Porównanie Canon EOS 400D kit vs Canon EOS 350D kit

Liczba pikseli (megapikseli) matrycy bezpośrednio zaangażowanych w konstrukcję obrazu to w rzeczywistości liczba punktów, z których zbudowany jest zrobiony obraz. Niektórzy producenci, oprócz tego parametru, wskazują również całkowitą liczbę megapikseli, biorąc pod uwagę obszary usługowe matrycy. Jednak za główny wskaźnik uważa się efektywną liczbę megapikseli - to ona bezpośrednio wpływa na maksymalną rozdzielczość wynikowego obrazu (patrz „Maksymalny rozmiar obrazu”).

Megapiksel to 1 milion pikseli. Duża liczba megapikseli zapewnia wysoką rozdzielczość wykonywanych zdjęć, jednak nie jest gwarancją wysokiej jakości obrazu - wiele zależy również od wielkości matrycy, jej światłoczułości (patrz odpowiednie punkty), a także sprzętowych i programowych narzędzi do przetwarzania obrazu używanych w aparacie. Należy pamiętać, że dla małych matryc wysoka rozdzielczość bywa czasem raczej wadą niż zaletą - takie sensory są bardzo podatne na pojawienie się szumów w obrazie.

Maksymalna rozdzielczość zdjęć, wykonywanych przez aparat w trybie normalnym (nie panoramicznym). W rzeczywistości w tym punkcie podaje się najwyższą rozdzielczość zdjęcia - w pikselach w pionie i poziomie, na przykład 3000x4000. Wskaźnik ten zależy bezpośrednio od rozdzielczości matrycy: liczba pikseli nie może przekroczyć efektywnej liczby megapikseli (patrz wyżej). Na przykład dla 3000x4000 matryca musi mieć efektywną rozdzielczość co najmniej 3000*4000 = 12 milionów punktów, czyli 12 Mpx.

Teoretycznie im większa rozdzielczość zdjęcia, tym bardziej szczegółowy obraz, tym więcej zawiera on drobnych szczegółów. Jednocześnie ogólna jakość zdjęcia (w tym widoczność drobnych szczegółów) zależy nie tylko od rozdzielczości, lecz także od szeregu innych czynników technicznych i programowych; aby uzyskać więcej informacji, zobacz „Efektywna liczba megapikseli”.

— USB-C. Uniwersalny interfejs USB, wykorzystujący złącze typu Type C. Same w sobie porty USB (wszystkich typów) głównie służą do podłączania kamery do komputera w celu kopiowania nagranego materiału, zarządzania ustawieniami, aktualizacji oprogramowania itp. Konkretnie złącze Type C jest porównywalne rozmiarem do wcześniejszych miniUSB i microUSB, ale ma dwustronną konstrukcję, która pozwala na włożenie wtyczki dowolną stroną. Ponadto USB-C często działa zgodnie ze standardem USB 10Gbps, co pozwala na osiągnięcie szybkości połączenia do 10 Gb/s — przydatna opcja podczas kopiowania dużych ilości treści.

— HDMI. Kompleksowy interfejs cyfrowy, umożliwiający przesyłanie wideo (w tym wysokiej rozdzielczości) i dźwięku (nawet wielokanałowego) jednym kablem. Obecność takiego portu pozwala na użycie kamery jako odtwarzacza: można ją bezpośrednio podłączyć do telewizora, monitora, projektora itp. i oglądać nagrane materiały na dużym ekranie. Możliwości transmisji mogą obejmować nie tylko odtwarzanie wideo, ale także prezentację zrobionych zdjęć w trybie pokazu slajdów. Wejścia HDMI występują w większości nowoczesnego sprzętu wideo, a podłączanie zazwyczaj nie sprawia problemów.
Na rynku dostępnych jest kilka wersji interfejsu HDMI:

• v 1.4. Najstarsza z obecnie używanych wersji, wydana w 2009 roku. Niemniej jednak obsługuje wideo 3D, potrafi pracować z rozdzielczościami aż do 4096x2160 przy szybkości 24 kl/s, a w rozdzielczości F...ull HD liczba klatek może sięgać 120 kl/s. Oprócz oryginalnej v.1.4 spotyka się także ulepszone modyfikacje — v.1.4a i v.1.4b; są one podobne w podstawowych możliwościach, w obu przypadkach ulepszenia dotyczyły głównie pracy z treściami 3D.
• v 2.0. Znacząca aktualizacja HDMI, wprowadzona w 2013 roku. W tej wersji maksymalna liczba klatek w 4K wzrosła do 60 kl/s; wśród nowości można wspomnieć wsparcie dla ultraszerokiego formatu 21:9. W aktualizacji v.2.0a dodano wsparcie dla HDR, w v.2.0b funkcja ta została ulepszona i rozszerzona.
• v 2.1. Pomimo podobnej nazwy do v.2.0, ta wersja, wydana w 2017 roku, była bardzo obszerną aktualizacją. W szczególności dodano wsparcie dla 8K, a nawet 10K z szybkością do 120 kl/s, a także jeszcze bardziej rozszerzono możliwości pracy z HDR. Do tej wersji wydano własny kabel — HDMI Ultra High Speed, wszystkie możliwości v.2.1 są dostępne tylko przy użyciu kabli tego standardu, choć podstawowe funkcje można obsługiwać także z prostszymi kablami.

— Wyjście na słuchawki. Wyjście audio, które pozwala na podłączenie słuchawek do kamery. Zazwyczaj przedstawiane jako klasyczny 3,5-milimetrowy mini-jack. Obecność takiego złącza zapewnia możliwość monitorowania dźwięku podczas nagrywania wideo w czasie rzeczywistym. To szczególnie ważne przy nagrywaniu wywiadów, wideoblogów i innych podobnych projektów.

— Wejście mikrofonowe. Specjalistyczne wejście do podłączenia zewnętrznego mikrofonu do kamery. Zewnętrzne mikrofony znacznie przewyższają wbudowane pod względem jakości dźwięku. Po pierwsze, nie są tak wrażliwe na "własne" dźwięki kamery — przyciski, pokrętła sterowania, silniki autofocusa itp. (a jeśli mikrofon korzysta z długiego przewodu i nie jest mocowany na obudowie, tych dźwięków w ogóle nie będzie słychać). Po drugie, same w sobie zewnętrzne mikrofony mają bardziej zaawansowane właściwości. Z drugiej strony ich zastosowanie jest uzasadnione głównie przy profesjonalnym nagrywaniu wideo; dlatego obecność wejścia mikrofonowego zazwyczaj odpowiada zaawansowanym możliwościom nagrywania wideo.

Procentowy stosunek między częścią obrazu, którą fotograf widzi w wizjerze (patrz powyżej), a obrazem faktycznie uchwyconym przez aparat podczas fotografowania. Najczęściej jest wskazywany jako procent szerokości i wysokości kadru, a nie powierzchni.

Współczesne aparaty cyfrowe dość często mają wizjery o pokryciu kadru mniejszym niż 100% - w ten sposób w kadr dostaje się nie tylko widoczna scena, ale także przestrzeń poza jej krawędziami. Stwarza to pewne niedogodności - w szczególności może okazać się konieczne przycięcie obrazu, aby uzyskać z góry wymyśloną kompozycję. Dlatego idealną opcją jest nadal wizjer z 100% pokryciem. Jakiś czas temu takie układy występowały głównie w aparatach klasy premium, ale teraz, ze względu na redukcję kosztów i rozwój technologii, można je instalować nawet w stosunkowo niedrogich amatorskich kompaktach (patrz „Rodzaj aparatu”).

Zakres czasów otwarcia migawki, w którym aparat jest w stanie fotografować.

Czas otwarcia migawki to czas między otwarciem i zamknięciem migawki (patrz poniżej), innymi słowy, przedział czasu, uchwycony na zdjęciu. Do różnych celów, metod i warunków fotografowania optymalne będą różne czasy otwarcia migawki. Małe wartości (we współczesnych aparatach mogą sięgać tysięcznych części sekundy) są ważne przy fotografowaniu szybko poruszających się obiektów oraz przy fotografowaniu na duże odległości - w pierwszym przypadku minimalizują efekt rozmycia obrazu z ruchu obiektu, w drugim - efekt potrząsania aparatem w dłoniach. Jednak fotografowanie przy niskich czasach otwarcia migawki wymaga dobrej światłoczułości matrycy lub optyki o dużej wartości przysłony (patrz powyżej). Długie czasy otwarcia migawki (mierzone w sekundach) są przydatne w sytuacjach słabego oświetlenia, takich jak nocne ulice miast lub rozgwieżdżone niebo, a także mogą tworzyć efekt ruchu w kadrze. W związku z tym im większy zakres czasów otwarcia migawki, tym szersze możliwości aparatu w doborze optymalnego do określonych warunków wariantu.

Szybkość wykonywania zdjęć seryjnych zapewniana przez aparat przy maksymalnej rozdzielczości kadru. Przy niższych rozdzielczościach szybkość może być wyższa, ale właśnie ta wartość jest uważana za kluczową wartość.

W przypadku zdjęć seryjnych fotograf naciska przycisk, a aparat wykonuje kilka zdjęć z rzędu, zwykle w odstępach czasu w ułamkach sekundy. Takie fotografowanie jest wygodne np. przy utrwalaniu szybko poruszających się obiektów: pozwala wybrać najbardziej udany z serii kadrów, czy pokazać dynamikę ruchu z wykorzystaniem całej serii. Im wyższa szybkość, tym skuteczniejsze fotografowanie, tym więcej klatek aparat może uchwycić w danym okresie. Z drugiej strony, szybkość wymaga odpowiedniego wypełnienia i może znacząco wpłynąć na koszt.

Rozmiar wyświetlacza aparatu w calach po przekątnej. Im większy ekran, tym z reguły wygodniejszy w użyciu. W szczególności na dużym ekranie można wyświetlić większy i bardziej szczegółowy obraz; ponadto rozmiar jest ważny ze względu na łatwość obsługi ekranu dotykowego (patrz Ekran dotykowy). Z drugiej strony, wymiary wyświetlacza mają odpowiedni wpływ na wymiary urządzenia. Dlatego ekrany większe niż 3 cale są dość rzadkie we współczesnych aparatach.

Rozmiar własnego wyświetlacza aparatu w pikselach. Im wyższa rozdzielczość wyświetlacza, tym gładszy i bardziej szczegółowy obraz on wyświetla, tym mniej zauważalne poszczególne px i tym bardziej przyjemny dla oka jest cały wyświetlacz. Z drugiej strony, wyświetlacz o wysokiej rozdzielczości wpływa na koszt samego aparatu (choć dość nieznacznie).

W przeciwieństwie do reszty współczesnej elektroniki, dla aparatów parametr ten zwykle wskazuje się nie w postaci rozmiaru poziomego i pionowego, ale w postaci całkowitej liczby px na ekranie. Dzisiejsze ekrany o 230 tys. px odpowiadają poziomowi podstawowemu, 460 tys. px - przeciętnemu, ponad 900 tys. px - zaawansowanemu.

Minimalna/maksymalna odległość od obiektu do obiektywu, przy której można efektywnie używać lampy błyskowej (zwykle ograniczona do kilku metrów). Ponieważ jasność obiektywów o zmiennej ogniskowej różni się w zależności od ustawionej ogniskowej (patrz „Wartość przysłony"), dla aparatów z taką optyką wskazywane są dwa zasięgi błysku - dla minimalnej i maksymalnej ogniskowej, np. „0,3 - 3,5 (W), 0,45 - 2 (T)". Litery W i T w tych oznaczeniach wskazują odpowiednio minimalną i maksymalną ogniskową.