Porównanie XO L105 vs Hoco CS41A Smart

Liczba złącz USB-C, uwzględniona w konstrukcji ładowarki.

USB-C to stosunkowo nowy typ złącza; ma wymiary nieco większe niż microUSB i dwustronną konstrukcję, która pozwala na wkładanie wtyczki dowolną stroną. Mimo kompaktowych rozmiarów, w takich portach ładowania mogą być realizowane dość zaawansowane funkcje — w szczególności duża moc zasilania i wiele technologii szybkiego ładowania. Z drugiej strony, konkretnie w ładowarkach do gadżetów złącza tego typu występują znacznie rzadziej niż pełnowymiarowe USB (USB-A) i w mniejszych ilościach — jeden, rzadziej dwa i jako rzadkość trzy porty USB-C. Wynika to z faktu, że do podłączenia ładowanych gadżetów zazwyczaj używa się odłączanego kabla, a z odłączanymi kablami wygodniej jest korzystać z normalnych portów USB, a zainstalowanie takich portów w ładowarce (nawet kompaktowej) nie jest trudne. Tak więc w praktyce warto specjalnie szukać urządzenia z USB-C głównie w przypadku, gdy w „domowym warsztacie” mamy już odpowiedni przewód (lub gadżet z pasującą wtyczką).

Całkowita moc dostarczana przez urządzenie podczas jednoczesnego ładowania jak maksymalnej liczby gadżetów. Parametr ten jest wskazywany tylko dla modeli zaprojektowanych do pracy z kilkoma gadżetami; w przypadku ładowarki 1-gniazdowej lub platformy bezprzewodowej moc robocza jest podawana w punkcie „Moc na 1 urządzenie”.

Oceniając parametr ten, należy wziąć pod uwagę dwa punkty. Po pierwsze, gdy ładowarka jest w pełni obciążona, moc każdego pojedynczego portu i/lub platformy bezprzewodowej może być niższa niż maksymalna możliwa wartość. Na przykład niektóre modele z 2 portami USB 2 A i 1 A (10 W i 5 W), gdy oba porty działają jednocześnie, mogą dostarczyć tylko 5 W na każdy, czyli łącznie tylko 10 W (właśnie ta liczba jest wskazywana w niniejszym punkcie). Po drugie, rozkład mocy na poszczególne złącza może być różny – w zależności od prądu na każdym porcie i obsługiwanych technologii szybkiego ładowania; te detale najlepiej wyjaśnia oficjalna dokumentacja.

Technologia szybkiego ładowania, obsługiwana przez urządzenie.

Szybkie ładowanie, jak sama nazwa wskazuje, skraca czas ładowania w porównaniu ze standardową procedurą. W tym celu używane jest zwiększone napięcie i/lub natężenie prądu, jak również specjalne „inteligentne” zarządzanie procesem. Możliwości i cechy takiego ładowania mogą się różnić w zależności od konkretnej technologii używanej w urządzeniu. Tę samą technologię musi obsługiwać również ładowarka — tylko wtedy można w 100% zagwarantować prawidłowe działanie. Prawdą jest, że niektóre rodzaje szybkiego ładowania są wzajemnie kompatybilne — jednak ten aspekt warto sprawdzić oddzielnie, a kompatybilność nie zawsze jest pełna.

Ładowanie bezprzewodowe w większości przypadków ma otwarty standard Qi. Jego „sens” polega na bezpiecznym i przewidywalnym dostarczaniu energii między kompatybilnymi urządzeniami i certyfikowanymi ładowarkami. W wersji Qi 2.0 standard otrzymał magnetyczne pozycjonowanie (Magnetic Power Profile, podobne do idei MagSafe), zunifikowaną markę Qi2, zwiększoną efektywność i oficjalną prędkość do 15 W. W Qi 2.2 (markowane jako Qi2 25W) zwiększono maksymalną moc do 25 W oraz usprawniono kontrolę strat i bezpieczeństwo.

Wśród przewodowych technologii można wyróżnić takie: Quick Charge różnych wersji (3.0, 4.0, 5.0), Power Delivery...(wersje 3.0 i 3.1), Pump Express, Samsung Adaptive Fast Charging, Huawei Fast Charge Protocol, Huawei SuperCharge Protocol, OPPO VOOC, OnePlus Dash Charge. Oto krótkie opisy każdej z nich:

— Quick Charge (1.0, 2.0, 3.0, 4.0, 5.0). Technologia stworzona przez Qualcomm i stosowana w urządzeniach z procesorami tej firmy. Im nowsza wersja, tym bardziej rozwinięta technologia: na przykład w Quick Charge 2.0 dostępne są 3 ustalone warianty napięcia, a w wersji 3.0 pojawiła się płynna regulacja w zakresie od 3,6 do 20 V. Najczęściej urządzenia z nowszą wersją Quick Charge są kompatybilne także ze starszymi akcesoriami do ładowania, ale dla pełnego wykorzystania zalecane jest dokładne dopasowanie wersji.
Warto również wspomnieć, że niektóre wersje Quick Charge stały się podstawą dla niektórych innych technologii. Jednakże, jak wspomniano, kompatybilność między ładowarkami i urządzeniami obsługującymi te technologie należy sprawdzać oddzielnie.

— Pump Express. Własna technologia firmy MediaTek, stosowana w przenośnych urządzeniach z procesorami tej marki. Dostępna również w kilku wersjach, z ulepszeniami i uzupełnieniami w miarę rozwoju.

— Power Delivery. „Rodzima” technologia szybkiego ładowania dla złącza USB C. Stosowana przez wiele marek, spotykana głównie w ładowarkach i urządzeniach wyposażonych w ten typ złącza. Oferowana w kilku wersjach.

— Samsung Adaptive Fast Charging. Autorska technologia szybkiego ładowania od Samsunga. Bez większych zmian stosowana od 2015 roku, w związku z czym wydaje się skromna w porównaniu z nowszymi standardami. Niemniej jednak, jest w stanie zapewnić dobrą prędkość, zwłaszcza na pierwszych 50% ładowania.

— Huawei FastCharge Protocol. Jedna z autorskich technologii Huawei. Pod względem formalnym podobna do Quick Charge 2.0, ale używana zarówno z Qualcomm, jak i innymi markami procesorów mobilnych, więc nie ma gwarancji kompatybilności. Ogólnie uznawana za przestarzałą, stopniowo wypierana przez bardziej zaawansowane standardy, takie jak SuperCharge Protocol.

— Huawei SuperCharge Protocol. Kolejna autorska technologia od Huawei, wprowadzona w 2016 roku; do 2021 roku dostępna w kilku wersjach. W niektórych urządzeniach moc takiego ładowania przekracza 60 W — nie rekord, ale bardzo solidny wynik.

— Oppo VOOC. Technologia firmy OPPO, stosowana zarówno w autorskich smartfonach, jak i sprzęcie innych marek. Dostępna w kilku wersjach; ostatnia (na 2021 rok) wersja SuperVOOC przeznaczona jest dla baterii z 2 ogniwami i czasami jest wskazywana jako osobna technologia — pod nazwą Oppo SuperVOOC Flash Charge.

— OnePlus Dash Charge. Stosunkowo stary autorski standard od OnePlus. Ciekawą cechą jest to, że w niektórych urządzeniach efektywność Dash Charge praktycznie nie zależy od używania ekranu: przy włączonym wyświetlaczu bateria ładuje się niemal z taką samą prędkością jak przy wyłączonym. Technicznie jest to licencjonowana wersja VOOC od OPPO, jednak te technologie nie są kompatybilne. Od 2018 roku Dash Charge jest stopniowo wypierany przez Warp Charge, ale w osobno sprzedawanych ładowarkach ta nowsza technologia jest wciąż rzadko stosowana.

Poza tym na rynku można znaleźć ładowarki z obsługą bardziej rzadkich i specyficznych formatów pracy; szczegóły tych formatów można sprawdzić w specjalnych źródłach.