimatyzator na odwrót”: pobiera on ciepło z otoczenia i przekazuje je do pomieszczenia (a dokładniej do systemu grzewczego). Zaletą takich urządzeń jest wysoki stosunek mocy użytecznej do mocy pobieranej: ilość ciepła wytwarzanego przez pompę jest kilkakrotnie większa niż ilość energii zużywanej na jej pracę. Z drugiej strony wraz ze spadkiem temperatury zewnętrznej wydajność takich jednostek znacznie się zmniejsza. Dlatego pompy ciepła są używane głównie jako wyposażenie pomocnicze w systemie grzewczym. Jednak taki dodatek może znacznie obniżyć koszty ogrzewania pomieszczenia.

Moc pompy ciepła

Moc użyteczna pompy ciepła dostarczanej z kotłem.

Przeznaczenie i cechy pomp ciepła są szczegółowo opisane powyżej. A użyteczną mocą w tym przypadku jest moc grzewcza - ilość ciepła dostarczana przez urządzenie. Ogólne znaczenie tego parametru jest identyczne mocy użytecznej kotła (patrz poniżej). Jednak przy wyborze należy pamiętać, że charakterystyka zwykle podaje maksymalną użyteczną moc pompy ciepła, podczas gdy rzeczywista moc silnie zależy od warunków zewnętrznych i maleje wraz ze spadkiem temperatury powietrza. Warto więc wybierać według tego parametru z pewnym marginesem - przynajmniej 10-15 proc.

Kolektor słoneczny

Obecność kolektora słonecznego w zestawie z kotłem.

Takie wyposażenie, zgodnie z nazwą, zapewnia ogrzewanie chłodziwa promieniami słonecznymi. Może być dobrym uzupełnieniem systemu grzewczego, zwłaszcza, że energia słoneczna jest prawie bezpłatna, a jej otrzymanie nie wymaga żadnych kosztów (poza zakupem kolektora). Jednocześnie sprawność kolektora słonecznego w naturalny sposób zależy od pogody i znacznie spada zimą (i nie każdy model pozwala na całoroczne użytkowanie). Dlatego w kotłach kolektory słoneczne są dostarczane wyłącznie jako wyposażenie pomocnicze, które pozwala obniżyć koszty wytwarzania ciepła.

Moc kolektora słonecznego

Moc cieplna kolektora słonecznego, w który wyposażony jest kocioł.

Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat samych kolektorów słonecznych, patrz powyżej. Moc cieplna takiego urządzenia jest dodawana do użytecznej mocy samego kotła (patrz odpowiedni paragraf) i wpływa na całkowitą wydajność systemu grzewczego. Należy jednak pamiętać, że w specyfikacji kolektora słonecznego podawana jest maksymalna moc, uzyskiwana w idealnych warunkach pracy: czyste niebo, stosunkowo wysoka temperatura powietrza i ściśle prostopadły kierunek promieni słonecznych względem płaszczyzny absorbera. W praktyce takie warunki są rzadko osiągane, przez co rzeczywista moc jest często zauważalnie mniejsza.

Zewnętrzny moduł sterowania

Moduł zdalnego sterowania umożliwia sterowanie kotłem z innego pomieszczenia. Może być podłączony zarówno przewodowo, jak i bezprzewodowo, często wyposażony w elektroniczny wyświetlacz wskazujący tryby pracy, ustawione temperatury, sytuacje awaryjne itp. Wiele z tych modułów to dość zaawansowane urządzenia z możliwością programowania kotła np. na tydzień; niektóre modele mogą być wyposażone w czujniki temperatury, które automatycznie regulują intensywność pracy kotła w zależności od temperatury w pomieszczeniu.

Moc użyteczna

Użyteczna moc kotła to moc grzewcza, jaką zapewnia on w trybie maksymalnym.

Zdolność urządzenia do ogrzewania pomieszczenia o określonej powierzchni zależy bezpośrednio od tego parametru; przez moc można w przybliżeniu określić obszar ogrzewania, jeśli ten parametr nie jest wskazany w charakterystyce. Najbardziej ogólna zasada jest taka, że w przypadku pomieszczenia mieszkalnego o wysokości sufitu 2,5 - 3 m do ogrzania 1 m2 powierzchni potrzeba co najmniej 100 W mocy cieplnej. Istnieją również bardziej szczegółowe metody obliczeniowe, które uwzględniają określone czynniki: strefę klimatyczną, przepływ ciepła na zewnątrz, cechy konstrukcyjne systemu grzewczego itp.; są one szczegółowo opisane w specjalnych źródłach. Zwracamy również uwagę, że w kotłach dwufunkcyjnych (patrz „Typ”) część wytworzonego ciepła jest przekazywana na ogrzewanie celem zaopatrzenia w ciepłą wodę; należy to wziąć pod uwagę przy ocenie mocy użytecznej.

Uważa się, że kotły o mocy powyżej 30 kW należy instalować w oddzielnych pomieszczeniach (kotłowniach).

Min. moc

Minimalna moc cieplna, z jaką kocioł grzewczy może pracować w trybie ciągłym. Praca z minimalną mocą pozwala zmniejszyć liczbę cykli włączania i wyłączania, które niekorzystnie wpływają na trwałość kotłów grzewczych.

Zasilanie

Rodzaj zasilania elektrycznego wymagany do normalnej pracy kotła. Zasilanie może być wymagane nie tylko dla modeli elektrycznych, lecz także dla innych rodzajów kotłów (patrz „Źródło zasilania”) - w szczególności do obsługi automatyki sterującej. Warianty połączeń mogą być następujące:

- 220 V. Praca ze zwykłej sieci domowej o napięciu 220 V. Przy tym modele o poborze mocy do 3,5 kW można podłączyć do zwykłego gniazdka, lecz dla bardziej „żarłocznych” urządzeń należy podłączyć się bezpośrednio do rozdzielnicy. Wiele kotłów elektrycznych z takim podłączeniem umożliwia również pracę przy napięciu 380 V (patrz poniżej).

- 380 V. Praca z sieci trójfazowej o napięciu 380 V. Takie zasilanie nadaje się do kotłów o dowolnym poborze mocy, jednak nie jest tak powszechne jak 220 V: w szczególności trudności z nim mogą wystąpić w pomieszczeniach mieszkalnych. Dlatego ten wariant jest dostępny głównie w urządzeniach o dużej mocy, dla których zasilanie 220 V w zasadzie nie jest odpowiednie.

- Praca autonomiczna. Praca w trybie całkowicie autonomicznym, bez podłączania prądu. Ten rodzaj pracy występuje we wszystkich kotłach, które nie wykorzystują ogrzewania elektrycznego (patrz „Źródło energii”), z wyjątkiem paliw płynnych - wymagają one energii elektrycznej do obsługi układów zasilania paliwem.

Pobór mocy

Maksymalna moc elektryczna pobierana przez kocioł podczas pracy. W przypadku modeli nieelektrycznych (patrz „Źródło zasilania”) moc ta jest zwykle niska, jest ona potrzebna głównie dla obwodów sterujących i nie można na nią zwracać szczególnej uwagi. W przypadku kotłów elektrycznych warto zauważyć, że pobór mocy w nich jest najczęściej nieco wyższy od mocy użytecznej, ponieważ część energii jest nieuchronnie rozpraszana i nie jest wykorzystywana do ogrzewania. W związku z tym, zgodnie ze stosunkiem mocy użytecznej do zużytej, można oszacować sprawność takiego kotła.

Znamionowy pobór prądu

Siła prądu amperach pobieranego przez kocioł elektryczny (patrz „Źródło zasilania”) w czasie normalnej pracy.

Ten parametr zależy bezpośrednio od mocy. Jest on wymagany przede wszystkim dla organizacji podłączenia: okablowanie i automatyka muszą normalnie przenosić pobierany przez urządzenie prąd.

Min. t chłodziwa

Minimalna temperatura chłodziwa, jaką zapewnia kocioł w trybie grzania.

Maks. t chłodziwa

Maksymalna temperatura robocza chłodziwa w układzie kotła podczas pracy w trybie grzania.

Maks. ciśnienie w obiegu grzewczym

Maksymalne dopuszczalne ciśnienie w obiegu grzewczym kotła, przy którym kocioł pracuje i nie ma ryzyka fizycznego uszkodzenia konstrukcji. W systemie grzewczym maksymalne ciśnienie wynosi zwykle około 3 bary, w przypadku systemu zaopatrzenia w ciepłą wodę do 10 barów. Po przekroczeniu maksymalnego ciśnienia uruchamia się zabezpieczenie (zawór bezpieczeństwa) i część wody jest wypuszczana z obiegu, do momentu osiągnięcia normalnego poziomu ciśnienia.

Maks. ciśnienie w obiegu CWU

Maksymalne dopuszczalne ciśnienie w obwodzie dostarczania ciepłej wody (CWU) kotła, przy którym może on pracować przez nieograniczony czas bez awarii i uszkodzeń. Aby uzyskać szczegółowe informacje, patrz „Maks. ciśnienie w obiegu grzewczym ”.

Min. t gorącej wody

Minimalna temperatura ciepłej wody dostarczanej przez dwufunkcyjny kocioł w trybie zaopatrzenia w ciepłą wodę (CWU). Dla porównania należy zauważyć, że woda zaczyna być postrzegana jako ciepła, zaczynając od 40 °С, a w scentralizowanych systemach zaopatrzenia w ciepłą wodę temperatura ciepłej wody wynosi zwykle około 60 °С (i nie powinna przekraczać 75 °С). Jednocześnie w niektórych kotłach minimalna temperatura grzania może wynosić nawet 10 °C, a nawet 5 °C. Podobny tryb pracy służy do ochrony rur przed zamarzaniem w zimnych porach roku: cyrkulacja wody o dodatniej temperaturze zapobiega tworzeniu się lodu wewnątrz i uszkodzeniu obwodów.

Należy również pamiętać, że po podgrzaniu do danej temperatury różnica temperatur („Δt”) może być różna – w zależności od początkowej temperatury zimnej wody. A wydajność kotła w trybie CWU zależy bezpośrednio od Δt; patrz poniżej, aby uzyskać szczegółowe informacje na temat wydajności.

Maks. t gorącej wody

Maksymalna temperatura ciepłej wody dostarczanej przez kocioł dwufunkcyjny w trybie zaopatrzenia w ciepłą wodę. Dla porównania należy zauważyć, że woda zaczyna być postrzegana jako ciepła, zaczynając od 40 °С, a w scentralizowanych systemach zaopatrzenia w ciepłą wodę temperatura ciepłej wody wynosi zwykle około 60 °С (i nie powinna przekraczać 75 °С). W związku z tym, nawet w najskromniejszych modelach wskaźnik ten wynosi około 45 °С, w przeważającej większości współczesnych kotłów nie jest on niższy niż 50 °С, a w niektórych modelach może nawet przekraczać 90 °С.

Należy również pamiętać, że po podgrzaniu do danej temperatury różnica temperatur („Δt”) może być różna – w zależności od początkowej temperatury zimnej wody. A wydajność kotła w trybie CWU zależy bezpośrednio od Δt; patrz poniżej, aby uzyskać szczegółowe informacje na temat wydajności.

Wydajność (Δt=25 °C)

Wydajność kotła dwufunkcyjnego w trybie zaopatrzenia w ciepłą wodę przy nagrzaniu wody o około 25 °C powyżej temperatury początkowej.

Wydajność to maksymalna ilość gorącej wody, jaką urządzenie może wytworzyć w ciągu minuty. Zależy ona nie tylko od mocy samego podgrzewacza, lecz także od tego, ile wody należy ogrzać: im wyższa różnica temperatur (Δt - „delta te”) między wodą zimną a ogrzaną, tym więcej energii jest potrzebne do ogrzania i tym mniejsza ilość wody, jaką kocioł może obsłużyć w tym trybie. Dlatego wydajność kotłów dwufunkcyjnych koniecznie wskazywana jest dla konkretnych wariantów Δt - mianowicie 25 °C, 30 °C i / lub 50 °C. Warto wybierać według tego wskaźnika, biorąc pod uwagę początkową temperaturę wody a także jakie jest zapotrzebowanie na ciepłą wodę w miejscu instalacji kotła (ile punktów poboru, jakie wymagania temperaturowe itp.); szczegółowe zalecenia na ten temat można znaleźć w dedykowanych źródłach.

Przypominamy, że woda zaczyna być odczuwana przez człowieka jako ciepła od około 40 °C, jako gorąca - od około 50 °C, a temperatura ciepłej wody w systemach centralnego zaopatrzenia (zgodnie z oficjalnymi normami) wynosi co najmniej 60 °C. Tak więc, aby kocioł pracował w trybie Δt ~25 °C i wytwarzał co najmniej ciepłą wodę o temperaturze 40 °C, początkowa temperatura wody zimnej powinna wynosić około 15 °C (15+25=40 °C). Jest to dość wysoka wartość - na przykład w centralnym systemie zaopatrzenia w wodę zimna woda osiąga 15 °C tylko...latem, gdy rury wodne wyraźnie się nagrzewają; to samo dotyczy wody dostarczanej ze studni. Tak więc, taka wydajność jest wartością bardzo umowną, w praktyce kocioł nieczęsto pracuje przy różnicy temperatur 25 °C. Niemniej jednak dane dla Δt = 25 °C są nadal często podawane w charakterystyce - w tym w celach reklamowych, gdyż w tym trybie cyfry dotyczące wydajności są najwyższe. Dodatkowo informacja ta może być przydatna, jeśli kocioł pełni funkcję wstępnego podgrzewacza wody, a dogrzewanie do temperatury roboczej zapewnia inne urządzenie - np. kocioł elektryczny lub przepływowy podgrzewacz wody.

Wydajność (Δt ~ 30 °C)

Wydajność kotła dwufunkcyjnego w trybie zaopatrzenia w ciepłą wodę przy nagrzaniu wody o około 30 °C powyżej temperatury początkowej.

Wydajność to maksymalna ilość gorącej wody, jaką urządzenie może wytworzyć w ciągu minuty. Zależy ona nie tylko od mocy samego podgrzewacza, lecz także od tego, ile wody należy ogrzać: im wyższa różnica temperatur (Δt - „delta te”) między wodą zimną a ogrzaną, tym więcej energii jest potrzebne do ogrzania i tym mniejsza ilość wody, jaką kocioł może obsłużyć w tym trybie. Dlatego wydajność kotłów dwufunkcyjnych koniecznie wskazywana jest dla konkretnych wariantów Δt - mianowicie 25 °C, 30 °C i / lub 50 °C. Warto wybierać według tego wskaźnika, biorąc pod uwagę początkową temperaturę wody a także jakie jest zapotrzebowanie na ciepłą wodę w miejscu instalacji kotła (ile punktów poboru, jakie wymagania temperaturowe itp.); szczegółowe zalecenia na ten temat można znaleźć w dedykowanych źródłach.

Przypominamy, że woda zaczyna być odczuwana przez człowieka jako ciepła od około 40 °C, jako gorąca - od około 50 °C, a temperatura ciepłej wody w systemach centralnego zaopatrzenia (zgodnie z oficjalnymi normami) wynosi co najmniej 60 °C. Tak więc, aby kocioł pracował w trybie Δt ~30 °C i wytwarzał co najmniej ciepłą wodę o temperaturze 40 °C, początkowa temperatura wody zimnej powinna wynosić około 10 °C (10+30=40 °C). Podobna temperatura może występować w studniach w ciepłą porę roku, a także w tę porę roku zimna woda w centralnym...wodociągu często nagrzewa się do 10 °C. Jednak kotły, w tym dwufunkcyjne, włączane są głównie w chłodne dni, kiedy początkowa temperatura wody jest zauważalnie niższa. W związku z tym, jeśli kocioł jest używany jako główny podgrzewacz wody - podgrzanie do deklarowanych temperatur (patrz "Min. t CWU", "Maks. t CWU") często wymaga więcej Δt niż 30 °C, a wydajność okazuje się niższa niż wskazano w tym paragrafie. Jednak przy pracy w trybie podgrzewania wstępnego (gdy woda jest podgrzewana do pożądanej temperatury przez urządzenie dodatkowe, takie jak kocioł), wskaźnik ten bardzo niezawodnie opisuje możliwości urządzenia.

Wydajność (Δt ~50 °C)

Wydajność kotła dwufunkcyjnego w trybie zaopatrzenia w ciepłą wodę przy nagrzaniu wody o około 50 °C powyżej temperatury początkowej.

Wydajność to maksymalna ilość gorącej wody, jaką urządzenie może wytworzyć w ciągu minuty. Zależy ona nie tylko od mocy samego podgrzewacza, lecz także od tego, ile wody należy ogrzać: im wyższa różnica temperatur (Δt - „delta te”) między wodą zimną a ogrzaną, tym więcej energii jest potrzebne do ogrzania i tym mniejsza ilość wody, jaką kocioł może obsłużyć w tym trybie. Dlatego wydajność kotłów dwufunkcyjnych koniecznie wskazywana jest dla konkretnych wariantów Δt - mianowicie 25 °C, 30 °C i / lub 50 °C. Warto wybierać według tego wskaźnika, biorąc pod uwagę początkową temperaturę wody a także jakie jest zapotrzebowanie na ciepłą wodę w miejscu instalacji kotła (ile punktów poboru, jakie wymagania temperaturowe itp.); szczegółowe zalecenia na ten temat można znaleźć w dedykowanych źródłach.

Przypominamy, że woda zaczyna być odczuwana przez człowieka jako ciepła od około 40 °C, jako gorąca - od około 50 °C, a temperatura ciepłej wody w centralnym systemie zaopatrzenia (zgodnie z oficjalnymi normami) wynosi co najmniej 60 °C. Tak więc, pracując przy Δt około 50 °C, kocioł jest w stanie podgrzać do stanu „gorącego” nawet wodę o temperaturze początkowej około zera. Czyli właśnie w oparciu o tę wartość wydajności najdokładniej można ocenić możliwości urządzenia, jeśli jest ono wykorzystywane jako główne źródło ciepłej wody.

Wi-Fi

Kocioł posiada moduł Wi-Fi. Ta funkcja jest najczęściej używana do zdalnego sterowania jednostką ze smartfona, tabletu lub innego urządzenia. Specyfika takiej kontroli może być różna: w niektórych modelach trzeba zainstalować specjalną aplikację, w innych sterowanie jest dostępne za pośrednictwem strony w dowolnej przeglądarce; gadżet można podłączyć bezpośrednio lub przez Internet itp. Szczegóły korzystania z Wi-Fi w każdym przypadku należy wyjaśniać osobno. Należy zwrócić uwagę, że poprzez taki kanał komunikacyjny można nie tylko sterować urządzeniem, lecz także otrzymywać z niego powiadomienia - o trybie i parametrach pracy, aktualnym stanie, awariach i usterkach itp. Równocześnie, funkcja ta jest stosunkowo rzadka - w większości przypadków wystarcza tradycyjne sterowanie.

Czujnik temperatury zewnętrznej

Czujnik temperatury zewnętrznej pozwala na monitorowanie zewnętrznych warunków pogodowych i automatyczne dostosowywanie do nich pracy kotła - w celu zwiększenia mocy grzewczej, gdy temperatura zewnętrzna spada i obniżenia, gdy wzrasta.

Letni tryb pracy

Tryb pracy kotła przystosowany do ciepłego sezonu. W tym trybie działa on tylko w celu zapewnienia dostarczania ciepłej wody (jeśli taka funkcja jest przewidziana), ogrzewanie jest wyłączone. Jeżeli kocioł wyposażony jest w czujnik temperatury zewnętrznej, czujnik ten jest również wyłączony w trybie letnim, aby ogrzewanie nie włączało się w nocy, gdy temperatura zewnętrzna spada.

Tryb ogrzewania podłogowego

Kocioł posiada specjalny tryb do ogrzewania podłogowego.

Ciepłe podłogi różnią się od konwencjonalnych systemów grzewczych przede wszystkim niższą temperaturą chłodziwa - w przeciwnym razie podłoga mogłaby być zbyt gorąca do komfortowego użytkowania (dodatkowo wysokie temperatury są również niepożądane do pokrycia podłogi i zainstalowanych na niej mebli). Ponadto kotły z tą funkcją wyróżniają się zwiększoną mocą pompy - w celu zapewnienia efektywnej cyrkulacji chłodziwa przez rozgałęzione obwody grzewcze o dość dużej rezystancji.

Funkcja «gorący start»

Wsparcie przez kocioł funkcji «gorący start».

Ta funkcja występuje wyłącznie w modelach z dwufunkcyjnych (patrz „Typ”): przyspiesza ona nagrzewanie ciepłej wody i zapewnia stałą temperaturę wody na wylocie. W tym celu automatyka kotła w specjalny sposób monitoruje i reguluje temperaturę wody we wtórnym wymienniku ciepła kotła. Obecność „gorącego startu” wpływa na cenę urządzenia, lecz jest to kompensowane przez łatwość obsługi.

Pompa obiegowa

Obecność w kotle własnej pompy obiegowej.

Taka pompa zapewnia ruch chłodziwa wzdłuż obwodu grzewczego, dzięki czemu ciepło jest równomiernie i efektywnie rozprowadzane po grzejnikach. Takie urządzenia są również dostępne jako oddzielne urządzenia; jednak zakup kotła z pompą obiegową eliminuje konieczność zakupu dodatkowego wyposażenia i upraszcza system grzewczy. Do wad takich modeli można zaliczyć kłopoty z rozwiązywaniem problemów: jeśli poszczególna pompa ulegnie awarii, wystarczy ją wymienić, a wbudowany w kocioł moduł może wymagać skomplikowanych i kosztownych napraw, w tym czasie system grzewczy staje się niedostępny .

Zwracamy również uwagę, że teoretycznie możliwe jest zbudowanie systemu grzewczego bez pompy, opartego na obiegu naturalnym; jednak takie systemy mają szereg wad, dlatego w praktyce nadal preferowane jest stosowanie wymuszonego obiegu.

Magistrala komunikacyjna

Magistrala komunikacyjna, z którą kocioł jest kompatybilny.

Magistrala jest kanałem komunikacyjnym, za pośrednictwem którego urządzenia sterujące i sterowane mogą wymieniać dane. Obsługa takiego kanału znacznie upraszcza podłączenie termostatów i innej automatyki sterującej - wystarczy, że takie urządzenia są kompatybilne z tą samą magistralą co kocioł. Ponadto wiele rodzajów magistrali komunikacyjnych pozwala tworzyć bardzo rozbudowane systemy monitoringu i sterowania oraz łatwo integrować w nie różne urządzenia, w tym kotły grzewcze.

W nowoczesnym sprzęcie grzewczym najpopularniejsze magistrale to OpenTherm, eBus, Bus BridgeNet i EMS. Oto ich kluczowe cechy:

- OpenTherm. Dość prosty standard o skromnej funkcjonalności: pozwala tylko na bezpośrednie połączenie sterującego i sterowanego urządzenia, nie jest przeznaczony do tworzenia rozbudowanych systemów. Z drugiej strony, taka magistrala ma dość zaawansowane możliwości sterowania urządzeniami grzewczymi: w szczególności pozwala regulować temperaturę nie tylko poprzez włączanie/wyłączanie kotła, lecz także poprzez zmianę mocy palnika gazowego. Ten tryb pracy pomaga oszczędzać paliwo/energię, a także zmniejszać zużycie i wydłużać żywotność nagrzewnicy; a w wielu przypadkach do sprawnego sterowania ogrzewaniem wystarcza system dwóch urządzeń (kotła i termostat...u). Jednocześnie standard OpenTherm jest prosty i tani w realizacji, co czyni go niezwykle popularnym w nowoczesnych kotłach. Z wielu powodów stosuje się go głównie w modelach gazowych.

- e-Bus. Magistrala komunikacyjna o imponujących możliwościach praktycznych. Pozwala na zjednoczenie w jednym systemie do 25 urządzeń sterujących i 228 sterowanych, z odległością transmisji danych pomiędzy poszczególnymi elementami do 1 km. Jednocześnie eBUS jest standardem otwartym, jego wdrożenie (przynajmniej w zakresie podstawowych funkcji) jest dostępne bezpłatnie dla każdego. I choć obecnie obsługę eBUS można spotkać głównie w urządzeniach Protherm i Vaillant, to generalnie w kotłach jest to drugi, po OpenTherm, najpopularniejszy typ magistrali komunikacyjnej. Takie odstawanie wynika głównie z nieco wyższego kosztu, podczas gdy zaawansowane możliwości eBUS nie są tak często potrzebne.

- Bus BridgeNet. Autorskie opracowanie Hotpoint-Ariston, stosowane wyłącznie w kotłach tej marki. Jedną z zalet jest wysoki stopień automatyzacji: użytkownik musi tylko ustawić parametry temperatury (a dla różnych stref można wybrać własne opcje) oraz, w razie potrzeby, program na tydzień, resztę niezbędnych obliczeń i korekty zostaną przeprowadzone przez system. Jednak takie możliwości są dostępne tylko w specjalnych urządzeniach sterujących, takich jak termostaty; w kotłach, obsługa Bus BridgeNet oznacza zazwyczaj tylko kompatybilność z podobną automatyką.

- EMS. Magistrala komunikacyjna stosowana głównie w urządzeniach Bosch i Buderus. Generalnie cechuje się szeroką funkcjonalnością, wysokim stopniem automatyzacji oraz możliwością tworzenia rozbudowanych systemów sterowania. Należy jednak pamiętać, że w dzisiejszych czasach można spotkać zarówno oryginalny EMS, jak i zmodyfikowany EMS Plus, a standardy te początkowo nie są ze sobą kompatybilne (choć wsparcie dla obu z nich może być zapewnione w poszczególnych urządzeniach). Tak więc, konkretna wersja magistrali EMS powinna być określona osobno; należy zauważyć, że w sprzęcie Bosch występuje głównie wersja oryginalna, a w urządzeniach Buderus - EMS Plus (chociaż możliwe są wyjątki tam i tam).

Programator

Obecność programatora w konstrukcji kotła.

Programator nazywany jest programowalnym termostatem - urządzenie, które pozwala nie tylko utrzymać temperaturę, lecz także zaprogramować pracę kotła na określony czas. Najprostsze programatory obejmują cały dzień, bardziej zaawansowane pozwalają ustawić tryb pracy na poszczególne dni. W każdym razie funkcja ta zapewnia dodatkową wygodę i eliminuje konieczność ciągłej ręcznej regulacji pracy kotła. Z drugiej strony obecność programatora wpływa na koszt.

Sprawność

Sprawność kotła jest głównym wskaźnikiem charakteryzującym sprawność jego pracy.

W przypadku modeli elektrycznych (patrz „Źródło energii”) wskaźnik ten jest obliczany jako stosunek mocy użytecznej do zużytej; w takich modelach wskaźniki 98 - 99% nie są rzadkością. W przypadku kotłów na paliwo stałe, sprawność to stosunek ilości ciepła bezpośrednio przekazywanego do nośnika ciepła do całkowitej ilości ciepła uwalnianego podczas spalania. W takich urządzeniach sprawność jest niższa niż w urządzeniach elektrycznych; dla nich wskaźnik powyżej 90% jest uważany za dobry. Wyjątkiem są kotły kondensacyjne (patrz odpowiedni paragraf), w których sprawność może być nawet wyższa niż 100%. Nie dochodzi tutaj do naruszenia praw fizyki, jest to rodzaj sztuczki reklamowej: przy obliczaniu wydajności stosuje się niewłaściwą metodę, która nie uwzględnia energii zużytej na tworzenie pary wodnej. Niemniej jednak formalnie wszystko jest poprawne: kocioł oddaje do nośnika ciepła więcej energii cieplnej niż jest uwalniane podczas spalania paliwa, ponieważ energia kondensacji jest dodawana do energii spalania.

Komora spalania

Rodzaj komory spalania zastosowanej w kotle.

- Otwarta(kominowa). Komory spalania tego typu pobierają powietrze z pomieszczenia, w którym znajduje się kocioł, a produkty spalania są w naturalny sposób usuwane kominem. Kotły o tej konstrukcji są proste i niedrogie, lecz mają określone wymagania instalacyjne: pomieszczenie musi mieć dobrą wentylację, a wysokość komina musi wynosić co najmniej 4 m, aby zapewnić wystarczający ciąg.

- Zamknięta(z turbodoładowaniem). Zamknięte komory spalania są odizolowane od pomieszczenia, w którym zainstalowany jest kocioł: powietrze do spalania pobierane jest z ulicy, a produkty spalania usuwane są również na ulicę. W tym celu zwykle stosuje się komin o konstrukcji współosiowej - w postaci dwóch rur włożonych jedna w drugą: produkty spalania są usuwane przez rurę wewnętrzną , a rura zewnętrzna odpowiada za dopływ powietrza. Komory spalania z turbodoładowaniem są bardziej skomplikowane i droższe niż te otwarte, a maksymalna długość komina jest ograniczona. Z drugiej strony taki kocioł nie spala powietrza w pomieszczeniu i można go zamontować w dowolnym miejscu, niezależnie od wydajności wentylacji.

- Brak. Kotły elektryczne nie posiadają komór spalania (patrz „Źródło energii”).

Średnica komina

Średnica rury, przez którą produkty spalania są usuwane z komory spalania.

W kotłach z zamkniętą komorą spalania często używany jest tzw. komin koaksjalny, składający się z dwóch rur w wkładanych jedna w drugą. W tym przypadku produkty spalania są usuwane z komory spalania przez rurę wewnętrzną, a powietrze jest dostarczane przez szczelinę między rurą wewnętrzną i zewnętrzną. W przypadku takich kominów średnica jest zwykle wskazywana w postaci dwóch liczb - odpowiednio średnicy wewnętrznej i zewnętrznej rury. Najpopularniejsze wartości to: 60/100 , 80/80 i 80/125 . Zaś komin klasyczny (nie współosiowy) może być 100 , 110 < / a>, 125 , 130 , 140 , 150 , 160 , 180 i 200 mm .

Nominalne ciśnienie wlotowe gazu

Optymalne ciśnienie gazu dostarczanego do wlotu instalacji kotłowej. Najczęściej wskazywane jest dla gazu ziemnego i wynosi około 15-20 mbar. Ten parametr musi odpowiadać parametrom systemu zasilania gazem. Jednak ciśnienie w ostatnim może być wyższe, co może wymagać zainstalowania specjalnego reduktora gazu - problem ten rozwiązuje się przy instalacji kotła, co może wykonać tylko wykwalifikowany technik gazowy.

Maks. zużycie gazu

Maksymalne zużycie gazu w kotle z odpowiednim źródłem energii (patrz wyżej). Osiąga się, gdy nagrzewnica gazowa działa z pełną mocą; przy zmniejszonej mocy zużycie będzie odpowiednio niższe.

Należy pamiętać, że kotły o tej samej mocy mogą różnić się zużyciem gazu ze względu na różnicę w wydajności; bardziej ekonomiczne modele zwykle kosztują więcej, lecz różnica w cenie opłaci się przez oszczędzanie na gazie.

Pojemność zbiornika wyrównawczego

Pojemność zbiornika wyrównawczego dostarczanego z kotłem.

Zbiornik wyrównawczy jest przeznaczony do odprowadzania nadmiaru wody z systemu grzewczego, gdy całkowita objętość cieczy wzrasta w wyniku ogrzewania. Składa się on z dwóch części połączonych elastyczną membraną: w jednej, hermetycznie zamkniętej, znajduje się powietrze pod ciśnieniem, do drugiej dostaje się "zbędna" woda, ściskając membranę. Pozwala to uniknąć katastrofalnego wzrostu ciśnienia w obiegu grzewczym. Optymalna pojemność zbiornika wyrównawczego zależy od szeregu parametrów systemu, przede wszystkim objętości i składu chłodziwa; szczegółowe zalecenia dotyczące obliczeń można znaleźć w specjalnych źródłach.

Ciśnienie w zbiorniku wyrównawczym

Ciśnienie gazu w hermetycznie zamkniętej części zbiornika wyrównawczego (więcej szczegółów na temat konstrukcji, patrz "Pojemność zbiornika wyrównawczego"). Wymagane ciśnienie w zbiorniku wyrównawczym musi być o około 0,3 bar wyższe niż początkowe ciśnienie w układzie. Z kolei ciśnienie początkowe zależy bezpośrednio od całkowitej wysokości systemu grzewczego, a raczej od różnicy między wysokością najwyższych i najniższych punktów systemu grzewczego. Można to wywnioskować z przybliżonego wzoru P = h/10, gdzie P jest ciśnieniem początkowym w barach, h jest różnicą między wysokościami najwyższego i najniższego punktu układu w metrach. Jeśli więc różnica wysokości wynosi 2 m, ciśnienie początkowe w układzie wynosi 0,2 bar, a ciśnienie w zbiorniku wyrównawczym musi wynosić co najmniej 0,5 bar.

Wydajność czynnika grzewczego

Ilość czynnika grzewczego przechodzącego przez wymiennik ciepła kotła za jednostkę czasu. Za optymalną uważa się wydajność, przy której trzy pełne objętości całego systemu grzewczego przechodzą przez wymiennik ciepła w ciągu godziny.

Wymiennik ciepła

Materiał pierwotnego wymiennika ciepła, w którym energia cieplna z gorących produktów spalania jest przekazywana do nośnika ciepła. Sprawność kotła, szybkość ogrzewania i żywotność urządzenia zależą bezpośrednio od materiału wymiennika ciepła.

- Miedziany. Miedź to materiał o najlepszych właściwościach wymiany ciepła i wysokiej odporności na korozję. Szybko się nagrzewa, co oszczędza energię w czasie pracy kotła grzewczego, ma niski współczynnik chropowatości i długą żywotność. Jedyną wadą tego metalu jest jego wysoki koszt. Miedziane wymienniki ciepła są instalowane w sprzęcie klasy średniej i premium.

- Aluminiowy. Aluminium jako materiał do produkcji wymiennika ciepła charakteryzuje się doskonałą przewodnością cieplną, długą żywotnością, ponadto jest tańszy od miedzi. Aby obniżyć koszty produkcji w miedzianych wymiennikach ciepła, producenci starają się zmniejszyć grubość ścianki. Nie dotyczy to aluminium.

- Żeliwne. Kotły z żeliwnym wymiennikiem ciepła nagrzewają się długo i powoli stygną, zachowując ciepło przez długi czas po zatrzymaniu ogrzewania. Ponadto żeliwo wyróżnia się wysoką pojemnością cieplną i niską podatnością na korozję. Żywotność jednostki żeliwnej może wynosić 30 lub 50 lat. Odwrotną stroną medalu są ogromne wskaźniki masy i gabarytów urządzeń grzewczych, dlatego kotły z żeliwnym wymien...nikiem ciepła produkowane są głównie w układzie podłogowym. Ponadto żeliwo nie toleruje nagłych zmian temperatury – może to powodować pęknięcia.

- Stalowy. Najbardziej rozpowszechnione są stalowe wymienniki ciepła w kotłach grzewczych. Stal cechuje się wysoką ciągliwością i wytrzymałością pod wpływem wysokich temperatur, jest tania, łatwa w obróbce na etapach produkcji. Jednak stalowe wymienniki ciepła są podatne na korozję. W efekcie nie są tak trwałe.

- Ze stali nierdzewnej. Wymienniki ciepła wykonane ze stali nierdzewnej to „rzadkie ptaki” w kotłach grzewczych, co tłumaczy się wysokimi kosztami użytkowania tego materiału. Lecz łączą one w sobie zalety żeliwa i stali. Stal nierdzewna wykazuje wysoką odporność na korozję, szok termiczny, niską bezwładność i długą żywotność.

Dopływ wody do systemu

Średnica króćca do podłączenia rury, przez którą doprowadzana jest zimna woda do kotła w celu ogrzewania i wykorzystania w systemie zaopatrzenia w ciepłą wodę.

Średnice są tradycyjnie podawane w calach. W niektórych przypadkach dozwolone jest podłączenie rury o innej średnicy za pomocą adaptera, lecz optymalnym wariantem jest zgodność z rozmiarem. Występują następujące warianty podłączenia 1/2", 3/4", 1" oraz 1 1/2".

Dopływ gorącej wody

Średnica króćca do podłączenia rury, przez którą wychodzi ciepła woda z kotła do systemu CWU.

Średnice są tradycyjnie podawane w calach. W niektórych przypadkach dozwolone jest podłączenie rury o innej średnicy przez adapter, lecz optymalnym wariantem jest zgodność z rozmiarem.

Dopływ gazu

Średnica króćca do podłączenia rury doprowadzającej gaz w kotle z odpowiednim rodzajem zasilania (patrz „Źródło energii”).

Średnice są tradycyjnie podawane w calach. W niektórych przypadkach dozwolone jest podłączenie rury o innej średnicy przez adapter, lecz optymalnym wariantem jest zgodność z rozmiarem. Najpopularniejsze warianty to: 1/2 " i 3/4" .

Wejście do systemu ogrzewania

Średnica króćca do podłączenia rury, przez którą podgrzany czynnik grzewczy dostaje się z kotła do systemu grzewczego.

Średnice są tradycyjnie podawane w calach. W niektórych przypadkach dozwolone jest podłączenie rury o innej średnicy za pomocą adaptera, lecz optymalnym wariantem jest zgodność z rozmiarem. Wśród których wyróżniają się modele 3/4 ", 1" , 1 1/4 " i 1 1/ 2" .

Powrót z systemu grzewczego

Średnica króćca do podłączenia rury, przez którą schłodzony czynnik grzewczy powraca z systemu grzewczego do kotła.

Średnice są tradycyjnie podawane w calach. W niektórych przypadkach dozwolone jest podłączenie rury o innej średnicy przez adapter, lecz najlepszym wariantem jest zgodność z rozmiarem.

Systemy ochrony

- Spadek ciśnienia gazu. Ten system ochrony zapewnia wyłączenie kotła w przypadku krytycznego spadku ciśnienia gazu, które jest niewystarczające do normalnej pracy palnika. W przypadku takiego spadku zawór doprowadzający gaz do palnika zostaje zamknięty i zablokowany. Po przywróceniu ciśnienia gazu również pozostaje on zamknięty, należy go ręczenie otworzyć i ponownie uruchomić dopływ gazu.

- Przegrzanie wody. Czujnik temperatury, który automatycznie wyłącza kocioł, gdy temperatura płynu chłodzącego w układzie zostanie przekroczona.

- Gaszenie płomienia. Zabezpieczenie przeciwpożarowe opiera się na czujniku, który monitoruje spalanie gazu i automatycznie przestaje go dostarczać w przypadku zgaśnięcia palnika. Zapobiega to napełnieniu pomieszczenia gazem i ewentualnymi tragicznymi konsekwencjami tego faktu.

- Brak ciągu. W kotłach z otwartą komorą spalania, aby utrzymać normalne warunki w pomieszczeniu, w którym taki kocioł jest zainstalowany, konieczne jest ciągłe usuwanie produktów spalania do atmosfery. Brak normalnego ciągu w kominie może prowadzić do gromadzenia się produktów spalania w pomieszczeniu. System przeciwciągowy zapobiega temu, automatycznie wyłączając kocioł, gdy wykryje, że spaliny wydostają się na zewnątrz komina.

- Brak Zanik prądu. Większość nowoc...zesnych kotłów ma elektroniczny system sterowania; ponadto wiele elementów konstrukcyjnych (pompy, zawory, wentylatory itp.) jest również zasilanych energią elektryczną. Zatem przerwa w zasilaniu podczas pracy kotła nieuchronnie doprowadzi do nienormalnego trybu pracy, który jest obarczony awariami, a nawet wypadkami. Aby zapobiec takim przypadkom, zainstalowany jest system ochrony przed zanikiem zasilania, który całkowicie zatrzymuje pracę kotła w przypadku zaniku zasilania. Po przywróceniu zasilania elektrycznego kocioł zwykle wymaga ręcznego ponownego uruchomienia.

- Naruszenie obiegu wody. Ten system ochrony monitoruje normalny ruch czynnika grzewczego wzdłuż obwodu grzewczego. Zakłócenie cyrkulacji może doprowadzić do przegrzania poszczególnych elementów kotła i jego uszkodzenia. Aby tego uniknąć, w przypadku zakłócenia cyrkulacji system wyłącza pompę i odcina dopływ gazu do palnika.

- Zamarznięcie cieczy w obwodzie. Układ kontrolujący temperaturę w obiegu grzewczym. Zamarznięcie cieczy w obwodzie zakłóca normalną pracę ogrzewania, co w najlepszym przypadku może wymagać podgrzania rur, a w najgorszym doprowadzić do uszkodzenia instalacji (pęknięcia). Aby temu zapobiec, gdy temperatura płynu chłodzącego spadnie poniżej 5 °C, następuje zapłon palnika, załącza się pompa cyrkulacyjna i obwód nagrzewa się aż do osiągnięcia temperatury około 35 °C - w ten sposób zapobiega się tworzeniu lodu w rurach.

Szklany panel

Panel ten zwykle zasłania przód urządzenia. Jego rola jest głównie dekoracyjna: szkło nie wpływa na funkcjonalność, lecz nadaje kotłowi estetyczny wygląd. Warto również zauważyć, że szkło jest łatwiejsze do czyszczenia z brudu niż metal malowany. Należy jednak pamiętać, że obecność szklanego panelu znacząco wpływa na koszt. Dlatego sensowne jest poszukiwanie kotła z tą cechą szczególną, jeśli planuje się go zainstalować w widocznym miejscu, a stylowy wygląd urządzenia jest nie mniej ważny niż charakterystyka robocza.

Wielkość paleniska

Wielkość paleniska charakteryzują dwa parametry:

1. Wymiary, dzięki którym możliwe jest określenie odpowiedniej wielkości drewna opałowego do wykorzystania z kotłem;

2. Pojemność, która charakteryzuje ilość paliwa wykorzystywanego w palenisku.
Filtry według parametrów
Cena
oddo zł
Marki
Konstrukcja
Instalacja
Rodzaj
Moc użyteczna
Powierzchnia grzewcza
Funkcje i możliwości
Magistrala komunikacyjna
Komora spalania (na gaz)
Materiał wymiennika ciepła
Zasilanie (dla elektro)
Filtry zaawansowane
Katalog kotłów grzewczych 2022 - nowości, hity sprzedaży, kupić kotły grzewcze.