Porównanie Accuphase E-470 vs Accuphase E-460

Całkowita pojemność kondensatorów zainstalowanych w zasilaczu wzmacniacza. Z reguły dla zwykłych miłośników wysokiej jakości dźwięku wskaźnik ten nie ma praktycznie znaczenia: pojemność dobierana jest w taki sposób, aby optymalnie (lub przynajmniej minimalnie) odpowiadała charakterystyce wzmacniacza. Jednak dla wymagających audiofilów, którzy zwracają uwagę na najdrobniejsze szczegóły elementów systemu audio, często zainteresują się również kondensatory.

Faktem jest, że są one ważną częścią obwodu prostownika - wygładzają wahania prądu, które powstają zarówno z powodu niedoskonałości samych prostowników, jak i różnych czynników zewnętrznych. Znając całkowitą pojemność kondensatorów, można ocenić wydajność ich pracy: im wyższy wskaźnik ten, tym stabilniej będzie działał zasilacz i tym mniejsze prawdopodobieństwo zniekształcenia dźwięku z powodu jego usterki. Istnieją specjalne formuły pozwalające na wyprowadzenie optymalnej pojemności kondensatorów w zależności od typu, mocy i innych parametrów wzmacniacza; można je znaleźć w specjalistycznych źródłach.

Nominalna moc dźwięku dostarczana przez wzmacniacz na kanał po podłączeniu do obciążenia o impedancji dynamicznej (impedancji) 6 omów. Aby uzyskać więcej informacji na temat mocy znamionowej i jej związku z impedancją, zobacz Moc na kanał (8 Ω).

Sam stosunek sygnału do szumu jest stosunkiem poziomu czystego dźwięku wytwarzanego przez wzmacniacz do poziomu szumu obcego, który występuje podczas jego działania. Parametr ten jest głównym wskaźnikiem ogólnej jakości dźwięku. uwzględnia praktycznie cały hałas, który wpływa na dźwięk w normalnych warunkach pracy. Poziom 70 - 80 dB we współczesnych wzmacniaczach można uznać za akceptowalny, 80 - 90 dB nie jest zły, a dla zaawansowanych urządzeń klasy audiofilskiej stosunek sygnału do szumu co najmniej 100 dB jest uważany za obowiązkowy.

Jeśli specyfikacje nie określają, dla którego wyjścia podawany jest stosunek sygnału do szumu, zwykle oznacza to jego wartość dla wejścia liniowego (patrz „RCA (par)”). To wystarczy, aby ocenić jakość urządzenia dla tego parametru. Jednak niektórzy producenci wskazują to również na inne wejścia – Main, Phono; zobacz poniżej szczegóły.

Stosunek sygnału do szumu, gdy wzmacniacz działa przez wejście główne. Aby uzyskać więcej informacji na temat wartości stosunku sygnału do szumu, patrz odpowiedni punkt powyżej, dla wejścia głównego — patrz „Wejście do wzmacniacza (główne)”.

Współczynnik tłumienia opisuje jakość interakcji między wzmacniaczem a podłączonym do niego głośnikiem.

Ze względu na cechy konstrukcyjne każdy głośnik jest podatny na występowanie tzw. drgania pasożytnicze - drgania, które trwają po zakończeniu głównego impulsu ze wzmacniacza (podobne do wibracji struny po szarpnięciu). Zjawisko to negatywnie wpływa na jakość dźwięku, a producenci stosują różne środki, aby zredukować go do absolutnego minimum; tłumienie oscylacji pasożytniczych nazywamy tłumieniem.

Najbardziej efektywnym rodzajem tłumienia jest tłumienie elektryczne, poprzez obniżenie impedancji wyjściowej wzmacniacza. Im niższa jest ta impedancja, tym lepiej wzmacniacz chroni głośniki przed niepotrzebnymi drganiami. Do oceny tego efektu wprowadzono pojęcie „współczynnika tłumienia” – stosunku rezystancji obciążenia (impedancji) do impedancji wyjściowej wzmacniacza. Minimalna wartość takiego współczynnika dla sprzętu klasy Hi-Fi wynosi 20; wskaźniki na poziomie 100 - 120 można nazwać dobrymi, a wśród segmentu Hi-End są liczby rzędu kilku tysięcy.

Jednocześnie warto zauważyć, że przy zwiększaniu do liczb trzycyfrowych pierwotne znaczenie tego parametru w rzeczywistości zostaje utracone i pojawiają się inne punkty. Najważniejszym z nich z praktycznego punktu widzenia jest to, że modele o wysokim współczynniku tłumienia są bardzo wymagające pod względem jakości połączenia z głośnikami – wysoka rezystancja kabli i złączy może negować właściwości tłu...miące samego wzmacniacza. Z tym wskaźnikiem wiążą się inne niuanse (w szczególności zalecenia dotyczące wyboru wzmacniacza i głośników dla siebie); są one szczegółowo opisane w specjalistycznych źródłach.

Czułość i rezystancja dynamiczna wzmacniacza po doprowadzeniu sygnału do wejścia głównego.

Czułość dowolnego wejścia (poza optycznym) oznacza najniższe napięcie sygnału na tym wejściu, przy którym wzmacniacz jest w stanie dostarczyć normalne wartości mocy nominalnej (patrz „Moc na kanał (8Ω)”). Parametr ten określa przede wszystkim wymagania dotyczące źródła sygnału. Z jednej strony napięcie dostarczane przez to źródło nie może być niższe niż czułość wejściowa wzmacniacza, w przeciwnym razie wzmacniacz po prostu nie uzyska deklarowanych charakterystyk. Nie można jednak dopuścić do znacznego przepięcia, w przeciwnym razie dźwięk zacznie się zniekształcać. Bardziej szczegółowe zalecenia dotyczące wyboru wzmacniacza pod kątem czułości są opisane w dedykowanych źródłach.

Dla każdego wejścia innego niż optyczne uważa się, że im wyższy wskaźnik ten, tym mniej zniekształceń jest wprowadzanych do sygnału przez wzmacniacz. Za minimalną impedancję wejściową we współczesnych modelach uważa się 10 kOm, a w urządzeniach high-end może osiągnąć kilkaset kOm.

Poziom sygnału i impedancja dynamiczna zapewniana przez urządzenie na wyjściu przedwzmacniacza (więcej szczegółów patrz „Wyjścia”).

Poziom sygnału nie może być niższy niż czułość wzmacniacza mocy (patrz „Rodzaj”), na który dostarczany jest sygnał – w przeciwnym razie wzmacniacz mocy nie będzie w stanie zapewnić normalnego poziomu sygnału już na swoich wyjściach.

Impedancja dynamiczna jest dokładnie taka sama jak impedancja wejściowa wyjścia REC - patrz odpowiedni punkt powyżej. Aby uzyskać więcej informacji na temat samego wyjścia, patrz „Wyjścia”.

Ilość wyjść w konstrukcji wzmacniacza ze złączami XLR oraz możliwość podłączenia zbalansowanego. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat tego formatu transmisji dźwięku, patrz „XLR (symetryczne)” powyżej.

Moc pobierana przez wzmacniacz podczas normalnej pracy. Niektórzy producenci mogą podawać średnie wartości mocy, inni - odczyty przy maksymalnym obciążeniu. Jednak w każdym przypadku parametr ten pozwala odpowiednio ocenić pobór mocy urządzenia i wymagania dotyczące podłączonego zasilacza.

Może się również przydać, jeśli masz wątpliwości co do dokładności podanych danych dotyczących mocy wyjściowej (patrz Moc na kanał (8 Ω)). Podstawową zasadą jest to, że łączna moc znamionowa dla wszystkich kanałów nie może być wyższa niż całkowity pobór mocy wzmacniacza. Ponadto istnieją specjalne formuły, które pozwalają uzyskać maksymalną możliwą moc znamionową, w zależności od zasilacza i typu wzmacniacza; można je znaleźć w dedykowanych źródłach.