Porównanie Microlab M-300 vs Microlab M-310

Liczba poszczególnych pasm częstotliwości odtwarzanych przez głośnik. Dla każdej takiej drogi przydzielony jest co najmniej jeden dedykowany głośnik.

Celem korzystania z kilku dróg jest to, że optymalna konstrukcja głośnika będzie również różna dla różnych częstotliwości (na przykład lepiej, aby głośniki wysokotonowe były małe, a głośniki niskotonowe duże). W ten sposób podzielenie dźwięku na drogi poprawia dźwięk. Z kolei zalety głośników jednodrożnych to kompaktowość i niższy koszt.

Modele na 2(LF / HF) lub 3 drogi (LF/MF/HF) są uważane za klasyczne opcje wielodrożnych głośników komputerowych. Są też głośniki 2.5 - mają 2 oddzielne głośniki dla LF i HF oraz kombinację LF + MF.

Stosunek poziomu sygnału użytecznego (faktycznie odtwarzanego dźwięku) do poziomu obcego szumu, zapewnianego przez wzmacniacz głośników w trybie normalnym.

Każdy wzmacniacz nieuchronnie wytwarza własny szum; nie można się ich pozbyć, ale można zmniejszyć ich poziom. Im wyższy stosunek sygnału do szumu, tym wyraźniejszy dźwięk, tym mniej zauważalne będą zewnętrzne zakłócenia. We współczesnych głośnikach komputerowych wskaźnik ten może wahać się od 52 - 55 dB (minimalny wskaźnik, aby hałas nie powodował żadnego szczególnego dyskomfortu) do 90 - 95 dB (porównywalny z dość zaawansowanym sprzętem Hi-Fi). Należy jednak mieć na uwadze, że stosunek sygnału do szumu nie jest jedynym parametrem wpływającym na jakość dźwięku, a jego wysoka wartość nie gwarantuje przyjemnego brzmienia głośników.

Zakres częstotliwości dźwięku wspierany głośnikami. Im szerszy jest ten zakres – tym pełniejszy odtwarzany dźwięk, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że niektóre z tych detali na niskich lub wysokich częstotliwościach pozostaną „nieusłyszane”. Jednocześnie ucho ludzkie jest w stanie słyszeć częstotliwości rzędu 16 – 22000 Hz, a wraz z wiekiem zakres ten zawęża się jeszcze bardziej. W nowoczesnym sprzęcie audio, zwłaszcza na najwyższym poziomie, zakresy mogą być szersze, ale z praktycznego punktu widzenia nie ma to większego sensu. Ponadto należy zauważyć, że szeroki zakres częstotliwości sam w sobie nie gwarantuje wysokiej jakości dźwięku – wiele zależy też od reakcji na częstotliwość.

Całkowita moc znamionowa głośników to suma mocy znamionowych wszystkich komponentów (przednich, tylnych, centralnych itp.).

Znamionowa zwykle oznacza najwyższą średnią moc dźwięku, jaką głośniki mogą dostarczyć bez przeciążenia i uszkodzenia. Poszczególne piki w dźwięku mogą znacznie przekraczać wskaźnik ten, jednak kluczowa jest wartość średnia - w szczególności ta wartość określa ogólną głośność głośników. Co prawda, należy mieć na uwadze, że w zestawach z subwooferem ten ostatni może stanowić około połowy całkowitej mocy całego zestawu, podczas gdy o rzeczywistej głośności decydują przeważnie główne głośniki. W praktyce oznacza to, że przy równej mocy całkowitej głośniki z subwooferem mogą brzmieć zauważalnie ciszej niż model bez subwoofera: np. zestaw 2.0 o mocy 20 W będzie miał 10 W na jeden kanał główny, podczas gdy w modelu 2.1 o mocy 20 W z 10-watowym subwooferem główne głośniki będą miały tylko po 5 W.

Jeśli chodzi o konkretne wartości, to w najcichszych współczesnych głośnikach komputerowych moc nie przekracza 10 W. Wskaźnik 10 - 25 W można nazwać stosunkowo skromnym, 25 - 50 W jest przeciętny, a wartości 50 - 100 W i wyższe spotyka się głównie w zestawach z subwooferami, gdzie znaczna część mocy spada na subwoofer (choć są też zwykłe głośniki stereo o podobnej charakterystyce).
<...br> Teoretycznie moc głośników wpływa również na ich kompatybilność z konkretnym wzmacniaczem: głośniki nie powinny być od niego gorsze pod względem mocy znamionowej, w przeciwnym razie możliwe są zniekształcenia dźwięku, a nawet uszkodzenie sprzętu. Jednak w zdecydowanej większości przypadków głośniki komputerowe są używane z własnymi wzmacniaczami, optymalnie dobranymi do głośników zainstalowanych w głośnik. Tak więc ten szczegół nabiera znaczenia tylko w bardzo specyficznych przypadkach - na przykład podczas wymiany wzmacniacza zewnętrznego z zestawu (patrz poniżej) na inny.

Moc znamionowa poszczególnych głośników przednich wchodzących w skład zestawu głośnikowego. Parametr ten może się określać dla zestawu z dowolną liczbą głośników (patrz wyżej) - wszystkie formaty dźwięku stosowane w głośnikach komputerowych zapewniają parę głośników przednich.

Ogólnie rzecz biorąc, im wyższa moc, tym głośniej może brzmieć głośnik. Aby uzyskać więcej informacji na temat tego parametru, patrz „Moc całkowita” powyżej. Zauważmy tutaj, że w przypadku zestawów stereo bez subwoofera moc jednego kanału przedniego stanowi połowę całkowitej mocy; w bardziej zaawansowanych głośnikach stosunek mocy między kanałami może być różny.

Moc znamionowa subwoofera z zestawu głośnikowego.

Przypomnijmy, że subwoofer to wyspecjalizowany głośnik do niskich i ultraniskich częstotliwości; ten głośnik jest szczególnie przydatny w grach i filmach, a do takich treści najważniejszy jest dobrze zdefiniowany bas. W związku z tym nasycenie i (do pewnego stopnia) ogólna jakość dźwięku niskich częstotliwości zależy od mocy takiego głośnika. Subwoofery z reguły dobierane są do mocy pozostałych elementów systemu, jednak zestawy o podobnej łącznej mocy kanałów głównych mogą nadal różnić się charakterystyką subwooferów.

Warto również zauważyć, że moc tego komponentu może stanowić bardzo istotną część całkowitej mocy zestawu głośnikowego: w niektórych modelach około połowa „całkowitych watów” (lub nawet więcej) przypada na subwoofer. Warto to rozważyć przy porównywaniu; aby uzyskać więcej informacji, patrz „Moc całkowita”.

— mini-Jack (3,5 mm). Złącze 3,5 mm jest używane jako standardowe analogowe wyjście audio w prawie wszystkich nowoczesnych komputerach PC i laptopach; ponadto stosowane jest w większości smartfonów, tabletów i odtwarzaczy kieszonkowych, a także w wielu innych typach sprzętu jest powszechnie spotykane. W związku z tym, większość nowoczesnych komputerowych głośników wyposażona jest we wtyczkę mini-jack (z wyjątkiem modeli Bluetooth). Może to być wtyczka na stałym lub odłączanym kablu, albo przejściówka z innego złącza — na przykład „2 RCA — mini-jack”.

— RCA. Złącze RCA, znane potocznie jako „tulipan”, w tym przypadku służy jako wejście liniowe, do odbierania analogowego sygnału audio — podobnie jak 3,5 mm mini-jack. Różnice polegają na kilku istotnych aspektach. Po pierwsze, RCA działa na zasadzie „jedno złącze na kanał”, a liczba takich złącz będzie zależeć od formatu dźwięku. Na przykład, stereo wymaga kompletu dwóch takich złącz, system 5.1 — sześciu, itd. Po drugie, RCA jest dość popularny w tradycyjnym sprzęcie audio, jednak dość słabo rozpowszechniony wśród komputerów. Dlatego w komputerowej akustyce to wejście spotykane jest stosunkowo rzadko — głównie w dość zaawansowanych modelach (w tym w rozwiązaniach z zewnętrznym wzmacniaczem). Ponadto warto zauważyć, że w zestawach z subwooferem do podłączenia „suba” w głównym satelicie może być również przewidziane złącze RCA, które w tym przypadku pe...łni rolę wyjścia.

— USB-A. Przesył dźwięku z komputera PC, laptopa, monitora lub innego urządzenia odbywa się za pośrednictwem standardowego złącza USB formatu USB-A. W takim przypadku dźwięk przesyłany jest w formie cyfrowej, dlatego głośniki są mniej uzależnione od jakości karty dźwiękowej komputera.

— USB-C. Do przesyłania dźwięku używany jest port USB-C, przez który głośniki odbierają cyfrowy sygnał audio z kompatybilnego urządzenia. Taki format szczególnie dobrze nadaje się do nowoczesnej elektroniki, gdzie USB-C już stał się jednym z głównych interfejsów połączeniowych. W praktyce sprawia to, że głośniki są bardziej wygodne dla nowych laptopów, tabletów i innych urządzeń bez oddzielnego wyjścia analogowego.

— Wejście optyczne. Cyfrowe wejście do przesyłania dźwięku wysokiej jakości, w tym dźwięku wielokanałowego. Takie połączenie cechuje się całkowitą odpornością na zakłócenia elektryczne, jednak światłowodowy kabel źle znosi zgięcia i silny nacisk.

— Wejście koncentryczne. Wejście do przesyłania dźwięku w formie cyfrowej. Przewiduje możliwość przesyłania dźwięku wielokanałowego. Używa złącza RCA (znanego potocznie jako „tulipan”), jednak z opisanym powyżej interfejsem RCA jest niekompatybilne. Połączenie koncentryczne, w przeciwieństwie do optycznego, jest podatne na zakłócenia elektromagnetyczne, ale nie wymaga szczególnej delikatności w obchodzeniu się z kablem.

— Wejście na mikrofon. Wejście do podłączenia zewnętrznego mikrofonu, umieszczone bezpośrednio na obudowie głośników. Sens tej funkcji jest taki sam jak opisany powyżej wyjście na słuchawki: podłączanie mikrofonu do głośnika stojącego na biurku często bywa wygodniejsze niż bezpośrednio do jednostki centralnej. Same głośniki z tą funkcją zazwyczaj posiadają dodatkową wtyczkę podłączaną do wejścia mikrofonowego karty dźwiękowej.

— Wyjście na subwoofer. Obecność złącza do podłączenia subwoofera pozwala jeszcze bardziej wzbogacić brzmienie systemu o niskie częstotliwości. Oczywiście subwoofer należy nabyć osobno. A samo wyjście służy jako opcja i pozwala rozszerzyć akustykę w miarę potrzeby.

— Wyjście na słuchawki. Wyjście do podłączenia słuchawek, umieszczone bezpośrednio na obudowie jednego z głośników. Takie złącze bywa szczególnie wygodne przy używaniu słuchawek z tradycyjnym komputerem stacjonarnym: podłączenie „uszu” do obudowy głośnika stojącego na biurku bywa zauważalnie wygodniejsze niż ciągnięcie kabla do jednostki centralnej. Zazwyczaj rolę tego wyjścia pełni standardowe gniazdo mini-Jack 3,5 mm — właśnie do niego dostosowanych jest większość nowoczesnych „uszu” (zarówno komputerowych, jak i ogólnego przeznaczenia).

Lokalizacja własnej regulacji głośności głośników. We współczesnych głośnikach komputerowych regulatory montowane są z przodu, z tyłu, z boku, na górze, na kablu sygnałowym, na wzmacniaczu oraz na pilocie (ten ostatni może być albo jedynym regulatorem, albo dodatkiem do regulatora z inną lokalizacją; szczegóły poniżej). Oto cechy każdej opcji:

- Z przodu. Najpopularniejsza obecnie lokalizacja: przedni panel głośnika jest najłatwiej dostępny, regulator można bez problemu wyregulować w dowolnym momencie, a nawet jeśli głośniki są ciasno otoczone ciałami obcymi z tyłu i po bokach, przedni panel zwykle pozostaje dostępny. Z niedociągnięć można tylko zauważyć moment, w którym nie każdemu podobają się dodatkowe kontrolki na przednim panelu głośnika – jest to jednak niuans czysto estetyczny, który nie wpływa na wygodę.

- Z tyłu. Regulator znajdujący się na tylnym panelu głośnika nie jest szczególnie wygodny przy częstych zmianach głośności – zwykle trzeba go szukać dotykiem, a dostęp do niego wymaga trochę wolnej przestrzeni wokół głośnika. Tak więc na takich głośnikach najwygodniej jest początkowo wybrać pewien optymalny poziom dźwięku, a następnie, jeśli to konieczne, wyregulować głośność za pomocą ustawień oprogramowania komputera i nie sięgać ponownie po regulator. Dlatego ta opcja jest dość rz...adka. Taka niepozorność jednak ma swoje zalety: głośniki uzyskuje schludniejszy wygląd, bez zbędnych drobnych elementów na zewnątrz.

- Z boku. Swego rodzaju kompromis pomiędzy dwoma opisanymi powyżej opcjami: regulator nie jest tak zauważalny jak przedni, a jednocześnie łatwiej do niego dostać się niż do tylnego. Co prawda, po odpowiedniej stronie kolumny powinno być wystarczająco dużo wolnego miejsca, ale ta wada nie jest szczególnie krytyczna. Tak więc lokalizacja z boku spotyka się choć rzadziej niż z przodu, ale zauważalnie częściej niż z tyłu.

- Na górze. Całkiem specyficzna opcja. Generalnie jest ona podobna do opisanej powyżej lokalizacji bocznej, ale z wielu powodów jest niezwykle rzadka - w głośnikach o niestandardowym designie, a także w niektórych zestawach, w których sterowanie systemem jest na subwooferze (ten element jest często instalowany na podłodze, a górne położenie regulatora jest najwygodniejsze).

- Na kablu sygnałowym. Regulator umieszczony bezpośrednio na przewodzie, który przenosi sygnał audio. Stosowany jest głównie w niedrogich głośnikach kompaktowych: łatwiej i taniej jest zainstalować regulator w ten sposób niż wbudować go w obudowę, a wymiary samej obudowy można zmniejszyć ze względu na brak „niepotrzebnych” części wewnątrz.

- Na wzmacniaczu. Opcja stosowana w modelach z zewnętrznym wzmacniaczem (patrz wyżej). To parametry wzmacniacza określają głośność dźwięku, więc bardziej logiczne jest umieszczenie regulacji głośności na nim, a nie na którymś z głośników. Teoretycznie dokładna lokalizacja regulatora może się różnić; w praktyce kontrolka ta (podobnie jak inne regulatory) jest zwykle montowana na przednim panelu. Należy pamiętać, że taki sprzęt jest często uzupełniany regulatorem na pilocie (patrz poniżej) - wzmacniacz nie zawsze jest dogodnie zlokalizowany, w przypadku częstych regulacji wygodniej jest korzystać z pilota.

- Na pilocie. Regulator zainstalowany na pilocie może być akcesorium przewodowym lub bezprzewodowym (patrz "Pilot"). W rzeczywistości obecność pilota jest prawie gwarantowana, co oznacza obecność w nim regulacji głośności, wyjątki są niezwykle rzadkie; a jeśli są dwa takie piloty (przewodowy i bezprzewodowy), to często regulatory są montowane w obu. Zwróć też uwagę, że regulację głośności z pilota można uzupełnić regulatorem umieszczonym w dowolnym z wyżej opisanych miejsc (poza przewodem sygnałowym).

Pochylona konstrukcja przedniej krawędzi kolumny umożliwia ustawienie głośników w obudowie pod kątem. Tak więc dźwięk z nich nie rozchodzi się poziomo, ale lekko w górę. Ma to korzystny wpływ na wykorzystanie głośników w pobliżu monitora, gdy odległość od słuchacza do systemu audio jest znikoma. Można powiedzieć, że pochylona konstrukcja pozwala na skierowanie sygnału bezpośrednio do ludzkiego ucha. Jednak w praktyce ma to bardziej estetyczny charakter. Dlatego głośniki komputerowe wysokiego segmentu cenowego, a zatem o wysokiej jakości, rzadko są pochylone i często mają prostą obudowę.