Porównanie DJI Goggles vs VR Shinecon

— Gogle VR. Hełmy lub zestawy słuchawkowe, które wyświetlają obraz bezpośrednio przed oczami i blokują rzeczywisty świat, tworząc wrażenie, że znajdujesz się wewnątrz wirtualnej przestrzeni. Przez gogle VR widzisz nie pokój wokół, ale cyfrowy świat: gry, symulatory, wirtualne kino. W przeciwieństwie do okularów AR, gogle VR całkowicie zasłaniają rzeczywisty widok i tworzą efekt obecności „wewnątrz” sceny, dlatego ważne są wygodne dopasowanie, dobra rozdzielczość i częstotliwość odświeżania, aby zmniejszyć mdłości i zmęczenie oczu. Takie urządzenia są używane przez graczy, miłośników symulatorów samochodowych, lotniczych, a także w szkoleniach i prezentacjach 3D techniki czy nieruchomości.

— Okulary AR. Inteligentne okulary, które nakładają cyfrowe informacje na rzeczywisty świat: w polu widzenia pojawiają się wskazówki, strzałki nawigacyjne, powiadomienia, modele 3D. W przeciwieństwie do gogli VR, okulary AR nie zasłaniają całkowicie otoczenia, a uzupełniają je, dlatego są wygodne w codziennym życiu, logistyce, serwisie i szkoleniach. Przez okulary AR mistrz może widzieć wskazówki dotyczące naprawy sprzętu, a użytkownik — schemat trasy w centrum handlowym lub tłumaczenie napisu. Ważne są lekka konstrukcja, dobra jasność obrazu i precyzyjne śledzenie położenia w przestrzeni.

— Okulary MR. Urządzenia rzeczywistości mieszanej, które łączą elementy VR i A...R i pozwalają wirtualnym obiektom „żyć” w rzeczywistej przestrzeni, uwzględniając podłogę, ściany, meble. W okularach MR model 3D może stać na prawdziwym stole, a użytkownik obchodzi go, patrzy pod różnymi kątami i wchodzi w interakcje za pomocą gestów lub kontrolerów. W przeciwieństwie do prostych okularów AR, okulary MR wykorzystują bardziej zaawansowane czujniki i kamery do skanowania pomieszczenia, dlatego są odpowiednie do inżynierii, projektowania wnętrz, medycyny, szkoleń personelu. To już nie tylko „wskazówka na szkle”, ale pełnoformatowa praca z cyfrowymi obiektami w realnym pokoju.

— Okulary FPV. Specjalistyczne okulary do lotów z perspektywy pierwszej osoby, które wyświetlają obraz z kamery drona lub innego urządzenia zdalnie sterowanego w czasie rzeczywistym. W przeciwieństwie do gogli VR, okulary FPV są prawie zawsze „dostosowane” do jednego zadania — zapewnienia pilotowi jak najbardziej bezpośredniego obrazu o minimalnym opóźnieniu, aby dokładnie sterować dronem, szczególnie w wyścigach lub freestyle'u. Ważne są tutaj niski czas opóźnienia sygnału, wygodne dopasowanie, kompatybilność z nadajnikiem i obsługa odpowiedniego formatu wideo.

— Okulary 3D Video. Kompaktowe okulary lub mini-hełmy, które tworzą efekt trójwymiarowego obrazu i dużego ekranu przed oczami, ale bez typowej funkcjonalności „gamingowej” VR. Mogą być podłączane do laptopa, odtwarzacza multimedialnego, konsoli i wyświetlać filmy, seriale, treści 3D lub zwykłe wideo, czyniąc oglądanie bardziej prywatnym. W przeciwieństwie do okularów FPV, które pokazują żywy obraz z drona, okulary 3D Video są optymalizowane właśnie pod kątem treści multimedialnych: ważna jest jakość matrycy, kontrast, komfort podczas długiego noszenia. Wybierają je kinomaniacy, często podróżujący użytkownicy i ci, którzy nie chcą zajmować miejsca na duży telewizor.

Źródło sygnału w okularach VR pokazuje, skąd dokładnie pochodzi obraz i kto realizuje główne zadanie przetwarzania grafiki. W jednym przypadku obraz tworzy wydajny komputer PC lub konsola, w innym — telefon komórkowy, a dla okularów FPV sygnał jest przesyłany bezpośrednio z drona przez radiowy kanał. Osobno warto omówić autonomiczne urządzenia, które nie wymagają podłączania zewnętrznych gadżetów. Od wybranego źródła sygnału zależą jakość obrazu, opóźnienie, zestaw dostępnych gier i aplikacji oraz sposób podłączenia okularów VR — kablem, poprzez Wi-Fi, Bluetooth lub przez specjalizowany nadajnik.

— Autonomiczne urządzenie. Okulary VR, w których sam hełm jest źródłem sygnału: wewnątrz znajduje się procesor mobilny, układ graficzny, pamięć i własny system operacyjny, więc obraz powstaje bezpośrednio w zestawie słuchawkowym, a nie na komputerze czy telefonie. Użytkownik zakłada hełm, łączy się z Wi-Fi, uruchamia gry i aplikacje z wbudowanego sklepu — bez przewodów, bez PC i bez konieczności posiadania smartfona pod ręką. Pod względem wydajności takie rozwiązania są bliżej dobrego smartfona z Androidem i ustępują kombinacji z komputerem z Windows, jednak zdecydowanie są wygodniejsze od mobilnych hełmów, w których wszystko zależy od telefonu: nie trzeba wkładać urządzenia do obudowy, monitorować nagrzewania i ładowania dwóch urządzeń jednocześnie. Autonomiczne okulary VR są szczególnie przydatne do codziennych gier, fitnessu i edukacji..., gdy ważniejsza jest swoboda ruchu i prostota uruchamiania, a nie maksymalne ustawienia graficzne.

— Android. Okulary VR bazują na mobilnej platformie Google i działają w parze ze smartfonem lub samodzielnie jako autonomiczne urządzenie na Androidzie. W pierwszym przypadku telefon jest wkładany do korpusu hełmu lub łączy się z nim bezprzewodowo, tworząc obraz i przesyłając go na ekrany w okularach, w drugim — sam hełm zawiera wbudowany chipset, pamięć i sklep z aplikacjami, a telefon jest używany tylko do konfiguracji i streamingu. Takie źródło sygnału umożliwia mobilność VR: wystarczy smartfon i zestaw słuchawkowy, by uruchamiać proste gry, filmy 360 i aplikacje edukacyjne bez potrzeby posiadania wydajnego PC, choć pod względem grafiki takie rozwiązania są gorsze od pełnoprawnych systemów PC i konsol.

— iOS (iPhone). Podobny w idei do Androida, ale zintegrowany z ekosystemem Apple i iPhone. Okulary VR w tym przypadku otrzymują obraz albo z samego telefonu zamontowanego w korpusie hełmu, albo przez specjalny tryb streamingu/odbicia z iPhone przez Wi-Fi lub kabel Lightning/USB-C. Obsługa iOS oznacza, że użytkownik może korzystać z dużej liczby aplikacji, filmów 360 i treści edukacyjnych z App Store, przy czym system zazwyczaj jest prostszy i bardziej niezawodny w konfiguracji, ale wybór "prawdziwych" gier VR jest mniejszy niż w świecie Androida lub Windows.

— Windows. Okulary VR działają w parze z komputerem PC działającym na systemie Windows, który w pełni odpowiada za wyprowadzanie grafiki 3D. Zazwyczaj zestaw podłączamy przez USB-C / DisplayPort lub przez Wi-Fi w trybie streamingu, a sam hełm pełni rolę "wyświetlacza z czujnikami". Takie źródło sygnału oferuje najbardziej zaawansowane gry VR: obsługiwane są duże platformy gamingowe, symulatory, mody, a jakość i stabilność zależą od karty graficznej i procesora komputera.

— MacOS. Okulary VR mogą otrzymywać obraz z komputerów Apple — iMac, MacBook i innych modeli z macOS. Tutaj VR jest częściej używany nie do hardcorowych gier, ale do prezentacji, projektowania, oglądania 3D i profesjonalnych aplikacji, dlatego ważniejsza jest stabilna integracja i poprawne działanie sterowników, niż maksymalna wydajność. Podłączenie jest zazwyczaj realizowane przez USB-C / Thunderbolt i specjalizowane oprogramowanie, a wybór natywnej zawartości VR dla MacOS jest zdecydowanie skromniejszy niż dla Windows.

— PlayStation. Okulary VR są przeznaczone do współpracy z konsolami PS4 lub PS5, które renderują całą grafikę. Tutaj używane jest firmowe połączenie przez HDMI/USB i własne protokoły Sony, a sam hełm jest zoptymalizowany pod kątem właśnie konsolowego ekosystemu. Taka opcja oferuje przewidywalne doświadczenie: gry z działu PS VR są starannie dostosowane do konkretnego modelu okularów, opóźnienia są minimalne, a użytkownik nie musi martwić się o sterowniki czy konfigurację sprzętu.

— Xbox. Źródło sygnału xBox oznacza kompatybilność z konsolą w trybie wyświetlania obrazu lub przez pośredni komputer PC. W klasycznym rozumieniu pełnoprawnego wsparcia VR w Xbox nie ma, dlatego zestaw słuchawkowy jest częściej używany jako zewnętrzny wyświetlacz, a nie jako kompleksowe rozwiązanie VR z trackerem ruchów w przestrzeni gier. Jeśli producent jednak zapisze Xbox jako źródło sygnału, warto dokładnie przeanalizować opis: najczęściej chodzi tu o specyficzne scenariusze jak „kino” czy wyświetlanie strumieniowe, a nie pełnoprawne projekty VR.

— Dron. Osobna klasa okularów VR, w której obraz pochodzi bezpośrednio z kamery drona w trybie rzeczywistym przez radiowy kanał. W takich okularach zamontowany jest odbiornik działający na konkretnych częstotliwościach i protokołach, więc kompatybilność jest zazwyczaj ściśle związana z określonym systemem: zestaw rozumie tylko te nadajniki wideo i moduły, do których została początkowo przystosowana. Głównym zadaniem jest tutaj zapewnienie minimalnego opóźnienia, aby pilot mógł bezpiecznie i precyzyjnie sterować dronem "z perspektywy pierwszej osoby", a nie uruchamiać zwykłe gry, i przy wyborze warto z wyprzedzeniem sprawdzić, czy okulary będą działały prawidłowo jedynie z waszym zestawem FPV lub czy będzie wymagana wymiana kamery/nadajnika na wskazany standard.

Największa przekątna smartfona, z którym są kompatybilne odpowiednie okulary (patrz „Przeznaczenie”). Zwróć uwagę, że parametr ten może się określać zarówno dla modeli uniwersalnych, które nie mają specjalizacji dla określonych telefonów komórkowych, jak i dla gadżetów do określonych urządzeń (aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Kompatybilne modele telefonów”). Maksymalna przekątna jest związana zarówno z cechami optyki, jak i fizycznymi wymiarami „siedziska” na telefon komórkowy - zbyt duży gadżet po prostu się tam nie zmieści.

Zwróć uwagę, że nawet najmniejsze okulary do smartfonów działają całkiem poprawnie z urządzeniami o przekątnej 5 – 5,5". Warto więc zwrócić uwagę na parametr ten, jeśli Twoje urządzenie ma większy rozmiar ekranu. W dzisiejszych czasach można znaleźć okulary do gadżetów o przekątnej 5,6 – 6", a nawet 6" lub więcej.

Rozdzielczość wyświetlaczy wbudowanych w okulary z takim wyposażeniem, czyli modele do PC/konsoli, jak również urządzenia samodzielne (patrz „Przeznaczenie”).

Im wyższa rozdzielczość, tym bardziej wygładzony i szczegółowy obraz dają okulary, przy pozostałych warunkach równych. Dzięki rozwojowi technologii w naszych czasach modele z ekranami Full HD (1920x1080) i jeszcze wyższymi rozdzielczościami nie są rzadkością. Parametr ten jednak znacząco wpływa na koszt okularów. Ponadto warto pamiętać, że do pełnej pracy z wyświetlaczami o wysokiej rozdzielczości potrzebna jest mocna karta graficzna, która potrafi odtworzyć odpowiednią zawartość. W przypadku okularów do PC i konsoli stawia to odpowiednie wymagania do urządzeń zewnętrznych, a w modelach autonomicznych trzeba stosować zaawansowane zintegrowane karty graficzne (co dodatkowo wpływa na koszt).

Kąt widzenia zapewniane przez okulary wirtualnej rzeczywistości, czyli kątowy rozmiar przestrzeni, która wpada w pole widzenia użytkownika. Z reguły w charakterystyce wskazuje się poziomy rozmiar tej przestrzeni; jeśli jednak potrzebujesz najdokładniejszych informacji, ten szczegół należy wyjaśnić osobno.

Im szerszy kąt widzenia, tym więcej przestrzeni do gry użytkownik może zobaczyć bez odwracania głowy, tym silniejszy efekt zanurzenia i tym mniej prawdopodobne jest, że na obraz wpłynie efekt „widzenia tunelowego”. Zbyt szeroki kąt widzenia jednak nie ma sensu, biorąc pod uwagę cechy ludzkiego oka. Ogólnie za szeroki kąt widzenia uważa się kąt wynoszący 100° lub więcej. Przy tym istnieją modele, w których wskaźnik ten wynosi 30° lub nawet mniej – są to z reguły specyficzne urządzenia (np. gogle do pilotowania dronów i gogle rozszerzonej rzeczywistości), gdzie takie cechy są całkiem uzasadnione biorąc pod uwagę ogólna funkcjonalność.

Częstotliwość odświeżania obsługiwana przez wbudowane ekrany okularów to po prostu maksymalna liczba klatek na sekundę, jaką ekrany są w stanie zapewnić.

Przypominamy, że ekrany są dostarczane w modelach do PC/konsoli oraz w urządzeniach autonomicznych (patrz „Przeznaczenie”). Od tego wskaźnika zależy bezpośrednio jakość obrazu: przy pozostałych warunkach równych, wyższa liczba klatek na sekundę zapewnia płynniejszy obraz, bez szarpnięć i z dobrą szczegółowością w dynamicznych scenach. Drugą stroną tych zalet jest wzrost ceny.

Należy również pamiętać, że w niektórych przypadkach rzeczywista liczba klatek na sekundę nie będzie ograniczona możliwościami okularów, ale właściwościami urządzenia zewnętrznego lub właściwościami odtwarzanych treści. Na przykład stosunkowo słaba karta graficzna komputera stacjonarnego może nie poradzić sobie z sygnałem o wysokiej szybkości klatek lub w grze może zostać ustawiona określona częstotliwość, która nie zakłada zwiększenia. Nie należy więc gonić za dużymi wartościami i wystarczą okulary z częstotliwością 90 kl./s.

Obecność w okularach własnego wbudowanego akcelerometru.

Akcelerometr to czujnik rejestrujący przyspieszenie, któremu poddawane jest urządzenie. Pełni dwie główne funkcje: określa położenie okularów względem horyzontu (w kierunku grawitacji) oraz śledzi szarpnięcia i drgania (zresztą w okularach VR funkcja ta jest drugorzędna). Taki czujnik jest niezbędny do pełnowartościowego „zanurzenia” w wirtualnej rzeczywistości, więc musi być zapewniony w okularach wykonanych w formie niezależnych urządzeń (patrz „Przeznaczenie”). Jednak modele do PC/konsoli mogą nie być wyposażone w akcelerometr – oznacza to, że okulary nie są przeznaczone do klasycznej VR, ale do bardziej specyficznych zadań (np. sterowania dronem z perspektywy pierwszej osoby).

Jeśli chodzi o modele do smartfonów, większość z nich nie ma tej funkcji, ponieważ wszystkie nowoczesne smartfony są wyposażone w akcelerometry. Są jednak wyjątki - modele z wyższej półki przeznaczone do konkretnych urządzeń: w nich akcelerometr może współpracować z czujnikiem smartfona, co zapewnia najdokładniejsze pozycjonowanie obrazu.

Okulary posiadają wbudowany żyroskop.

Żyroskop rejestruje kierunek, prędkość i kąt obrotu urządzenia – zwykle we wszystkich trzech osiach. Bez takiego czujnika niemożliwe jest osiągnięcie pełnego „zanurzenia” w wirtualnej rzeczywistości, dlatego jest on dostępny we wszystkich okularach autonomicznych, a także w większości modeli do PC/konsoli (patrz „Przeznaczenie”). W drugim przypadku jedynymi wyjątkami są niektóre modele o określonym przeznaczeniu - „osobiste kina domowe”, okulary do pilotowania dronów itp. Z kolei okulary do smartfonów początkowo nie wymagają żyroskopów, ponieważ takie czujniki są w samych smartfonach. Jednak i tu są wyjątki – zaawansowane modele stworzone do konkretnych urządzeń z najwyższej półki: w nich wbudowany żyroskop pracuje w połączeniu z żyroskopem podłączonego smartfona, zapewniając maksymalną dokładność pozycjonowania.

Obecność w okularach czujnika reagującego na zbliżanie się do twarzy użytkownika.

Podobny czujnik służy do automatycznego przełączania między trybem pracy a trybem czuwania: na przykład, gdy użytkownik zdejmuje okulary, czujnik wyłącza wbudowane ekrany (lub telefon, jeśli jest podłączony do okularów za pomocą złącza), oszczędzając energię baterii i zasoby sprzętu, a po założeniu włącza okulary dla pełnej funkcjonalności.