Porównanie HTC Vive Pro KIT vs Lenovo Explorer

Rozdzielczość wyświetlaczy wbudowanych w okulary z takim wyposażeniem, czyli modele do PC/konsoli, jak również urządzenia samodzielne (patrz „Przeznaczenie”).

Im wyższa rozdzielczość, tym bardziej wygładzony i szczegółowy obraz dają okulary, przy pozostałych warunkach równych. Dzięki rozwojowi technologii w naszych czasach modele z ekranami Full HD (1920x1080) i jeszcze wyższymi rozdzielczościami nie są rzadkością. Parametr ten jednak znacząco wpływa na koszt okularów. Ponadto warto pamiętać, że do pełnej pracy z wyświetlaczami o wysokiej rozdzielczości potrzebna jest mocna karta graficzna, która potrafi odtworzyć odpowiednią zawartość. W przypadku okularów do PC i konsoli stawia to odpowiednie wymagania do urządzeń zewnętrznych, a w modelach autonomicznych trzeba stosować zaawansowane zintegrowane karty graficzne (co dodatkowo wpływa na koszt).

Obecność w okularach czujnika reagującego na zbliżanie się do twarzy użytkownika.

Podobny czujnik służy do automatycznego przełączania między trybem pracy a trybem czuwania: na przykład, gdy użytkownik zdejmuje okulary, czujnik wyłącza wbudowane ekrany (lub telefon, jeśli jest podłączony do okularów za pomocą złącza), oszczędzając energię baterii i zasoby sprzętu, a po założeniu włącza okulary dla pełnej funkcjonalności.

Obecność w okularach złącza typu USB-C. Jest to stosunkowo nowy typ portu USB, mający miniaturowe rozmiary (nieco większy niż microUSB) i wygodną dwustronną konstrukcję, pozwalającą na podłączenie wtyczki dowolną stroną. Może występować w okularach o różnym przeznaczeniu i w związku z tym przewidywać różne sposoby zastosowania. W modelach do PC/konsol złącze to jest używane analogicznie do tradycyjnego USB-A — przy podstawowym podłączeniu, równolegle z interfejsem wideo HDMI lub DisplayPort. W samodzielnych urządzeniach z kolei, USB-C jest przeznaczony głównie do ładowania baterii i podłączenia do komputera w celu bezpośredniej wymiany plików, zarządzania ustawieniami, aktualizacji oprogramowania itp.

Warto również zaznaczyć, że w tym punkcie może być określona wersja USB, do której odpowiada złącze USB-C. W dzisiejszych czasach aktualne są dwie wersje — 5Gbps i 10Gbps; dla okularów VR różnica między nimi na ogół nie jest kluczowa.

Okulary posiadają wejście DisplayPort; tutaj może się również wskazywać wersja tego interfejsu.

DisplayPort to obecnie jeden z najpopularniejszych cyfrowych interfejsów wideo o wysokiej rozdzielczości (możliwa jest jednak również transmisja dźwięku). Jest to szczególnie powszechne w urządzeniach komputerowych i jest w rzeczywistości standardem w komputerach stacjonarnych i laptopach Apple. W ten typ wejścia są wyposażone tylko okulary do komputerów i dekoderów (patrz „Przeznaczenie”) — służy do odbierania sygnału wideo (i sygnału audio, jeśli to konieczne) z urządzenia zewnętrznego. Jeśli chodzi o wersje DisplayPort, opcje tutaj mogą wyglądać następująco:

— v.1.2. Najwcześniejsza (2010 r.) współczesna, ale jednocześnie bardziej niż funkcjonalna wersja. W pełni obsługuje wideo w jakości do 5K (30 kl./s), a z pewnymi ograniczeniami — do 8K.
— v.1.3. Aktualizacja wydana w 2014 roku. Zaprezentowała możliwość pełnoprawnej pracy z rozdzielczościami 8K przy 30 kl./s, a przy 4K i 5K — odpowiednio przy 120 i 60 kl./s.
— v.1.4. Aktualizacja z 2016 roku, w której przepustowość została dodatkowo zwiększona – do obsługi wideo 5K przy 240 kl./s i 8K – przy 120 kl./s. Ponadto istnieje kompatybilność z technologią HDR 10, która poprawia odwzorowanie barw i ogólną jakość obrazu.

Obecność w okularach modułu Bluetooth; również tutaj może się wskazywać wersja Bluetooth, której odpowiada ten moduł.

Bluetooth to technologia stworzona do bezpośredniego bezprzewodowego połączenia między różnymi urządzeniami. Ta technologia znajduje się we wszystkich typach okularów VR (patrz „Przeznaczenie”), chociaż większość modeli z jej obsługą to urządzenia samodzielne. W każdym razie najpopularniejszym sposobem wykorzystania Bluetooth w okularach do wirtualnej rzeczywistości jest nadawanie dźwięku przez kanał bezprzewodowy. Co więcej, format takiej transmisji może być różny, w zależności od specyfiki samych okularów. Tak więc urządzenia samodzielne przesyłają odtwarzany dźwięk do słuchawek zewnętrznych. W modelach do PC i smartfonów mogą się zapewniać wbudowane słuchawki, a tutaj dźwięk jest przesyłany przez Bluetooth do okularów z urządzenia zewnętrznego; w przeciwnym kierunku można przesyłać dźwięk z wbudowanego mikrofonu.

Ponadto możliwe są inne sposoby wykorzystania Bluetooth, na przykład bezpośrednia wymiana plików z innym urządzeniem lub podłączenie kontrolerów do gier. Takie możliwości znajdują się wyłącznie w samodzielnych okularach, konkretną funkcjonalność dla każdego modelu należy wyjaśniać osobno.

Jeśli chodzi o wersje, najstarszą używaną na dzień dzisiejszy w okularach VR jest Bluetooth 3.0, najnowszą jest Bluetooth 5.0. Jednocześnie różnice między różnymi wersjami takich urządzeń nie są f...undamentalne, informacje te są podawane głównie w celach referencyjnych.

Obecność mikrofonu w konstrukcji okularów VR.

Tę funkcję posiadają głównie modele do PC/konsoli (patrz "Przeznaczenie"). Wbudowany mikrofon służy przeważnie do komunikacji głosowej w grach online. Jednocześnie jest to często wygodniejsze niż mikrofon stacjonarny lub mikrofon wbudowany w zestaw słuchawkowy: okulary mogą przeszkadzać w wygodnym noszeniu zestawu słuchawkowego, a urządzenia stacjonarnego nie da się używać, ponieważ przynajmniej głowa użytkownika (lub nawet całe ciało) stale się porusza w grach VR i nie można stale pozostać w optymalnej odległości od mikrofonu.

Dla większej wygody własny mikrofon może być chowany lub odłączany.

Obecność własnych słuchawek w konstrukcji lub w dostarczonym zestawie okularów wirtualnej rzeczywistości.

Całkowite „zanurzenie” w wirtualnym świecie wymaga nie tylko obrazu na ekranie, ale także odpowiedniej ścieżki dźwiękowej, dla której najlepszą opcją są słuchawki. Jednak okulary zajmują dużo miejsca na głowie i nie wszystkie słuchawki można z nimi wygodnie łączyć (jest to szczególnie zauważalne w przypadku dużych słuchawek nausznych). Ponadto słuchawki przewodowe mogą powodować problemy z długością i/lub położeniem kabla audio. W związku z tym w niektórych modelach zapewnia się funkcja ta. Modele te mogą być używane w dowolnym celu (patrz wyżej); większość z nich to okulary do PC/konsoli, jednak słuchawki są również popularne w samodzielnych urządzeniach. Należy również pamiętać, że niektóre okulary używają głośników montowanych na uszach; takie głośniki są również w tym przypadku nazywane słuchawkami.

Alternatywą dla dołączonych w zestawie słuchawek jest wyjście słuchawkowe; są jednak modele z obiema funkcjami na raz – w nich rolę słuchawek pełnią albo składane/zdejmowane muszle, albo najprostsze wspomniane wyżej głośniki.

Obecność czujników zewnętrznych w dostarczanym zestawie okularów.

Takie czujniki są specjalnie umieszczane (najczęściej w rogach) w pomieszczeniu, w którym mają być używane okulary. Pozwalają zamienić ten pokój (w całości lub w jego części) w obszar gry — przestrzeń, w której gracz może fizycznie poruszać się podczas gry. Daje to dodatkowe możliwości, a jednocześnie zapewnia bezpieczeństwo: urządzenie ostrzega gracza o zbliżeniu się do granic bezpiecznego obszaru gry (w świecie rzeczywistym), zapobiegając kolizjom i innym podobnym problemom.

Obecność w okularach specjalnej kamery zewnętrznej; często kilka takich kamer jest instalowanych jednocześnie, aby zapewnić pełniejsze pokrycie otaczającej przestrzeni.

Główną funkcją kamery jest śledzenie ruchu kontrolerów gier, które użytkownik trzyma w rękach. Dzięki temu możliwe jest wykonywanie różnych akcji w grze za pomocą odpowiednich ruchów ręki — na przykład uderzenie lub strzelanie z łuku. Ponadto kamera może służyć do „postrzegania” otoczenia – np. do zbudowania „bezpiecznej strefy” w wirtualnej przestrzeni na podstawie danych o wielkości pomieszczenia, tak aby użytkownik mógł widzieć bezpośrednio w grze jak daleko może się poruszać bez kolizji.