Rodzaj diody
Rodzaj diody (diod) LED zastosowanej w latarce. Znając dokładną nazwę diody LED, można znaleźć jej szczegółową charakterystykę i ocenić możliwości latarki. Ponadto informacje te mogą być przydatne podczas wymiany uszkodzonej diody.
Należy zwrócić uwagę, że rodzaj diody LED jest podawany, jeśli jest to wysokiej klasy dioda LED o zaawansowanej specyfikacji technicznej. Te źródła światła są produkowane przez różnych producentów, ale największą popularnością we współczesnych latarkach cieszą się produkty firmy Cree ze swoimi seriami
Cree XM,
Cree XP,
Cree XHP. Niektóre z najpopularniejszych diod LED tej marki to:
Cree XP-L,
Cree XM-L2,
Cree XP-E,
Cree XP-G,
Cree XM-L T6,
Cree XM-L2 T6,
Cree XM-L U2,
Cree XM-L2 U2,
Cree XP-G R5,
Cree XP-G2 R5,
Cree XP-E Q5.
Diody Cree serii XM-L i XM-L2 stosowane są w latarkach dużej mocy. XP-G i XP-G2 są używane w stosunkowo małych modelach. Dają wiązkę światła w kształcie koła z przyciemnieniem w środku przy użyciu reflektora do ogniskowania. XP-E i XP-E2 to wybawienie d
...la małych urządzeń z równomiernie zogniskowaną wiązką i równomiernym oświetleniem po bokach. Cyfra „2” w oznaczeniu modelu diodowego wskazuje na zwiększoną jasność światła (w porównaniu z podstawową modyfikacją). Na popularności zyskuje również seria XHP – diody tej linii zapewniają ponad dwukrotne zwiększenie strumienia światła. Jednocześnie są one kompatybilne ze standardowymi płytkami drukowanymi i optyką. Przedrostek numeryczny 35/50/70 w nazwie diod XHP wskazuje na wymiary obudowy.
Obok rozwiązań od firmy Cree, w latarkach często spotyka się wysokiej jakości diody LED amerykańskiego producenta Luminus. W jego ofercie znajdują się zarówno budżetowe warianty diod, jak i zaawansowane źródła światła LED o wysokiej jasności i natężeniu strumienia świetlnego dla najmocniejszych latarek.
Osobnym przypadkiem są płytki diodowe wykonane w technologii COB (chip-on-board). Takie płytki to tablice z dużej liczby miniaturowych źródeł światła przylutowanych bezpośrednio do płytki drukowanej w niewielkiej odległości od siebie i wypełnione specjalną kompozycją; ta kompozycja spełnia jednocześnie dwie funkcje. Przede wszystkim chroni diody LED przed kontaktem z powietrzem, co wydłuża ich żywotność; dodatkowo powłoka skutecznie rozprasza światło, tworząc równomierną wiązkę światła.
Należy zauważyć, że wcześniej do tworzenia tablic LED wykorzystywano głównie technologię SMD, z pojedynczymi diodami LED lutowanymi do powierzchni płytki drukowanej. Jednak COB jest bardziej nowoczesną i doskonalszą opcją: ta technologia pozwala na umieszczenie małych, ale jasnych źródeł światła o bardzo dużej gęstości, osiągając mocną wiązkę światła nawet przy niewielkich rozmiarach tablic. Ponadto płytki SMD nie zapewniały powłoki ochronnej.
Ogólnie rzecz biorąc, warto zwrócić uwagę na latarki z płytkami COB, jeśli potrzebujesz wysokiej jakości źródła rozproszonego światła. W rezultacie tego typu matryce diodowe są szczególnie popularne w latarkach turystycznych i oświetleniu pomocniczym (patrz „Rodzaj”), ale można je również stosować w innych odmianach - od ultrakompaktowych breloków do mocnych lampek ręcznych.Liczba diod
Liczba diod LED (patrz „Źródło światła”) przewidziana w konstrukcji latarki.
Na pierwszy rzut oka im więcej diod, tym mocniejszy jest ten model. Jednak w praktyce wszystko nie jest takie proste. Po pierwsze, jedna wysokiej klasy dioda LED może zapewnić wyższy strumień świetlny niż kilka niedrogich diod. Po drugie, we współczesnych latarkach mogą się stosować zarówno tradycyjne diody LED, jak i tablice dużej liczby miniaturowych diod na wspólnej podstawie. Takie tablice mogą być wykonane w technologii SMD lub bardziej zaawansowanej COB; różnice między tymi opcjami są bardziej szczegółowo opisane w punkcie „Model diody”, tutaj zauważamy, że solidna płyta SMD lub COB jest również uważana za 1 diodę LED - ponadto pod względem jasności może przewyższać zwykłe diody LED kilkakrotnie lub nawet więcej.
W związku z tym nie warto bezpośrednio oceniać jasności i wydajności latarki według tego parametru. Ale liczba diod często bezpośrednio wpływa na niezawodność: większość „wielokrotnie ładowalnych” latarek jest w stanie kontynuować pracę, nawet jeśli część diod ulegnie awarii. Ponadto w niektórych rodzajach latarek – w szczególności w modelach turystycznych i latarkach ręcznych rozproszonych (patrz „Rodzaj”) – każda dioda LED oświetla inny sektor i razem pokrywają pełne 360° w poziomie.
Maks. siła światła
Maksymaln siła światła zapewniana przez latarkę.
Siłę światła (wyrażaną w lumenach) można opisać jako całkowitą ilość światła wytworzonego przez diodę LED lub inne źródło światła i rozchodzącego się we wszystkich kierunkach, w które samo źródło światła świeci (bez soczewek, odbłyśników itp.). W praktyce oznacza to, że możliwości latarki zależą nie tylko od siły światła, ale także od kąta świecenia (patrz „Kąt świecenia (oświetlenia)”). Na przykład stosunkowo słaby strumień można skoncentrować w wąską wiązkę, zapewniając dobry zasięg; natomiast do skutecznego pokrycia dużego obszaru będzie nieuchronnie wymagana
duża liczba lumenów.
Należy pamiętać, że kąt świecenia nie zawsze jest określony w charakterystyce i nawet przy takich danych trudno od razu ocenić rzeczywiste możliwości latarki. Dlatego do takiej oceny najlepiej wykorzystać informacje o rzeczywistym zasięgu światła (patrz niżej), a także wziąć pod uwagę ogólny typ urządzenia (patrz wyżej). Tak więc przy tej samej ilości lumenów latarka ręczna z odbłyśnikiem do formowania kierunkowej wiązki da zauważalnie większy zasięg niż latarka turystyczna o zasięgu 360°.
Należy również pamiętać, że
wysoka jasność latarki nie zawsze jest uzasadniona i warto dobierać według tego parametru, biorąc pod uwagę realne warunki użytkowania. Tak więc podczas pracy na krótkich dystansach jasne światło może stać się przeszkodą: męczy oczy i może ś
...lepić innych. Ponadto zwiększenie jasności zwykle wymaga mocniejszych źródeł zarówno światła, jak i mocy, odpowiednio, zwiększenia masy i wymiarów latarki.Zasięg światła
Maksymalny zasięg, przy którym latarka zapewnia efektywne oświetlanie obiektów. Dla różnych producentów kryteria tej skuteczności w pomiarach zasięgu mogą się różnić, dlatego tylko modele jednego producenta mogą być ze sobą jednoznacznie porównywane pod względem zasięgu. Jednocześnie parametr ten umożliwia, z pewnym stopniem niezawodności, porównywanie modeli różnych producentów: na przykład latarki o zasięgu 15 m i 100 m będą ewidentnie należeć do różnych klas zasięgu, niezależnie od producenta.
Należy pamiętać, że zasięg światła zależy nie tylko od maksymalne siły światła zapewnianej przez latarkę (patrz wyżej), ale także od cech jej konstrukcji: im węższą wiązkę zapewnia odbłyśnik latarki, tym większy będzie zasięg, oraz odwrotnie – rozproszone światło nie dociera daleko. Niektóre modele umożliwiają regulację szerokości wiązki w zależności od wymagań sytuacji (więcej szczegółów w „Regulacja skupienia wiązki”).
Należy również pamiętać, że modele o tym samym podanym zasięgu światła mogą obejmować różne obszary. Na przykład latarka ręczna (patrz „Rodzaj”) z odbłyśnikiem 20 cm może zapewnić szerszą wiązkę niż konwencjonalna latarka ręczna z odbłyśnikiem 5 cm. I choć w obu przypadkach obiekty uchwycone w plamie świetlnej będą oświetlone w ten sam sposób, to jednak w pierwszym przypadku wielkość samej plamki będzie większa, a rzeczywista wydajność latarki odpowiednio większa (z uwagi na to, że szeroką wiązką łatwiej jest „obmacywać” poszczególne obiekty, zw...łaszcza ze znacznej odległości).
Maks. czas pracy
Maksymalny czas pracy latarki bez wymiany baterii lub ładowania akumulatora.
Należy pamiętać, że w modelach z kontrolą jasności czas ten jest wskazywany dla najskromniejszego i odpowiednio ekonomicznego trybu. Na przykład w latarce o maksymalnym strumieniu świetlnym 1000 lm deklarowany czas pracy 20 godzin można osiągnąć przy jasności zaledwie 30 lm, a przy maksymalnej jasności czas pracy może zaledwie przekroczyć pół godziny. Te niuanse należy wyjaśnić zgodnie ze szczegółową charakterystyką. Zwracamy jednak również uwagę, że dodatkowe tryby pracy (patrz niżej) nie są w tym przypadku brane pod uwagę: np. jeśli latarka z naszego przykładu w trybie SOS może pracować przez 30 godzin, w charakterystyce wszystko jedno będzie deklarowany czas pracy 20 godzin.
Należy również pamiętać, że w przypadku modeli z wymiennymi bateriami rzeczywisty czas pracy będzie również zależał od jakości takich baterii. Na przykład w przypadku latarek na ogniwa AA i AAA autonomia jest najczęściej podawana przy użyciu wysokiej jakości baterii alkalicznych; jeśli zamiast nich użyjesz niedrogich cynkowo-węglowych, czas pracy może być kilkakrotnie krótszy.
Ogólnie rzecz biorąc, wybierając latarkę według maksymalnego czasu pracy, nie zawsze ma sens skupianie się na modelach „długo działających”: często mają one albo małą moc, albo dużą wagę/wymiary, a cena może znacząco „gryźć”. Latarki z długim czasem pracy przydadzą się przede wszystkim tym, którzy przez dłuższy czas musz...ą „odciąć się od cywilizacji”: turystom ekstremalnym, ratownikom, wojskowym itp. A do większości codziennych zadań w nowoczesnym mieście, a nawet kilkudniowych wycieczek na wieś wystarczy czas pracy do 10 godzin.
Poziomów jasności
Liczba poziomów jasności przewidziana w konstrukcji latarki. Większość współczesnych modeli ma jeden poziom jasności, jednak istnieją modele z możliwością regulacji.
Kilka poziomów jasności pozwala wybrać najlepszą opcję na konkretną okazję: na przykład, aby zbadać mały pokój, możesz zmniejszyć jasność i oszczędzić energię baterii, podczas gdy w dużym pomieszczeniu magazynowym możesz potrzebować pełnej mocy latarki. W związku z tym im więcej poziomów jasności zapewniono w konstrukcji latarki, tym szersze będą możliwości wyboru najlepszej opcji.
Zwróć też uwagę, że oprócz stopniowej regulacji jasności, ze stałymi poziomami, we współczesnych latarkach może również stosować się płynna regulacja. Zostało to szczegółowo opisane poniżej; tutaj zauważamy, że format stopniowy jest technicznie prostszy, kosztuje mniej i dlatego jest używany znacznie częściej. A w poszczególnych latarkach te opcje są połączone - dla nich charakterystyka wskazuje zarówno liczbę poszczególnych poziomów jasności, jak i obecność płynnej regulacji. Dokładny sposób realizacji takiej kombinacji może być różny. Na przykład kółko regulacji jasności może mieć kilka stałych poziomów z wyraźnymi wartościami i możliwością ustawienia dowolnej pozycji pośredniej między tymi wartościami; główny tryb pracy z płynną regulacją można uzupełnić o stały poziom zmniejszonej lub zwiększonej jasności itp.
Dodatkowe tryby
Liczba i rodzaje
dodatkowych trybów pracy przewidzianych w latarce.
Dodatkowe tryby obejmują wszystkie tryby, w których format latarki odbiega od standardowego - „stała wiązka światła w zakresie widzialnym bez wyraźnego koloru”. Mianowicie chodzi o
stroboskop,
SOS,
światło mijania / drogowe,
podczerwień (IR),
ultrafiolet (UV),
światło czerwone,
światło niebieskie,
światło zielone itp. Więcej szczegółów na temat każdego z nich:
- Stroboskop. Tryb szybkiego migania - kilka błysków na sekundę. Jednym z najpopularniejszych zastosowań tej funkcji jest dezorientacja wroga w ekstremalnej sytuacji; w związku z tym stroboskop jest często przeznaczony do latarek podlufowych (patrz „Rodzaj”), a także do modeli ręcznych o „taktycznej” specjalizacji. Ponadto szybkie miganie jest dobre do wyróżnienia się na drodze – zwłaszcza w pochmurną pogodę lub w nocy: ten rodzaj światła jest znacznie bardziej zauważalny niż światło stałe, także przy widzeniu peryferyjnym. Jednocześnie zauważamy, że podczas korzystania ze stroboskopu należy zachować ostrożność: ze względu na specyficzny wpływ na psychikę tryb ten może powodować zaostrzenia niektórych chorób - na przykład napady padaczkowe u
...pacjentów z padaczką.
- SOS. Tryb pracy to „trzy krótkie błyski – trzy długie – trzy krótkie”, co odpowiada międzynarodowemu sygnałowi „Proszę o pomoc” (litery S-O-S w formacie alfabetu Morse'a). Eliminuje to konieczność ręcznego podawania takiego sygnału i pozwala pozostawić latarkę do samodzielnej pracy, a samemu uporać się z bardziej palącymi problemami (które często towarzyszą sytuacjom wymagającym SOS).
- Światła mijania / drogowe. Możliwość przełączania między światłami drogowymi i światłami mijania. To przełączanie jest najczęściej realizowane przy użyciu kilku zestawów diod LED; jednocześnie w niektórych modelach każdy z tych zestawów odpowiada za swój własny tryb, w innych wszystkie diody pracują jako światła drogowe, a tylko część z nich jako światła mijania.
- Podczerwień (IR). Podświetlenie w niewidzialnym zakresie podczerwieni. Wykorzystywane jest w szczególności do poprawy sprawności noktowizorów i celowników termowizyjnych. Zwróć uwagę, że wiele diod LED, odpowiedzialnych za ten tryb, podczas pracy świeci również w zakresie widzialnym (na czerwono); jednak ta poświata jest raczej słaba i z reguły jest dostrzegalna dla ludzkiego oka tylko wtedy, gdy patrzy się bezpośrednio na jej źródło z niewielkiej odległości.
- Ultrafiolet (UV). Oświetlenie ultrafioletowe służy głównie do wykrywania obiektów i śladów, które są niewidoczne w normalnych warunkach oświetleniowych. Jednym z najpopularniejszych sposobów wykorzystania tej funkcji jest użycie improwizowanego detektora waluty: większość współczesnych banknotów ma oznaczenia UV. Takie światło może być również wykorzystywane do wykrywania napisów „niewidzialnym” atramentem (w tym znaków na tych samych banknotach), niektórych płynów biologicznych (na przykład krwi) i chemicznych (w szczególności preparaty wrażliwe na promieniowanie UV umożliwiają wykrywanie nieszczelności w rurach i układach chłodzenia cieczą) itp. Zwróć uwagę, że emiter UV zwykle świeci w zakresie widzialnym - z charakterystycznym niebieskawym odcieniem; pozwala to dokładnie określić, czy takie światło jest włączone, czy wyłączone.
- Światło czerwone. Jeden z najpopularniejszych kolorów uzupełniających we współczesnych latarkach; może być stosowany zarówno w połączeniu z niebieskim i zielonym (w tzw. modelach RGB), jak i jako jedyny odcień pomocniczy. Jedną z cech światła czerwonego jest to, że prawie nie wpływa na widzenie skotopowe, nie przenika przez powieki i nawet po zupełnej ciemności nie oślepia oczu. To sprawia, że takie oświetlenie jest najlepszą opcją, na przykład do doprecyzowania danych na mapie podczas nocnej wędrówki, gdy trzeba szybko przywrócić wzrok po zgaszeniu światła, lub do oświetlenia nocnego w sypialni, gdzie trzeba widzieć otoczenia i jednocześnie niepożądane jest przeszkadzanie śpiącym światłem. Innym sposobem wykorzystania czerwonego światła jest nadawanie sygnałów: to światło przemieszcza się dalej niż niebieskie lub zielone i wyraźnie wyróżnia się na tle większości krajobrazów i obiektów stworzonych przez człowieka. Odcień można zmieniać zarówno za pomocą filtra barwnego na głównym źródle światła, jak i za pomocą oddzielnej diody LED.
- Światło niebieskie. Jeden z odcieni używanych głównie w trójkolorowych „latarkach RGB” - wraz z czerwonym (patrz wyżej) i zielonym. To światło jest przeznaczone głównie do sytuacji, w których trzeba skutecznie oświetlić przestrzeń przed sobą, jednak niepożądane jest stosowanie zwykłego białego światła. Wzrok ludzki jest najbardziej wrażliwy na odcienie niebieskiego i zielonego; dlatego stosunkowo słaba wiązka niebieskiego światła ujawnia dużą ilość szczegółów. A w niektórych sytuacjach takie oświetlenie może być nawet skuteczniejsze niż białe. Na przykład, jeśli w nocy wycelujesz białą latarkę w jasny obiekt, przestrzeń za tym obiektem będzie słabo zauważalna ze względu na jasne odbite światło; a słabe niebieskie światło oświetli równomiernie zarówno „pierwszy plan”, jak i „tło”. Natomiast używanie tego odcienia przy wysokiej jasności jest, wręcz przeciwnie, niepożądane - odbicie od jasnego niebieskiego światła będzie oślepiać jeszcze bardziej niż od białego, a tym bardziej od czerwonego. A jeśli niebieska wiązka, nawet słaba, trafi w oczy, natychmiast zepsuje widzenie skotopowe, a przywrócenie go zajmie dużo czasu.
Należy pamiętać, że wybór między niebieskim a podobnym zielonym (patrz poniżej) zależy od konkretnych warunków: w różnych sytuacjach mogą być optymalne różne odcienie.
- Światło zielone. Odcień najczęściej używany w trójkolorowych latarkach RGB, jednak czasami używany jako jedyny kolor uzupełniający. Pod wieloma względami jest podobny do opisanego powyżej niebieskiego - w szczególności w niektórych sytuacjach słabe zielone światło może wyraźnie ujawnić szczegóły niewidoczne w innych odcieniach (nawet przy tym samym niebieskim świetle), jednak wysoka jasność dla takiej wiązki jest niepożądana. Ponadto ten kolor ma swoją specyficzną cechę: wiele zwierząt prawie nie reaguje na zielone światło, dlatego jest ono szczególnie wygodne do polowania.
- Lampa ostrzegawcza. Tryb rzadkich błysków - najczęściej przy stosunkowo niskiej jasności, jednak możliwe są wyjątki; w niektórych modelach można znaleźć więcej niż jedną wersję ostrzegania. W każdym razie funkcja ta dobrze nadaje się do sygnalizowania i wskazywania Twojej lokalizacji; jednocześnie tryb lampy ostrzegawczej nie tylko zużywa energię baterii ekonomiczniej niż stałe światło o tej samej jasności, ale jest również lepiej widoczny z daleka. Należy również pamiętać, że w latarkach czołowych podobną funkcję pełni tryb migania (patrz poniżej).
- Migotanie. W rzeczywistości - odpowiednik opisanej powyżej lampy ostrzegawczej, stosowany w modelach czołowych (patrz „Rodzaj”). W tym trybie latarka emituje krótkie błyski lub świeci zmienną, „pulsującą” jasnością. W każdym razie ten format pracy nie ma na celu oświetlania otoczenia, jednak uczynienie użytkownika bardziej widocznym dla innych: człowiek reaguje na migotanie światła czysto odruchowo, nawet jeśli źródło takiego światła znajduje się daleko w przestrzeni widzenia peryferyjnego. Tryb lampy ostrzegawczej przyda się przede wszystkim na drogach – na przykład podczas spaceru lub jazdy rowerem po zmroku: nawet w mieście takie ostrzeżenie dla okolicznych kierowców nie będzie zbyteczne, a tym bardziej na ciemnych wiejskich drogach.
- Czerwone miganie (czerwone migotanie, czerwona lampa ostrzegawcza). Dzięki temu trybowi latarka jest jak najbardziej zauważalna: czerwone światło, zwłaszcza migające, jest dobrze zauważalne nawet w ciągu dnia. A w ciemności ten odcień jest również przydatny, ponieważ nie szkodzi widzeniu skotopowemu (więcej szczegółów, patrz „Światło czerwone” powyżej). Ale konkretna specjalizacja migania na czerwono może być różna, w zależności od specjalizacji latarki. Na przykład w modelach turystycznych (patrz „Rodzaj”) ten tryb umożliwia nadanie sygnału, wyznaczenie lokalizacji obozu, punktu zbiórki itp.; w latarkach czołowych służy do wyróżnienia użytkownika na drodze i uczynienia go jak najbardziej widocznym dla osób wokół niego (przede wszystkim dla kierowców samochodów).
- Tryb lampy. Funkcja spotykana głównie wśród latarek ręcznych (patrz „Rodzaj”). Tak naprawdę chodzi o tryb światła rozproszonego – w przeciwieństwie do wiązki kierunkowej, która zapewnia główne źródło światła z odbłyśnikiem. Światło rozproszone nie różni się zasięgiem, jednak pozwala pokryć dużą powierzchnię – na przykład oświetlić całe pomieszczenie. W związku z tym tryb lampy znacznie rozszerza możliwości wykorzystania latarki ręcznej.
- Światło boczne. Jedna z nazw trybu lampy opisanego powyżej; rozproszone źródło światła stosowane w tym trybie często znajduje się z boku obudowy lampy – stąd nazwa.
- LCC. Tryb oznaczenia lasera: latarka emituje wiązkę laserową, znak, z której wskazuje na zamierzony punkt uderzenia. Sensowne jest przewidzenie takiego trybu tylko w modelach podlufowych (patrz „Rodzaj”).
Pamiętaj, że ta lista nie jest wyczerpująca: w nowoczesnych latarkach mogą się zapewniać inne, bardziej szczegółowe tryby pracy. W takich przypadkach cechy funkcjonalności należy doprecyzować zgodnie z dokumentacją producenta.Źródło zasilania
Rodzaj zasilania stosowanego w latarce.
Najpopularniejsze w naszych czasach są wymienne ogniwa w standardowych rozmiarach AA, AAA,
C,
D i
CR123, wymienne baterie litowo-jonowe
18650, a także
markowe akumulatory. Jednocześnie niektóre modele z tej drugiej kategorii są przeznaczone do standardowych akumulatorów do elektronarzędzi i są w ogóle dostarczane bez własnych źródeł zasilania; takie urządzenia są zwykle określane jako tak zwane
lampy budowlane. A oto bardziej szczegółowy opis różnych rodzajów zasilania:
-
AA. Baterie są potocznie nazywane „paluszkami”. Jeden z najpopularniejszych standardowych rozmiarów w naszych czasach; takie ogniwa są dostępne jako baterie jednorazowe lub akumulatory wielokrotnego ładowania i są sprzedawane niemal powszechnie. We współczesnych latarkach jednak ta opcja jest mniej powszechna niż mniejsze AAA - rozwój i potanienie diod LED umożliwiło efektywne wykorzystanie bardziej kompaktowych zasilaczy.
Należy pamiętać, że „paluszki” mogą się znacznie różnić pojemnością; odpowiednio czas pracy latarki na baterii z takim zasilaczem będzie różna - w zależności od marki użytych baterii (akumulatorów). Zwracamy również uwagę, że korzystanie z takich elementów (jak większość wymiennych baterii) nieuchronni
...e wiąże się z dodatkowymi wydatkami: będziesz musiał albo regularnie kupować świeże jednorazowe ogniwa, albo wydać pieniądze na zestaw akumulatorów z ładowarką.
- AAA. Baterie również nazywane "małymi paluszkami" - analogicznie do opisanych powyżej "paluszków". Dostępne są także w różnych formatach – zarówno baterii, jak i akumulatorów – oraz w różnych pojemnościach i cenach. Są mniejsze niż AA, dlatego generalnie są od nich gorsze pod względem pojemności. Taki zasilacz jednak często wystarcza nowoczesnym diodom LED; a kompaktowość jest często ważniejsza niż duża pojemność. Dlatego ogniwa AAA we współczesnych latarkach są znacznie częstsze niż AA.
- C. Baterie 1,5 V o kształcie cylindrycznym i wymiarach 50x26,2 mm; w przybliżeniu równej długości AA, ale znacznie grubsze, dzięki czemu mają znacznie większą pojemność. Jakiś czas temu były dość popularne, ale obecnie są stosowane niezwykle rzadko – głównie w urządzeniach, w których wymiary obudowy początkowo pozwalają na montaż takich źródeł zasilania (typowym przykładem są latarki-kije, patrz „Rodzaj”).
- D. Baterie o kształcie cylindrycznym, są największe (61,5x34,2 mm), najpojemniejsze i najwydajniejsze wśród stosowanych obecnie zasilaczy 1,5 V. Podobnie jak opisane powyżej elementy typu C, są rzadko stosowane, głównie w latarkach, które początkowo przyjmują duże rozmiary.
- CR123. Baterie o kształcie cylindrycznym. Mają długość 34,5 mm i średnicę 17 mm, przez co przypominają zredukowaną odmianę typu C, różnią się jednak napięciem pracy - 3 V. W wersji akumulatorów są oznaczane jako CR123A. Ogólnie rzecz biorąc, są one dość rzadkie, głównie w kompaktowych modelach ręcznych i brelokach, a także latarkach podlufowych do pistoletów (patrz „Rodzaj”); jednak szczególnie wśród tych kategorii takie baterie są dość popularne.
- 18650. Ogólnie w dzisiejszych czasach cała rodzina akumulatorów jest produkowana przy użyciu 5-cyfrowego oznaczenia - na przykład 14500 i 17650. Wszystkie wykonane są w technologii litowo-jonowej, mają kształt cylindryczny i napięcie 3,7 V; oznaczenie wskazuje rozmiar takich ogniw pod względem średnicy i długości (więcej szczegółów poniżej). Konkretnie 18650 (średnica 18 mm, długość 65 mm) jest najpopularniejszym typem tego typu ogniw – zarówno w ogóle, jak i konkretnie wśród latarek. Wynika to przede wszystkim z połączenia kompaktowych wymiarów i dość solidnego wykonania. Jednocześnie, dzięki obniżeniu kosztów technologii, w dzisiejszych czasach baterie 18650 mogą być używane nawet w modelach niedrogich – także są oryginalnie dostarczane w zestawie. Jednak zawartość zestawu latarki z takim zasilaczem w każdym razie warto wyjaśnić osobno – dotyczy to zarówno akumulatora, jak i opcji ładowania dostępnych „po wyjęciu z pudełka” (więcej szczegółów w punkcie „Zawartość opakowania”).
Ogólnie rzecz biorąc, elementy te łączą zalety baterii wymiennych i markowych akumulatorów. Z jednej strony, źródło zasilania jest wielokrotnego użytku, gdy ładunek się wyczerpie, nie trzeba za każdym razem wydawać pieniędzy na nowe baterie; z drugiej strony, jeśli chcesz, możesz kupić kilka akumulatorów i szybko je wymienić w razie potrzeby. A dzięki oddzielnej ładowarce możesz całkowicie zredukować przerwy w pracy do zera: podczas gdy jeden zestaw akumulatorów jest używany, resztę można naładować.
- Akumulator. Ta opcja oznacza, że latarka korzysta z zastrzeżonego akumulatora, który nie należy do standardowych rozmiarów (a w wielu modelach jest również niewymienny). Jedną z zalet takiego zasilacza jest to, że użytkownik nie musi poświęcać dodatkowego czasu i pieniędzy na zakup baterii: zasilacz jest początkowo dostarczany w zestawie, a gdy energia się wyczerpie, wystarczy go naładować. W takim przypadku zestaw dostawczy może zawierać zarówno adapter do gniazdka, jak i ładowarkę samochodową (więcej szczegółów w „Zawartość opakowania”). Drugą zaletą jest to, że zastrzeżone akumulatory są często bardziej kompaktowe, a jednocześnie pojemniejsze niż baterie wymienne; i ogólnie taki akumulator jest łatwiejszy do dopasowania do konstrukcji latarki (zwłaszcza niestandardowej). Wśród kluczowych wad tej opcji można zauważyć przede wszystkim brak możliwości szybkiej wymiany - z reguły rozładowany akumulator wymaga naładowania, co z kolei wymaga czasu i źródła zasilania. Ponadto posiadanie własnego akumulatora nieuchronnie wpływa na koszt; jest to szczególnie widoczne przy porównywaniu niedrogich modeli latarek ładowalnych z ich odpowiednikami na baterie. Jednak różnica w cenie może się dość szybko zwrócić przy intensywnym użytkowaniu.
Szczególnym przypadkiem są tak zwane akumulatorowe latarki „budowlane”. Produkowane są głównie przez dużych producentów elektronarzędzi (Bosch, DeWalt, Makita itp.) i wykorzystują jako źródła zasilania wymienne akumulatory do narzędzi marki „rodzimej”. Jednocześnie taki akumulator zwykle nie jest dołączony do zestawu - zakłada się, że użytkownikowi wygodniej jest kupić akumulator na własną rękę, według własnego uznania (lub że gospodarstwo domowe ma już markowe narzędzie i, odpowiednio, źródło zasilania).
Ponadto w latarkach można znaleźć rzadsze i bardziej specyficzne opcje zasilania:
- AAAA. Baterie są jeszcze mniejsze niż "paluszki cienkie" AAA - 43 mm długości i 8,3 mm średnicy. Są one używane w niektórych cienkich, kompaktowych latarkach, wiele z tych modeli przypomina kształtem i rozmiarem pióra wieczne.
- Wymienne akumulatory Li-Ion z 5-cyfrowym oznaczeniem cyfrowym - podobne do opisanych powyżej 18650, ale różniące się wielkością. Konkretnie wśród latarek można znaleźć takie formy o podobnych źródłach zasilania: 10180, 10440, 14430, 14500, 16340, 17650, 21700, 26650, 32650. Wszystkie mają standardowe napięcie 3,7 V, a wielkość elementu można określić po oznaczeniu: dwie pierwsze cyfry odpowiadają jego średnicy, drugie dwie - długości (obie w milimetrach). Im większy akumulator, tym większa jest jego całkowita pojemność i odpowiednio moc zasilania.
Osobno należy zauważyć, że ogniwa 14500 mają identyczny rozmiar jak konwencjonalne paluszki cienkie AAA, ale różnią się od nich napięciem roboczym. W niektórych latarkach ta różnica jest brana pod uwagę i mogą one korzystać z obu rodzajów źródeł zasilania (o mniejszej autonomii i/lub jasności podczas pracy na bateriach). Zasadniczo jednak możliwość takiej wymiany musi być wyjaśniona w każdym przypadku.
- Seria CR****. Baterie o charakterystycznym kształcie tabletki lub dysku, oparte na technologii litowej (nie mylić z akumulatorami litowo-jonowymi – w tym przypadku mówimy o jednorazowych zasilaczach). Liczby w oznaczeniu wskazują konkretny rozmiar - na przykład oznaczenie CR2032 odpowiada średnicy 20 mm i grubości 3,2 mm. W rzeczywistości CR2032 to jeden z najpopularniejszych standardowych rozmiarów takich baterii; oprócz niego w latarkach można znaleźć CR1220, CR1616, CR2016 i CR2032. Wszystkie takie źródła zasilania są używane głównie w kompaktowych latarkach o małej mocy, w szczególności w breloczkach (patrz „Rodzaj”).
- Seria AG**. Przyrostek „AG” z liczbą (jedną lub dwoma) jest używany do oznaczenia miniaturowych jednorazowych baterii alkaliczno-manganowych produkowanych przez Seiko i niektóre inne marki. Im większa liczba w oznaczeniu, tym większy rozmiar baterii: najmniejsze z takich ogniw AG0 mają średnicę 5,8 mm i grubość nieco ponad 2 mm, a największe (z tych stosowanych w latarkach), AG13 mają średnicę 11,6 mm i grubość 5,4 mm. Głównym obszarem zastosowania takich elementów są miniaturowe latarki, m.in. breloki.
- Seria LR**. W rzeczywistości - kompletny analog serii AG** opisanej powyżej; jedyną różnicą jest to, że AG jest oznaczeniem zastrzeżonym, a LR jest używane jako wspólne oznaczenie międzynarodowe. Ponadto w tym standardzie nie ma wyraźnego związku między liczbą w oznaczeniu a rzeczywistym rozmiarem baterii: np. LR41 jest większa od LR58, a LR44 jest większa od obu. Właściwie we współczesnych latarkach występują głównie LR41 i LR44; są one analogami odpowiednio AG3 i AG13 i mają wymiary (długość/średnica) 7,9x3,6 mm w pierwszym przypadku i 11,6x5,4 mm w drugim.
- 3R12. Baterie o napięciu 4,5 V w obudowie o charakterystycznym kształcie: prawie kwadratowym i płaskim (70x60x22 mm), z zaokrąglonymi rogami i dwiema płytkami stykowymi w górnej części. Pierwotnie stworzono je jako baterie do latarek kieszonkowych, jednak obecnie używa się ich dość rzadko ze względu na duże wymiary, cechy kształtu i stosunkowo małą pojemność.
- PX28L. Kompaktowe i jednocześnie dość mocne baterie cylindryczne o napięciu nominalnym 6,2 V. Dobrze nadają się do pracy z dużym obciążeniem, w tym jasnymi diodami LED, ale generalnie nie mają dużego rozproszenia i dlatego są rzadko stosowane w latarkach.
- R20. Inna nazwa ogniw zamiennych w rozmiarze D - a dokładniej jednorazowych baterii solnych produkowanych w tym rozmiarze (dla innych odmian stosowane są inne oznaczenia). Z reguły lampy pod R20 są kompatybilne z dowolnymi ogniwami typu D, jednak możliwość pracy z bateriami cynkowo-węglowymi (posiadającymi mniejszą pojemność niż odpowiedniki alkaliczne, a tym bardziej akumulatory) wskazuje na dobrą energooszczędność i oszczędność latarki.
- CR2. Stosunkowo niewielkie baterie (długość - 26,7 mm, średnica - 15,1 mm), pierwotnie stworzone do aparatów kompaktowych - „mydelniczek” - licząc na to, że jedno takie ogniwo mogłoby zastąpić 2 baterie AA. Oznaczenie CR2 jest zwykle używane w przypadku baterii jednorazowych, akumulatory o tym standardowym rozmiarze są zwykle oznaczane jako 15270.
- Z zapalniczki. Zasilanie z własnej sieci samochodowej za pośrednictwem zapalniczki (lub gniazda samochodowego o podobnym formacie) można znaleźć w dwóch rodzajach latarek. Pierwszym z nich są latarki ręczne i oświetlenie pomocnicze (patrz „Rodzaj”) przeznaczone do użytku z pojazdem lub w jego pobliżu. Większość z tych urządzeń działa tylko po podłączeniu do zapalniczki, a za samo połączenie odpowiada dość długi (kilkumetrowy) przewód z odpowiednią wtyczką. Druga opcja to modele miniaturowe (ręczne kompaktowe i breloczki) o specjalizacji „motoryzacyjnej”. Takie urządzenia są wyposażone we własne akumulatory i są w stanie pracować autonomicznie, a do ładowania akumulatora służy zapalniczka - przy czym sama obudowa latarki pełni rolę wtyczki (innymi słowy, aby naładować wystarczy włożyć wtyczkę do gniazda zapalniczki). Jednak oba typy są w naszych czasach rzadkością: w przypadku latarek przewód znacznie ogranicza mobilność, a w przypadku małych latarek kieszonkowych ładowanie z sieci samochodowej nie jest często wymagane. I nawet w tym ostatnim przypadku tradycyjna latarka akumulatorowa uzupełniona o ładowarkę samochodową może okazać się bardziej praktyczną, wszechstronną i wygodną opcją (patrz „Zawartość opakowania”).Ładowanie przez USB
Możliwość ładowania latarki ze standardowego portu USB. Takie złącza są obowiązkowe dla współczesnych komputerów i laptopów, znajdują się w innych typach sprzętu (od tabletów po sprzęt audio); ponadto dostępne są zasilacze USB do gniazdek domowych i zapalniczek samochodowych. Tym samym
ładowanie przez USB znacznie rozszerza możliwości latarki: zamiast specjalistycznej ładowarki (którą zresztą można zapomnieć lub zgubić) można do tego wykorzystać dowolny port USB.
Należy pamiętać, że modele kompaktowe (na przykład breloki - patrz „Rodzaj”) są często wyposażone we własne wtyczki USB, ale większa latarka może wymagać kabla.