Porównanie ZTE F30 Pro vs Huawei E3372h

Prędkości połączenia przez Wi-Fi, a dokładniej — standardy Wi-Fi obsługiwane przez modem z odpowiednimi możliwościami (zob. „Typ”, „Połączenie”).

— Wi-Fi 3 (802.11g). Dalszy rozwój standardu Wi-Fi 1 (802.11b), opracowany przede wszystkim z myślą o zwiększeniu przepustowości połączenia (2.4 GHz) i wprowadzony w 2003 roku. Urządzenia 802.11g są w pełni kompatybilne wstecz z 802.11b, dlatego nawet najprostsze z nowoczesnych urządzeń Wi-Fi obsługują oba te standardy.

— Wi-Fi 4 (802.11n). Standard Wi-Fi, będący dalszym rozwinięciem opisanych wyżej formatów — w szczególności przez uzupełnienie ich o wsparcie dla technologii MIMO (rozdzielenie wejścia i wyjścia między wieloma antenami). Wprowadzony w 2009 roku. Główna częstotliwość robocza to 2,4 GHz, jednak niektóre urządzenia są wyposażone również w pasmo 5-GHz.

— Wi-Fi 5 (802.11aс). Opiera się na 802.11n, wprowadzony pod koniec 2013 roku. Główne usprawnienia dotyczyły zwiększenia liczby strumieni na drugiej częstotliwości (5 GHz) oraz wprowadzenia bardziej zaawansowanych standardów MIMO i modulacji, co pozwoliło odpowiednio zwiększyć przepustowość.

— Wi-Fi 6 (802.11ax). Wersja Wi-Fi 6 udostępnia internet zgodnie z nowoczesnym standardem 802.11ax w pasmach 2.4 i 5 GHz, lepiej radząc sobie z dużą liczbą podłączonych urządzeń. Taki modem jest szczególnie wygodny tam, gdzie z sieci jednocześni...e korzystają smartfony, laptopy, telewizor i inteligentne urządzenia, ponieważ Wi-Fi 6 efektywniej rozdziela ruch i zmniejsza opóźnienia w obciążonej sieci. W porównaniu z Wi-Fi 5 różnica jest zwykle odczuwalna nie tyle pod względem „szczytowej” prędkości, co bardziej stabilnej pracy przy streamingu, wideorozmowach i grach online.

— Wi-Fi 6E (802.11ax). W zasadzie to samo Wi-Fi 6, tylko z dodaniem pasma 6 GHz, co sprawia, że połączenie jest bardziej stabilne, szczególnie w zatłoczonych miejscach. W praktyce jest to szczególnie przydatne w budynku wielorodzinnym z dużą liczbą sąsiadujących sieci. Główna zaleta Wi-Fi 6E ujawnia się jednak dopiero na urządzeniach, które również obsługują 6 GHz. Ta częstotliwość pozwala wydzielić osobny kanał z najmniejszą ilością zakłóceń od innych urządzeń.

— Wi-Fi 7 (802.11be). Krok dalej w porównaniu z Wi-Fi 6E: zapewnia jeszcze wyższą prędkość, mniejsze opóźnienia i bardziej stabilną pracę sieci pod obciążeniem. Jego kluczowe zalety w stosunku do poprzedniej wersji wiążą się z kanałami do 320 MHz i Multi-Link Operation, kiedy urządzenie może jednocześnie korzystać z kilku pasm, nie tylko jednego. W praktyce jest to szczególnie przydatne, jeśli modem ma zastąpić główny domowy router i udostępniać szybki 5G jednocześnie na laptop, komputer do gier, telewizor z treściami 4K/8K, NAS i inny wymagający sprzęt. Innymi słowy, Wi-Fi 7 to wersja dla tych przypadków, gdy potrzebne jest już nie tylko szybkie Wi-Fi, ale zauważalny zapas prędkości i responsywności na przyszłość.

Teoretyczna prędkość bezprzewodowej sieci w paśmie 2.4 GHz. Najczęściej wynosi do kilku setek megabitów w zależności od standardu Wi-Fi, liczby anten i klasy konkretnego modelu. Na przykład, prędkość rzędu 50 - 100 Mb/s zwykle wystarcza do przeglądania, korzystania z mediów społecznościowych, muzyki i oglądania wideo w Full HD, około 200 - 300 Mb/s jest już komfortowe dla kilku urządzeń jednocześnie, a wartości w okolicach 500 Mb/s nadają się do szybkiego pobierania plików, stabilnego wideo 4K i bardziej pewnej pracy domowej sieci z laptopami, smartfonami i telewizorem.

Największa liczba urządzeń, które można na raz podłączyć do modemu przez Wi-Fi (patrz „Podłączenie”).

Ograniczenie to wynika z faktu, że przetwarzanie zapytań sieciowych z kilku urządzeń na raz wymaga dość dużej ilości zasobów obliczeniowych, a nie jest ich tak dużo w miniaturowej elektronice, takiej jak modemy bezprzewodowe. Jednak nawet niedrogie modele potrafią obsługiwać około 5 – 6 urządzeń, co w większości przypadków jest więcej niż wystarczające; a w bardziej zaawansowanych modemach liczba ta może sięgać 10.

Należy zauważyć, że parametr ten jest raczej umowny i uogólniony, ponieważ jedna generacja zwykle obejmuje kilka technologii transmisji danych (patrz niżej), a zestaw tych technologii w różnych sieciach komórkowych i różnych modemach może się różnić. Dlatego za pomocą tego parametru można jedynie w przybliżeniu ocenić kompatybilność urządzenia z konkretną siecią komórkową. Jednak dane dotyczące generacji (2G, 3G, 4G (LTE), 5G) mogą się przydać na etapie wstępnego doboru: pozwalają przynajmniej wyróżnić interesującą Cię generację, a następnie wyszukać wśród modeli z nią kompatybilnych.

Jeśli chodzi o konkretne generacje, to przedstawiają się one następująco:

— 2G. Standardy łączności drugiej generacji realizowane za pośrednictwem sieci komórkowych GSM. Obsługują technologie transmisji GPRS i EDGE. Ze względu na małą przepustowość są one dziś uważane za przestarzałe i stopniowo zastępowane przez nowsze generacje. Proces ten jest jednak nierównomierny i w niektórych krajach nadal podstawowym standardem mobilnym pozostaje 2G (choć wszystko zmierza w stronę zmiany tej sytuacji). Zaznaczamy też, że nawet wprowadzenie nowszych standardów nie oznacza wyparcia GSM – wielu operatorów zachowuje tę technologię jako zapasową i przeznaczoną dla najprostszych modeli telefonów komórkowych. Właściwie drugiej generacji w czystej postaci praktycz...nie nie spotyka się w modemach komórkowych – stanowi ona uzupełnienie bardziej zaawansowanych standardów.

— 3G. Technologie łączności trzeciej generacji. Obejmuje technologie W-CDMA, HSUPA, HSDPA i HSPA+, a w sieciach CDMA — EV-DO Rev.A i Rev.B. Znacząco przewyższa standardy drugiej generacji zarówno pod względem czystej przepustowości, jak i dodatkowych możliwości. A sama prędkość transmisji danych może być porównywalna do prędkości stacjonarnego, przewodowego połączenia internetowego, co pozwala nie tylko wygodnie przeglądać strony internetowe, ale także korzystać z rozmów wideo, słuchać strumieniowe audio itp. Jednak w praktyce jakość łączności zależy zarówno od konkretnych zastosowanych technologii, jak i od poziomu sygnału, obciążenia stacji bazowych itp.

— 4G. Czwarta generacja łączności, obecnie najbardziej zaawansowana. Obejmuje technologie WiMAX i LTE, które znacznie przewyższają prędkością transmisji danych nie tylko standardy 3G, ale także zwykłe, przewodowe połączenie z Internetem przez Ethernet. Co prawda ​​takie połączenie nie jest tanie.

— 5G. Dalsze, po 4G, rozwinięcie standardów sieci komórkowej. W oficjalnej specyfikacji tej generacji podaje się prędkość szczytową 20 Gb/s dla odbioru i 10 Gb/s dla przesyłu, gwarantowaną prędkość (przy dużym obciążeniu sieci), wynoszącą odpowiednio 100 i 50 Mb/s, a także szereg rozwiązań mających na celu poprawę niezawodności i ogólnej jakości łączności. Zestaw takich rozwiązań obejmuje w szczególności wieloelementowe szyki antenowe (Massive MIMO) oraz technologie kształtowania kierunkowej wiązki (beamforming) na stacjach bazowych, a także możliwość bezpośredniej komunikacji pomiędzy urządzeniami abonenckimi. Dzięki temu standard ten pozwala na zmniejszenie zużycia energii w porównaniu z jego poprzednikami.
Osobno warto poruszyć pogłoski o zagrożeniach dla zdrowia, jakie niesie 5G. Według współczesnych danych naukowych taka sieć nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego ciała, a wspomniane plotki to teorie spiskowe, które nie są poparte żadnymi argumentami.

Technologie przesyłu danych obsługiwane przez modem.

— GPRS. Najstarsza z obecnie stosowanych technologii komunikacyjnych. Opracowana jako standard dla sieci komórkowych GSM, umożliwiający przesyłanie danych równolegle z rozmowami głosowymi i wiadomościami tekstowymi, a także rozliczanie dostępu do sieci na podstawie ilości przesłanych danych, a nie czasu połączenia (jak w poprzednim standardzie CSD). W momencie powstania była bardzo nowoczesna, jednak obecnie uznawana jest za całkowicie przestarzałą i stosowana tylko wtedy, gdy bardziej zaawansowane standardy są niemożliwe do wykorzystania.

— EDGE. Technologia, stworzona jako modyfikacja GPRS, pozwalająca zwiększyć przepustowość i poprawić niezawodność połączenia. W pozostałych kwestiach ten standard jest w pełni analogiczny do GPRS pod względem głównych cech praktycznych.

— W-CDMA. Jeden z wczesnych standardów komunikacji trzeciej generacji (3G). Stosowany w sieciach UMTS. Jedną z głównych zalet takich sieci jest możliwość budowania ich w oparciu o istniejącą infrastrukturę GSM. Dlatego UMTS i konkretnie W-CDMA używane są przez wielu operatorów komórkowych na początkowym etapie przejścia z 2G na 3G.

— HSUPA. Technologia komunikacyjna trzeciej generacji (3G), rozwinięcie opisanej wyżej W-CDMA. Nazwa oznacza „High-Speed...Uplink Packet Access” — szybki pakietowy przesył danych w kierunku „od abonenta”. Określenie to opisuje funkcję tej technologii: zwiększa ona szybkość przesyłu danych z modemu do stacji bazowej, co może być przydatne w niektórych specyficznych zadaniach — na przykład wideorozmowie.

— HSDPA. Kolejne, po HSUPA, udoskonalenie standardu W-CDMA (patrz wyżej). Należy do sieci trzeciej generacji (3G), jednak uznawany jest za standard „rozszerzony”, z tego powodu sieci obsługujące HSUPA mogą być oznaczane jako 3.5G, 3G+ itd. Sama nazwa — „High-Speed Downlink Packet Access” — oznacza „szybki pakietowy przesył danych ze stacji bazowej do urządzenia”.

— HSPA+. Najbardziej zaawansowany obecnie standard komunikacji trzeciej generacji oparty na sieciach UMTS (W-CDMA). Dzięki szeregowi ulepszeń pozwala osiągnąć wyższe prędkości niż opisane powyżej warianty, zbliżając się możliwościami do sieci czwartej generacji; dlatego czasami jest oznaczany jako 3.75G.

— WiMAX. WiMAX początkowo powstał w dwóch wersjach — „mobilnej” i „stacjonarnej”; w większości współczesnych modemów komórkowych stosowana jest druga opcja. Należy do standardów czwartej generacji — 4G (podczas gdy „mobilny” był konkurentem technologii 3G, choć czasem w celach marketingowych jest oznaczany jako komunikacja 4. generacji). Jakiś czas temu WiMAX był aktywnie promowany jako alternatywa dla przewodowego szerokopasmowego dostępu do Internetu (szczególnie jako optymalna opcja dla gospodarstw domowych, gdzie trudno doprowadzić kabel). Jednak obecnie standard ten traci na popularności — szczególnie w związku z rozwojem i promocją bardziej zaawansowanego LTE (który nie dzieli się na „mobilną” i „stacjonarną” odmianę).

— LTE (do 173 Mb/s). Standard komunikacji komórkowej czwartej generacji, najpopularniejsza technologia 4G obecnie — szczególnie dzięki temu, że jest dalszym rozwinięciem W-CDMA/UMTS i może być wdrożony poprzez ulepszanie istniejących sieci (zarówno UMTS, jak i CDMA2000). Kolejnym powodem popularności jest równa wygoda zarówno dla sprzętu stacjonarnego, jak i mobilnego. Z drugiej strony, wybierając modem tego standardu, warto wziąć pod uwagę, że w różnych krajach pasma i kanały LTE mogą się różnić, dlatego sama w sobie obsługa tej technologii jeszcze nie gwarantuje kompatybilności z konkretną siecią. Należy również pamiętać, że w niektórych krajach sieci LTE są dopiero w fazie wdrażania, a w niektórych w ogóle ich nie ma.

Oceniąc możliwości modemu, warto mieć na uwadze, że podane dla każdej technologii wartości prędkości są maksymalne, osiągalne w praktyce wyłącznie w idealnych warunkach. Rzeczywiste wartości prędkości są zazwyczaj niższe od potencjalnie możliwych; mogą one zależeć zarówno od cech sieci, mocy sygnału i innych kwestii technicznych, jak i od polityki operatora oraz warunków konkretnej taryfy.

— USB-wtyk. Obecność w konstrukcji modemu własnego wtyku USB pozwalającego na bezpośrednie podłączenie urządzenia do komputera. Takie podłączenie zapewnia urządzeniu z portem USB dostęp do Internetu, a także dostarcza modemowi niezbędnego zasilania.

— microUSB. Zmniejszona wersja złącza USB, wykorzystywana głównie w modemach Wi-Fi (patrz „Rodzaj”), które mogą pracować autonomicznie i nie wymagają stałego podłączenia do innego urządzenia. W modemach 3G/4G microUSB zazwyczaj ma formę gniazda, a nie wtyku, a do podłączenia używa się specjalnego kabla. Ten interfejs zwykle pełni rolę serwisowego złącza uniwersalnego: przez niego ładuje się akumulator oraz podłącza do PC lub innego urządzenia w celu zarządzania ustawieniami, aktualizacji oprogramowania itp.

— USB-A. Przewodowy interfejs, najbardziej rozpowszechniony i uniwersalny współczesny standard stosowany do podłączania urządzeń peryferyjnych do różnych urządzeń elektronicznych, począwszy od komputerów, aż po smartfony, a nawet bezprzewodowe modemy. W tym przypadku chodzi o pełnowymiarową wersję złącza USB. Zazwyczaj instaluje się ją w klasycznych modemach (patrz „Rodzaj”) i ma formę wtyku, dzięki któremu modem podłącza się do urządzenia sterującego (PC, laptopa, tabletu itp.). Przez to samo złącze najczęściej dostarczane jest także zasilanie.

— USB-C.... Symetryczne złącze o dwustronnej konstrukcji, pozwalającej na wtykanie wtyku dowolną stroną. Podłączenie za pośrednictwem takiego portu innych urządzeń z zewnątrz może odbywać się z wykorzystaniem różnych wersji USB, jednak najczęściej jest to 3.1 gen2 z prędkością transmisji danych do 10 Gb/s. Złącze USB-C w modemach 3G- / LTE stosowane jest w celu zapewnienia działania mediów serwerów z pamięci zewnętrznej lub serwerów NAS.

— LAN (RJ45). Klasyczne przewodowe połączenie poprzez kabel sieciowy przez złącze RJ-45. Znane również jako „LAN”. W dzisiejszych czasach jest jednym z najczęściej używanych sposobów przewodowego dostępu do Internetu, szeroko stosowane również w sieciach lokalnych. Dzięki niemu można podłączyć laptopa lub PC bezpośrednio do modemu przez kabel i nie borykać się z połączeniem Wi-Fi. Ponadto takie połączenie może być szybsze (zależy od prędkości LAN).

— ExpressCard. Interfejs podłączenia stosowany głównie w laptopach. Urządzenia peryferyjne tego standardu, w tym bezprzewodowe modemy, mają formę charakterystycznych kart, które podłącza się do specjalnego slotu w obudowie urządzenia. Warto jednak pamiętać, że istnieją dwa formy ExpressCard — 34 mm i 54 mm, a karty o wymiarze 34 mm mogą być bez problemu stosowane w slotach 54 mm, ale nie na odwrót. Dlatego, wybierając taki modem, warto upewnić się, że jego format pasuje do planowanego „miejsca docelowego”. Niemniej jednak, ten standard stopniowo ustępuje miejsca bardziej zaawansowanym interfejsom — w szczególności USB 3.0.

Obecność złącza do podłączenia zewnętrznej wymiennej anteny w konstrukcji modemu. Znaczenie wszystkich anten zewnętrznych opisano powyżej; tutaj zauważamy, że złącze umożliwia korzystanie z dość dużych urządzeń z modemem, które znacznie przewyższają swoimi możliwościami "natywne" anteny (zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, niezdejmowane). Ponadto użytkownik może dobrać antenę pod złącze według własnego uznania.

Możliwość podłączenia tzw. anteny MIMO (sama antena co do zasady należy dokupić osobno).

Technologia MIMO jest wykorzystywana w komunikacji Wi-Fi, a także w sieciach 4G LTE (począwszy od Cat.2). Jego ogólną zasadą jest podzielenie nadawanego sygnału na kilka anten nadawczych i odbiorczych; w tym przypadku każda z anten nadawczych rozsyła sygnał do wszystkich anten odbiorczych jednocześnie (lub przynajmniej do kilku z nich). Ten format pracy pozwala na efektywniejsze wykorzystanie zakresu częstotliwości, zwiększa rzeczywistą szybkość przesyłania danych, a także zwiększa odporność na zakłócenia. Ale anteny dla MIMO są dość nieporęczne, w przypadku modemów trudno je wbudować; a taka funkcjonalność jest wymagana nie tak często. Dlatego do pracy z tą technologią wykorzystywane są oddzielne anteny zewnętrzne.

Pamiętaj, że nawet w przenośnych hotspotach Wi-Fi (patrz „Rodzaj”) funkcja ta jest używana wyłącznie dla 4G / LTE; Połączenie Wi-Fi odbywa się dzięki wbudowanym antenom.

Obecność gniazda na karty pamięci w konstrukcji modemu. Karty pamięci są bardzo popularne w nowoczesnej elektronice jako wymienne nośniki pamięci; Istnieją dwie główne opcje pracy z modemami bezprzewodowymi. Pierwszy przewiduje wykorzystanie jako zewnętrzny czytnik kart, do wymiany informacji między kartą a urządzeniem, do którego modem jest podłączony przez USB (patrz niżej); Mówiąc najprościej, zainstalowanie karty zamienia modem w „dysk flash” z pamięcią wymienną. A w modelach z Wi-Fi (patrz „Rodzaj”) może być również możliwa praca jako serwer, zapewniając dostęp do zawartości karty wszystkim urządzeniom bezprzewodowym podłączonym do modemu. Jeśli chodzi o rodzaje kart, to najczęstsza obsługa standardu microSD – są na tyle malutkie, że bez problemu można je łączyć z kompaktowymi obudowami modemów bezprzewodowych. Należy pamiętać, że nawet w ramach tego samego standardu kart pamięci istnieje kilka odmian, a przed zakupem nie zaszkodzi wyjaśnić, z którym z nich urządzenie jest kompatybilne.