Porównanie Sven MC-20 vs Sven BF-21

Czułość charakteryzuje głośność głośników, gdy zostanie do nich doprowadzony sygnał o określonej mocy. Im wyższy wskaźnik — tym wyższa będzie głośność przy tej samej charakterystyce źródła sygnału; mówiąc prościej, na tym samym komputerze i przy tych samych ustawieniach głośności, bardziej czułe głośniki będą grać głośniej.

Ogólnie wskaźnik 85 dB jest uważany za dobry, 90 dB i więcej – za doskonały. Głośniki komputerowe jednak rzadko potrzebują bardzo dużej głośności – zwykle znajdują się blisko użytkownika i są przeznaczone tylko dla niego. Ogólnie rzecz biorąc, można nie zwracać szczególnej uwagi parametr ten.

Zakres częstotliwości dźwięku wspierany głośnikami. Im szerszy jest ten zakres – tym pełniejszy odtwarzany dźwięk, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że niektóre z tych detali na niskich lub wysokich częstotliwościach pozostaną „nieusłyszane”. Jednocześnie ucho ludzkie jest w stanie słyszeć częstotliwości rzędu 16 – 22000 Hz, a wraz z wiekiem zakres ten zawęża się jeszcze bardziej. W nowoczesnym sprzęcie audio, zwłaszcza na najwyższym poziomie, zakresy mogą być szersze, ale z praktycznego punktu widzenia nie ma to większego sensu. Ponadto należy zauważyć, że szeroki zakres częstotliwości sam w sobie nie gwarantuje wysokiej jakości dźwięku – wiele zależy też od reakcji na częstotliwość.

Opór elektryczny głośników na prąd przemienny. Parametr ten jest ważny przede wszystkim dla normalnej kompatybilności ze wzmacniaczem: zbyt niska impedancja głośnika może prowadzić do zniekształceń, przeciążeń, a nawet uszkodzenia głośników, a zbyt wysoka - do zmniejszenia głośności dźwięku. Jednocześnie zdecydowana większość współczesnych głośników komputerowych ma własne wzmacniacze i jest podłączana za pomocą wejścia liniowego. Dlatego dane o impedancji są bardziej odniesieniem; w praktyce wskaźnik ten może być potrzebny tylko wtedy, gdy głośniki są podłączone do „nienatywnego” wzmacniacza mocy, z pominięciem standardowego.

Całkowita moc znamionowa głośników to suma mocy znamionowych wszystkich komponentów (przednich, tylnych, centralnych itp.).

Znamionowa zwykle oznacza najwyższą średnią moc dźwięku, jaką głośniki mogą dostarczyć bez przeciążenia i uszkodzenia. Poszczególne piki w dźwięku mogą znacznie przekraczać wskaźnik ten, jednak kluczowa jest wartość średnia - w szczególności ta wartość określa ogólną głośność głośników. Co prawda, należy mieć na uwadze, że w zestawach z subwooferem ten ostatni może stanowić około połowy całkowitej mocy całego zestawu, podczas gdy o rzeczywistej głośności decydują przeważnie główne głośniki. W praktyce oznacza to, że przy równej mocy całkowitej głośniki z subwooferem mogą brzmieć zauważalnie ciszej niż model bez subwoofera: np. zestaw 2.0 o mocy 20 W będzie miał 10 W na jeden kanał główny, podczas gdy w modelu 2.1 o mocy 20 W z 10-watowym subwooferem główne głośniki będą miały tylko po 5 W.

Jeśli chodzi o konkretne wartości, to w najcichszych współczesnych głośnikach komputerowych moc nie przekracza 10 W. Wskaźnik 10 - 25 W można nazwać stosunkowo skromnym, 25 - 50 W jest przeciętny, a wartości 50 - 100 W i wyższe spotyka się głównie w zestawach z subwooferami, gdzie znaczna część mocy spada na subwoofer (choć są też zwykłe głośniki stereo o podobnej charakterystyce).
<...br> Teoretycznie moc głośników wpływa również na ich kompatybilność z konkretnym wzmacniaczem: głośniki nie powinny być od niego gorsze pod względem mocy znamionowej, w przeciwnym razie możliwe są zniekształcenia dźwięku, a nawet uszkodzenie sprzętu. Jednak w zdecydowanej większości przypadków głośniki komputerowe są używane z własnymi wzmacniaczami, optymalnie dobranymi do głośników zainstalowanych w głośnik. Tak więc ten szczegół nabiera znaczenia tylko w bardzo specyficznych przypadkach - na przykład podczas wymiany wzmacniacza zewnętrznego z zestawu (patrz poniżej) na inny.

Moc znamionowa poszczególnych głośników przednich wchodzących w skład zestawu głośnikowego. Parametr ten może się określać dla zestawu z dowolną liczbą głośników (patrz wyżej) - wszystkie formaty dźwięku stosowane w głośnikach komputerowych zapewniają parę głośników przednich.

Ogólnie rzecz biorąc, im wyższa moc, tym głośniej może brzmieć głośnik. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego parametru, patrz „Moc całkowita” powyżej. Zauważmy tutaj, że w przypadku zestawów stereo bez subwoofera moc jednego kanału przedniego stanowi połowę całkowitej mocy; w bardziej zaawansowanych głośnikach stosunek mocy między kanałami może być różny.

— Bluetooth. Technologia używana do bezprzewodowego łączenia różnych urządzeń. Pozwala na przesyłanie sygnału audio, w tym celu najczęściej wykorzystywana jest w głośnikach komputerowych. Funkcja ta jest szczególnie wygodna w przypadku korzystania z głośników z urządzeniami, które posiadają własne moduły Bluetooth - przede wszystkim z laptopami i komputerami All-In-One; możliwe jest również podłączenie do kompaktowych gadżetów, takich jak smartfon czy tablet (choć z takimi urządzeniami zwykle wygodniej jest korzystać ze specjalistycznych głośników z własnym zasilaniem). A dla komputerów, które nie mają Bluetooth, dostępne są oddzielnie podłączane adaptery. Zasięg takiego połączenia wynosi co najmniej kilka metrów; wygoda wynikająca z braku zbędnych przewodów jest oczywista. Należy jednak pamiętać, że zwykłe połączenie Bluetooth dość mocno kompresuje dźwięk i może pogorszyć jego jakość. Dlatego jeśli ten szczegół jest dla Ciebie krytyczny, warto wybrać głośniki z obsługą jednej z opcji aptX lub z wyższą wersją Bluetooth. Każda kolejna „generacja” ma dodatkowe możliwości.

— Obsługa aptX. Funkcja występująca w głośnikach z Bluetooth (patrz wyżej). Kodek aptX służy do poprawy jakości dźwięku przesyłanego przez takie połączenie; według twórców pozwala to osiągnąć jakość porównywalną z Audio CD (16-bit/44,1kHz). Tak więc, jeśli zwykłe połączenie Bluetooth może zauważalnie pogorszyć dźwięk nawet plików MP...3 o przyzwoitej przepływności (nie wspominając o formatach bezstratnych), to przy użyciu tego kodeka jakość dźwięku jest często ograniczona nie właściwościami kanału, ale właściwościami pliku źródłowego i samych głośników. Oczywiście, aby aptX działał, musi być wspierany nie tylko przez głośniki, ale także przez źródło sygnału.

— Obsługa aptX HD. Głośniki obsługują kodek aptX HD - zaktualizowaną wersję oryginalnego aptX (patrz wyżej). Ten standard zapewnia czystość dźwięku porównywalną z dźwiękiem Hi-Res (24-bit/48kHz). Jego obsługa jednak jest droższa; a różnice w stosunku do oryginalnego aptX stają się zauważalne dopiero na bardzo wysokiej jakości materiałach audio, do których rzadko używa się głośników komputerowych. Dlatego funkcja ta nie otrzymała dużego rozpowszechnienia.

— Chip NFC. Z technicznego punktu widzenia NFC to wszechstronna technologia bezprzewodowa o zasięgu do 10 cm, pozwalająca na szeroką gamę zastosowań. Jednak w głośnikach komputerowych ta technologia służy głównie do przyspieszenia połączenia przez Bluetooth (patrz wyżej): wystarczy podnieść inne urządzenie NFC (na przykład smartfon) do układu głośnika, a chipy „rozpoznają” się nawzajem i automatycznie nawiążą połączenie, użytkownik będzie musiał tylko je potwierdzić.

— USB-A. Port USB umożliwiający podłączenie do głośników zewnętrznych urządzeń peryferyjnych - przede wszystkim urządzeń pamięci masowej typu pendrive'a. Najczęściej takie połączenie służy do odtwarzania muzyki z dysków zewnętrznych – innymi słowy obecność USB-A zamienia głośniki w autonomiczną wieżę stereo. Często możliwe jest również ładowanie przenośnych gadżetów (na przykład smartfonów) z tego portu. Należy jednak mieć na uwadze, że głośniki z tą cechą są znacznie droższe od podobnych modeli bez USB, a pod względem jakości dźwięku mogą im ustępować ze względu na obecność dodatkowej elektroniki, która może przeszkadzać.

— Czytnik kart pamięci. Zastrzeżony czytnik kart pamięci, najczęściej SD. Głośniki z czytnikiem kart mogą działać jak samodzielna wieża stereo: muzykę z karty pamięci można odtwarzać nawet bez komputera. Jednocześnie sam czytnik kart jest używany tylko przez głośniki, możliwość odczytu karty pamięci przez komputer zwykle nie jest w takich modelach zapewniona. Trzeba też mieć na uwadze, że gniazdo kart pamięci i „służąca” mu elektronika są potencjalnym źródłem zakłóceń, więc głośniki z tą funkcją mogą mieć gorszą jakość dźwięku od analogów bez czytnika kart (przy wyższym koszcie).

— Odbiornik FM. Wbudowany tuner FM umożliwia wykorzystanie zestawu głośnikowego jako odbiornika radiowego - do odbioru i odtwarzania audycji radiowych FM. Należy pamiętać, że do niezawodnego odbioru najprawdopodobniej wymagana będzie antena zewnętrzna; kabel do jego podłączenia jest czasami dołączony do zestawu, ale samą antenę należy kupić osobno.

— Regulacja wysokich częstotliwości. Możliwość oddzielnej zmiany głośności wysokich częstotliwości. W rzeczywistości jest to najbardziej uproszczona wersja korektora: pozwala dostosować ogólną barwę dźwięku, zmieniając poziom wysokich tonów w stosunku do reszty spektrum częstotliwości. Jest najczęściej używana w połączeniu z regulacją niskich częstotliwości (patrz poniżej), ale może być również zapewniona jako jedyna regulacja częstotliwości.

— Regulacja niskich tonów. Możliwość oddzielnej zmiany głośności niskich częstotliwości. Podobnie jak w przypadku opisanej powyżej regulacji niskich częstotliwości, służy ona do regulacji ogólnej barwy dźwięku. Jednocześnie sporo modeli z tą funkcją ma tylko regulację niskich częstotliwości (bez regulacji wysokich częstotliwości). Ale nie warto mylić tej funkcji z regulacją poziomu subwoofera. W tym przypadku chodzi właśnie o regulację niskich częstotliwości całego systemu.

— mini-Jack (3,5 mm). Złącze 3,5 mm jest używane jako standardowe analogowe wyjście audio w prawie wszystkich nowoczesnych komputerach PC i laptopach; ponadto stosowane jest w większości smartfonów, tabletów i odtwarzaczy kieszonkowych, a także w wielu innych typach sprzętu jest powszechnie spotykane. W związku z tym, większość nowoczesnych komputerowych głośników wyposażona jest we wtyczkę mini-jack (z wyjątkiem modeli Bluetooth). Może to być wtyczka na stałym lub odłączanym kablu, albo przejściówka z innego złącza — na przykład „2 RCA — mini-jack”.

— RCA. Złącze RCA, znane potocznie jako „tulipan”, w tym przypadku służy jako wejście liniowe, do odbierania analogowego sygnału audio — podobnie jak 3,5 mm mini-jack. Różnice polegają na kilku istotnych aspektach. Po pierwsze, RCA działa na zasadzie „jedno złącze na kanał”, a liczba takich złącz będzie zależeć od formatu dźwięku. Na przykład, stereo wymaga kompletu dwóch takich złącz, system 5.1 — sześciu, itd. Po drugie, RCA jest dość popularny w tradycyjnym sprzęcie audio, jednak dość słabo rozpowszechniony wśród komputerów. Dlatego w komputerowej akustyce to wejście spotykane jest stosunkowo rzadko — głównie w dość zaawansowanych modelach (w tym w rozwiązaniach z zewnętrznym wzmacniaczem). Ponadto warto zauważyć, że w zestawach z subwooferem do podłączenia „suba” w głównym satelicie może być również przewidziane złącze RCA, które w tym przypadku pe...łni rolę wyjścia.

— USB-A. Przesył dźwięku z komputera PC, laptopa, monitora lub innego urządzenia odbywa się za pośrednictwem standardowego złącza USB formatu USB-A. W takim przypadku dźwięk przesyłany jest w formie cyfrowej, dlatego głośniki są mniej uzależnione od jakości karty dźwiękowej komputera.

— USB-C. Do przesyłania dźwięku używany jest port USB-C, przez który głośniki odbierają cyfrowy sygnał audio z kompatybilnego urządzenia. Taki format szczególnie dobrze nadaje się do nowoczesnej elektroniki, gdzie USB-C już stał się jednym z głównych interfejsów połączeniowych. W praktyce sprawia to, że głośniki są bardziej wygodne dla nowych laptopów, tabletów i innych urządzeń bez oddzielnego wyjścia analogowego.

— Wejście optyczne. Cyfrowe wejście do przesyłania dźwięku wysokiej jakości, w tym dźwięku wielokanałowego. Takie połączenie cechuje się całkowitą odpornością na zakłócenia elektryczne, jednak światłowodowy kabel źle znosi zgięcia i silny nacisk.

— Wejście koncentryczne. Wejście do przesyłania dźwięku w formie cyfrowej. Przewiduje możliwość przesyłania dźwięku wielokanałowego. Używa złącza RCA (znanego potocznie jako „tulipan”), jednak z opisanym powyżej interfejsem RCA jest niekompatybilne. Połączenie koncentryczne, w przeciwieństwie do optycznego, jest podatne na zakłócenia elektromagnetyczne, ale nie wymaga szczególnej delikatności w obchodzeniu się z kablem.

— Wejście na mikrofon. Wejście do podłączenia zewnętrznego mikrofonu, umieszczone bezpośrednio na obudowie głośników. Sens tej funkcji jest taki sam jak opisany powyżej wyjście na słuchawki: podłączanie mikrofonu do głośnika stojącego na biurku często bywa wygodniejsze niż bezpośrednio do jednostki centralnej. Same głośniki z tą funkcją zazwyczaj posiadają dodatkową wtyczkę podłączaną do wejścia mikrofonowego karty dźwiękowej.

— Wyjście na subwoofer. Obecność złącza do podłączenia subwoofera pozwala jeszcze bardziej wzbogacić brzmienie systemu o niskie częstotliwości. Oczywiście subwoofer należy nabyć osobno. A samo wyjście służy jako opcja i pozwala rozszerzyć akustykę w miarę potrzeby.

— Wyjście na słuchawki. Wyjście do podłączenia słuchawek, umieszczone bezpośrednio na obudowie jednego z głośników. Takie złącze bywa szczególnie wygodne przy używaniu słuchawek z tradycyjnym komputerem stacjonarnym: podłączenie „uszu” do obudowy głośnika stojącego na biurku bywa zauważalnie wygodniejsze niż ciągnięcie kabla do jednostki centralnej. Zazwyczaj rolę tego wyjścia pełni standardowe gniazdo mini-Jack 3,5 mm — właśnie do niego dostosowanych jest większość nowoczesnych „uszu” (zarówno komputerowych, jak i ogólnego przeznaczenia).

Obecność odpinanych kabli uchroni Cię przed ewentualnym uszkodzeniem urządzenia związanym z gięciem przewodów. Jeśli zdarzy się podobny incydent, łatwa wymiana przewodu na nowy pozwala na dalsze korzystanie z głośników, a nie zanoszenie ich do centrum serwisowego. Takie rozwiązanie jest jednak stosowane głównie w modelach z wyższej półki, co wpływa na koszt. Jednocześnie odpinane mogą być nie tylko kable audio, do których przewidziano złącza (według klasyków jest to RCA), ale także kabel zasilający.

Obecność własnego wyświetlacza w konstrukcji głośników. Taki wyświetlacz zwykle znajduje się na przednim panelu jednego z głośników, subwoofera (jeśli jest dostępny) lub wzmacniacza (jeśli jest wykonany osobno). Z reguły jest to prosty czarno-biały ekran ze wskaźnikami segmentowymi, jednak nawet taki sprzęt pozwala na wyświetlanie bardzo zróżnicowanych informacji i znacznie ułatwia pracę z głośnikami. Zwróć uwagę, że wyświetlacz jest najczęściej oznaką modelu z rozbudowaną dodatkową funkcjonalnością – z reguły nie ma sensu montować ekranu w głośnikach o podstawowych możliwościach.