Porównanie Creality Ender 3 vs Anet A4

Materiały do druku, na które przeznaczona jest drukarka 3D.

Większość współczesnych technologii druku 3D (patrz wyżej) zakłada możliwość używania więcej niż jednego materiału, przy czym materiały te znacznie różnią się właściwościami. Dlatego wybór materiałów ograniczają nie tylko technologie, ale także możliwości konkretnej drukarki, a przy wyborze nie można ignorować tego parametru. Obecnie można znaleźć głównie urządzenia przeznaczone na takie materiały (w kolejności alfabetycznej): ABS plastik, ASA, BVOH, Carbon, CPE, Flex, HIPS, Nylon, PC, PETG, PLA, PP, PVA, SBS, TPE, Wood, żywica fotopolimerowa. Osobną kategorię stanowią drukarki 3D wykorzystywane do produkcji wyrobów spożywczych, pozwalające tworzyć rzeźby z czekolady, kremu itp.

Oto opis materiałów, które zdobyły największą popularność w naszych czasach (zarówno wspomnianych wyżej, jak i niektórych innych):

— ABS. Jed...en z najbardziej rozpowszechnionych obecnie rodzajów termoplastu; cieszy się popularnością także w technologii druku 3D. Przy niskiej cenie ABS jest bardzo praktyczny: gotowe wyroby są trwałe, dość odporne na deformacje i uderzenia, niewrażliwe na wilgoć i wiele agresywnych płynów (zasady, oleje, wiele detergentów); mają również niezły zakres temperatur pracy (średnio od -40 do 90 °C). Dla stopienia takiego plastiku potrzebne są stosunkowo niskie temperatury. Główne wady ABS to trzy. Po pierwsze, jest wrażliwy na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, przyspieszone zużycie w takich warunkach (choć zależy to od konkretnego gatunku). Po drugie, ten materiał wydziela szkodliwe opary w trakcie ogrzewania — dlatego przy pracy zaleca się stosowanie środków ochrony, lub przynajmniej zapewnienie skutecznej wentylacji pomieszczenia. Po trzecie, ABS jest skłonny do silnego przylegania do stołu drukarskiego, co wymaga stosowania różnych dodatkowych środków — ogrzewania stołu, stosowania specjalnej taśmy czy podobnych rozwiązań. Również gotowe wyroby z tego materiału mają szorstką powierzchnię, co w niektórych sytuacjach może być jednak atutem.

— PLA. Kolejny popularny materiał do druku 3D, bezpośredni konkurent ABS. Jednym z kluczowych atutów PLA jest jego „naturalność” i bezpieczeństwo ekologiczne: produkowany jest z surowców roślinnych (głównie kukurydzy i trzciny cukrowej), jest biodegradowalny i bezpieczny przy ogrzewaniu. Ponadto, ten rodzaj termoplastu ma niższe temperatury topnienia i prawie nie przylega do stołu drukowego. Z drugiej strony, jego ekologiczność wiąże się z ograniczoną żywotnością: PLA-plastik stosunkowo szybko się rozpada (od kilku tygodni do kilku lat, w zależności od gatunku). Inne zauważalne wady to cena (prawie dwukrotnie wyższa niż ABS) i kruchość (co nieco utrudnia druk, gdyż silnie zgięta nić łatwo się łamie). Warto również zauważyć, że ten rodzaj plastiku nie rozpuszcza się w acetonie i wymaga innych rozpuszczalników.

— Żywica fotopolimerowa. Materiał stosowany do druku w technologii SLA i DLP (zob. «Technologia druku»), a także zdobył popularność w drukarkach MJM, gdzie praktycznie wyparł termoplasyki. Nazwa wynika z tego, że w stanie wyjściowym taki materiał ma płynną konsystencję, a twardnieje (polimeryzuje) pod wpływem intensywnego oświetlenia. Obecnie istnieje duża różnorodność żywic fotopolimerowych, różniących się technologicznymi właściwościami (lepkość, szybkość zastygania, wrażliwość na światło) i praktycznymi cechami (utwardzony fotopolimer może mieć właściwości różnych materiałów). W każdym razie druk przy użyciu takich materiałów charakteryzuje się bardzo wysoką dokładnością, jednak fotopolimery są znacznie droższe niż termoplastyki.

— Nylon. W technologii druku 3D nylon jest stosunkowo nowym materiałem, dlatego występuje rzadziej niż inne popularne termoplastyki. W porównaniu z ABS ten materiał wymaga wyższych temperatur, wydziela więcej szkodliwych substancji, a w gotowym stanie ma tendencję do akumulacji wilgoci i utraty wytrzymałości, co wiąże się z pewnymi ograniczeniami użytkowania. Z drugiej strony, produkty z nylonu są mniej twarde, co w niektórych przypadkach jest atutem — szczególnie przy zastosowaniach medycznych: z tego materiału można drukować szyny i protezy o charakterystycznej siatkowej strukturze, łączące w sobie lekkość i wytrzymałość.

A oto szczegółowy opis pozostałych, rzadziej spotykanych materiałów:

— ASA. Materiał odporny na warunki atmosferyczne, stworzony w celu wyeliminowania głównej wady ABS — wrażliwości na działanie środowiska (przede wszystkim światła słonecznego). Ostatecznie uzyskano dość mocny i sztywny materiał, który jednocześnie jest dość prosty w druku i nie traci swoich właściwości podczas długiego przebywania na otwartym powietrzu. Produkty z ASA nadają się nawet do zastosowania w samochodach; kolejną zaletą jest bardzo małe skurcze przy chłodzeniu tego rodzaju termoplastu. Wady to wyższa cena niż w przypadku ABS.

— BVOH. Pomocnicze włókno rozpuszczalne w wodzie, stosowane do druku konstrukcji wspierających z występami i elementami nawisowymi, a także ruchomych mechanizmów. BVOH — to skrót od Butenediol Vinyl Alcohol Copolymer (kopolimer butenediolu i polialkoholu winylowego). Filament ma doskonałą adhezję międzywarstwową i dobrze się spieka z materiałem samego modelu, dzięki czemu podpory nie odklejają się od części podczas druku 3D. Optymalny zakres temperatury ekstruzji tego plastiku to od 210 do 220 °C. Materiał łatwo rozpuszcza się w zwykłej wodzie — można go używać do tworzenia solidnych struktur w obszarach, gdzie potrzebne są podpory, a także do uzyskania gładkiej powierzchni bez resztek nici przy użyciu innych materiałów (PLA, ABS i PET).

— Carbon. Materiał drukarski na bazie polimeru z dodatkiem włókna węglowego, opracowany przez firmę Carbon Inc i nazwany na jej cześć. Stanowi świetną alternatywę dla Nylonu, ma wysoką adhezję międzywarstwową i niskie skurcze odkształceniowe. Carbon charakteryzuje się również wysoką wytrzymałością i odpornością na działanie temperatur. Materiał ten jest używany do tworzenia funkcjonalnych części, prototypów, narzędzi, mechanicznie obciążonych elementów, osłon różnych urządzeń, części do naprawy sprzętu gospodarstwa domowego w różnych branżach (w tym motoryzacyjnej, medycznej itp.). Plastik Carbon jest odpowiedni niemal dla wszystkich modeli drukarek 3D.

— CPE. Kopoliester CPE — to chemicznie trwały i stosunkowo mocny materiał do druku, charakteryzujący się wysoką wrażliwością na uderzenia i odpornością na wpływy cieplne. Zazwyczaj zawiera polietylen (PE) i poliester w różnych proporcjach. CPE ma dobrą wytrzymałość i elastyczność, co czyni go odpowiednim do wytwarzania funkcjonalnych komponentów w różnych dziedzinach: prototypowanie, modelowanie, produkcja funkcjonalnych części itd. Zalecana temperatura dyszy do druku z CPE to zakres od 230 do 260 °C. Temperatura platformy wydruku może się różnić w zależności od drukarki i rozmiaru dyszy — zazwyczaj wynosi od 70 do 85 °C.

— Flex. Odmiana termoplastu na bazie poliuretanu, której główną cechą jest elastyczność i giętkość gotowych produktów, stąd nazwa. O właściwościach Flex często porównuje się do twardego silikonu: jest odporny na uderzenia, niewrażliwy na olej, benzynę i wiele innych agresywnych płynów, odporny na zużycie i trwały (z wyjątkiem gotowych wyrobów z tego plastiku, których średnia temperatura pracy wynosi do 100 °C). Materiał ten nadaje się do druku FDM (patrz «Technologia druku»), jednak wymaga specjalnych ustawień; dlatego najlepiej wybierać drukarki, w których zgodność z Flex jest wyraźnie zadeklarowana.

— HIPS. Materiał używany jako pomocniczy — do tworzenia podpór pod elementami, które znajdują się w powietrzu. Zgodność z HIPS może oznaczać, że drukarka ma więcej niż jeden ekstruder: w takim przypadku przez jedno dysze podaje się materiał podstawowy, a przez inne materiał podpór. Dostępne są również modele z pojedynczą dyszą, które są kompatybilne z tym plastikiem — w nich druk podpór i produktu odbywa się naprzemiennie. Niezależnie od modułów, po zakończeniu druku podpory z HIPS można usunąć za pomocą specjalnego rozpuszczalnika. W tym kontekście, ten rodzaj termoplastu jest nieco bardziej skomplikowany w użyciu niż PVA (zob. poniżej), który rozpuszcza się w zwykłej wodzie; z drugiej strony jako rozpuszczalnik do HIPS można używać kwasu cytrynowego, a odporność na wilgoć ułatwia przechowywanie materiałów eksploatacyjnych. Warto także zauważyć, że materiał ten zaleca się stosować wyłącznie w połączeniu z ABSem: ten ostatni ma podobne wymagania dotyczące trybu druku i nie jest uszkadzany przez rozpuszczalniki do HIPS.

— PC. Plastikowy poliwęglan (PolyCarbonate) z grupy amorficznych termoplastów o wysokim stopniu przezroczystości. PC to jeden z popularnych materiałów, stosowany do produkcji przezroczystych lub półprzezroczystych elementów (soczewki, kaski ochronne dla rowerzystów i motocyklistów, elementy oświetleniowe itp.). Poliwęglan ma doskonałą odporność na uderzenia i wysoką odporność na temperatury, nie reaguje z wieloma substancjami chemicznymi, doskonale izoluje elektrycznie. Plastik PC ma wysoką temperaturę topnienia (od 150 °C), a jego schłodzenie osiąga się w temperaturach rzędu 280 – 300 °C.

— PETG. Spotyka się również oznaczenia PET, PETT. Wszystkie te nazwy odnoszą się do różnych wersji tego samego materiału: PET — to oryginalny polietylen, PETG jest wzbogacony glikolem, aby zmniejszyć jego kruchość i ułatwić druk (dzięki czemu jest najpopularniejszą wersją w drukarkach 3D), a PETT jest przezroczysty i znacznie sztywniejszy niż PETG. W każdym przypadku, te rodzaje termoplastu mają główne cechy pośrednie między popularnymi ABS i PLA: są łatwiejsze w użyciu niż pierwszy, a bardziej elastyczne niż drugi. Główne wady PETG to tendencja do akumulacji wilgoci (w tym zakresie materiał ten przypomina nylon) oraz mniejsza odporność na zarysowania niż ABS.

— PP. Polipropylen jest bardzo popularny w różnych wyrobach plastikowych, jednak w technologii druku 3D nie zdobył szerokiego uznania – głównie z powodu znacznego skurczu i trudności w zapewnieniu odpowiedniej jakości połączeń między warstwami. Dodatkowo, PP źle znosi niskie temperatury. Z drugiej strony, ten materiał ma swoje zalety: dobrze odpiera zużycie, ma dobre właściwości wytrzymałościowe i jest bezpieczny w produkcji oraz chemicznie obojętny.

— PVA. Materiał, znany wielu z kleju biurowego PVA. W technologii druku 3D wykorzystywany w drukarkach jako dodatkowy, podobny do opisanego powyżej HIPS: z PVA drukuje się podpory i inne elementy pomocnicze, które mają być usunięte z gotowego wyrobu. Jednocześnie, ten materiał ma dwa istotne zalety w porównaniu do HIPS. Po pierwsze, PVA rozpuszcza się w wodzie, co eliminuje potrzebę szukania specjalnych rozpuszczalników. Po drugie, można go stosować nie tylko z ABS, ale także z innymi termoplastami. Główna wada tego materiału związana jest, ponownie, z rozpuszczalnością w wodzie: PVA trzeba przechowywać w maksymalnie suchych warunkach, ponieważ nawet podwyższona wilgotność powietrza może osłabić jego właściwości.

— SBS. Relatywnie nowy rodzaj termoplastu, którego główną cechą jest przezroczystość: z SBS można tworzyć wyroby, wizualnie praktycznie nieodróżnialne od szklanych (w tym barwione na różne kolory). Ponadto ten materiał jest bardziej elastyczny i giętki niż ABS, co może być zaletą zarówno w gotowych wyrobach, jak i podczas procesu drukowania: nić podawana do ekstrudera nie pęka nawet przy silnym zgięciu lub dużym rozciągnięciu. Wytrzymałość SBS jest dość wysoka, a dzięki chemicznej obojętności nadaje się nawet do naczyń spożywczych. Główne wady tego materiału to stosunkowo wysoka temperatura druku i niska adhezja między warstwami, która utrudnia proces.

— TPE. Termoplastyczny elastomer, łączący w jednym materiale właściwości plastiku i gumy. TPE ma wysoką elastyczność i giętkość, co pozwala na użycie tego materiału do produkcji giętkich i sprężystych części, które mogą się odkształcać pod naciskiem i wracać do pierwotnej formy. Stosuje się go do produkcji uszczelek i podkładek, elastycznych części zabawek, obuwia, futerałów na urządzenia mobilne, elementów samochodowych (w tym elementów wnętrza i opon). TPE charakteryzuje się właściwościami hipoalergicznymi, odpornością na zarysowania, dobrą adhezją.

— Wood. Odmiana plastiku PLA (zobacz wyżej), zawierająca w składzie drobny pył drzewny. Dzięki temu elementy wykonane z tego materiału są bardzo podobne do drewnianych w dotyku, a wizualnie mogą być praktycznie nie do odróżnienia. Kolejną ciekawostką jest to, że dzięki zmianom temperatury ekstrudera można zmieniać odcień materiału: zwiększenie temperatury prowadzi do ciemnienia zawartego w składzie drewna. Główne właściwości Wood są podobne do PLA, natomiast ilość trocin może być różna; im więcej trocin — tym bardziej gotowy produkt zbliża się do drewnianego, ale ma niższą elastyczność i wytrzymałość. Jedną z wad tego materiału jest jego stosunkowo niska wytrzymałość. Ponadto należy pamiętać, że Wood jest słabo kompatybilny z wąskimi dyszami (mają tendencję do zatkania się cząstkami drewna).

— PC/ABS. Mieszanka dwóch rodzajów plastiku, opracowana w celu uczynienia poliwęglanu bardziej odpowiednim do druku 3D, przy zachowaniu jego głównych zalet. Wyroby z tego materiału są trwałe, sztywne, odporne na uderzenia i ciepło; procedura druku jest dość skomplikowana, jednak znacznie prostsza niż czystego PC.

— Carbon (Carbon Fiber). Materiał kompozytowy na bazie włókien węglowych, uzupełnionych wypełniaczem termoplastycznym — zazwyczaj nylonem, chociaż możliwe jest użycie innych typów plastiku 3D (ABS, PLA itp.). Konkretne właściwości takiego materiału zależą od składu wypełniacza i procentowego udziału włókien, jednak istnieją i wspólne cechy. Z jednej strony, taki materiał jest dość drogi, ale jednocześnie bardziej wytrzymały i niezawodny niż plastik bez włókna węglowego; wiele rodzajów karbonu z powodzeniem stosuje się do produkcji w pełni funkcjonalnych części pracujących pod dużymi obciążeniami. Ponadto włókno węglowe nadaje materiałowi elastyczność. Z drugiej strony do druku wymagają specjalnych dysz o wysokiej twardości — ze stali nierdzewnej lub z rubinowym końcówką; bardziej miękkie materiały szybko się zużywają z powodu właściwości ściernych włókna węglowego.

— TPU. Materiał z klasy tzw. elastycznych materiałów na bazie poliuretanu. Od innych materiałów tego samego typu odróżnia się, z jednej strony, większą twardością, z drugiej strony — wytrzymałością oraz odpornością na niskie temperatury. Jednocześnie TPU jest dość elastyczny i giętki, jeśli weźmiemy pod uwagę termoplastyki jako całość, a nie tylko elastyczne materiały poliuretanowe.

— PEEK. Termoplast półkrystaliczny, charakteryzujący się wysoką wytrzymałością, odpornością na działanie chemiczne i cieplne, a także na ścieranie. Dzięki takim właściwościom PEEK może być stosowany w częściach poddawanych znacznym obciążeniom — ruchomych częściach przekładni mechanicznych, a nawet w częściach silników samochodowych. Z drugiej strony, jego wysoka temperatura topnienia wymaga wysokiej temperatury druku i zamkniętej komory termicznej, a sam materiał jest stosunkowo drogi. Ze względu na te ograniczenia, ten typ termoplastu praktycznie nie jest stosowany w domowych drukarkach 3D, jego główne zastosowanie dotyczy profesjonalnej sfery.

— HDPE. Odmiana polietylenu, tzw. polietylen niskiego ciśnienia (wysokiej gęstości). Bardzo popularny materiał wśród współczesnych plastików, stosowany w plastikowych butelkach czy wielu rodzajach opakowań spożywczych; jednak w druku 3D nie cieszy się popularnością. Jest to spowodowane kilkoma trudnościami przy aplikacji: HDPE bardzo szybko zastyga, dlatego druk musi odbywać się z dużą prędkością — w przeciwnym razie adhezja między warstwami może okazać się niewystarczająca. Ponadto, ten rodzaj polietylenu jest podatny na skurcz, co wymaga równomiernego ogrzewania całego modelu podczas drukowania — do tego potrzebna jest zamknięta komora robocza i podgrzewana platforma. Z drugiej strony, materiały eksploatacyjne do druku są bardzo tanie, można je uzyskać w prosty sposób, przetwarzając odpady domowe (np. plastikowe butelki).

— CoPET. Odmiana polietylenu, różniąca się nieco od standardowego PET pod względem procesu produkcji. Zgodnie z deklaracjami twórców, dzięki temu materiał jest bardziej niezawodny, trwały i odporny na warunki środowiskowe, niż ABS, a tym bardziej PLA. CoPET jest niedrogi i łatwy w użyciu, ponieważ charakteryzuje się stosunkowo niską temperaturą topnienia oraz świetną adhezją między warstwami. Z drugiej strony, również gotowe wyroby mają niskie temperatury pracy — do 60 °C. Ponadto materiał jest trudny w obróbce końcowej i nie reaguje na standardowe rozpuszczalniki, a te, które działają na CoPET, są zakazane w wielu krajach.

— POM. Materiał na poziomie przemysłowym, charakteryzujący się wysoką wytrzymałością, niskimi tarciami i odpornością na zimno. Dzięki temu z POM można drukować nawet koła zębate i inne podobne elementy (w tym narażone na wysokie obciążenia mechaniczne) oraz elementy łożysk. Z drugiej strony procedura drukowania jest bardzo skomplikowana, wymaga zamkniętej komory z dokładną kontrolą temperatury, ponieważ materiał ma wysoką kurczliwość. Ponadto, element z POM trudno jest zamocować na stole drukarskim, z powodu niskiej adhezji wymagany jest wysokiej jakości klej, który trudno jest wybrać.

— Rubber. Termoplast, który swoje właściwości przypomina gumę lub kauczuk i jest zbliżony do opisanego wyżej plastikowego FLEX. W porównaniu do „flexu” Rubber jest jednak jeszcze bardziej miękki i elastyczny; jednocześnie jest wytrzymały i dobrze odpiera uszkodzenia (choć z tej samej przyczyny – trudny do obróbki mechanicznej). Charakterystycznym przykładem zastosowania tego materiału jest druk opon; poza tym wykazuje on dużą odporność na rozpuszczalniki i skutecznie odpiera środowiska dość agresywne, dla których nie nadają się mniej wytrzymałe materiały. Do wyraźnych wad tego rodzaju plastiku można zaliczyć przede wszystkim wysoką temperaturę drukowania.

Format pliku modeli 3D, który może obsłużyć drukarka.

Projekty modeli 3D tworzone są przy użyciu specjalnych programów (CAD – komputerowe systemy wspomagania projektowania), przy czym programy te mogą wykorzystywać różne formaty plików, często niekompatybilne ze sobą. Informacje te mogą być przydatne zarówno do doboru systemu CAD do konkretnego modelu drukarki, jak i do oceny, czy gotowe projekty nadają się do druku na wybranym modelu.

Wśród najczęstszych obecnie uprawnień (alfabetycznie) są .3ds, .amf, .ctl, .dae, .fbx, .gcode, .obj, .slc, .stl, .ply, .vrml, .zrp.

Programy do budowania modeli, z którymi drukarka jest optymalnie kompatybilna. Oprogramowanie wykorzystywane do drukowania 3D obejmuje zarówno CAD (systemy komputerowego wspomagania projektowania do tworzenia modeli), jak i slicery (programy rozbijające model 3D na osobne warstwy, przygotowujące go do druku). Dlatego ten punkt często wskazuje na całą listę produktów oprogramowania.

Należy pamiętać, że stopień optymalizacji w tym przypadku może być inny: niektóre modele są kompatybilne tylko z zadeklarowanymi programami, ale wiele drukarek może współpracować z systemami CAD innych firm. Niemniej jednak najlepiej wybrać oprogramowanie bezpośrednio deklarowane przez producenta: zmaksymalizuje to możliwości drukarki i zminimalizuje prawdopodobieństwo awarii i „niespójności” w pracy.

Maksymalne wymiary wyrobu, który można wydrukować na drukarce 3D za jednym razem.

Im większe wymiary modelu — tym szerszy wybór u użytkownika, tym większa różnorodność rozmiarów dostępnych do druku. Z drugiej strony „duże” drukarki zajmują sporo miejsca, a parametr ten znacząco wpływa na koszt urządzenia. Ponadto przy druku FDM/FFF (patrz "Technologia druku") w przypadku dużego modelu pożądane są większe dysze i wyższe szybkości druku — te cechy negatywnie wpływają na szczegóły i obniżają jakość druku małych elementów. Dlatego przy wyborze nie należy gonić za maksymalnymi rozmiarami — należy obiektywnie ocenić wymiary obiektów, które mają zostać utworzone na drukarce, i opierać się na tych danych (plus niewielki zapas na wypadek sytuacji awaryjnej). Ponadto zwracamy uwagę, że duży wyrób można wydrukować w częściach, a następnie te części można połączyć.

Największy nakład modelu jaki można wydrukować na drukarce. Wskaźnik ten zależy bezpośrednio od maksymalnych wymiarów (patrz wyżej) - z reguły odpowiada tym wymiarom pomnożonym przez siebie. Na przykład wymiary 230x240x270 mm będą odpowiadać objętości 23 * 24 * 27 = 14 904 cm3, czyli 14,9 litra.

Dokładne znaczenie tego wskaźnika zależy od zastosowanej technologii drukowania (patrz wyżej). Dane te mają fundamentalne znaczenie dla technologii fotopolimerowych SLA i DLP, a także dla proszkowego SHS: objętość modelu odpowiada ilości fotopolimeru/proszku, którą należy załadować do drukarki, aby wydrukować produkt na maksymalnej wysokości. Przy mniejszym rozmiarze ilość ta może się proporcjonalnie zmniejszyć (na przykład wydrukowanie modelu na połowie wysokości maksymalnej będzie wymagało połowy objętości), ale niektóre drukarki wymagają pełnego załadowania niezależnie od wielkości produktu. Z kolei dla FDM/FFF i innych podobnych technologii objętość modelu jest raczej wartością referencyjną: w nich rzeczywiste zużycie materiału będzie zależeć od konfiguracji drukowanego produktu.

Jeśli chodzi o konkretne liczby, objętość do 5 litrów włącznie można uznać za małą, od 5 do 10 litrów - średnią, ponad 10 litrów - dużą.

Kinematyka w drukarkach 3D — to sposób organizacji ruchu głowicy drukującej i stołu wzdłuż osi X, Y i Z. Od wybranej kinematyki zależą prędkość, dokładność i niezawodność drukowania. Najbardziej rozpowszechnione typy:

— Bed Slinger (Core XZ). Typ konstrukcji, w której stół porusza się w przód i w tył (oś Y), a głowica z dyszą porusza się w lewo-prawo i w górę-dół jednocześnie (osie X i Z). W takim systemie ruch w pionie (na wysokość) odbywa się nie przez podnoszenie całego stołu, jak w niektórych innych drukarkach, ale dzięki samej głowicy. To upraszcza urządzenie, czyni je lżejszym i tańszym, a także pozwala drukować wysokie detale z dobrą stabilnością.

— Core XY. Zaawansowana konstrukcja, w której głowica drukująca porusza się poziomo: w lewo‑prawo (oś X) i w przód‑w tył (oś Y), a stół podnosi się i opuszcza na wysokość (oś Z). W przeciwieństwie do zwykłych schematów, tu ruch głowicy zapewniany jest przez dwa paski, które współpracują ze sobą i pozwalają na jej szybkie i płynne poruszanie się. Silniki pozostają na miejscu, nie poruszają się razem z głowicą, więc cała ruchoma część jest lekka i nie wibruje podczas pracy. To daje dużą prędkość, dokładność drukowania i schludne warstwy, szczególnie przy dużych modelach. Krótko mówiąc, CoreXY — to przemyślana mechanika dla tych, którzy chcą szybkiego, cichego i wysokiej jakości druku.

— Delta. N...iezwykła i efektowna konstrukcja, w której głowica drukująca zawieszona jest na trzech pionowych stojakach z ruchomymi wózkami. Te wózki poruszają się w górę i w dół, a dzięki ich skoordynowanej pracy głowica porusza się we wszystkich kierunkach: w lewo-prawo (oś X), w przód-tył (oś Y) i w górę-dół (oś Z). Taki system pozwala osiągnąć bardzo płynne i szybkie ruchy, szczególnie dobre dla wysokich modeli i złożonych krzywizn. Drukarki Delta drukują szybko i cicho, ale wymagają precyzyjnej kalibracji i ustawień.

Prędkość druku zapewniana przez drukarkę 3D typu FDM/FFF (patrz Technologia druku).

Szybkość drukowania w tym przypadku to maksymalna ilość materiału, która może przejść przez standardową dyszę na sekundę. Im wyższa wartość, tym szybciej drukarka jest w stanie obsłużyć dane zadanie. Oczywiście rzeczywisty czas produkcji będzie zależał od konfiguracji modelu i ustawionych parametrów druku, ale wszystkie inne rzeczy bez zmian, drukarka z większą prędkością i w praktyce będzie działać szybciej. Z drugiej strony, zwiększenie prędkości wymaga zwiększenia mocy grzewczej (aby wytłaczarka miała czas na stopienie wymaganej objętości materiału), mocy wydmuchu (w przeciwnym razie tworzywo sztuczne nie będzie miało czasu na normalne zestalenie), a także bardziej rygorystycznych kontrola ruchu ekstrudera (w celu skompensowania bezwładności przy szybkich ruchach). Ogólnie rzecz biorąc, parametr ten silnie zależy od półki cenowej i specjalizacji urządzenia, dlatego warto poszukać konkretnie „szybkiego” modelu w przypadkach, gdy szybkość produkcji ma dla Ciebie decydujące znaczenie.

Maksymalna temperatura nagrzewania w drukarkach 3D z podgrzewanym stołem (szczegóły w odpowiednim punkcie). Im wyższy próg, tym więcej rodzajów tworzywa sztucznego można używać do druku. Tak więc modele z nagrzewaniem powierzchni do 100 °C nadają się do druku 3D z tworzywa PLA, przy temperaturze stołu od 100 do 120 °C — do pracy z tworzywem ABS i nylonem, modele wysokotemperaturowe — pozwalają na zastosowanie poliwęglanu i odmian tworzyw ogniotrwałych.

Temperatura grzania zapewniana przez ekstruder w drukarce FDM/FFF lub PJP (patrz „Technologia druku”).

Kompatybilność z konkretnym materiałem drukowanym zależy bezpośrednio od tego parametru. Np. tworzywo PLA wymaga temperatury rzędu 180-230°C, ABS 220-250°C, a poliwęglan przynajmniej 270°C. Temperatura zdecydowanie nie powinna być zbyt niska - inaczej materiał po prostu nie będzie w stanie normalnie się stopić. Ale kolba w większości przypadków jest całkiem akceptowalna – np. wiele modeli kompatybilnych z PLA pracuje w temperaturach około 250°C, a nawet 280°C.

Tym samym wyższa temperatura pracy zwiększa możliwości drukarki i kompatybilność z różnymi rodzajami termoplastów. Z drugiej strony, im bardziej materiał jest podgrzewany, tym gorzej się ochładza; aby zapewnić wystarczającą wydajność utwardzania, należy albo zmniejszyć prędkość drukowania (co wydłuża wymagany czas), albo zwiększyć natężenie przepływu powietrza (co wpływa na koszty). Cóż, w każdym razie przy wyborze należy skupić się przede wszystkim na materiałach, których zgodność jest bezpośrednio wskazana w charakterystyce.