Liczba kanałów
Najbardziej zaawansowany wielokanałowy format audio, jaki może odtwarzać karta dźwiękowa.
-
2. Standardowy dźwięk stereo z dwoma kanałami - lewym i prawym. Ten format pozwala zapewnić poczucie głośności dźwięku (zwłaszcza podczas korzystania ze słuchawek), co wystarcza w przypadku większości prostych zadań. Jednak wyraźnie przegrywa z dźwiękiem wielokanałowym pod względem efektu „imersyjnego”, co może mieć kluczowe znaczenie dla wymagających graczy i audiofilów.
-
5.1. Klasyczny i najpopularniejszy obecnie wielokanałowy format dźwięku przestrzennego: kanał środkowy, dwa kanały przednie i dwa tylne pozwalają osiągnąć pełnoprawny „efekt przestrzenny”, a osobny kanał dla subwoofera zapewnia bogaty dźwięk basowy.
-
7.1. Format 7.1 różni się od 5.1 obecnością dwóch dodatkowych kanałów. Istnieje kilka opcji lokalizacji tych kanałów - na przykład para głośników bocznych, para dodatkowych głośników nad przednimi itp. W każdym razie format 7.1 zapewnia bardziej niezawodną transmisję dźwięku przestrzennego niż 5.1, ale takie karty są droższe, a dla 7.1 jest mniej wyspecjalizowanej zawartości.
Wybierając kartę dźwiękową według ilości kanałów, warto wziąć pod uwagę takie punkty. Po pierwsze, wersje wielokanałowe są w stanie generować dźwięk w prostszych formatach (na przykład karta 7.1 może być używana do akustyki 5.1), a wyjście dźwięku stereo jes
...t obsługiwane przez wszystkie modele. Po drugie, nowoczesne oprogramowanie multimedialne (w szczególności kodeki) pozwala na wyjście dźwięku wielokanałowego przez kartę z mniejszą liczbą kanałów - na przykład odtwarzanie dźwięku 5.1 przez kartę dwukanałową z głośnikami stereo bez utraty jakości. Po trzecie, do pełnowartościowego działania dźwięku wielokanałowego potrzebna będzie nie tylko karta, ale także odpowiednia głośniki; dlatego nie ma sensu szukać konkretnego modelu wielokanałowego, jeśli planujesz używać wyłącznie głośników stereo.Układ audio
Marka układu audio zainstalowanego w karcie dźwiękowej.
Układ audio jest jedną z najważniejszych części karty dźwiękowej, swego rodzaju „sercem” całego układu i to od jego specyfikacji w dużej mierze zależy jakość dźwięku i inne możliwości konkretnego modelu. Znając markę układu, możesz łatwo znaleźć na nim różne informacje - oficjalną specyfikację, wyniki testów, recenzje itp. - i na tej podstawie wyciągnąć wniosek, na ile ta karta dźwiękowa jest w stanie spełnić Twoje wymagania. Oczywiście w przypadku zwykłych kart dźwiękowych (patrz „Rodzaj”) nie ma potrzeby zagłębiać się w takie szczegóły, lecz przy wyborze modelu gamingowego lub audiofilskiego mogą być one bardzo przydatne.
Obsługa standardów
Różne standardy i specjalne technologie dźwięku cyfrowego, z którymi karta dźwiękowa jest oficjalnie kompatybilna. Na przykład Dolby i DTS w różnych odmianach są używane głównie do wielokanałowych ścieżek audio w filmach, podczas gdy DirectSound i EAX zapewniają wysokiej jakości dźwięk przestrzenny w grach. W praktyce zdolność do pracy z określonym standardem jest w dużej mierze zdeterminowana przez część oprogramowania systemu, a nie przez charakterystykę karty dźwiękowej; jednak oficjalna zgodność oznacza co najmniej pełną zgodność karty z wymaganiami normy oraz minimalne ryzyko konfliktów na poziomie sprzętowym.
Dodatkowe zasilanie
Konieczność podłączenia dodatkowego zasilania do karty dźwiękowej.
Większość wewnętrznych i zewnętrznych (patrz „Rodzaj”) kart dźwiękowych jest zasilana bezpośrednio przez złącze połączeniowe (patrz „Interfejs połączeń”). Jednocześnie do normalnej pracy zaawansowanych modeli (na przykład audiofilskich i gamingowych, a także niektórych DAC-ów; patrz „Widok”) ta moc może nie wystarczyć, co wymaga dodatkowego zasilania. W wewnętrznych kartach dźwiękowych odbywa się to z zasilania komputera, w zewnętrznych - bezpośrednio z 230 V.
Stosunek sygnału do szumu
Stosunek sygnału do szumu zapewniany przez przetwornik analogowo-cyfrowy (ADC) karty dźwiękowej w przetworzonym sygnale. Więcej szczegółów na temat tego stosunku można znaleźć w punkcie o tej samej nazwie powyżej. Tutaj zaznaczamy, że nie odgrywa to decydującej roli w codziennym użytkowaniu, ale jeśli planujesz nagrywać dźwięk w dobrej jakości, warto wybrać kartę o wysokiej wartości tego wskaźnika.
Optyczne S/P-DIF
Liczba wejść optycznych S/PDIF w konstrukcji karty dźwiękowej.
S/P-DIF to standard cyfrowej transmisji dźwięku o dość dużej przepustowości: w szczególności umożliwia pracę z większością formatów wielokanałowych, do 7.1 włącznie. Jest szeroko stosowany w sprzęcie audio, takich jak odtwarzacze płyt i amplitunery AV. Na poziomie sprzętowym S/P-DIF występuje w dwóch wersjach – ze złączem koncentrycznym (opisanym poniżej) oraz złączem optycznym przez kabel TOSLINK. Główną zaletą drugiego wariantu jest całkowita niewrażliwość na zakłócenia elektryczne, ponieważ impulsy świetlne są wykorzystywane do przesyłania informacji. Z drugiej strony kable światłowodowe są dość delikatne i mają ograniczenia co do długości.
mini Jack (3.5 mm)
Liczba wyjść ze
złączami mini-Jack 3,5 mm w konstrukcji karty dźwiękowej. To właśnie z tego złącza korzysta zdecydowana większość nowoczesnych słuchawek i głośników komputerowych we wszystkich kategoriach cenowych (choć jest to stosunkowo rzadkie w technologii z najwyższej półki) i jest bardzo popularne w innych urządzeniach audio klasy konsumenckiej. Dlatego prawie wszystkie karty dźwiękowe klasy podstawowej i średniej mają co najmniej jedno gniazdo 3,5 mm; brak takich wyjść jest typowy dla modeli specjalistycznych (na przykład DAC, patrz "Widok"). Zwracamy również uwagę, że pojedyncze wyjście mini-jack może pracować z maksymalnie dwoma kanałami, jednak ten interfejs jest również wykorzystywany w wielokanałowych systemach dźwiękowych – w tym przypadku karta dźwiękowa wyposażona jest w kilka złączy, z których każde odpowiada za własnej części systemu. Na przykład w systemach 5.1 jedno złącze jest przydzielone do środka, jedno do pary przednich kanałów, jedno do pary tylnych kanałów, a jedno do subwoofera.
Podobnie jak w przypadku wejść 3,5 mm (patrz wyżej), wyjścia tego typu mogą mieć różne przeznaczenie, a nawet można je rekonfigurować.
Optyczne S/P-DIF
Liczba
wyjść optycznych S/PDIF przewidziana w konstrukcji karty dźwiękowej.
S/P-DIF - standard cyfrowej transmisji dźwięku, m.in. wielokanałowego, dość rozpowszechniony w domowym sprzęcie audio. Na poziomie sprzętowym ten standard ma dwie wersje - koncentryczną (patrz poniżej) i optyczną, o której mówimy tutaj. Zastosowany do tego typu połączenia kabel światłowodowy TOSLINK jest wysoce odporny na zakłócenia: zakłócenia elektromagnetyczne nie oddziałują z impulsami świetlnymi, dzięki którym przesyłany jest sygnał. Z drugiej strony taki kabel jest droższy od koncentrycznego i należy się z nim obchodzić ostrożnie – silny nacisk lub załamanie może uszkodzić włókno optyczne.
Koncentryczne S/P-DIF
Liczba wyjść S/P-DIF ze
złączami koncentrycznymi, przewidziana w konstrukcji karty dźwiękowej.
S/P-DIF to standard transmisji dźwięku, m.in. wielokanałowego, w formacie cyfrowym, dość rozpowszechniony w domowym sprzęcie audio. Na poziomie sprzętowym standard ten ma dwie wersje - optyczną (patrz wyżej) i koncentryczną, o której mowa tutaj. Do podłączenia koncentrycznego używany jest ekranowany przewód elektryczny ze złączami RCA. Kosztuje mniej niż kabel światłowodowy i nie jest tak wrażliwy na nacisk i ostre zgięcia - jednak pomimo ekranowania nie daje pełnej gwarancji na zakłócenia elektromagnetyczne. W związku z tym zdecydowanie nie warto używać zwykłego (nieekranowanego) kabla RCA z interfejsem koncentrycznym - istnieje duże prawdopodobieństwo niestabilnej pracy z powodu zakłóceń zewnętrznych.