Porównanie modemów

— Modem USB. Modemy w formie pendrive'a, podłączane do komputera, laptopa lub innych urządzeń poprzez wolny port USB. Mogą to być zarówno najprostsze gadżety obsługujące jedno urządzenie klienckie (do którego bezpośrednio podłączony jest modem), jak i bardziej zaawansowane modele z obsługą Wi-Fi i możliwością bezprzewodowego udostępniania internetu na kilka gadżetów. Dla dostępu do sieci WWW modemy USB wyposażane są w gniazdo karty SIM.

— Router przenośny. Routery mobilne dla dostępu do internetu, bez wątpienia z wbudowanym modułem Wi-Fi. Modemy Wi-Fi są w stanie współpracować jednocześnie z kilkoma podłączonymi urządzeniami, ponadto są zasilane bateryjnie i można z nich korzystać całkowicie autonomicznie – bez konieczności podłączania się do komputera i gniazdka elektrycznego. Zaleca się stosowanie routerów przenośnych w przypadkach, gdy stałe połączenie z Internetem jest utrudnione lub całkowicie go brak (w domku letniskowym, na łonie natury, jako urządzenie rezerwowe umożliwiające dostęp do sieci globalnej).

Prędkości połączenia przez Wi-Fi, a dokładniej — standardy Wi-Fi obsługiwane przez modem z odpowiednimi możliwościami (zob. „Typ”, „Połączenie”).

— Wi-Fi 3 (802.11g). Dalszy rozwój standardu Wi-Fi 1 (802.11b), opracowany przede wszystkim z myślą o zwiększeniu przepustowości połączenia (2,4 GHz) i zaprezentowany w 2003 roku. Sprzęt 802.11g jest w pełni wstecznie kompatybilny z 802.11b, dlatego nawet najprostsze współczesne urządzenia Wi-Fi obsługują oba te standardy.

— Wi-Fi 4 (802.11n). Standard Wi-Fi będący dalszym rozwinięciem opisanych powyżej formatów — między innymi dzięki dodaniu obsługi technologii MIMO (rozdzielenie wejścia i wyjścia między kilka anten). Zaprezentowany w 2009 roku. Główna częstotliwość pracy to 2,4 GHz, jednak spotyka się urządzenia wyposażone dodatkowo w pasmo 5 GHz.

— Wi-Fi 5 (802.11aс). Oparty na 802.11n, zaprezentowany pod koniec 2013 roku. Główne udoskonalenia dotyczyły zwiększenia liczby strumieni na drugiej częstotliwości (5 GHz) oraz wdrożenia bardziej zaawansowanych standardów MIMO i modulacji, co pozwoliło odpowiednio zwiększyć przepustowość.

— Wi-Fi 6 (802.11ax). Wersja Wi-Fi 6 udostępnia Internet w nowoczesnym standardzie 802.11ax w pasmach 2,4 i 5 GHz, lepiej radząc sobie z dużą liczbą podłączonych urządzeń. Taki modem jest szczególnie wygodny w miejscach, gdzie z sieci jednocześnie korzystają smartfo...ny, laptopy, telewizor i inteligentne urządzenia, ponieważ Wi-Fi 6 efektywniej rozdziela ruch i zmniejsza opóźnienia w obciążonej sieci. W porównaniu z Wi-Fi 5 różnica jest zwykle odczuwalna nie tyle w „szczytowej” prędkości, ile w bardziej stabilnym działaniu podczas streamingu, wideorozmów i gier online.

— Wi-Fi 6E (802.11ax). W zasadzie to samo Wi-Fi 6, ale z dodatkowym pasmem 6 GHz, co zapewnia stabilniejsze połączenie, szczególnie w zatłoczonych miejscach. W praktyce jest to szczególnie przydatne w budynku wielorodzinnym z dużą liczbą sąsiednich sieci. Najważniejsze jest jednak to, że zalety Wi-Fi 6E można wykorzystać tylko na urządzeniach, które również obsługują 6 GHz. To właśnie ta częstotliwość pozwala wydzielić osobny kanał z najmniejszą liczbą zakłóceń pochodzących od urządzeń zewnętrznych.

— Wi-Fi 7 (802.11be). Kolejny krok w porównaniu z Wi-Fi 6E: zapewnia jeszcze wyższą prędkość, mniejsze opóźnienia i stabilniejsze działanie sieci pod obciążeniem. Jego kluczowe zalety w porównaniu z poprzednią wersją wiążą się z kanałami o szerokości do 320 MHz oraz Multi-Link Operation, gdy urządzenie może jednocześnie korzystać z kilku pasm, a nie tylko z jednego. W praktyce jest to szczególnie przydatne, jeśli modem ma zastąpić główny domowy router i udostępniać szybkie 5G jednocześnie laptopowi, gamingowemu komputerowi, telewizorowi z treściami 4K/8K, urządzeniu NAS i innym wymagającym urządzeniom. Innymi słowy, Wi-Fi 7 to wersja dla sytuacji, w których potrzebne jest już nie tylko szybkie Wi-Fi, ale także wyraźny zapas prędkości i responsywności na przyszłość.

Największa liczba urządzeń, które można na raz podłączyć do modemu przez Wi-Fi (patrz „Podłączenie”).

Ograniczenie to wynika z faktu, że przetwarzanie zapytań sieciowych z kilku urządzeń na raz wymaga dość dużej ilości zasobów obliczeniowych, a nie jest ich tak dużo w miniaturowej elektronice, takiej jak modemy bezprzewodowe. Jednak nawet niedrogie modele potrafią obsługiwać około 5 – 6 urządzeń, co w większości przypadków jest więcej niż wystarczające; a w bardziej zaawansowanych modemach liczba ta może sięgać 10.

Najdłuższa odległość, przy której wbudowany modem router jest w stanie zapewnić komunikację przez interfejs Wi-Fi (patrz „Połączenie”).

Należy pamiętać, że w praktyce zasięg silnie zależy od wielu czynników niezwiązanych z głównymi cechami modemu: obecności zakłóceń i przeszkód na ścieżce sygnału, charakterystyki modułu Wi-Fi podłączonego urządzenia, stan naładowania baterii w tym urządzeniu lub samego modemu itp. ... Dlatego rzeczywiste wskaźniki zasięgu mogą być zauważalnie niższe niż deklarowane: na przykład podczas pracy przez ścianę zauważalnie się zmniejszają. Jednak ta cecha dość wyraźnie opisuje ogólny „zasięg” urządzenia, a porównania różnych modeli na nim są całkiem do przyjęcia.

Zwracamy również uwagę, że nie zawsze ma sens kupowanie urządzenia o maksymalnym zasięgu działania – choć duży zasięg zapewnia dodatkową wygodę, wymaga dużej mocy nadajnika, co znacznie zwiększa gabaryty i cenę modemu. Dlatego przy wyborze warto kierować się przede wszystkim zamierzonym formatem użytkowania. Na przykład, jeśli potrzebujesz połączenia 3G, aby uzyskać dostęp do Internetu w drodze z tabletu, wystarczy zasięg kilku metrów (co więcej, zmniejszy to prawdopodobieństwo podłączenia się osób postronnych do przenośnego punktu dostępowego). Ale w przypadku instalacji w dużym prywatnym domu warto poszukać modelu „rzeźni”.

Należy zauważyć, że parametr ten jest raczej umowny i uogólniony, ponieważ jedna generacja zwykle obejmuje kilka technologii transmisji danych (patrz niżej), a zestaw tych technologii w różnych sieciach komórkowych i różnych modemach może się różnić. Dlatego za pomocą tego parametru można jedynie w przybliżeniu ocenić kompatybilność urządzenia z konkretną siecią komórkową. Jednak dane dotyczące generacji (2G, 3G, 4G (LTE), 5G) mogą się przydać na etapie wstępnego doboru: pozwalają przynajmniej wyróżnić interesującą Cię generację, a następnie wyszukać wśród modeli z nią kompatybilnych.

Jeśli chodzi o konkretne generacje, to przedstawiają się one następująco:

— 2G. Standardy łączności drugiej generacji realizowane za pośrednictwem sieci komórkowych GSM. Obsługują technologie transmisji GPRS i EDGE. Ze względu na małą przepustowość są one dziś uważane za przestarzałe i stopniowo zastępowane przez nowsze generacje. Proces ten jest jednak nierównomierny i w niektórych krajach nadal podstawowym standardem mobilnym pozostaje 2G (choć wszystko zmierza w stronę zmiany tej sytuacji). Zaznaczamy też, że nawet wprowadzenie nowszych standardów nie oznacza wyparcia GSM – wielu operatorów zachowuje tę technologię jako zapasową i przeznaczoną dla najprostszych modeli telefonów komórkowych. Właściwie drugiej generacji w czystej postaci praktycz...nie nie spotyka się w modemach komórkowych – stanowi ona uzupełnienie bardziej zaawansowanych standardów.

— 3G. Technologie łączności trzeciej generacji. Obejmuje technologie W-CDMA, HSUPA, HSDPA i HSPA+, a w sieciach CDMA — EV-DO Rev.A i Rev.B. Znacząco przewyższa standardy drugiej generacji zarówno pod względem czystej przepustowości, jak i dodatkowych możliwości. A sama prędkość transmisji danych może być porównywalna do prędkości stacjonarnego, przewodowego połączenia internetowego, co pozwala nie tylko wygodnie przeglądać strony internetowe, ale także korzystać z rozmów wideo, słuchać strumieniowe audio itp. Jednak w praktyce jakość łączności zależy zarówno od konkretnych zastosowanych technologii, jak i od poziomu sygnału, obciążenia stacji bazowych itp.

— 4G. Czwarta generacja łączności, obecnie najbardziej zaawansowana. Obejmuje technologie WiMAX i LTE, które znacznie przewyższają prędkością transmisji danych nie tylko standardy 3G, ale także zwykłe, przewodowe połączenie z Internetem przez Ethernet. Co prawda ​​takie połączenie nie jest tanie.

— 5G. Dalsze, po 4G, rozwinięcie standardów sieci komórkowej. W oficjalnej specyfikacji tej generacji podaje się prędkość szczytową 20 Gb/s dla odbioru i 10 Gb/s dla przesyłu, gwarantowaną prędkość (przy dużym obciążeniu sieci), wynoszącą odpowiednio 100 i 50 Mb/s, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę niezawodności i ogólnej jakości łączności. Zestaw takich rozwiązań obejmuje w szczególności wieloelementowe szyki antenowe (Massive MIMO) oraz technologie kształtowania kierunkowej wiązki (beamforming) na stacjach bazowych, a także możliwość bezpośredniej komunikacji pomiędzy urządzeniami abonenckimi. Dzięki temu standard ten pozwala na zmniejszenie zużycia energii w porównaniu z jego poprzednikami.
Osobno warto poruszyć pogłoski o zagrożeniach dla zdrowia, jakie niesie 5G. Według współczesnych danych naukowych taka sieć nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego ciała, a wspomniane plotki to teorie spiskowe, które nie są poparte żadnymi argumentami.

Prędkość połączenia mobilnego 4G (LTE) obsługiwana przez modem.

Wszystkie współczesne urządzenia LTE są zaliczane do jednej lub drugiej kategorii (Cat.3, Cat.4, Cat.6, Cat.7, Cat.9, Cat.12, Cat.13, Cat.16, Cat.18, Cat.19, Cat.20, Cat.22), od której bezpośrednio zależy prędkość przekazywania danych. W tym punkcie określa się zarówno tę kategorię, jak i konkretne wskaźniki prędkości, ponadto w dwóch parametrach - do pobierania i do wysyłania. Prędkość wysyłania jest zawsze znacznie niższa, jednak biorąc pod uwagę specyfikę mobilnego dostępu do Internetu, szczegół ten zazwyczaj nie jest krytyczny.

Należy pamiętać, że sprzęt z różnymi kategoriami prędkości będzie kompatybilny ze sobą, jednak przepustowość będzie ograniczona możliwościami wolniejszego urządzenia. Warto również wspomnieć, że w tym rozdziale podaje się teoretyczne maksimum; wskaźniki praktyczne mogą być zauważalnie niższe (w zależności od jakości zasięgu, zatłoczenia eteru, cech konkretnej elektroniki).

Technologie przesyłu danych obsługiwane przez modem.

— GPRS. Najstarsza z obecnie stosowanych technologii komunikacyjnych. Opracowana jako standard dla sieci komórkowych GSM, umożliwiający przesyłanie danych równolegle z rozmowami głosowymi i wiadomościami tekstowymi, a także rozliczanie dostępu do sieci na podstawie ilości przesłanych danych, a nie czasu połączenia (jak w poprzednim standardzie CSD). W momencie powstania była bardzo nowoczesna, jednak obecnie uznawana jest za całkowicie przestarzałą i stosowana tylko wtedy, gdy bardziej zaawansowane standardy są niemożliwe do wykorzystania.

— EDGE. Technologia, stworzona jako modyfikacja GPRS, pozwalająca zwiększyć przepustowość i poprawić niezawodność połączenia. W pozostałych kwestiach ten standard jest w pełni analogiczny do GPRS pod względem głównych cech praktycznych.

— W-CDMA. Jeden z wczesnych standardów komunikacji trzeciej generacji (3G). Stosowany w sieciach UMTS. Jedną z głównych zalet takich sieci jest możliwość budowania ich w oparciu o istniejącą infrastrukturę GSM. Dlatego UMTS i konkretnie W-CDMA używane są przez wielu operatorów komórkowych na początkowym etapie przejścia z 2G na 3G.

— HSUPA. Technologia komunikacyjna trzeciej generacji (3G), rozwinięcie opisanej wyżej W-CDMA. Nazwa oznacza „High-Speed...Uplink Packet Access” — szybki pakietowy przesył danych w kierunku „od abonenta”. Określenie to opisuje funkcję tej technologii: zwiększa ona szybkość przesyłu danych z modemu do stacji bazowej, co może być przydatne w niektórych specyficznych zadaniach — na przykład wideorozmowie.

— HSDPA. Kolejne, po HSUPA, udoskonalenie standardu W-CDMA (patrz wyżej). Należy do sieci trzeciej generacji (3G), jednak uznawany jest za standard „rozszerzony”, z tego powodu sieci obsługujące HSUPA mogą być oznaczane jako 3.5G, 3G+ itd. Sama nazwa — „High-Speed Downlink Packet Access” — oznacza „szybki pakietowy przesył danych ze stacji bazowej do urządzenia”.

— HSPA+. Najbardziej zaawansowany obecnie standard komunikacji trzeciej generacji oparty na sieciach UMTS (W-CDMA). Dzięki szeregowi ulepszeń pozwala osiągnąć wyższe prędkości niż opisane powyżej warianty, zbliżając się możliwościami do sieci czwartej generacji; dlatego czasami jest oznaczany jako 3.75G.

— WiMAX. WiMAX początkowo powstał w dwóch wersjach — „mobilnej” i „stacjonarnej”; w większości współczesnych modemów komórkowych stosowana jest druga opcja. Należy do standardów czwartej generacji — 4G (podczas gdy „mobilny” był konkurentem technologii 3G, choć czasem w celach marketingowych jest oznaczany jako komunikacja 4. generacji). Jakiś czas temu WiMAX był aktywnie promowany jako alternatywa dla przewodowego szerokopasmowego dostępu do Internetu (szczególnie jako optymalna opcja dla gospodarstw domowych, gdzie trudno doprowadzić kabel). Jednak obecnie standard ten traci na popularności — szczególnie w związku z rozwojem i promocją bardziej zaawansowanego LTE (który nie dzieli się na „mobilną” i „stacjonarną” odmianę).

— LTE (do 173 Mb/s). Standard komunikacji komórkowej czwartej generacji, najpopularniejsza technologia 4G obecnie — szczególnie dzięki temu, że jest dalszym rozwinięciem W-CDMA/UMTS i może być wdrożony poprzez ulepszanie istniejących sieci (zarówno UMTS, jak i CDMA2000). Kolejnym powodem popularności jest równa wygoda zarówno dla sprzętu stacjonarnego, jak i mobilnego. Z drugiej strony, wybierając modem tego standardu, warto wziąć pod uwagę, że w różnych krajach pasma i kanały LTE mogą się różnić, dlatego sama w sobie obsługa tej technologii jeszcze nie gwarantuje kompatybilności z konkretną siecią. Należy również pamiętać, że w niektórych krajach sieci LTE są dopiero w fazie wdrażania, a w niektórych w ogóle ich nie ma.

Oceniąc możliwości modemu, warto mieć na uwadze, że podane dla każdej technologii wartości prędkości są maksymalne, osiągalne w praktyce wyłącznie w idealnych warunkach. Rzeczywiste wartości prędkości są zazwyczaj niższe od potencjalnie możliwych; mogą one zależeć zarówno od cech sieci, mocy sygnału i innych kwestii technicznych, jak i od polityki operatora oraz warunków konkretnej taryfy.

— USB-wtyk. Obecność w konstrukcji modemu własnego wtyku USB pozwalającego na bezpośrednie podłączenie urządzenia do komputera. Takie podłączenie zapewnia urządzeniu z portem USB dostęp do Internetu, a także dostarcza modemowi niezbędnego zasilania.

— microUSB. Zmniejszona wersja złącza USB, wykorzystywana głównie w modemach Wi-Fi (patrz „Rodzaj”), które mogą pracować autonomicznie i nie wymagają stałego podłączenia do innego urządzenia. W modemach 3G/4G microUSB zazwyczaj ma formę gniazda, a nie wtyku, a do podłączenia używa się specjalnego kabla. Ten interfejs zwykle pełni rolę serwisowego złącza uniwersalnego: przez niego ładuje się akumulator oraz podłącza do PC lub innego urządzenia w celu zarządzania ustawieniami, aktualizacji oprogramowania itp.

— USB-A. Przewodowy interfejs, najbardziej rozpowszechniony i uniwersalny współczesny standard stosowany do podłączania urządzeń peryferyjnych do różnych urządzeń elektronicznych, począwszy od komputerów, aż po smartfony, a nawet bezprzewodowe modemy. W tym przypadku chodzi o pełnowymiarową wersję złącza USB. Zazwyczaj instaluje się ją w klasycznych modemach (patrz „Rodzaj”) i ma formę wtyku, dzięki któremu modem podłącza się do urządzenia sterującego (PC, laptopa, tabletu itp.). Przez to samo złącze najczęściej dostarczane jest także zasilanie.

— USB-C.... Symetryczne złącze o dwustronnej konstrukcji, pozwalającej na wtykanie wtyku dowolną stroną. Podłączenie za pośrednictwem takiego portu innych urządzeń z zewnątrz może odbywać się z wykorzystaniem różnych wersji USB, jednak najczęściej jest to 3.1 gen2 z prędkością transmisji danych do 10 Gb/s. Złącze USB-C w modemach 3G- / LTE stosowane jest w celu zapewnienia działania mediów serwerów z pamięci zewnętrznej lub serwerów NAS.

— LAN (RJ45). Klasyczne przewodowe połączenie poprzez kabel sieciowy przez złącze RJ-45. Znane również jako „LAN”. W dzisiejszych czasach jest jednym z najczęściej używanych sposobów przewodowego dostępu do Internetu, szeroko stosowane również w sieciach lokalnych. Dzięki niemu można podłączyć laptopa lub PC bezpośrednio do modemu przez kabel i nie borykać się z połączeniem Wi-Fi. Ponadto takie połączenie może być szybsze (zależy od prędkości LAN).

— ExpressCard. Interfejs podłączenia stosowany głównie w laptopach. Urządzenia peryferyjne tego standardu, w tym bezprzewodowe modemy, mają formę charakterystycznych kart, które podłącza się do specjalnego slotu w obudowie urządzenia. Warto jednak pamiętać, że istnieją dwa formy ExpressCard — 34 mm i 54 mm, a karty o wymiarze 34 mm mogą być bez problemu stosowane w slotach 54 mm, ale nie na odwrót. Dlatego, wybierając taki modem, warto upewnić się, że jego format pasuje do planowanego „miejsca docelowego”. Niemniej jednak, ten standard stopniowo ustępuje miejsca bardziej zaawansowanym interfejsom — w szczególności USB 3.0.

Obecność gniazda na kartę SIM w konstrukcji modemu. Skrót SIM oznacza Moduł Identyfikacji Abonenta, czyli moduł identyfikacji abonenta, a to jest główna funkcja tych kart - "powiązanie" urządzenia z określonym kontem abonenckim (konto osobiste, numer telefonu komórkowego itp.). Należy zauważyć, że w tym przypadku termin SIM oznacza zarówno oryginalne karty tego standardu używane w sieciach GSM, jak i USIM używane w sieciach 3G W-CDMA (ze wszystkimi odpowiednimi dodatkami, patrz „Technologie transmisji”). Obecność gniazda SIM jest obowiązkowa dla modemów obsługujących wspomniane technologie komunikacyjne - „oprogramowanie układowe” do łączenia się z siecią operatora praktycznie nie jest w nich używane.